Скрыть
1:1
1:2
1:3
1:4
1:5
1:6
1:7
1:8
1:9
1:10
1:11
1:12
1:13
1:14
1:15
1:16
1:17
1:18
1:19
1:20
1:21
1:22
1:23
1:24
1:25
1:26
1:27
1:28
1:29
1:30
1:31
1:32
1:33
1:34
1:35
1:36
1:37
1:38
1:40
1:41
1:42
1:43
1:44
1:45
1:46
1:47
1:48
1:49
1:50
1:51
1:52
1:53
1:55
1:56
1:57
1:58
1:59
1:60
1:61
1:62
1:63
1:64
Церковнославянский (рус)
И бы́сть, егда́ поража́­ше Алекса́ндръ македо́нскiй сы́нъ Фили́ппа, и́же изы́де от­ земли́ Хеттiи́мъ, порази́ и да́рiа царя́ пе́рсскаго и ми́дскаго, и воцари́ся вмѣ́сто его́ пе́рвый во Елла́дѣ,
и соста́ви бра́ни мно́ги, и одержа́ тверды́ни мно́ги, и уби́ цари́ зе́мскiя,
и про́йде да́же до кра́евъ земли́, и взя́ коры́сти мно́гихъ язы́ковъ. и умолче́ земля́ предъ ни́мъ. и воз­вы́сися, и воз­несе́ся се́рдце его́.
И собра́ си́лу крѣ́пку зѣло́, и нача́л­ст­вова надъ страна́ми и язы́ки и мучи́тельми, и бы́ша ему́ въ да́н­ники.
И по си́хъ паде́ на ло́же и позна́, я́ко умира́етъ:
и созва́ о́троки своя́ благоро́дныя, и́же съ ни́мъ бя́ху совоспита́ни от­ ю́ности его́, и раздѣли́ и́мъ ца́р­ст­во свое́ еще́ жи́въ сы́й.
И ца́р­ст­вова Алекса́ндръ лѣ́тъ два­на́­де­сять и у́мре.
И облада́ша о́троцы его́ кі́йждо въ мѣ́стѣ сво­е́мъ.
И воз­ложи́ша вси́ дiади́мы по сме́рти его́, и сы́нове и́хъ по ни́хъ лѣ́та мно́га, и умно́жиша зла́я на земли́.
И изы́де от­ ни́хъ ко́рень грѣха́ Антiо́хъ епифа́нъ, сы́нъ Антiо́ха царя́, и́же бѣ́ зало́гомъ въ ри́мѣ: и ца́р­ст­вова въ лѣ́тѣ сто́ три́десять седмѣ́мъ ца́р­ст­ва е́ллинскаго.
Во дне́хъ тѣ́хъ изыдо́ша от­ Изра́иля сы́нове беззако́н­нiи и наусти́ша мно́гихъ глаго́люще: по́йдемъ и завѣща́емъ завѣ́тъ съ язы́ки, и́же о́крестъ на́съ, я́ко от­не́лѣже от­лучи́хомся от­ ни́хъ, обрѣто́ша на́съ мно́га зла́я.
И благо­уви́дѣся сло́во во о́чiю и́хъ:
и предъизбра́шася нѣ́цыи от­ люді́й и идо́ша ко царю́: и даде́ и́мъ вла́сть твори́ти оправда́нiя язы́ческая.
И созда́ша [себѣ́] учи́лище во Иерусали́мѣ по зако́номъ язы́ческимъ.
И сотвори́ша себѣ́ необрѣ́занiе, и от­ступи́ша от­ завѣ́та свята́го, и сопряго́шася язы́комъ, и прода́шася е́же твори́ти лука́вое.
И угото́вася ца́р­ст­во предъ Антiо́хомъ: и умы́сли ца́р­ст­вовати во Еги́птѣ, я́ко да ца́р­ст­вуетъ надъ двѣма́ ца́р­ст­вома.
И вни́де во Еги́петъ въ наро́дѣ тя́жцѣ, на колесни́цахъ и на сло́нѣхъ, и на вса́дникахъ и на корабле́хъ мно́гихъ.
И соста́ви бра́нь на Птоломе́а царя́ Еги́петскаго: и убоя́ся Птоломе́й от­ лица́ его́ и побѣже́, и падо́ша я́звени мно́зи.
И взя́ша гра́ды тве́рды въ земли́ Еги́петстѣй: и взя́ коры́сти земли́ Еги́петскiя.
И обрати́ся Антiо́хъ, повнегда́ порази́ Еги́пта во сто́ четы́редесять тре́тiе лѣ́то: и взы́де на Изра́иля и на Иерусали́мъ въ наро́дѣ тя́жцѣ,
и вни́де во святи́лище съ горды́нею, и взя́ олта́рь златы́й и свѣти́лникъ свѣ́щный и вся́ сосу́ды его́,
и трапе́зу предложе́нiя и воз­лiя́лники, и фiа́лы и кади́лницы златы́я, и катапета́сму и вѣнцы́ и украше́нiе злато́е, е́же на лицы́ це́ркви [бя́ше], и сокруши́ вся́:
и взя́ сребро́ и зла́то и сосу́ды вожделѣ́н­ныя: и взя́ сокро́вища та́йная, и́хже обрѣ́те.
И взе́мъ вся́ отъи́де въ зе́млю свою́, и сотвори́ убі́й­ст­во, и глаго́ла въ го́рдости вели́цѣй.
И бы́сть пла́чь вели́къ во Изра́или на вся́цѣмъ мѣ́стѣ и́хъ.
И воз­стена́ша нача́лницы и старѣ́йшины, дѣ́вы и ю́ноши изнемого́ша, и красота́ же́нская измѣни́ся.
Вся́къ жени́хъ прiя́ пла́чь, и сѣдя́щая на одрѣ́ бра́чнѣ бы́сть въ печа́ли.
И потрясе́ся земля́ на обита́ющихъ на не́й, и ве́сь до́мъ Иа́ковль облече́ся студо́мъ.
И по двою́ лѣ́ту дні́й посла́ ца́рь нача́лника да́немъ во гра́ды Иу́дины. и прiи́де во Иерусали́мъ съ наро́домъ вели́кимъ
и глаго́ла къ ни́мъ словеса́ ми́рная во льсти́. и вѣ́роваша ему́. и нападе́ на гра́дъ внеза́пу и порази́ его́ я́звою вели́кою и погуби́ лю́ди мно́ги от­ Изра́иля:
и взя́ коры́сти гра́да и сожже́ его́ огне́мъ, и разори́ до́мы его́ и стѣ́ны его́ о́крестъ:
и плѣни́ша же́нъ и ча́дъ, и скоты́ раздѣли́ша,
и огради́ша гра́дъ дави́довъ стѣно́ю вели́кою и крѣ́пкою и ба́шнями крѣ́пкими, и бы́сть и́мъ въ крѣ́пость:
и посади́ша та́мо люді́й грѣ́шниковъ, муже́й беззако́н­ныхъ, и воз­мого́ша въ не́й:
и положи́ша ору́жiя и бра́шна, и собира́ху коры́сти Иерусали́мскiя, и полага́ху та́мо: и бы́ша въ сѣ́ть вели́ку,
и бы́сть въ лови́тел­ст­во святы́ни и въ дiа́вола лука́ваго Изра́илю вы́ну.
И пролiя́ша кро́вь непови́н­ную о́крестъ святи́лища и оскверни́ша святы́ню.
И бѣжа́ша обита́ющiи во Иерусали́мѣ и́хъ ра́ди, и бы́сть обита́нiе чужди́мъ: и бы́сть чу́ждо сѣ́мени рожде́нiя сво­его́, и ча́да его́ оста́виша его́.
Святы́ня его́ разоре́на я́ко пусты́ня, пра́здницы его́ обраще́ни су́ть во пла́чь, суббо́ты его́ въ поноше́нiе, че́сть его́ во уничиже́нiе:
по сла́вѣ его́ умно́жися безче́стiе его́, и высота́ его́ обраще́на бы́сть во пла́чь.
И писа́ ца́рь Антiо́хъ всему́ ца́р­ст­ву сво­ему́, да бу́дутъ вси́ лю́дiе еди́но,
и оста́витъ кі́йждо зако́нъ сво́й. и со­изво́лиша вси́ язы́цы по сло́ву царя́ [антiо́ха].
И мно́зи от­ Изра́иля изво́лиша служе́нiю его́ и пожро́ша и́доломъ и оскверни́ша суббо́ту.
И посла́ ца́рь кни́ги руко́ю вѣ́ст­никовъ во Иерусали́мъ и во гра́ды Иу́дины, да по́йдутъ вслѣ́дъ зако́новъ чужди́хъ земли́
и воз­браня́тъ всесожже́нiя и же́ртву и воз­лiя́нiе от­ святы́ни, и омерзя́тъ суббо́ты и пра́здники,
и оскверня́тъ святы́ню и святы́хъ,
и сози́ждутъ тре́бища и ка́пища и куми́рницы, и да жру́тъ мяса́ свина́я и скоты́ о́бщыя:
и да оста́вятъ сы́ны своя́ необрѣ́заны, е́же оскверни́ти ду́шы и́хъ во вся́цѣй нечистотѣ́ и оскверне́нiи,
я́ко да забу́дутъ зако́нъ и измѣня́тъ вся́ оправда́нiя [Бо́жiя].
И и́же а́ще не сотвори́тъ по глаго́лу царе́ву, да у́мретъ.
По всѣ́мъ словесе́мъ си́мъ написа́ всему́ ца́р­ст­ву сво­ему́ и при­­ста́ви надзира́тели надъ всѣ́ми людьми́: и повелѣ́ градо́мъ Иу́динымъ жре́ти во вся́цѣмъ гра́дѣ.
И собра́шася мно́зи от­ люді́й къ ни́мъ, вся́къ оста́вивый зако́нъ Госпо́день: и сотвори́ша лука́вая на земли́
и положи́ша Изра́иля въ та́йныхъ во вся́цѣмъ убѣ́жищи и́хъ.
И въ пятый­на́­де­сять де́нь ме́сяца хасле́ва, въ лѣ́то сто́ четы́редесять пя́тое созда́ша ме́рзость запустѣ́нiя на олтари́ [Бо́жiи], и во градѣ́хъ Иу́диныхъ о́крестъ созда́ша тре́бища.
И предъ дверьми́ домо́въ и на сто́гнахъ кадя́ху,
и кни́ги зако́на [Бо́жiя], и́хже обрѣто́ша, сожго́ша огне́мъ, раздира́юще [и́хъ].
И идѣ́же обрѣта́­шеся у кого́ кни́га завѣ́та Госпо́дня, и а́ще кто́ со­изволя́ше зако́ну Госпо́дню, по повелѣ́нiю царе́ву закала́ху его́.
Въ си́лѣ сво­е́й творя́ху си́це лю́демъ Изра́илевымъ, обрѣта́ющымся во вся́цѣмъ ме́сяцѣ и ме́сяцѣ во градѣ́хъ.
И въ два́десять пя́тый де́нь ме́сяца жря́ху въ ка́пищи, е́же бѣ́ на олтари́.
И же́нъ обрѣ́зав­шихъ ча́да своя́ закала́ша по повелѣ́нiю [царе́ву],
и обѣ́шаху дѣ́тища за ші́и и́хъ, до́мы и́хъ расхища́ху, и обрѣ́зав­шихъ я́ умерщвля́ху.
И мно́зи от­ люді́й Изра́илевыхъ удержа́шася и утверди́шася въ себѣ́, е́же не я́сти скве́рныхъ,
и избра́ша па́че умре́ти, не́же оскверни́тися бра́шны, и не хотѣ́ша преступи́ти зако́на Бо́жiя свята́го: и закла́ни бы́ша.
И бы́сть гнѣ́въ ве́лiй на Изра́иля зѣло́.
Синодальный
После того как Александр, сын Филиппа, Македонянин, который вышел из земли Киттим, поразил Дария, царя Персидского и Мидийского, и воцарился вместо него прежде над Елладою, –
он произвел много войн и овладел многими укрепленными местами, и убивал царей земли.
И прошел до пределов земли и взял добычу от множества народов; и умолкла земля пред ним, и он возвысился, и вознеслось сердце его.
Он собрал весьма сильное войско и господствовал над областями и народами и властителями, и они сделались его данниками.
После того он слег в постель и, почувствовав, что умирает,
призвал знатных из слуг своих, которые были воспитаны с ним от юности, и разделил им свое царство еще при жизни своей.
Александр царствовал двенадцать лет и умер.
И владычествовали слуги его каждый в своем месте.
И по смерти его все они возложили на себя венцы, а после них и сыновья их в течение многих лет; и умножили зло на земле.
И вышел от них корень греха – Антиох Епифан, сын царя Антиоха, который был заложником в Риме, и воцарился в сто тридцать седьмом году царства Еллинского.
В те дни вышли из Израиля сыны беззаконные и убеждали многих, говоря: пойдем и заключим союз с народами, окружающими нас, ибо с тех пор, как мы отделились от них, постигли нас многие бедствия.
И добрым показалось это слово в глазах их.
Некоторые из народа изъявили желание и отправились к царю; и он дал им право исполнять установления языческие.
Они построили в Иерусалиме училище по обычаю языческому
и установили у себя необрезание, и отступили от святаго завета, и соединились с язычниками, и продались, чтобы делать зло.
Когда Антиох увидел, что царство укрепилось, предпринял воцариться над Египтом, чтобы царствовать над двумя царствами,
и вошел он в Египет с сильным ополчением, с колесницами, и слонами, и всадниками, и множеством кораблей;
и вступил в сражение с Птоломеем, царем Египетским; и убоялся Птоломей от лица его и обратился в бегство, и много пало раненых.
И овладели они укрепленными городами в земле Египетской, и взял он добычу из земли Египетской.
После поражения Египта Антиох возвратился в сто сорок третьем году и пошел против Израиля, и вступил в Иерусалим с сильным ополчением;
вошел во святилище с надменностью и взял золотой жертвенник, светильник и все сосуды его,
и трапезу предложения, и возлияльники, и чаши, и кадильницы золотые, и завесу, и венцы, и золотое украшение, бывшее снаружи храма, и всё обобрал.
Взял и серебро, и золото, и драгоценные сосуды, и взял скрытые сокровища, какие отыскал.
И, взяв всё, отправился в землю свою и совершил убийства, и говорил с великою надменностью.
Посему был великий плач в Израиле, во всех местах его.
Стенали начальники и старейшины, изнемогали девы и юноши, и изменилась красота женская.
Всякий жених предавался плачу, и сидящая в брачном чертоге была в скорби.
Вострепетала земля за обитающих на ней, и весь дом Иакова облекся стыдом.
По прошествии двух лет послал царь начальника податей в города Иуды, и он пришел в Иерусалим с большою толпою;
коварно говорил им слова мира, и они поверили ему; но он внезапно напал на город и поразил его великим поражением, и погубил множество народа Израильского;
взял добычи из города и сожег его огнем, и разрушил домы его и стены его кругом;
и увели в плен жен и детей, и овладели скотом.
Оградили город Давидов большою и крепкою стеною и крепкими башнями, и сделался он для них крепостью.
И поместили там народ нечестивый, людей беззаконных, и они укрепились в ней;
запаслись оружием и продовольствием и, собрав добычи Иерусалимские, сложили там, и сделались большою сетью.
И было это постоянною засадою для святилища и злым диаволом для Израиля.
Они проливали невинную кровь вокруг святилища и оскверняли святилище.
Жители же Иерусалима разбежались ради них, и он сделался жилищем чужих и стал чужим для своего рода, и дети его оставили его.
Святилище его запустело, как пустыня, праздники его обратились в плач, субботы его – в поношение, честь его – в уничижение.
По мере славы его увеличилось бесчестие его, и высота его обратилась в печаль.
Царь Антиох написал всему царству своему, чтобы все были одним народом
и чтобы каждый оставил свой закон. И согласились все народы по слову царя.
И многие из Израиля приняли идолослужение его и принесли жертвы идолам, и осквернили субботу.
Царь послал через вестников грамоты в Иерусалим и в города Иудейские, чтобы они следовали узаконениям, чужим для сей земли,
и чтобы не допускались всесожжения и жертвоприношения, и возлияние в святилище, чтобы ругались над субботами и праздниками
и оскверняли святилище и святых,
чтобы строили жертвенники, храмы и капища идольские, и приносили в жертву свиные мяса и скотов нечистых,
и оставляли сыновей своих необрезанными, и оскверняли души их всякою нечистотою и мерзостью,
для того, чтобы забыли закон и изменили все постановления.
А если кто не сделает по слову царя, да будет предан смерти.
Согласно этому писал он всему царству своему и поставил надзирателей над всем народом, и повелел городам Иудейским приносить жертвы во всяком городе.
И собрались к ним многие из народа, все, которые оставили закон, – и совершили зло в земле;
и заставили Израиля укрываться во всяком убежище его.
В пятнадцатый день Хаслева, сто сорок пятого года, устроили на жертвеннике мерзость запустения, и в городах Иудейских вокруг построили жертвенники,
и перед дверями домов и на улицах совершали курения,
и книги закона, какие находили, разрывали и сожигали огнем;
у кого находили книгу завета и кто держался закона, того, по повелению царя, предавали смерти.
С таким насилием поступали они с Израильтянами, приходившими каждый месяц в города.
И в двадцать пятый день месяца, принося жертвы на жертвеннике, который был над алтарем,
они, по данному повелению, убивали жен, обрезавших детей своих,
а младенцев вешали за шеи их, домы их расхищали и совершавших над ними обрезание убивали.
Но многие в Израиле остались твердыми и укрепились, чтобы не есть нечистого,
и предпочли умереть, чтобы не оскверниться пищею и не поругать святаго завета, – и умирали.
И был весьма великий гнев над Израилем.
Грузинский
გამოჩნდა ალექსანდრე მაკედონელი, ფილიპეს ძე, რომელიც გამოვიდა ხეთელთა ქვეყნიდან და დაამარცხა დარიოსი, სპარსთა და მიდიელთა მეფე და გამეფდა მის ნაცვლად, თავდაპირველად საბერძნეთზე.
გადაიხადა მრავალი ომი, დაიპყრო ციხე-სიმაგრენი და გაწყვიტა ქვეყნის მეფენი.
მიაღწია ქვეყნის კიდემდე და აკრიფა დიდძალი ხარკი ხალხებისაგან. როცა დაცხრა ქვეყანა მის წინაშე, აღზევდა იგი და გადიდგულდა.
შეკრიბა დიდძალი ჯარი და განაგებდა ქვეყნებს, ხალხებს და ხელმწიფეებს, და იქცნენ მის მოხარკეებად.
ამის შემდეგ ჩავარდა იგი ლოგინად და მიხვდა, რომ კვდებოდა.
მოუხმო თავის დიდებულებს, ყმაწვილობიდანვე მასთან გამოზრდილთ, და გაუყო მათ თავისი სამეფო ჯერ კიდევ თავის სიცოცხლეში.
იმეფა ალექსანდრემ თორმეტი წელი და მიიცვალა.
შემდეგ განაგებდნენ მისი მორჩილნი - თითოეული თავის სამფლობელოში.
მისი სიკვდილის მერე თითოეულმა დაიდგა თავზე გვირგვინი, მათ შემდგომ კი ასევე იქცეოდნვნ მათი ვაჟები მრავალი წლის განმავლობაში, და განამრავლეს ბოროტება ქვეყანაზე.
მათგან გამოვიდა ცოდვილი ფესვი - ანტიოქოს ეპიფანე, ძე მეფე ანტიოქოსისა, რომელიც იყო მძევლად რომში, და გამეფდა ელინთა მეფობის ასოცდამეჩვიდმეტე წელს.
იმ დღეებში ისრაელიდან გამოვიდნენ ურჯულონი და აცთუნებდნენ მრავალს, ამბობდნენ: წავიდეთ და შევეკრათ ჩვენს გარემოსახლე ხალხს, რადგან მას შემდეგ, რაც მათ გამოვეყავით, მრავალი ბოროტება მოიწიაო ჩვენზე.
მოეწონათ მათ ეს სიტყვა.
ზოგიერთმა ხალხიდან მოიწადინა და გაეშურნენ მეფისაკენ, და მან დართო მათ ნება, დაეცვათ წარმართთა წეს-ჩვეულებანი.
ააშენეს იერუსალიმში სასწავლებელი წარმართთა წესისამებრ,
დაიწესეს თავიანთთვის წინდაუცვეთლობა და განდგნენ წმიდა რჯულისგან, შეეკრნენ წარმართებს და ავის საქმნელად გაყიდეს თავი.
როცა განმტკიცდა ქვეყანა ანტიოქოსის წინაშე, გადაწყვიტა მან ეგვიპტეზე გამეფებულიყო, რათა ორ სახელმწიფოზე ემეფა.
შევიდა ეგვიპტეში ურაცხვი ლაშქრით, ეტლებითა და სპილოებით, მხედრებითა და მრავალი ხომალდით.
და შეებრძოლა ეგვიპტის მეფე პტოლემეოსს. დაფრთხა პტოლემეოსი მის წინაშე და გაიქცა, და მრავალი დაჭრილი დაეცა.
დაეუფლნენ ეგვიპტის ქვეყანაში ციხე-ქალაქებს და აიღო ნადავლი ეგვიპტის ქვეყნიდან.
გაბრუნდა ანტიოქოსი ეგვიპტის დაპყრობის შემდეგ ასორმოცდამესამე წელს და გაილაშქრა ისრაელზე და მიადგა იერუსალიმს დიდძალი ჯარით.
ქედმაღლურად შევიდა საწმიდარში, აიღო ოქროს სამსხვერპლო, სასანთლე და ყოველი მისი ჭურჭელი.
შესაწირავი ტაბლა, საღვრელი ფიალები, ოქროს ბარძიმი, ფარდა, გვირგვინები და ტაძრის გარეთა ოქროს მორთულობა.
მიითვალა ვერცხლი და ოქრო, ძვირფასი ჭურჭელი და მიიტაცა დამალული განძი, რაც კი იპოვა.
მოხვეტა ყოველივე და გაბრუნდა თავის ქვეყანაში; სჩადიოდა მკვლელობას და ამპარტავნულად ლაპარაკობდა.
შეიქნა დიდი გლოვა ისრაელის ყოველ მხარეში.
კვნესოდნენ მთავრები და უხუცესები, ქალიშვილები და ჭაბუკები დაუძლურდნენ, გაცუდდა ქალების სიტურფე.
გლოვას მიეცა ყოველი სიძე და ქორწილის სარეცელზე მჯდომი ვაებდა.
მიწაც კი შეიძრა მასზე მცხოვრებთათვის და მთელი სახლი იაკობისა სირცხვილმა დაფარა.
ორი წლის შემდეგ გაგზავნა მეფემ გადასახადის უფროსი იუდას ქალაქებისკენ და შევიდა იერუსალიმში დიდძალი ლაშქრით.
მიუთხრთ მათ სამშვიდობო სიტყვები ეშმაკობით და ერწმუნენ მას. მაგრამ უეცრად შეიჭრა ქალაქში და სასტიკად მოაოხრა.
მოკრიფა ალაფი ქალაქიდან და ცეცხლით გადაბუგა, დააქცია მისი სახლები და გარეშემო კედლები.
დაატყვევეს ქალები და ბავშვები და დაეუფლნენ საქონელს.
შემოზღუდეს დავითის ქალაქი დიდი და მტკიცე კედლით, მტკიცე კოშკებით და იქცა მათ ციხე-სიმაგრედ.
დაასახლეს იქ ცოდვილი ხალხი და ურჯულო კაცები დაეფუძნენ იქ.
მოიმარაგეს იარაღი და საზრდო, მოხვეტეს იერუსალიმიდან ხარკი. განლაგდნენ იქ და შექმნეს დიდი მახე.
ჩაუსაფრდნენ საკურთხეველს და ექმნენ ბოროტ მტრად ისრაელს ყოველმხრივ.
დაღვარეს უცოდველი სისხლი საწმიდარის ირგვლივ წაბილწეს საწმიდარი.
მათ გამო გაიქცნენ იერუსალიმის მკვიდრნი; უცხოთა საცხოვრებელი გახდა იგი და უცხოდ ექცა მათ ჩამომავლებს, და მიატოვეს იგი მათმა შვილებმა.
გავერანდა მისი საწმიდარი, როგორც უდაბნო; მისი დღესასწაულები გლოვად შეიცვალა, მისი შაბათები - ძაძებად, დიდება მისი - სირცხვილად.
მისი დიდების წილ გამრავლდა მისი უპატიობა და მისი ზეობა გლოვად შეიცვალა.
მისწერა მეფემ მთელს თავის სამეფოს, რომ ყველა ხალხი ერთი ყოფილიყო და
ყველას დაეგდო თავისი წეს-ჩვეულება. ყველა ხალხი დაჰყვა მეფის სიტყვას.
ისრაელიდან ბევრმა მოიწონა მისი სამსახური და მსხვერპლს სწირავდნენ კერპებს და ბილწავდნენ შაბათს.
გაგზავნა მეფემ წიგნი იერუსალიმში და იუდას სხვა ქალაქებში, რომ ქვეყნისთვის უცხო ზნე-ჩვეულებებს მიჰყოლოდნენ.
აეკრძალათ აღსავლენი, მსხვერპლშეწირვა და საღვრელი სამსხვერპლოზე, და წაებილწათ შაბათი და დღესასწაულები.
შეესვარათ საწმიდარი და წმიდა საგნები,
აღემართათ ბომონები, ნაკრძალები და საკერპოები, შეეწირათ ღორები და უსურმაგები,
დაეტოვებინათ თავიანთი ვაჟები წინდაუცვეთლად, შეებღალათ თავი ყოველი უწმინდურობითა და სიბილწით.
რათა დავიწყებოდათ რჯული და ყოველი მცნება.
და თუკი ვინმე არ მოიქცეოდა მეფის სიტყვისამებრ, უნდა მომკვდარიყო.
ამ სიტყვების თანახმად მისწერა მთელ თავის სამეფოს და დაუდგინა ზედამხედველნი მთელ ხალხს და აიძულა იუდას ქალაქებს ზორვა.
ხალხიდან ბევრმა, ვინც დააგდო მცნება და შეუერთდა მათ, ყველამ დაიწყო ბოროტების ჩადენა ქვეყანაში.
აიძულეს ისრაელი, დამალულიყო ყოველ მის თავშესაფარში.
ქისლევის მეთხუთმეტე დღეს, ასორმოცდამეხუთე წელს, დაამკვიდრეს გატიალების სისაძაგლე სამსხვერპლოზე და ბომონები წამოჭიმეს იუდას გარშემო ქალაქებში,
და აკმევდნენ სახლების კარის წინ და ქუჩებში.
რჯულის წიგნს თუ იპოვნიდნენ, ფლეთდნენ და ცეცხლში წვავდნენ.
სადაც კი ვინმეს აღთქმის წიგნს აღმოუჩენდნენ, ან თუკი ვინმე რჯულს აღიარებდა, მეფის სამართლით კლავდნენ.
მძლავრობდნენ ისრაელზე, ყველაზე, ვინც კი თვიდან თვემდე ქალაქში აღმოჩნდებოდა.
თვის ოცდახუთს უზორავდნენ კერპს, რომელიც სამსხვერპლოს წინაშე იდგა.
ცოლებს, რომლებიც თავიანთ შვილებს წინდაცვეთდნენ, ბრძანებისამებრ აშთობდნენ;
ჩვილებს კისრებით ჰკიდებდნენ, მათ სახლებს არბევდნენ, წინდამცვეთლებს კი ხოცავდნენ.
მაგრამ მრავალნი გამხნევდნენ ისრაელში და მტკიცედ დადგნენ, რომ არ ეჭამათ უწმიდურება.
მიიღეს სიკვდილი, რათა არ წაბილწულიყვნენ საჭმელით და არ შეერყვნათ წმიდა აღთქმა. ასე დაიხოცნენ.
დიდზე დიდი რისხვა იყო ისრაელის თავზე.
Et factum est, postquam per cussit Alexander Philippi Mace do, qui prius regnavit in Graecia, egressus de terra Cetthim, Darium regem Persarum et Medorum,