Скрыть
Церковнославянский (рус)
[Зач. 278.] Па́велъ, посла́н­никъ Иису́съ Христо́въ по повелѣ́нiю Бо́га Спа́са на́­шего и Го́спода Иису́са Христа́ упова́нiя на́­шего,
тимоѳе́ю при­­сному ча́ду въ вѣ́рѣ: благода́ть, ми́лость, ми́ръ от­ Бо́га Отца́ на́­шего и Христа́ Иису́са Го́спода на́­шего.
Я́коже умоли́хъ тя́ пребы́ти во Ефе́сѣ, иды́й въ македо́нiю, да завѣща́еши нѣ́кимъ не и́нако учи́ти,
ниже́ внима́ти ба́снемъ и родосло́виемъ безконе́чнымъ, я́же стяза́нiя творя́тъ па́че, не́жели Бо́жiе стро­е́нiе, е́же въ вѣ́рѣ.
Коне́цъ же завѣща́нiя е́сть любы́ от­ чи́ста се́рдца и со́вѣсти благі́я и вѣ́ры нелицемѣ́рныя,
въ ни́хже нѣ́цыи погрѣши́в­ше, уклони́шася въ суесло́вiя,
хотя́ще бы́ти законо­учи́теле, не разумѣ́юще ни я́же глаго́лютъ, ни о ни́хже утвержда́ютъ.
[Зач. 279.] Вѣ́мы же, я́ко до́бръ зако́нъ [е́сть], а́ще кто́ его́ зако́н­нѣ твори́тъ,
вѣ́дый сiе́, я́ко пра́веднику зако́нъ не лежи́тъ {не положе́нъ}, но беззако́н­нымъ и непокори́вымъ, нечести́вымъ [же] и грѣ́шникомъ, непра́веднымъ и скве́рнымъ, отца́ и ма́тере досади́телемъ, муже­убі́йцамъ,
блуднико́мъ, мужело́жникомъ, разбо́йникомъ, [клеветнико́мъ, скотоло́жникомъ,] лжи́вымъ, клятвопресту́пникомъ, и а́ще что́ и́но здра́вому уче́нiю проти́вит­ся,
по благовѣ́стiю сла́вы блаже́н­наго Бо́га, е́же мнѣ́ увѣ́рено бы́сть.
[Зач. 280А.] И благодарю́ укрѣпля́ющаго мя́ Христа́ Иису́са Го́спода на́­шего, я́ко вѣ́рна мя́ непщева́, положи́въ [мя́] въ слу́жбу,
бы́в­ша мя́ иногда́ ху́лника и гони́теля и досади́теля: но поми́лованъ бы́хъ, я́ко невѣ́дый сотвори́хъ въ невѣ́р­ст­вiи:
упре­умно́жися же благода́ть Го́спода на́­шего [Иису́са Христа́] съ вѣ́рою и любо­́вiю я́же о Христѣ́ Иису́сѣ.
[Зач. 280Б.] Вѣ́рно сло́во и вся́каго прiя́тiя досто́йно, я́ко Христо́съ Иису́съ прiи́де въ мíръ грѣ́шники спасти́, от­ ни́хже пе́рвый е́смь а́зъ.
Но сего́ ра́ди поми́лованъ бы́хъ, да во мнѣ́ пе́рвѣмъ пока́жетъ Иису́съ Христо́съ все́ долготерпѣ́нiе, за о́бразъ хотя́щихъ вѣ́ровати ему́ въ жи́знь вѣ́чную.
Царю́ же вѣко́въ нетлѣ́н­ному, неви́димому, еди́ному прему́дрому Бо́гу, че́сть и сла́ва во вѣ́ки вѣко́въ. Ами́нь.
[Зач. 281.] Сiе́ же завѣща́нiе предаю́ ти, ча́до тимоѳе́е, по бы́в­шихъ на тя́ пре́жде проро́че­ст­вiихъ, да во́ин­ствуеши въ ни́хъ до́брое во́ин­ство,
имѣ́я вѣ́ру и благу́ю со́вѣсть, ю́же нѣ́цыи от­ри́нув­ше, от­ вѣ́ры от­падо́ша:
от­ ни́хже е́сть имене́й и Алекса́ндръ, и́хже преда́хъ сатанѣ́, да нака́жут­ся не ху́лити.
Синодальный
[Зач. 278.] Павел, Апостол Иисуса Христа по повелению Бога, Спасителя нашего, и Господа Иисуса Христа, надежды нашей,
Тимофею, истинному сыну в вере: благодать, милость, мир от Бога, Отца нашего, и Христа Иисуса, Господа нашего.
Отходя в Македонию, я просил тебя пребыть в Ефесе и увещевать некоторых, чтобы они не учили иному
и не занимались баснями и родословиями бесконечными, которые производят больше споры, нежели Божие назидание в вере.
Цель же увещания есть любовь от чистого сердца и доброй совести и нелицемерной веры,
от чего отступив, некоторые уклонились в пустословие,
желая быть законоучителями, но не разумея ни того, о чем говорят, ни того, что утверждают.
[Зач. 279.] А мы знаем, что закон добр, если кто законно употребляет его,
зная, что закон положен не для праведника, но для беззаконных и непокоривых, нечестивых и грешников, развратных и оскверненных, для оскорбителей отца и матери, для человекоубийц,
для блудников, мужеложников, человекохищников, (клеветников, скотоложников,) лжецов, клятвопреступников, и для всего, что противно здравому учению,
по славному благовестию блаженного Бога, которое мне вверено.
[Зач. 280А.] Благодарю давшего мне силу, Христа Иисуса, Господа нашего, что Он признал меня верным, определив на служение,
меня, который прежде был хулитель и гонитель и обидчик, но помилован потому, что так поступал по неведению, в неверии;
благодать же Господа нашего (Иисуса Христа) открылась во мне обильно с верою и любовью во Христе Иисусе.
[Зач. 280Б.] Верно и всякого принятия достойно слово, что Христос Иисус пришел в мир спасти грешников, из которых я первый.
Но для того я и помилован, чтобы Иисус Христос во мне первом показал все долготерпение, в пример тем, которые будут веровать в Него к жизни вечной.
Царю же веков нетленному, невидимому, единому премудрому Богу честь и слава во веки веков. Аминь.
[Зач. 281.] Преподаю тебе, сын мой Тимофей, сообразно с бывшими о тебе пророчествами, такое завещание, чтобы ты воинствовал согласно с ними, как добрый воин,
имея веру и добрую совесть, которую некоторые отвергнув, потерпели кораблекрушение в вере;
таковы Именей и Александр, которых я предал сатане, чтобы они научились не богохульствовать.
პავლე, მოციქული იესუ ქრისტესი, ბრძანებითა ღმრთისა და მაცხოვრისა ჩუენისაჲთა, და უფლისა იესუ ქრისტეს – სასოებისა ჩუენისაჲთა,
ტიმოთეს, ერთგულსა შვილსა სარწმუნოებით, მადლი, წყალობაჲ და მშჳდობაჲ ღმრთისა მიერ მამისა ჩუენისა და ქრისტე იესუჲს მიერ, უფლისა ჩუენისა.
ვითარცა-იგი გლოცევდ შენ დადგრომად ეფესოს შინა, მირაჲ-ვიდოდე მაკედონიად, რაჲთა ამცნო ვიეთმე, რაჲთა არა სხუასა რასმე მოძღურებდენ,
არცა ერჩდენ ზღაპართა და ტომის-რაცხათა დაუსრულებელთა, რომელთა-იგი ძიებაჲ შეამთხჳან უფროჲს, ვიდრე მოღუაწებაჲ ღმრთისაჲ, რომელ არს სარწმუნოებით.
ხოლო დასასრული მცნებისაჲ არს სიყუარული გულისაგან წმიდისა და გონებისა კეთილისა და სარწმუნოებისა შეუორგულებელისა,
რომელსა-იგი ვინმე ვერ მიემთხჳნეს და გარდაიქცეს ამაოჲსა სიტყუად.
უნდა მათ, რაჲთამცა იყვნეს შჯულის მოძღუარ, და არა იცოდეს, არცა რასა-იგი იტყჳან, არცა ვიეთთჳს დაამტკიცებენ.
ხოლო ესე უწყით, ვითარმედ კეთილ არს შჯული, უკუეთუ ვინმე წესიერად იპყრას იგი;
უწყი ესე, რამეთუ მართალსა შჯულ არა უც, არამედ უშჯულოთა და ურჩთა, უმსახურებელთა და ცოდვილთა, უღირსთა და ბილწთა, მამის მაგინებელთა და დედის მაგინებელთა, კაცის-მკლველთა,
მეძავთა, მამათმავალთა, კაცის მსყიდელთა, მტყუართა, ცრუფიცთა და სხუაჲ, რომელ რაჲმე სიცოცხლისა ამის მოძღურებასა უჴდების,
სახარებისა მისებრ დიდებისა ნეტარისა ღმრთისა, რომელი მერწმუნა მე.
და მადლიერ ვარ მისა, რომელმან-იგი განმაძლიერა მე, ქრისტე იესუჲს უფლისა ჩუენისა, რამეთუ სარწმუნოდ შემრაცხა მე და დამადგინა მე მსახურებასა ამას,
რომელი პირველად ვიყავ მგმობარ და მდევნელ და მაგინებელ, არამედ შევიწყალე, რამეთუ უმეცრებით ვიყავ ურწმუნოებასა შინა.
ხოლო უფროჲს გარდაემატა მადლი იგი უფლისა ჩუენისაჲ სარწმუნოებითურთ და სიყუარულით ქრისტე იესუჲს მიერ.
სარწმუნო არს სიტყუაჲ და ყოვლისა შეწყნარებისა ღირს, რამეთუ ქრისტე იესუ მოვიდა სოფლად ცოდვილთათჳს ცხორებად, რომელთაჲ პირველი მე ვარ.
არამედ ამისათჳს შევიწყალე, რაჲთა ჩემდა მომართ აჩუენოს პირველად იესუ ქრისტემან ყოველი სულგრძელებაჲ მისი სახედ მერმეთა მათ მორწმუნეთა მისა მიმართ ცხორებად საუკუნოდ.
ხოლო მეუფესა მას საუკუნეთასა უხრწნელსა, უხილავსა, მხოლოსა ბრძენსა ღმერთსა პატივი და დიდებაჲ უკუნითი უკუინისამდე. ამინ.
ამას მცნებასა შეგვედრებ შენ, შვილო ტიმოთე, მსგავსად მიძღუანებულთა მათ შენდა წინაწარმეტყუელებათა, რაჲთა ჰსაგრობდე მას შინა კეთილსა მას საგრობასა,
და გაქუნდეს სარწმუნოებაჲ და კეთილი გონებაჲ, რომელი-იგი ვიეთმე განიშორეს და სარწმუნოებისაგან განცჳვეს;
რომელ არიან ჳმენოს და ალექსანდროს, რომელნი-იგი მივსცენ ეშმაკსა, რაჲთა განისწავლნენ არა-გმობად.
Копировать текст Копировать ссылку Толкования стиха

Настройки