Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Сол. 2Сол. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

3-я книга Царств

 
  • И собра́ ца́рь соломо́нъ вся́ старѣ́йшины Изра́илевы, вся́ нача́ла колѣ́нъ, старѣ́йшины оте́че­ст­въ сыно́въ Изра́илевыхъ къ себѣ́ во Сiо́нъ, е́же пренести́ киво́тъ завѣ́та Госпо́дня от­ гра́да дави́дова: то́й е́сть Сiо́нъ.
  • И собра́шася ко царю́ соломо́ну вси́ лю́дiе Изра́илевы въ ме́сяцъ Аѳани́мъ въ пра́здникъ: се́й е́сть ме́сяцъ седмы́й.
  • И прiидо́ша вси́ старѣ́йшины Изра́илевы, и взя́ша иере́е киво́тъ,
  • и воз­несо́ша киво́тъ Госпо́день, и ски́нiю свидѣ́нiя, и вся́ сосу́ды святы́я я́же во ски́нiи свидѣ́нiя: и воз­несо́ша я́ иере́е и леви́ти.
  • Ца́рь же соломо́нъ и ве́сь собо́ръ Изра́илскiй, собра́в­шеся къ нему́, съ ни́мъ предъ киво́томъ жря́ху волы́ и о́вцы несочте́н­ны, безчи́слен­ны от­ мно́же­ст­ва.
  • И внесо́ша иере́е киво́тъ завѣ́та Госпо́дня на мѣ́сто его́ во дави́ръ хра́ма, во свята́я святы́хъ, подъ кри́ла херуви́мовъ.
  • Херуви́ми бо бѣ́ша распросте́рше крилѣ́ надъ мѣ́стомъ киво́та: и окрыва́ху херуви́ми надъ киво́томъ и надъ святы́ми его́ сверху́.
  • И обдержа́ста освяще́ная: и зря́хуся главы́ освяще́н­ныхъ от­ святы́хъ къ лицу́ дави́ра, и не явля́хуся внѣ́.
  • Не бѣ́ въ киво́тѣ то́кмо двѣ́ скрижа́ли ка́мен­ны, скрижа́ли завѣ́та, и́хже положи́ Моисе́й въ Хори́вѣ, я́же завѣща́ Госпо́дь со сына́ми Изра́илевыми, внегда́ исходи́ти и́мъ от­ земли́ Еги́петскiя.
  • И бы́сть егда́ изыдо́ша иере́е изъ святи́лища, и о́блакъ испо́лни хра́мъ Госпо́день,
  • и не можа́ху иере́е ста́ти служи́ти от­ лица́ о́блака, я́ко испо́лни сла́ва Госпо́дня хра́мъ.
  • Тогда́ рече́ соломо́нъ: Госпо́дь рече́ е́же обита́ти во мглѣ́,
  • а́зъ же созда́хъ до́мъ и́мени тво­ему́ свя́тъ тебѣ́ и гото́въ, и престо́лу тво­ему́, е́же обита́ти тебѣ́ въ не́мъ во вѣ́ки.
  • И обрати́ ца́рь лице́ свое́ и благослови́ ца́рь всего́ Изра́иля: ве́сь же собо́ръ Изра́илевъ стоя́ше.
  • И рече́ [ца́рь]: благослове́нъ Госпо́дь Бо́гъ Изра́илевъ дне́сь, и́же глаго́ла усты́ сво­и́ми о дави́дѣ отцѣ́ мо­е́мъ и рука́ма сво­и́ма испо́лни, глаго́ля:
  • от­ дне́ въ о́ньже изведо́хъ лю́ди моя́ Изра́иля изъ Еги́пта, не избра́хъ гра́да от­ всѣ́хъ племе́нъ Изра́илевыхъ на созда́нiе хра́му, е́же бы́ти и́мени мо­ему́ та́мо: но избра́хъ во Иерусали́мѣ бы́ти и́мени мо­ему́ та́мо: и избра́хъ дави́да бы́ти ему́ властели́ну надъ людьми́ мо­и́ми Изра́илемъ:
  • и бы́сть на се́рдцы отцу́ мо­ему́ дави́ду, е́же созда́ти хра́мъ и́мени Го́спода Бо́га Изра́илева,
  • и рече́ Госпо́дь къ дави́ду отцу́ мо­ему́: поне́же взы́де на се́рдце твое́ е́же созда́ти хра́мъ и́мени мо­ему́, до́брѣ сотвори́лъ еси́, я́ко бы́сть на се́рдцы тво­е́мъ:
  • оба́че ты́ не сози́ждеши хра́ма, но ра́звѣ сы́нъ тво́й, и́же изы́де изъ чре́слъ тво­и́хъ, то́й сози́ждетъ хра́мъ и́мени мо­ему́:
  • и воз­ста́ви Госпо́дь глаго́лъ сво́й его́же глаго́ла: и воста́хъ вмѣ́сто дави́да отца́ мо­его́, и сѣдо́хъ на престо́лѣ Изра́илевѣ, я́коже глаго́ла Госпо́дь, и созда́хъ хра́мъ и́мени Го́спода Бо́га Изра́илева,
  • и поста́вихъ та́мо мѣ́сто киво́ту, въ не́мже е́сть та́мо завѣ́тъ Госпо́день, его́же завѣща́ Госпо́дь со отцы́ на́шими во извожде́нiи и́хъ изъ земли́ Еги́петскiя.
  • И ста́ соломо́нъ предъ лице́мъ олтаря́ Госпо́дня предъ всѣ́мъ собо́ромъ Изра́илевымъ и воз­дви́же ру́цѣ сво­и́ на не́бо,
  • и рече́: Го́споди Бо́же Изра́илевъ, нѣ́сть я́коже ты́ Бо́гъ на небеси́ горѣ́ и на земли́ ни́зу, храня́й завѣ́тъ и ми́лость рабу́ тво­ему́ ходя́щему предъ тобо́ю всѣ́мъ се́рдцемъ сво­и́мъ,
  • я́же сохрани́лъ еси́ рабу́ тво­ему́ дави́ду отцу́ мо­ему́: и́бо глаго́лалъ еси́ усты́ тво­и́ми и рука́ма тво­и́ма соверши́лъ еси́, я́коже де́нь се́й:
  • и ны́нѣ, Го́споди Бо́же Изра́илевъ, сохрани́ рабу́ тво­ему́ дави́ду отцу́ мо­ему́, я́же ре́клъ еси́ ему́, глаго́ля: не оскудѣ́етъ му́жъ от­ лица́ мо­его́ сѣдя́й на престо́лѣ Изра́илевѣ, то́кмо а́ще сохраня́тъ ча́да твоя́ пути́ своя́, е́же ходи́ти предо мно́ю, я́коже ходи́лъ еси́ предо мно́ю:
  • и ны́нѣ, Го́споди Бо́же Изра́илевъ, да увѣ́рит­ся глаго́лъ тво́й, его́же ре́клъ еси́ дави́ду отцу́ мо­ему́:
  • я́ко а́ще и́стин­но всели́т­ся Бо́гъ съ человѣ́ки на земли́? а́ще небо и небо небесе́ не довлѣ́ютъ ти́, кольми́ па́че хра́мъ се́й, его́же созда́хъ и́мени тво­ему́?
  • и да при́зриши на моли́тву мою́, Го́споди Бо́же Изра́илевъ, послу́шати моли́твы, е́юже мо́лит­ся ра́бъ тво́й предъ тобо́ю къ тебѣ́ дне́сь,
  • да бу́дутъ о́чи тво­и́ от­ве́рсты на хра́мъ се́й де́нь и но́щь, на мѣ́сто о не́мже ре́клъ еси́: бу́детъ и́мя мое́ та́мо на услы́шанiе моли́твы, е́юже мо́лит­ся ра́бъ тво́й на мѣ́стѣ се́мъ де́нь и но́щь:
  • и услы́шиши моли́тву раба́ тво­его́ и люді́й тво­и́хъ Изра́иля, о ни́хже помо́лят­ся на мѣ́стѣ се́мъ: и ты́ услы́шиши на мѣ́стѣ обита́лища тво­его́ на небеси́, и сотвори́ши и поми́луеши:
  • ели́ка а́ще согрѣши́тъ кі́йждо ко и́скрен­нему сво­ему́, и а́ще прiи́метъ на него́ кля́тву е́же кля́ти его́, и прiи́детъ, и исповѣ́сть предъ лице́мъ олтаря́ тво­его́ въ хра́мѣ се́мъ:
  • и ты́ услы́шиши от­ небесе́, и сотвори́ши су́дъ лю́демъ тво­и́мъ Изра́илю: осуди́ти беззако́н­наго, да́ти пу́ть его́ на главу́ его́, и оправди́ти пра́веднаго, да́ти ему́ по пра́вдѣ его́:
  • егда́ паду́тъ лю́дiе тво­и́ Изра́иль предъ враги́, я́ко согрѣша́тъ ти́, и обратя́т­ся къ тебѣ́, и исповѣ́дят­ся и́мени тво­ему́, и помо́лят­ся и воз­глаго́лютъ моли́тву къ тебѣ́ въ хра́мѣ се́мъ:
  • и ты́ услы́шиши съ небесе́, и ми́лостивъ бу́деши о согрѣше́нiихъ люді́й сво­и́хъ Изра́иля, и воз­врати́ши я́ въ зе́млю, ю́же да́лъ еси́ отце́мъ и́хъ:
  • внегда́ заключи́тися небеси́ и не бы́ти дождю́, я́ко согрѣша́тъ ти́, и помо́лят­ся на мѣ́стѣ се́мъ, и исповѣ́дят­ся и́мени тво­ему́, и от­ грѣ́хъ сво­и́хъ обратя́т­ся, егда́ смири́ши и́хъ:
  • и услы́шиши съ небесе́, и ми́лостивъ бу́деши о грѣсѣ́хъ раба́ тво­его́ и люді́й тво­и́хъ Изра́иля: я́ко яви́ши и́мъ пу́ть благі́й ходи́ти по нему́, и да́си до́ждь на зе́млю, ю́же да́лъ еси́ лю́демъ тво­и́мъ въ достоя́нiе:
  • гла́дъ а́ще бу́детъ, сме́рть а́ще бу́детъ, егда́ бу́детъ воз­жже́нiе, гу́сеницы, ржа́ а́ще бу́детъ, и а́ще оскорбя́тъ я́ врази́ и́хъ въ еди́нѣмъ от­ градо́въ и́хъ: все́ проти́вное, вся́ка болѣ́знь,
  • вся́ка моли́тва, вся́ко моле́нiе а́ще бу́детъ вся́кому человѣ́ку от­ люді́й Изра́илевыхъ, егда́ позна́етъ кі́йждо болѣ́знь се́рдца сво­его́, и воз­дви́гнетъ ру́цѣ сво­и́ въ хра́мѣ се́мъ:
  • и ты́ услы́шиши от­ небесе́, от­ гото́ваго жили́ща тво­его́, и ми́лостивъ бу́деши, и сотвори́ши, и да́си ко­ему́ждо по путе́мъ его́, я́коже увѣ́си се́рдце его́, я́ко ты́ еди́нъ то́кмо вѣ́си всѣ́хъ сердца́ сыно́въ человѣ́ческихъ:
  • да боя́т­ся тебе́ вся́ дни́, въ ня́же поживу́тъ на земли́, ю́же да́лъ еси́ отце́мъ на́шымъ:
  • и чужде́му, и́же нѣ́сть от­ люді́й тво­и́хъ Изра́иля, то́й а́ще прiи́детъ от­ земли́ издале́ча ра́ди и́мене тво­его́, зане́ услы́шатъ и́мя твое́ вели́ко, и ру́ку твою́ крѣ́пкую, и мы́шцу твою́ высо́кую,
  • и прiи́детъ, и помо́лит­ся на мѣ́стѣ се́мъ:
  • и ты́ услы́шиши съ небесе́ от­ гото́ваго жили́ща тво­его́, и сотвори́ши по всѣ́мъ, въ ели́кихъ а́ще при­­зове́тъ тя́ чужді́й, я́ко да уразумѣ́ютъ вси́ лю́дiе земні́и и́мя твое́ и убоя́т­ся тебе́, я́коже лю́дiе тво­и́ Изра́иль, и разумѣ́ютъ, я́ко и́мя твое́ нарече́ся на хра́мѣ се́мъ, его́же созда́хъ:
  • егда́ изы́дутъ лю́дiе тво­и́ на бра́нь на враги́ своя́, путе́мъ и́мже воз­врати́ши я́, и помо́лят­ся и́менемъ Госпо́днимъ путе́мъ гра́да, его́же избра́лъ еси́ себѣ́, и ко хра́му, его́же а́зъ созда́хъ и́мени тво­ему́:
  • и ты́ услы́шиши съ небесе́ моли́тву и́хъ и моле́нiя и́хъ, и сотвори́ши оправда́нiе и́мъ:
  • я́ко согрѣша́тъ ти́, я́ко нѣ́сть человѣ́къ, и́же не согрѣши́тъ, и разгнѣ́ваешися на ня́, и преда́си я́ предъ враги́, и поплѣня́тъ и́хъ плѣня́щiи въ зе́млю дале́че, или́ бли́зъ,
  • и обратя́тъ сердца́ своя́ въ земли́, а́може пресели́шася, и обратя́т­ся, и помо́лят­ся тебѣ́ въ земли́ преселе́нiя сво­его́, глаго́люще: согрѣши́хомъ, беззако́н­новахомъ, непра́вдовахомъ:
  • и обратя́т­ся ко тебѣ́ всѣ́мъ се́рдцемъ сво­и́мъ и все́ю душе́ю сво­е́ю въ земли́ вра́гъ сво­и́хъ, а́може преве́лъ еси́ и́хъ, и помо́лят­ся къ тебѣ́ по пути́ земли́ сво­ея́, ю́же да́лъ еси́ отце́мъ и́хъ, и ко гра́ду, его́же избра́лъ еси́, и ко хра́му, его́же созда́хъ и́мени тво­ему́:
  • и услы́шиши от­ небесе́, от­ гото́ваго жили́ща тво­его́ моли́тву и́хъ и моле́нiе и́хъ, и сотвори́ши оправда́нiе и́мъ,
  • и ми́лостивъ бу́деши непра́вдамъ и́хъ, и́миже согрѣши́ша ти́, и по всѣ́мъ от­мета́ниемъ и́хъ, и́миже от­верго́шася тебе́, да да́си и́хъ въ щедро́ты предъ плѣни́в­шими и́хъ, и уще́дрятъ я́:
  • я́ко лю́дiе тво­и́ и наслѣ́дiе твое́ су́ть, и́хже изве́лъ еси́ изъ земли́ Еги́петскiя от­ среды́ пе́щи желѣ́зныя:
  • и да бу́дутъ у́ши тво­и́ и о́чи тво­и́ от­ве́рсты на моли́тву раба́ тво­его́ и къ моле́нiю люді́й тво­и́хъ Изра́иля, послу́шати и́хъ о всѣ́хъ, о ни́хже при­­зову́тъ тя́,
  • я́ко ты́ избра́лъ еси́ я́ себѣ́ въ наслѣ́дiе от­ всѣ́хъ люді́й земли́, я́коже глаго́лалъ еси́ руко́ю раба́ тво­его́ Моисе́а, внегда́ извести́ тебѣ́ отцы́ на́шя изъ земли́ Еги́петскiя, Го́споди Го́споди.
  • Тогда́ глаго́ла соломо́нъ о хра́мѣ, егда́ соверши́ созида́ти его́: со́лнце позна́но сотвори́ на небеси́: Госпо́дь рече́ пребыва́ти во мглѣ́: сози́жди хра́мъ мо́й, хра́мъ благолѣ́пный себѣ́, е́же пребыва́ти въ но́вости: не сiе́ ли пи́сано въ кни́гахъ пѣ́сни?
  • И бы́сть егда́ сконча́ соломо́нъ моля́ся ко Го́споду все́ю моли́твою и моле́нiемъ си́мъ, и воста́ от­ лица́ олтаря́ Госпо́дня при­­па́дъ на колѣ́на своя́, и ру́цѣ сво­и́ воз­дѣ́ на не́бо,
  • и ста́, и благослови́ ве́сь собо́ръ Изра́илевъ, гла́сомъ ве́лiимъ глаго́ля:
  • благослове́нъ Госпо́дь [Бо́гъ] дне́сь, и́же даде́ поко́й лю́демъ сво­и́мъ Изра́илю, по всѣ́мъ ели́ка глаго́ла: не премѣни́ся сло́во ни еди́но во всѣ́хъ словесѣ́хъ его́ благи́хъ, и́миже глаго́ла руко́ю Моисе́а раба́ сво­его́:
  • да бу́детъ Госпо́дь Бо́гъ на́шъ съ на́ми, я́коже бѣ́ со отцы́ на́шими: да не оста́витъ на́съ, ниже́ да от­врати́тъ на́съ,
  • преклони́ти сердца́ на́ша къ нему́, е́же ходи́ти во всѣ́хъ путе́хъ его́ и храни́ти вся́ за́повѣди его́ и повелѣ́нiя его́ и оправда́нiя его́, я́же заповѣ́да отце́мъ на́шымъ:
  • и да бу́дутъ словеса́ сiя́, и́миже моли́хся предъ Го́сподемъ Бо́гомъ на́шимъ дне́сь, при­­ближа́ющеся Го́споду Бо́гу на́­шему де́нь и но́щь, е́же твори́ти оправда́нiя рабу́ тво­ему́ и оправда́нiя лю́демъ тво­и́мъ Изра́илю во вся́ дни́:
  • я́ко да разумѣ́ютъ вси́ лю́дiе земли́, я́ко Госпо́дь Бо́гъ то́й са́мъ Бо́гъ, и нѣ́сть ина́го,
  • и да бу́дутъ сердца́ на́ша соверше́н­на ко Го́споду Бо́гу на́­шему преподо́бно ходи́ти въ повелѣ́нiихъ его́ и храни́ти за́повѣди его́, я́коже де́нь се́й.
  • И ца́рь и вси́ сы́нове Изра́илевы пожро́ша же́ртву предъ Го́сподемъ.
  • И пожре́ ца́рь соломо́нъ же́ртвы ми́рныя, я́же пожре́ Го́споду, воло́въ два́десять двѣ́ ты́сящы и ове́цъ сто́ и два́десять ты́сящъ. И обнови́ ца́рь хра́мъ Госпо́день и вси́ сы́нове Изра́илевы.
  • Въ то́й де́нь освяти́ ца́рь [соломо́нъ] среди́ну двора́, я́же предъ лице́мъ хра́ма Госпо́дня: я́ко сотвори́ та́мо всесожже́нiе и да́ры, и же́ртвы и ту́чная ми́рныхъ, я́ко олта́рь мѣ́дяный, и́же предъ Го́сподемъ, ма́лъ бѣ́, е́же не воз­мощи́ вмѣсти́ти всесожже́нiя даро́въ и же́ртвы ми́рныхъ.
  • И сотвори́ соломо́нъ пра́здникъ въ то́й де́нь, и ве́сь Изра́иль съ ни́мъ, собо́ръ ве́лiй, от­ вхо́да Ема́ѳа да́же до рѣки́ Еги́пта, предъ Го́сподемъ Бо́гомъ на́шимъ, у хра́ма, его́же созда́, яды́й и пiя́ и веселя́ся предъ Го́сподемъ Бо́гомъ на́шимъ се́дмь дні́й,
  • и во осмы́й де́нь распусти́ лю́ди. И благослови́ша царя́, и идо́ша кі́йждо въ до́мы своя́, ра́ду­ю­щеся весе́лымъ се́рдцемъ о благи́хъ, я́же сотвори́ Госпо́дь дави́ду рабу́ сво­ему́ и Изра́илю лю́демъ сво­и́мъ.
  • Тогда созвал Соломон старейшин Израилевых и всех начальников колен, глав поколений сынов Израилевых, к царю Соломону в Иерусалим, чтобы перенести ковчег завета Господня из города Давидова, то есть Сиона.
  • И собрались к царю Соломону на праздник все Израильтяне в месяце Афаниме, который есть седьмой месяц.
  • И пришли все старейшины Израилевы; и подняли священники ковчег,
  • и понесли ковчег Господень и скинию собрания и все священные вещи, которые были в скинии; и несли их священники и левиты.
  • А царь Соломон и с ним все общество Израилево, собравшееся к нему, шли пред ковчегом, принося жертвы из мелкого и крупного скота, которых невозможно исчислить и определить, по множеству их.
  • И внесли священники ковчег завета Господня на место его, в давир храма, во Святое Святых, под крылья херувимов.
  • Ибо херувимы простирали крылья над местом ковчега, и покрывали херувимы сверху ковчег и шесты его.
  • И выдвинулись шесты так, что головки шестов видны были из святилища пред давиром, но не выказывались наружу; они там и до сего дня.
  • В ковчеге ничего не было, кроме двух каменных скрижалей, которые положил туда Моисей на Хориве, когда Господь заключил завет с сынами Израилевыми, по исшествии их из земли Египетской.
  • Когда священники вышли из святилища, облако наполнило дом Господень;
  • и не могли священники стоять на служении, по причине облака, ибо слава Господня наполнила храм Господень.
  • Тогда сказал Соломон: Господь сказал, что Он благоволит обитать во мгле;
  • я построил храм в жилище Тебе, место, чтобы пребывать Тебе во веки.
  • И обратился царь лицем своим, и благословил все собрание Израильтян; все собрание Израильтян стояло, –
  • и сказал: благословен Господь Бог Израилев, Который сказал Своими устами Давиду, отцу моему, и ныне исполнил рукою Своею! Он говорил:
  • «с того дня, как Я вывел народ Мой Израиля из Египта, Я не избрал города ни в одном из колен Израилевых, чтобы построен был дом, в котором пребывало бы имя Мое; [но избрал Иерусалим для пребывания в нем имени Моего] и избрал Давида, чтобы быть ему над народом Моим Израилем».
  • У Давида, отца моего, было на сердце построить храм имени Господа Бога Израилева;
  • но Господь сказал Давиду, отцу моему: «у тебя есть на сердце построить храм имени Моему; хорошо, что это у тебя лежит на сердце;
  • однако не ты построишь храм, а сын твой, исшедший из чресл твоих, он построит храм имени Моему».
  • И исполнил Господь слово Свое, которое изрек. Я вступил на место отца моего Давида и сел на престоле Израилевом, как сказал Господь, и построил храм имени Господа Бога Израилева;
  • и приготовил там место для ковчега, в котором завет Господа, заключенный Им с отцами нашими, когда Он вывел их из земли Египетской.
  • И стал Соломон пред жертвенником Господним впереди всего собрания Израильтян, и воздвиг руки свои к небу,
  • и сказал: Господи Боже Израилев! нет подобного Тебе Бога на небесах вверху и на земле внизу; Ты хранишь завет и милость к рабам Твоим, ходящим пред Тобою всем сердцем своим.
  • Ты исполнил рабу Твоему Давиду, отцу моему, что говорил ему; что изрек Ты устами Твоими, то в сей день совершил рукою Твоею.
  • И ныне, Господи Боже Израилев, исполни рабу Твоему Давиду, отцу моему, то, что говорил Ты ему, сказав: «не прекратится у тебя пред лицем Моим сидящий на престоле Израилевом, если только сыновья твои будут держаться пути своего, ходя предо Мною так, как ты ходил предо Мною».
  • И ныне, Боже Израилев, да будет верно слово Твое, которое Ты изрек рабу Твоему Давиду, отцу моему!
  • Поистине, Богу ли жить на земле? Небо и небо небес не вмещают Тебя, тем менее сей храм, который я построил [имени Твоему];
  • но призри на молитву раба Твоего и на прошение его, Господи Боже мой; услышь воззвание и молитву, которою раб Твой умоляет Тебя ныне.
  • Да будут очи Твои отверсты на храм сей день и ночь, на сие место, о котором Ты сказал: «Мое имя будет там»; услышь молитву, которою будет молиться раб Твой на месте сем.
  • Услышь моление раба Твоего и народа Твоего Израиля, когда они будут молиться на месте сем; услышь на месте обитания Твоего, на небесах, услышь и помилуй.
  • Когда кто согрешит против ближнего своего, и потребует от него клятвы, чтобы он поклялся, и для клятвы придут пред жертвенник Твой в храм сей,
  • тогда Ты услышь с неба и произведи суд над рабами Твоими, обвини виновного, возложив поступок его на голову его, и оправдай правого, воздав ему по правде его.
  • Когда народ Твой Израиль будет поражен неприятелем за то, что согрешил пред Тобою, и когда они обратятся к Тебе, и исповедают имя Твое, и будут просить и умолять Тебя в сем храме,
  • тогда Ты услышь с неба и прости грех народа Твоего Израиля, и возврати их в землю, которую Ты дал отцам их.
  • Когда заключится небо и не будет дождя за то, что они согрешат пред Тобою, и когда помолятся на месте сем и исповедают имя Твое и обратятся от греха своего, ибо Ты смирил их,
  • тогда услышь с неба и прости грех рабов Твоих и народа Твоего Израиля, указав им добрый путь, по которому идти, и пошли дождь на землю Твою, которую Ты дал народу Твоему в наследие.
  • Будет ли на земле голод, будет ли моровая язва, будет ли палящий ветер, ржавчина, саранча, червь, неприятель ли будет теснить его в земле его, будет ли какое бедствие, какая болезнь, –
  • при всякой молитве, при всяком прошении, какое будет от какого-либо человека во всем народе Твоем Израиле, когда они почувствуют бедствие в сердце своем и прострут руки свои к храму сему,
  • Ты услышь с неба, с места обитания Твоего, и помилуй; соделай и воздай каждому по путям его, как Ты усмотришь сердце его, ибо Ты один знаешь сердце всех сынов человеческих:
  • чтобы они боялись Тебя во все дни, доколе живут на земле, которую Ты дал отцам нашим.
  • Если и иноплеменник, который не от Твоего народа Израиля, придет из земли далекой ради имени Твоего, –
  • ибо и они услышат о Твоем имени великом и о Твоей руке сильной и о Твоей мышце простертой, – и придет он и помолится у храма сего,
  • услышь с неба, с места обитания Твоего, и сделай все, о чем будет взывать к Тебе иноплеменник, чтобы все народы земли знали имя Твое, чтобы боялись Тебя, как народ Твой Израиль, чтобы знали, что именем Твоим называется храм сей, который я построил.
  • Когда выйдет народ Твой на войну против врага своего путем, которым Ты пошлешь его, и будет молиться Господу, обратившись к городу, который Ты избрал, и к храму, который я построил имени Твоему,
  • тогда услышь с неба молитву их и прошение их и сделай, что потребно для них.
  • Когда они согрешат пред Тобою, – ибо нет человека, который не грешил бы, – и Ты прогневаешься на них и предашь их врагам, и пленившие их отведут их в неприятельскую землю, далекую или близкую;
  • и когда они в земле, в которой будут находиться в плену, войдут в себя и обратятся и будут молиться Тебе в земле пленивших их, говоря: «мы согрешили, сделали беззаконие, мы виновны»;
  • и когда обратятся к Тебе всем сердцем своим и всею душею своею в земле врагов, которые пленили их, и будут молиться Тебе, обратившись к земле своей, которую Ты дал отцам их, к городу, который Ты избрал, и к храму, который я построил имени Твоему,
  • тогда услышь с неба, с места обитания Твоего, молитву и прошение их и сделай, что потребно для них;
  • и прости народу Твоему, в чем он согрешил пред Тобою, и все проступки его, которые он сделал пред Тобою, и возбуди сострадание к ним в пленивших их, чтобы они были милостивы к ним:
  • ибо они Твой народ и Твой удел, который Ты вывел из Египта, из железной печи.
  • Да будут [уши Твои и] очи Твои отверсты на молитву раба Твоего и на молитву народа Твоего Израиля, чтобы слышать их всегда, когда они будут призывать Тебя,
  • ибо Ты отделил их Себе в удел из всех народов земли, как Ты изрек чрез Моисея, раба Твоего, когда вывел отцов наших из Египта, Владыка Господи!
  • Когда Соломон произнес все сие моление и прошение к Господу, тогда встал с колен от жертвенника Господня, руки же его были распростерты к небу.
  • И стоя благословил все собрание Израильтян, громким голосом говоря:
  • благословен Господь [Бог], Который дал покой народу Своему Израилю, как говорил! не осталось неисполненным ни одного слова из всех благих слов Его, которые Он изрек чрез раба Своего Моисея;
  • да будет с нами Господь Бог наш, как был Он с отцами нашими, да не оставит нас, да не покинет нас,
  • наклоняя к Себе сердце наше, чтобы мы ходили по всем путям Его и соблюдали заповеди Его и уставы Его и законы Его, которые Он заповедал отцам нашим;
  • и да будут слова сии, которыми я молился [ныне] пред Господом, близки к Господу Богу нашему день и ночь, дабы Он делал, что потребно для раба Своего, и что потребно для народа Своего Израиля, изо дня в день,
  • чтобы все народы познали, что Господь есть Бог и нет кроме Его;
  • да будет сердце ваше вполне предано Господу Богу нашему, чтобы ходить по уставам Его и соблюдать заповеди Его, как ныне.
  • И царь и все Израильтяне с ним принесли жертву Господу.
  • И принес Соломон в мирную жертву, которую принес он Господу, двадцать две тысячи крупного скота и сто двадцать тысяч мелкого скота. Так освятили храм Господу царь и все сыны Израилевы.
  • В тот же день освятил царь среднюю часть двора, который пред храмом Господним, совершив там всесожжение и хлебное приношение и вознеся тук мирных жертв, потому что медный жертвенник, который пред Господом, был мал для помещения всесожжения и хлебного приношения и тука мирных жертв.
  • И сделал Соломон в это время праздник, и весь Израиль с ним, – большое собрание, сошедшееся от входа в Емаф до реки Египетской пред Господом Богом нашим; [и ели, и пили, и молились пред Господом Богом нашим у построенного храма] – семь дней и еще семь дней, четырнадцать дней.
  • В восьмой день Соломон отпустил народ. И благословили царя и пошли в шатры свои, радуясь и веселясь в сердце о всем добром, что сделал Господь рабу Своему Давиду и народу Своему Израилю.
  • მაშინ შეყარა სოლომონმა ისრაელის უხუცესობა და შტოთა ყველა თავკაცი - ისრაელიანთა მამისსახლების უფროსები მეფე სოლომონთან იერუსალიმში, რომ გადმოესვენებინათ უფლის აღთქმის კიდობანი დავითის ქალაქიდან, ანუ სიონიდან.
  • შეიყარა მეფე სოლომონთან მთელი ისრაელი ეთანიმის თვეში, ანუ მეშვიდე თვეში, დღესასწაულის დროს.
  • მოვიდა ისრაელის მთელი უხუცესობა და მღვდლებმა ასწიეს კიდობანი.
  • და წაასვენეს უფლის კიდობანი და სადღესასწაულო კარავი. წაასვენეს ეს მღვდლებმა და ლევიანებმა.
  • მეფე სოლომონი და მასთან შეკრებილი ისრაელის მთელი საზოგადოება იდგნენ კიდობნის წინ და მსხვერპლად სწირავდნენ ცხვარ-ძროხას, რომლის დათვლა და აღრიცხვა შეუძლებელი იყო სიმრავლის გამო.
  • დაასვენეს მღვდლებმა უფლის აღთქმის კიდობანი თვის განკუთვნილ ადგილზე, ტაძრის დაბირში, წმიდათა წმიდაში, ქერუბიმთა ფრთებქვეშ.
  • რადგან ფრთები ჰქონდათ გადაშლილი ქერუბიმებს კიდობნის ადგილზე და ზემოდან ფარავდნენ ქერუბიმები კიდობანს და კეტებს.
  • კეტები იმ სიგრძის იყო, რომ მხოლოდ მათი თავები ჩანდა წმიდათა წმიდიდან, დაბირის წინ, და არ ჩანდა გარეთ. დღემდე იქ არის ისინი.
  • არაფერი იყო კიდობანში გარდა ფიქალებისა, მოსემ რომ ჩააწყო იქ ხორებში ყოფნისას, როცა უფალმა კავშირი შეკრა ისრაელიანებთან ეგვიპტიდან მათი გამოსვლის შემდეგ.
  • როცა გამოვიდნენ მღვდლები წმიდათა წმიდიდან, ღრუბელმა აავსო ღვთის სახლი.
  • ვეღარ დადგნენ სამსახურისთვის იქ მღვდლები ამ ღრუბლის გამო, რადგან უფლის დიდებას დაეფარა სახლი.
  • მაშინ თქვა სოლომონმა: ბნელში დავანება ინება უფალმა.
  • სახლი აგიშენე სავანედ შენდა, სამყოფელი სამარადისო სამკვიდრებელად.
  • პირი ხალხისკენ იბრუნა მეფემ და აკურთხა ისრაელის კრებული. ფეხზე იდგა მთელი ისრაელის კრებული.
  • თქვა: კურთხეულ იყოს უფალი, ღმერთი ისრაელისა, რომელიც თავისი პირით ელაპარაკა დავითს, მამაჩემს, და თავისი ხელით შეასრულა რასაც ამბობდა:
  • იმ დღიდან, რაც ეგვიპტიდან გამოვიყვანე ჩემი ერი, ისრაელი, ისრაელის არცერთ შტოში არ ამირჩევია ქალაქი სახლის ასაშენებლად, რათა იქ დამკვიდრებულიყო ჩემი სახელი. ავირჩიე დავითი, რომ მას ემეფა ჩემს ერზე, ისრაელზე.
  • გულში ჰქონდა მამაჩემს, დავითს, სახლის აშენება უფლის, ისრაელის ღმერთის სახელზე.
  • უთხრა უფალმა მამაჩემს დავითს: გულში რომ გქონოდა ჩემს სახელზე სახლის აშენება, კარგი ჰქენი, რომ გულში გქონდა ეს საქმე.
  • ოღონდ შენ არ ააშენებ სახლს, არამედ შენი შვილი; შენი საზარდულიდან გამოსული ააშენებს სახლს ჩემს სახელზე.
  • დაამტკიცა უფალმა თავისი ნათქვამი სიტყვა; და, აჰა, მე დავდექი მამაჩემის, დავითის ადგილზე; ავედი ისრაელის ტახტზე, როგორც ნაბრძანები ჰქონდა უფალს, და უფლის, ისრაელის ღმერთის სახელზე ავაშენე სახლი.
  • მივუჩინე იქ ადგილი კიდობანს, რომელშიც ინახება უფლის აღთქმა, ჩემს მამა-პაპასთან დადებული, როცა ეგვიპტიდან გამოიყვანა ისინი უფალმა.
  • დადგა სოლომონი უფლის სამსხვერპლოს წინ, ისრაელის კრებულისკენ პირშექცევით, და ცისკენ აღაპყრო ხელები.
  • თქვა: უფალო, ღმერთო ისრაელისა! არ არსებობს შენი მსგავსი ღმერთი არც მაღლა ცაში და არც დაბლა დედამიწაზე! შენ ინახავ აღთქმასა და სიყვარულს შენს მორჩილთა მიმართ, რომელნიც მთელი გულით დადიან შენს წინაშე.
  • შენ შეუნახე სიტყვა შენს მორჩილს, მამაჩემს, დავითს; და დღეს აღასრულა შენმა ხელმა, რაც შენს ბაგეებს ჰქონდა ნაბრძანები.
  • ახლაც შეუნახე უფალო, ღმერთო ისრაელისა, შენს მორჩილს - მამაჩემს დავითს შენი ნათქვამი სიტყვა, რომ უთხარი: არ დაგელევაო მემკვიდრე ჩემს წინაშე, ისრაელის ტახტზე მჯდომარე, ოღონდ შეინახონ შენმა შვილებმა წესი და რიგი და იარონ ჩემს წინაშე, როგორც შენ დადიხარო ჩემს წინაშე.
  • ახლაც მტკიცე იყოს, უფალო ღმერთო ისრაელისა, შენი სიტყვა, შენს მორჩილს - მამაჩემს დავითს რომ უბრძანე.
  • ნუთუ ნამდვილად იმკვიდრებს მიწაზე ღმერთი? აჰა, ვერ იტევენ მას ცანი და ცანი ცათანი, როგორ დაიტევს ეს ჩემი აშენებული სახლი?
  • მოხედე შენი მორჩილის ლოცვა-ვედრებას, უფალო, ღმერთო ჩემო, ისმინე ღაღადი და ლოცვა, რომლითაც მოგმართავს დღეს შენი მორჩილი.
  • თვალი გეჭიროს ამ სახლზე ღამით და დღით, ამ ადგილზე, რომლის გამოც ნათქვამი გაქვს, აქ იქნებაო ჩემი სახელი, რომ ისმინო ლოცვა, რომელსაც იტყვის ამ ადგილას შენი მორჩილი.
  • ისმინე შენი მორჩილის და შენი ერის, ისრაელის, ვედრება, როცა დადგებიან ლოცვად ამ ადგილას; ისმინე შენს სამყოფელ ადგილზე, ცათა შინა, ისმინე და შეგვიწყალე.
  • როცა შესცოდავს ვინმე თავის მოძმეს და ფიცით დააფიცებენ მას, და მივა ეს ფიცი შენს სამსხვერპლოსთან ამ სახლში.
  • მაშინ მოუსმინე ციდან და სამართალი გაუჩინე შენს მორჩილთ, მტყუანი გაამტყუნე, რომ მის თავზე იყოს მისი საქციელი, და მართალი გაამართლე, რომ მისი სიმართლისაებრ მიეგოს.
  • როცა დამარცხდება მტერთან შენი ერი, ისრაელი, იმის გამო, რომ შეგცოდეს, მერე მობრუნდება შენსკენ, ქებას შეასხამს შენს სახელს და დაგიწყებს ლოცვა-ვედრებას ამ სახლში,
  • მაშინ მოუსმინე ციდან და მიუტევე შეცოდება შენს ერს, ისრაელს, დააბრუნე იმ მიწაზე, რომელიც მისი მამა-პაპისთვის მიგიცია.
  • როცა დაიკეტება ცა და არ იწვიმებს შეცოდების გამო შენს წინაშე, და დაიწყებენ ლოცვას ამ ადგილს, განადიდებენ შენს სახელს და განერიდებიან ცოდვებს. რადგან უკვე დასჯილი გეყოლება ისინი,
  • მაშინ მოუსმინე ციდან და მიუტევე შეცოდება შენს მორჩილთ და შენს ერს, ისრაელს, რომ დააყენო სასიკეთო გზაზე, სადაც სიარული მართებთ, აწვიმო წვიმა მიწაზე, რომელიც სამკვიდრებლად მიგიცია შენი ერისთვის.
  • შიმშილობა იქნება ქვეყანაზე, შავი ჭირი, მწველი ხორშაკი, სიყვითლე, კალია თუ მატლი, ან თუ მტერი შემოადგება ქვეყანაში მის კარიბჭეებს, უბედურმოხდება რამე თუ სნეულება,
  • ყოველ ლოცვას, ყოველ ვედრებას თითოეული ადამიანისა, მთელი შენი ერისა - ისრაელის, როცა იგრძნობს თითოეული გასაჭირს თავის გულში და ხელს გაიშვერს ამ სახლისკენ.
  • შენ მოუსმინე ციდან, შენი სამყოფელიდან და მიუტევე; ქმენი და მიაგე თითოეულს თავისი საქციელისამებრ, რომელმაც უწყი მათი გულები. რადგან შენ ერთმა უწყი მთელი ადამის მოდგმის გული;
  • რომ მუდამ ეშინოდეთ შენი, ვიდრე ცხოვრობენ ამ მიწაზე, რომელიც ჩვენი მამა-პაპისთვის მიგიცია.
  • უცხოელსაც, რომელიც არ არის შენი ერისაგანი, ისრაელიანი, მაგრამ შორი ქვეყნიდან მოვა შენი სახელის გამო,
  • რადგან გაგებული ექნებათ შენი დიდი სახელის, მაგარი ხელის და მოღერებული მკლავის ამბავი, მოვა და ილოცებს ამ სახლში,
  • მოუსმენ ციდან, შენი სამყოფელიდან, და აუსრულე ყველაფერი, რასაც შემოგღაღადებს უცხოელი, რომ იცოდეს ქვეყნიერების ყველა ხალხმა შენი სახელი და ეშინოდეს შენი, როგორც შენს ერს, ისრაელს; იცოდეს ყველამ, რომ შენი სახელით იწოდება ეს სახლი, მე რომ ავაშენე.
  • როცა გავა მტერთან საბრძოლველად შენი ერი, დაადგება გზას, რომელზედაც შენ დააყენებ და დაიწყებს ლოცვას უფლისადმი იმ ქალაქისკენ პირშექცეული, შენ რომ აირჩიე, და იმ სახლისაკენ, შენს სახელზე რომ ავაშენე,
  • მაშინ მოისმინე ციდან მათი ლოცვა და ღაღადისი და სამართალი გაუჩინე.
  • როცა შეგცოდავენ, რადგან არ არსებობს უცოდველი კაცი, და განურისხდები, მტრების ხელში ჩააგდებ და ტყვედ წაასხამენ მტრის ქვეყანაში, შორს იქნება თუ ახლოს,
  • გონს მოვლენ იმ ქვეყანაში, სადაც იქნებიან ტყვედ, მოიქცევიან და შემოგღაღადებენ მათი ტყვეობის ქვეყანაში, შევცოდეთ, დავაშავეთ, ბოროტება ჩავიდინეთო,
  • როცა მთელი სულითა და გულით მოიქცევიან შენსკენ მათი მტრების ქვეყანაში, რომელთაც ტყვედ წაასხეს, და დაიწყებენ ლოცვას შენდამი იმ ქვეყნისაკენ პირშექცეულნი, მათ მამა-პაპას რომ მიეცი, იმ ქალაქისკენ, შენ რომ აარჩიე, იმ სახლისკენ, მე რომ ავაშენე შენს სახელზე,
  • მაშინ მოისმინე ციდან, შენი სამყოფელიდან, მათი ლოცვა-ვედრება და სამართალი გაუჩინე;
  • მიუტევე შენს ერს, შეცოდება და დანაშაული, რაც კი შეუცოდავს შენთვის, და სიბრალულს აღუძრავ მათ დამტყვევებლებს, რათა შეიბრალონ ისინი.
  • რადგან შენი ერია ისინი და შენი სამკვიდრო, რომელიც ეგვიპტიდან, რკინის ღუმელიდან გამოიყვანე.
  • თვალღია იყავ შენი მორჩილის ვედრების მიმართ და შენი ერის ისრაელის ვედრების მიმართ, რომ გესმოდეს მათი, როცა არ უნდა შემოგღაღადონ.
  • რადგან შენ განიკუთვნე ისინი შენს სამკვიდროდ დედამიწის ყველა ერისგან, როგორც უბრძანე შენი მორჩილის, მოსეს პირით, როცა ეგვიპტიდან გამოგყავდა ჩვენი მამა-პაპა, უფალო ღმერთო!
  • როცა დაასრულა სოლომონმა უფლისადმი ეს ლოცვა-ვედრება, წამოდგა სამსხვერპლოდან, რომლის წინაც დაჩოქილი იყო, ცისკენ ხელაპყრობილი.
  • იდგა და ხმამაღლა აკურთხებდა ისრაელის მთელს კრებულს:
  • კურთხეულ იყოს უფალი, რომელმაც სიმშვიდე მიანიჭა თავის ერს, ისრაელს, როგორც დაპირებული იყო. ერთი სიტყვაც არ დარჩენილა აღუსრულებელი იმ სასიკეთო სიტყვებიდან, თავისი მორჩილის, მოსეს პირით რომ ბრძანა.
  • ჩვენთან იყოს უფალი, ჩვენი ღმერთი, როგორც ჩვენს მამა-პაპასთან იყო, არ მიგვატოვოს, არ გაგვწიროს.
  • მიიზიდოს თავისკენ ჩვენი გულები, რომ მის გზაზე ვიაროთ, და დავიცვათ მისი შეგონებები, წესები და კანონები, რომელნიც ჩვენი მამა-პაპისთვის დაუწესებია.
  • იყოს ეს ჩემი სიტყვები, რომლითაც უფალს ვევედრები, ახლოს უფალთან, ჩვენს ღმერთთან, დღითა და ღამით, რომ მარადღე აჩენდეს სამართალს მისი მორჩილისთვის და მისი ერისთვის, ისრაელისთვის,
  • რათა გაიგოს დედამიწის ყოველმა ხალხმა, რომ ღმერთია უფალი და სხვა არვინაა მის მეტი.
  • იყავით გულწრფელნი უფლისადმი, ჩვენი ღმერთისადმი, როგორც დღესა ხართ, რომ იაროთ მის წესზე და დაიცვათ მისი დარიგებები.
  • შესწირეს მსხვერპლი უფალს მეფემ და მთელმა ისრაელმა მასთან ერთად.
  • დაკლა სოლომონმა ოცდაორი ათასი ხარი და ასოცი ათასი ცხვარი და სამადლობელ მსხვერპლად შესწირა უფალს. აკურთხეს უფლის სახლი მეფემ და მთელმა ისრაელმა.
  • ამავე დღეს განათლა მეფემ შუა ეზო უფლის სახლის წინ; რადგან აღავლინა აღსავლენი, შესწირა ძღვენი და სამადლობელი მსხვერპლის ცხიმები, რადგან უფლის წინ მდგარი სპილენძის სამსხვერპლო სიმცირის გამო ვერ დაიტევდა აღსავლენს, ძღვენს და სამადლობელის ცხიმებს.
  • იდღესასწაულა იმჟამად უფლის, ჩვენი ღმერთის, წინაშე სოლომონმა და მასთან ერთად მთელმა ისრაელმა - დიდმა კრებულმა ხამათიდან ვიდრე ეგვიპტის ხევამდე - შვიდ დღეს და კიდევ შვიდ დღეს, სულ თოთხმეტ დღეს.
  • მერვე დღეს გაისტუმრა ხალხი; დალოცეს მეფე და წავიდ-წამოვიდნენ თავ-თავის კარვებში მხიარულნი და გულსავსენი იმ სიკეთის გამო, რაც გაუკეთა უფალმა დავითს, თავის მორჩილს, და ისრაელს, თავის ერს.