Скрыть
4:1
4:2
4:3
4:4
4:5
4:6
4:7
4:8
4:9
4:10
4:11
4:12
4:13
4:14
4:15
4:16
4:17
4:18
4:19
4:21
4:22
4:23
4:24
4:25
4:26
4:27
4:28
4:29
4:30
4:31
4:32
4:33
4:34
4:35
4:36
4:37
4:38
4:39
4:40
4:41
4:42
4:43
4:44
4:45
4:46
4:47
4:48
4:49
4:50
4:51
4:52
4:53
4:54
4:55
4:56
4:57
4:58
4:59
4:60
4:61
4:62
4:63
Церковнославянский (рус)
И нача́ вторы́й глаго́лати, рекі́й о крѣ́пости ца́рстѣй:
О, му́жiе! не премога́ютъ ли человѣ́цы, зе́млю и мо́ре обдержа́ще, и вся́, я́же въ ни́хъ?
ца́рь же премога́етъ и госпо́д­ст­вуетъ всѣ́ми и влады́че­ст­вуетъ и́ми, и все́, е́же рече́тъ и́мъ, творя́тъ:
а́ще рече́тъ и́мъ твори́ти бра́нь ко дру́гъ дру́гу, творя́тъ: и а́ще по́слетъ и́хъ на супоста́ты, и́дутъ и истрыва́ютъ го́ры и стѣ́ны и столпы́,
убива́ютъ и убива́еми быва́ютъ, и царе́ва словесе́ не преступа́ютъ: а́ще же побѣдя́тъ, царю́ при­­но́сятъ вся́, и ели́ка а́ще плѣня́тъ, и и́на вся́:
и ели́цы не вою́ютъ, ниже́ ополча́ют­ся, но дѣ́лаютъ зе́млю, па́ки, егда́ сѣ́ютъ, зажина́юще при­­но́сятъ царе́ви,
и еди́нъ друга́го понужда́юще, при­­но́сятъ да́нь царю́:
и то́й са́мъ еди́нъ е́сть: а́ще рече́тъ уби́ти, убива́ютъ: а́ще рече́тъ от­пусти́ти, от­пуска́ютъ: рече́тъ порази́ти, поразя́тъ:
рече́тъ разори́ти разоря́тъ: рече́тъ созида́ти, созида́ютъ: рече́тъ, посѣцы́те, посѣца́ютъ: рече́тъ насади́ти, насажда́ютъ:
и вси́ лю́дiе его́ и си́лы его́ слу́шаютъ еди́наго: и къ си́мъ то́й воз­лежи́тъ, я́стъ и пiе́тъ и спи́тъ:
ті́и же стрегу́тъ о́крестъ его́ и не мо́гутъ от­ити́, кі́йждо твори́ти дѣ́лъ сво­и́хъ, ниже́ преслу́шаютъ его́:
О, му́жiе! ка́ко не превоз­мога́етъ ца́рь, его́же та́ко слу́шаютъ? И умолча́.
Тре́тiй же, и́же рече́ о жена́хъ и о и́стинѣ, то́й е́сть зорова́вель, нача́ глаго́лати:
О, му́жiе! не вели́къ ли е́сть ца́рь и мно́зи человѣ́цы, и вино́ не премога́етъ ли? кто́ же е́сть вла́­ст­вуяй и́ми или́ кто́ госпо́д­ст­вуяй и́ми? не жены́ ли?
жены́ роди́ша царе́й и всѣ́хъ люді́й, и́же госпо́д­ст­вуютъ надъ мо́ремъ и земле́ю:
и от­ тѣ́хъ рожде́ни су́ть, и ты́я воз­до­и́ша тѣ́хъ, и́же насади́ша виногра́ды, от­ кото́рыхъ вино́ твори́т­ся:
и ты́я творя́тъ ри́зы [кра́сны] человѣ́комъ, и ты́я творя́тъ сла́ву человѣ́комъ, и не мо́гутъ человѣ́цы бы́ти безъ же́нъ:
и а́ще соберу́тъ зла́то и сребро́ и вся́ку ве́щь кра́сну, и уви́дятъ жену́ еди́ну добру́ зра́комъ и красото́ю,
и вся́ сiя́ оста́вльше, на ню́ вне́млютъ, и от­ве́рстыми усты́ зря́тъ ю́, и вси́ о́ныя жела́ютъ па́че зла́та и сребра́ и вся́кiя ве́щи предрагі́я:
человѣ́къ отца́ сво­его́ оставля́етъ, и́же воспита́ его́ и свою́ страну́, и ко сво­е́й женѣ́ при­­лѣпля́ет­ся,
и съ жено́ю оставля́етъ ду́шу, и ниже́ отца́ па́мятуетъ, ни ма́тере, ниже́ страны́:
и от­сю́ду подоба́етъ ва́мъ разумѣ́ти я́ко жены́ вла́­ст­вуютъ ва́ми: не болѣ́знуете ли, и тружда́етеся, и вся́ жена́мъ даете́ и при­­но́сите?
и взе́млетъ человѣ́къ ору́жiе свое́, и исхо́дитъ на пу́ть твори́ти разбо́й, [уби́й­ст­ва,] и татьбу́ и на мо́ре пла́вати и на рѣ́ки,
и льва́ ви́дитъ, и во мра́къ вхо́дитъ: и егда́ укра́детъ и похи́титъ и коры́сть обря́щетъ, ко воз­лю́блен­нѣй сво­е́й при­­но́ситъ:
и па́че лю́битъ человѣ́къ жену́ свою́, не́жели отца́ и ма́терь:
и мно́зи обезу́мишася от­ ли́цъ же́нскихъ и раби́ бы́ша ра́ди тѣ́хъ,
и мно́зи погибо́ша и прельсти́шася и согрѣши́ша ра́ди же́нъ:
и ны́нѣ не вѣ́руете ли мнѣ́? не вели́къ ли е́сть ца́рь во вла́сти сво­е́й? не вся́ ли страны́ не смѣ́ютъ при­­косну́тися ему́?
ви́дѣхъ его́ и апами́ню, дще́рь Варта́ка ди́внаго, нало́жницу царе́ву, сѣдя́щую одесну́ю царя́
и отъ­е́млющую дiади́му со главы́ царе́вы и воз­лага́ющу на себе́, и по лани́тѣ бiя́ше царя́ лѣ́вою руко́ю:
и кромѣ́ си́хъ ца́рь от­ве́рстыми усты́ зря́ше на ню́: и а́ще посмѣе́т­ся предъ ни́мъ, смѣе́т­ся и о́нъ: а́ще же разгнѣ́вана бу́детъ на́нь, ласка́етъ ю́, до́ндеже при­­мири́т­ся ему́:
О, му́жiе, не си́льны ли жены́, я́ко си́це творя́тъ?
И тогда́ ца́рь и вельмо́жи смотря́ху дру́гъ на дру́га. И нача́ глаго́лати о и́стинѣ:
О, му́жiе, не си́льны ли жены́? вели́ка земля́, и высо́ко не́бо, и бы́стро тече́нiемъ со́лнце, я́ко обраща́ет­ся на кру́зѣ небе́снѣмъ и па́ки при­­тека́етъ на мѣ́сто свое́ во еди́нъ де́нь:
не вели́къ ли, и́же сiя́ твори́тъ? и и́стина вели́ка и крѣпча́е па́че всѣ́хъ:
вся́ земля́ и́стину при­­зыва́етъ, и не́бо о́ную благословля́етъ, и вся́ дѣла́ трясу́т­ся и трепе́щутъ [ея́], и нѣ́сть съ не́ю оби́ды ни еди́ныя:
оби́дитъ вино́, оби́дитъ ца́рь, оби́дитъ жены́, непра́ведни вси́ сы́нове человѣ́честiи, и непра́ведна вся́ дѣла́ и́хъ сицева́я, и нѣ́сть въ ни́хъ и́стины, и во сво­е́й непра́вости погиба́ютъ:
и́стина же пребыва́етъ и воз­мога́етъ во вѣ́къ, и живе́тъ и облада́етъ во вѣ́къ вѣ́ка,
и нѣ́сть у нея́ прiя́тiя лица́, ниже́ разли́чiя, но пра́вая твори́тъ и от­ всѣ́хъ непра́ведныхъ и лука́выхъ огреба́ет­ся, и вси́ благоволя́тъ въ дѣ́лѣхъ ея́,
и нѣ́сть въ судѣ́ ея́ ничто́же непра́ведно: и сiя́ крѣ́пость и ца́р­ст­во, и вла́сть и вели́че­с­т­во всѣ́хъ вѣко́въ: благослове́нъ Бо́гъ и́стины.
И преста́ глаго́лати. И вси́ лю́дiе тогда́ возопи́ша и реко́ша: вели́ка е́сть и́стина и премога́етъ.
Тогда́ ца́рь рече́ ему́: проси́ е́же хо́щеши, мно́жае пи́саныхъ, и да́мъ тебѣ́, поне́же обрѣ́тенъ еси́ мудрѣ́йшiй, и бли́зъ мене́ да ся́деши, и сро́дникъ мо́й нарече́шися.
Тогда́ рече́ царю́: помяни́ обѣща́нiе твое́, и́мже обѣща́лъ еси́ созда́ти Иерусали́мъ въ де́нь, въ о́ньже ца́р­ст­во твое́ прiя́лъ еси́,
и вся́ сосу́ды взя́тыя изъ Иерусали́ма от­пусти́ти, и́хже от­лучи́ ки́ръ, егда́ закля́т­ся изсѣщи́ Вавило́нъ, и обѣща́ посла́ти та́мо:
ты́ же обѣща́лъ еси́ созда́ти хра́мъ, его́же сожго́ша Идуме́е, егда́ опустоше́на бы́сть Иуде́а от­ халде́и:
и ны́нѣ сiе́ е́сть, е́же прошу́ от­ тебе́, го́споди царю́ и о то́мъ молю́ тя, и сiе́ е́сть вели́че­с­т­во, е́же от­ тебе́: молю́ у́бо, да сотвори́ши обѣща́нiе, е́же обѣща́лъ еси́ царю́ небе́сному сотвори́ти изъ у́стъ тво­и́хъ.
Тогда́ воста́въ ца́рь да́рiй, облобыза́ его́ и написа́ о не́мъ посла́нiе ко всѣ́мъ прави́телемъ и во­ево́дамъ, и намѣ́ст­никомъ и вельмо́жамъ, да прово́дятъ его́ и всѣ́хъ су́щихъ съ ни́мъ восходя́щихъ созида́ти Иерусали́мъ:
и всѣ́мъ намѣ́ст­никомъ, и́же бя́ху въ килисирі́и и Финикі́и и и́же въ Лива́нѣ, написа́ посла́нiе, да при­­во́зятъ древа́ ке́дрова от­ Лива́на во Иерусали́мъ и да созида́ютъ съ ни́мъ гра́дъ:
писа́ же и всѣ́мъ Иуде́омъ восходя́щымъ от­ ца́р­ст­ва во Иуде́ю о свобо́дѣ, да вся́къ си́льный и вельмо́жа, и намѣ́ст­никъ и прави́тель не при­­хо́дитъ ко врато́мъ и́хъ,
и всю́ страну́, ю́же обдержа́тъ, безда́н­ну бы́ти и́мъ: и Идуме́е да оста́вятъ се́ла иуде́йская, и́миже облада́ютъ:
и на созида́нiе хра́ма дая́ти по вся́кое лѣ́то тала́нтъ два́десять, до́ндеже сози́ждет­ся:
и на же́ртвен­никъ всесожже́нiя при­­носи́ти на вся́къ де́нь, я́коже имѣ́ютъ за́повѣдь, ины́хъ тала́нтъ седмь­на́­де­сять, да при­­но́сятъ де́сять на ко́­еждо лѣ́то:
и всѣ́мъ при­­ходя́щымъ от­ Вавило́на созида́ти гра́дъ, да бу́детъ свобо́да и́мъ и сыно́мъ и́хъ, и всѣ́мъ свяще́н­никомъ при­­ходя́щымъ.
Написа́ же и подая́нiе, и свяще́н­ническую ри́зу [повелѣ́ да́ти], въ не́йже слу́жатъ.
И леви́томъ писа́ дая́ти обро́къ да́же до дне́, въ о́ньже соверши́т­ся до́мъ и Иерусали́мъ сози́ждет­ся.
И всѣ́мъ стрегу́щымъ гра́да писа́, дая́ти и́мъ жре́бiи и обро́ки.
И от­пусти́ вся́ сосу́ды, я́же от­лучи́ ки́ръ от­ Вавило́на, и вся́ ели́ка рече́ ки́ръ сотвори́ти, и о́нъ повелѣ́ твори́ти и посла́ти во Иерусали́мъ.
И егда́ изы́де ю́ноша [се́й], воз­дви́гъ лице́ на не́бо пря́мо Иерусали́му, благослови́ Царя́ небе́снаго, глаго́ля:
от­ тебе́ побѣ́да и от­ тебе́ прему́дрость, и твоя́ сла́ва, и а́зъ ра́бъ тво́й:
благослове́нъ еси́, и́же да́лъ еси́ мнѣ́ прему́дрость, и тебѣ́ исповѣ́мся, Го́споди Бо́же оте́цъ на́шихъ.
И прiя́ посла́нiя, и изы́де, и прiи́де въ Вавило́нъ, и воз­вѣсти́ бра́тiи сво­е́й всѣ́мъ.
И благослови́ша Бо́га оте́цъ сво­и́хъ, я́ко даде́ и́мъ осла́бу и от­пуще́нiе,
да взы́дутъ и сози́ждутъ Иерусали́мъ и хра́мъ, идѣ́же именова́но е́сть и́мя его́ въ не́мъ. И ра́довахуся съ мусикі́ею и весе́лiемъ дні́й се́дмь.
Синодальный
И начал говорить второй, сказавший о силе царя.
О, мужи! Не сильны ли люди, владеющие землею и морем и всем содержащимся в них?
Но царь превозмогает и господствует над ними и повелевает ими, и во всем, что бы ни сказал им, они повинуются.
Если скажет, чтоб они ополчались друг против друга, они исполняют; если пошлет их против неприятелей, они идут и разрушают горы и стены и башни,
и убивают и бывают убиваемы, но не преступают слова царского; если же победят, всё приносят царю, что получат в добычу, и все прочее.
И те, которые не ходят на войну и не сражаются, но возделывают землю, после посева, собрав жатву, также приносят царю
и, понуждая один другого, приносят царю дани.
И он один, если скажет убить – убивают; если скажет отпустить – отпускают; сказал бить – бьют;
сказал опустошить – опустошают; сказал строить – строят; сказал срубить – срубают; сказал насадить – насаждают;
и весь народ его и войско его повинуются ему. Кроме того, он возлежит, ест и пьет и спит,
а они стерегут вокруг него и не могут никто отойти и делать дела свои, и не могут ослушаться его.
О, мужи! Не сильнее ли всех царь, когда так повинуются ему? – И замолчал.
Третий же, сказавший о женщинах и об истине, – это был Зоровавель, – начал говорить:
О, мужи! Не велик ли царь, и многие из людей, и не сильно ли вино? Но кто господствует над ними и владеет ими? не женщины ли?
Жены родили царя и весь народ, который владеет морем и землею;
и от них родились и ими вскормлены насаждающие виноград, из которого делается вино;
они делают одежды для людей и доставляют украшение людям, и люди не могут быть без жен.
Если соберут золото и серебро и всякие драгоценности, а потом увидят одну женщину, хорошую лицом и красивую,
оставив все, устремляются к ней и, раскрыв рот, смотрят на нее, и все прилепляются к ней более, чем к золоту и серебру и ко всякой дорогой вещи.
Человек оставляет воспитавшего его отца и страну свою и прилепляется к жене своей,
и с женою оставляет душу, и не помнит ни отца, ни матери, ни страны своей.
И из этого должно вам познать, что женщины господствуют над вами. Не подъемлете ли вы трудов и не напрягаете ли усилий, и не отдаете ли и не приносите ли всего женам?
Берет человек меч свой и отправляется, чтобы выходить на дороги и грабить и красть, и готов плавать по морю и рекам,
льва встречает, и во тьме скитается; но лишь только украдет, похитит и ограбит, относит то к возлюбленной.
И более любит человек жену свою, нежели отца и мать.
Многие сошли с ума из-за женщин и сделались рабами через них.
Многие погибли и сбились с пути и согрешили через женщин.
Неужели теперь не поверите мне? Не велик ли царь властью своею? Не боятся ли все страны прикоснуться к нему?
Я видел его и Апамину, дочь славного Вартака, царскую наложницу, сидящую по правую сторону царя;
она снимала венец с головы царя и возлагала на себя, а левою рукою ударяла царя по щеке.
И при всем том царь смотрел на нее, раскрыв рот: если она улыбнется ему, улыбается и он; если же она рассердится на него, он ласкает ее, чтобы помирилась с ним.
О, мужи! Как же не сильны женщины, когда так поступают они?
Тогда царь и вельможи взглянули друг на друга, а он начал говорить об истине.
О, мужи! Не сильны ли женщины? Велика земля, и высоко небо, и быстро в своем течении солнце, ибо оно в один день обходит круг неба и опять возвращается на свое место.
Не велик ли Тот, Кто совершает это? И истина велика и сильнее всего.
Вся земля взывает к истине, и небо благословляет ее, и все дела трясутся и трепещут пред нею. И нет в ней неправды.
Неправедно вино, неправеден царь, неправедны женщины, несправедливы все сыны человеческие и все дела их таковы, и нет в них истины, и они погибнут в неправде своей;
а истина пребывает и остается сильною в век, и живет и владычествует в век века.
И нет у ней лицеприятия и различения, но делает она справедливое, удаляясь от всего несправедливого и злого, и все одобряют дела ее.
И нет в суде ее ничего неправого; она есть сила и царство и власть и величие всех веков: благословен Бог истины!
И перестал он говорить. И все возгласили тогда и сказали: велика истина и сильнее всего.
Тогда царь сказал ему: проси, чего хочешь, более написанного, и дадим тебе, так как ты оказался мудрейшим, и будешь сидеть подле меня и будешь называться родственником моим.
Тогда сказал он царю: вспомни обещание, данное тобою в тот день, в который ты принял царство твое, что ты построишь Иерусалим
и отошлешь все сосуды, взятые из Иерусалима, которые отобрал Кир, когда дал обеты разорить Вавилон, и обещался выслать их туда.
А ты обещался построить храм, который сожгли Идумеи, когда Иудея опустошена была Халдеями.
И об этом самом теперь я прошу тебя, господин царь, и умоляю тебя, и в этом величие твое: прошу тебя исполнить обещание, которое ты устами твоими обещал Царю Небесному исполнить.
Тогда царь Дарий, встав, поцеловал его, и написал ему письма ко всем правителям и начальникам областей и военачальникам и сатрапам, чтобы они пропустили его и с ним всех, идущих строить Иерусалим.
Также писал письма ко всем местным начальникам в Келе-Сирии и Финикии и находящимся на Ливане, чтобы привозили с Ливана в Иерусалим кедровые дерева и помогали ему строить город.
Писал о свободе и для всех Иудеев, отправляющихся из царства в Иудею, чтобы никто из имеющих власть, областной начальник и сатрап и правитель, не приходил к дверям их,
но чтобы вся страна, которою они владеют, изъята была от даней, и чтоб Идумеи оставили селения Иудеев, которыми они владеют;
также, чтобы даваемо было на построение храма каждогодно по двадцати талантов, доколе не будет построен;
и для приношения на жертвенник каждодневных всесожжений, сверх семнадцати предписанных, даваемо было еще по десяти талантов в год;
и чтобы всем отправляющимся из Вавилона была свобода строить город, как самим, так и потомкам их и всем священникам, которые пойдут.
Писал также и о содержании и о священническом облачении, в котором служат.
Написал давать содержание и левитам до того дня, когда совершится храм и построен будет Иерусалим;
и всем, стерегущим город, предписал давать жалованье и продовольствие.
Отпустил и все сосуды, которые отделил Кир из Вавилона; и всё, что велел сделать Кир, и он повелел исполнить и послать в Иерусалим.
И когда вышел юноша, то устремил лице свое на небо против Иерусалима, возблагодарил Царя Небесного и сказал:
от Тебя победа и от Тебя мудрость, и Твоя слава, а я Твой раб.
Благословен Ты, даровавший мне мудрость, и благодарю Тебя, Господи, Боже отцов наших.
И, взяв письма, отправился и пришел в Вавилон и объявил всем братьям своим.
И они возблагодарили Бога отцов своих за то, что даровал им свободу и разрешение
идти и строить Иерусалим и храм, на котором наречено имя Его. И ликовали с музыкою и веселием семь дней.
დაიწყო ლაპარაკი მეორემ, რომელიც მეფეთა სიძლიერეზე ამბობდა:
ო, კაცნო, ნუთუ ყველაზე ძლიერნი არ არიან ადამიანები, მპყრობელნი მიწისა და ზღვისა და ყოველივესი, რაც მათშია?
ხოლო მეფე ყოვლისმძლეველია და ბატონობს მათზე და მბრძანებლობს მათზე და რასაც მათ უბრძანებს, ყველაფერში ემორჩილებიან.
თუ ეტყვის შეებრძოლონ ერთმანეთს, შეასრულებენ; თუ გაგზავნის მტრების წინააღმდეგ, წავლენ და დასცემენ მთებსა და გალავნებს და ციხე-კოშკებს.
დაჰხოცენ და დაიხოცებიან, მეფის სიტყვას კი არ გადავლენ. თუ გაიმარჯვებენ, მეფესთან მოაქვთ, რასაც იალაფებენ, და სხვა ყველაფერი.
ხოლო რომელნიც ომში არ გადიან, არ იბრძვიან. არამედ მიწას ამუშავებენ, როცა თესლს ჩაჰყრიან, მომკილს კვლავ მეფეს მიართმევენ და ერთიმეორეს აიძულებენ ღალა მეფესთან მიიტანონ.
იგი ირთადერთია, რომელიც თუ ბრძანებს მოკვლას, მოჰკლავენ, ბრძანებს განტევებას, განუტევებენ.
ბრძანებს ცემას, სცემენ; ბრძანებს უდაბურყოფას, უდაბურჰყოფენ, ბრძანებს აშენებას, ააშენებენ;
თუ ბრძანებს მოჭრას, მოჭრიან, და ბრძანებს დარგვას, დარგავენ.
მთელი მისი ხალხი და მისი ჯარი ემორჩილება მას.
ამას გარდა, იგი წევს, ჭამს და სვამს და სძინავს, და ისინი იცავენ მას ყოველი მხრიდან და არ შეუძლიათ მიატოვონ და აკეთონ თავისი საქმე, ვერც შეეწინააღმდეგებიან მას.
ო, კაცნო, როგორღა არ არის მეფე ყველაზე ძლიერი, როცა ასე უსმენენ მას? და დადუმდა.
ხოლო მესამემ, რომელიც დედაკაცებზე და ჭეშმარიტებაზე ამბობდა, - ეს ზორობაბელი იყო - დაიწყო ლაპარაკი.
კაცნო, ხომ დიდია მეფე, ხომ ბევრნი არიან ადამიანები, ხომ ძლევს ღვინო? მაგრამ ვინ მბრძანებლობს მათზე ან ვინ ბატონობს მათზე? განა არა დედაკაცნი?
დედანი ჰშობენ მეფეს და ყოველ კაცს, რომელიც მბრძანებლობს ზღვაზეც და მიწაზეც;
მათგან არიან შობილნი და ისინი აწოვებენ მათ, ვინც ვაზი დარგო, რომლისგანაც ღვინო წარმოიქმნება.
ისინი უმზადებენ ადამიანებს სამოსელს, უქმნიან მათ დიდებას, და არ ძალუძთ მამაკაცებს ყოფნა უდედაკაცოდ.
თუ შეკრებენ ოქროს და ვერცხლს და ყოველგვარ ძვირფას ნივთს და მერე დაინახავენ ქალს, მშვენიერს და ლამაზ შესახედავს,
ამას ყოველივეს თავს ანებებენ და მისკენ მიილტვიან და პირდაღებულნი შეჰყურებენ; ყველაფერს ურჩევნიათ ქალი - ოქრო-ვერცხლსაც და ყოველგვარ ძვირფასეულობას.
კაცი სტოვებს თავის გამზრდელ მამას, თავის ქვეყანას და თავის ცოლს ეწებება.
სულს სტოვებს ცოლთან, არც მამას გაიხსენებს, არც დედას და არც ქვეყანას.
აქედან უნდა იცოდეთ, რომ დედაკაცნი ბატონობენ თქვენზე: განა თქვენი ნაშრომი და ჭირნანული - ყველაფერი ცოლებთან არ მიგაქვთ და მათ არ აძლევთ?
აიღებს კაცი თავის მახვილს და ავაზაკობის გზას დაადგება, ძარცვავს და ქურდობს, დაცურავს ზღვასა და მდინარეებზე;
ლომსაც გადაეყრება და წყვდიადში იხეტიალებს. და რასაც კი მოიპარავს, წაგლეჯს და მიიტაცებს, საყვარელს მიუძღვნის.
კაცს თავისი ცოლი უფრო მეტად უყვარს, ვიდრე მამა და დედა.
ბევრს დაუკარგავს გონება დედაკაცთათვის და მონებად ქცეულან მათ გამო.
მრავალნი დაღუპულან და შემცდარან, წარწყმედილან დედაკაცთა მიზეზით.
ნუთუ ახლაც არ გჯერათ ჩემი? განა დიდი არ არის ხელმწიფე თავისი ძალაუფლებით? განა მთელი ქვეყანა არ ეკრძალვის მასთან მიკარებას?
მინახავს მე იგი და აპამე, განთქმული ბარტაკოსის ასული, ხელმწიფის ხარჭა, მის მარჯვნივ მჯდომელი;
მეფეს გვირგვინს ხდიდა და თავად იდგამდა თავზე, მარცხენით კი მეფეს ლოყაზე სცემდა.
მეფე მაინც პირდაღებული შეჰყურებდა: თუ ქალი გაუცინებდა მას, მეფეც გაუცინებდა; თუ ქალი გაწყრებოდა, მასზე, მეფე ეფერებოდა მას, რომ შემოერიგებინა იგი.
ო, კაცნო, როგორღა არ არიან ძლიერნი დედაკაცნი, როცა ამას აღწევენ?
მაშინ მეფემ და დიდებულებმა ერთმანეთს გადახედეს.
მან კი დაიწყო საუბარი ჭეშმარიტებაზე: კაცნო, მაშ ძლიერნი არ არიან დედაკაცები? დიდია მიწა, მაღალია ცა, სწრაფი სრბოლით მზე. რადგან ერთ დღეში გარშემოივლის ცის სიმრგვალეს და კვლავ თავის ადგილზე მოიქცევა.
განა დიდი არ არის ის, ვინც ამას აკეთებს? დიდია ჭეშმარიტება და ყველაფერზე ძლიერია.
ჭეშმარიტებას უხმობს მთელი ქვეყანა. ცა მას აკურთხებს, ყოველი საქმე ირყევა და ძრწის მის წინაშე და არ არსებობს მასთან რაიმე უსამართლო.
უსამართლოა ღვინო, უსამართლოა მეფე, უსამართლონი არიან დედაკაცნი, უსამართლოა ყოველი კაციშვილი, უსამართლოა ყოველი საქმე მათი. არ არის მათში სიმართლე და თავიანთ უსამართლობაში წარწყმდებიან.
ჭეშმარიტება კი რჩება და მძლავრობს სამარადისოდ, ცოცხლობს და ძალმოსილია უკუნითი უკუნისამდე.
არ არსებობს მისთვის მიკერძოება და გარჩევა, არამედ აჩენს სამართალს ყოველივე უსამართლოსი და ბოროტის განდევნით; ყველას მოსწონს მისი საქმეები და არაფერია მის სამართალში უსამართლო.
მისია ძალი და მეფობა, ხელმწიფება და სიდიადე ყოველ საუკუნეთა. კურთხეულია ღმერთი ჭეშმარიტებისა.
და შეწყვიტა ლაპარაკი. მაშინ ხმა აღმოხდა მთელ ხალხს და თქვეს: დიდია ჭეშმარიტება და მძლეთამძლე.
მაშინ უთხრა მას მეფემ: ითხოვე, რაც გსურს დაწერილზე მეტი და მოგეცემა, რადგანაც უბრძენესი აღმოჩნდი ყოველთა შორის. იჯდები ჩემს გვერდით და ჩემი ნათესავი გეწოდება.
უთხრა მაშინ მეფეს: გაიხსენე აღთქმა, რომელიც დასდე იერუსალიმის აღსაშენებლად იმ დღეს, როდესაც მეფობა მიიღე,
რომ უკან გააბრუნებდი იერუსალიმიდან წამოღებულ ყველა ჭურჭელს, რომელიც კიროსმა გამოიტანა, როდესაც ფიცი დასდო, რომ მოაოხრებდა ბაბილონს და ყველაფერს უკან დააბრუნებდა.
შენც დადებული გაქვს, რომ ააშენებ ტაძარს, რომელიც ედომელებმა დაწვეს, როდესაც მოოხრდა იუდა ქალდეველთაგან.
ახლა ამას მოვითხოვ, მეფე-ბატონო, და გევედრები - ესაა შენი სიდიადე: გევედრები, შეასრულო შენი პირისაგან გამოსული დანაპირები, რომელიც აღუთქვი ზეციურ მეფეს.
მაშინ წამოდგა მეფე დარიოსი, აკოცა მას და მიუწერა წერილები ყველა მმართველს და მხარეთა განმგებელს, მხედართმთავრებს და სატრაპებს, რათა გაისტუმრონ იგი და ყველა, ვინც მასთან ერთად მიდის იერუსალიმის აღსაშენებლად.
კოილე სირიისა და ფინიკის ყველა განმგებელს და ლიბანში მყოფთ მისწერა წერილები, მოზიდონ ლიბანიდან კედარის ძელები იერუსალიმში და მით ააშენონ ქალაქი.
მისწერა სამეფოდან იუდაში წამსვლელი ყველა იუდაელის განთავისუფლების შესახებ, რათა არცერთი უფლებამოსილი და სატრაპი, მხარეთა განმგებელი და მმართველი არ მიადგეს მათ კარს,
და მთელი მხარე, რომელსაც ფლობენ, ხარკისაგან გათავისუფლდეს, და რომ ედომელებმა დასტოვონ იუდაელთა სოფლები, რომლებიც მათ უჭირავთ.
მიეცეს ტაძრის ასაშენებლად ყოველწლიურად ოცი ტალანტი, ვიდრე არ დასრულდება შენება.
ხოლო სამსხვერპლოზე მისატანი ყოველდღიური აღსავლენისათვის დაწესებული ჩვიდმეტის გარდა გაეცეთ ათი ტალანტი ყოველწლიურად.
ყველა, ვინც გაემართა ბაბილონიდან ქალაქის ასაშენებლად, გათავისუფლდეს, ისინიც და მათი შვილებიც და ყველა მიმავალი მღვდელი.
მისწერა აგრეთვე სახსრისათვის და სამღვდელო სამოსელისთვის, რომელშიც შეასრულებენ იქ მღვდელმსახურებას.
ლევიანებს მიუწერა გასცენ სახსარი იმ დღემდე, ვიდრე არ დასრულდება სახლი და არ აშენდება იერუსალიმში.
მისწერა, რომ მისცემოდა ქალაქის ყველა მცველს კუთვნილი წილი და საზრდო.
დააბრუნა ყველა ჭურჭელი, რომელიც კიროსმა გაიტანა ბაბილონიდან; და ყოველივე, რის გაკეთებაც ბრძანა კიროსმა, მანაც ბრძანა აღსასრულებლად და იერუსალიმში წარსაგზავნად.
ხოლო როდესაც გამოვიდა ჭაბუკი, აღაპყრო პირი ზეცისაკენ იერუსალიმის მხარეს, ადიდა უფალი ზეციერი და წარმოსთქვა:
შენია ძლევა და შენია სიბრძნე, შენია დიდება, მე კი მონა ვარ შენი.
კურთხეული ხარ, რომელმაც მომანიჭე მე სიბრძნე; გმადლობ, შენ, ჩვენი მამა-პაპის უფალო.
წაიღო წერილები და მივიდა ბაბილონში და ახარა თავის ძმებს, ყველას.
ადიდებდნენ თავიანთ მამა-პაპის ღმერთს, რომ დაიხსნა ისინი და მისცა ნება,
წასულიყვნენ და აეშენებინათ იერუსალიმი და ტაძარი, რომელსაც ეწოდა სახელი მისი. ზეიმობდნენ მუსიკით და სიხარულით შვიდ დღეს.
Копировать текст Копировать ссылку Толкования стиха

Настройки