Скрыть
1:1
1:2
1:3
1:4
1:5
1:6
1:7
1:8
1:9
1:10
1:11
1:12
1:13
1:14
1:15
1:16
1:17
1:20
1:21
1:22
1:23
1:24
1:25
1:26
1:27
1:28
1:30
1:31
1:32
1:33
1:34
1:35
1:36
Церковнославянский (рус)
Бра́тiи су́щей во Еги́птѣ Иуде́омъ ра́доватися: бра́тiя и́же во Иерусали́мѣ Иуде́е и и́же во странѣ́ Иуде́йстѣй, ми́ра блага́го:
и да благосотвори́тъ ва́мъ Бо́гъ и да помяне́тъ завѣ́тъ сво́й и́же ко Авраа́му и Исаа́ку и Иа́кову рабо́мъ сво­и́мъ вѣ́рнымъ,
и да да́стъ ва́мъ се́рдце всѣ́мъ во е́же че́­ст­вовати его́ и твори́ти хотѣ́нiя его́ се́рдцемъ вели́кимъ и душе́внымъ изволе́нiемъ,
и да от­ве́рзетъ сердца́ ва́ша въ зако́нѣ сво­е́мъ и въ повелѣ́нiихъ, и ми́ръ да сотвори́тъ,
и да услы́шитъ моли́твы ва́шя и умили́т­ся ва́мъ и не оста́витъ ва́съ во вре́мя лука́во.
И ны́нѣ здѣ́ есмы́ моля́щеся о ва́съ.
Ца́р­ст­ву­ю­щу дими́трiю лѣ́та сто́ шестьдеся́тъ девя́таго, мы́ Иуде́е писа́хомъ ва́мъ въ ско́рби и въ го́рести наше́дшей на́мъ въ лѣ́тѣхъ си́хъ, от­не́лѣже от­ступи́ Иа́сонъ и и́же съ ни́мъ от­ сты́я земли́ и ца́р­ст­ва,
и пожго́ша врата́, и пролiя́ша кро́вь непови́н­ну: и моли́хомся Го́сподеви, и услы́шани есмы́, и при­­несо́хомъ же́ртву и семида́лъ, и воз­жго́хомъ свѣти́льники, и предложи́хомъ хлѣ́бы.
И ны́нѣ пра́зднуйте дни́ скинопигі́и хасле́ва ме́сяца.
Лѣ́та сто́ о́смьдесятъ осма́го, и́же во Иерусали́мѣ и и́же во Иуде́и, и старѣ́йшины и Иу́да Аристову́лу учи́телю Птоломе́а царя́ су́щему же от­ пома́зан­ныхъ иере́евъ ро́да, и су́щымъ во Еги́птѣ Иуде́омъ, ра́доватися и здра́в­ст­вовати.
От вели́кихъ бѣ́д­ст­въ Бо́гомъ спасе́ни, вельми́ благодари́мъ ему́, а́ки на царя́ ополча́ющiися.
Се́й бо изведе́ ополча́ющихся на святы́й гра́дъ:
въ перси́ду бо бы́въ вождо́мъ, и при­­ не́мъ нестерпи́мая мня́щаяся бы́ти си́ла, посѣ́чени бы́ша въ ка́пищи нане́и, прельще́нiя употреби́в­шымъ жерце́мъ су́щымъ при­­ нане́и.
А́ки бо спребыва́ти хотя́ е́й, прiи́де на мѣ́сто Антiо́хъ и и́же съ ни́мъ дру́зи, взя́тiя ра́ди сре́брениковъ подъ и́менемъ вѣ́на:
и предложи́в­шымъ сiя́ жерце́мъ нане́и, и о́ному в­ше́дшу съ ма́лыми въ при­­тво́ръ ка́пища, заключи́в­ше ка́пище,
егда́ вни́де Антiо́хъ, от­ве́рзше сво́да сокрове́н­ную две́рь, мета́юще ка́менiе поби́ша иге́мона и су́щихъ съ ни́мъ, и раздѣли́в­ше на у́ды и главы́ от­сѣ́кше измета́ша къ су́щымъ внѣ́.
О всѣ́хъ благослове́нъ на́шъ Бо́гъ, и́же предаде́ нече́­ст­вовав­шихъ.
Хотя́ще у́бо пра́здновати два́десять пя́таго дне́ ме́сяца хасле́ва очище́нiе це́ркве, потре́бно непщева́хомъ извѣсти́ти ва́мъ, да и вы́ пра́зднуете де́нь скинопигі́и и огня́, егда́ неемі́а созда́въ це́рковь и олта́рь, при­­несе́ же́ртву.
И́бо егда́ въ перси́ду ведя́хуся отцы́ на́ши, тогда́ жерцы́ боя́щiися Бо́га взе́мше от­ огня́ олта́рнаго о́тай, скры́ша во юдо́ль кла́дязя дно́ имѣ́юща безво́дное, и въ не́мъ соблюдо́ша, я́ко всѣ́мъ невѣ́дому бы́ти мѣ́сту.
Премину́в­шымъ же лѣ́томъ мно́гимъ, егда́ изво́лися Бо́гу, по́слан­ный неемі́а от­ царя́ перси́дскаго, вну́ки жерце́въ сокры́в­шихъ посла́ на взыска́нiе огня́: и я́коже повѣ́даша на́мъ, не обрѣто́ша огня́, но во́ду гу́сту,
повелѣ́ и́мъ че́рпати и при­­нести́: егда́ же при­­несе́на бы́ша же́ртвен­ная, повелѣ́ жерце́мъ неемі́а покропи́ти водо́ю дрова́ и лежа́щая на ни́хъ.
Егда́ же бы́сть сiе́, и вре́мя прiи́де, егда́ со́лнце воз­сiя́ пре́жде о́блачно су́що, воз­жже́ся о́гнь вели́къ, я́ко диви́тися всѣ́мъ.
Моли́тву же творя́ху жерцы́, егда́ горя́ще же́ртва, и жерцы́ и вси́ Ионаѳа́ну начина́ющу, про́чымъ же от­вѣща́ющымъ, я́коже неемі́и.
Бѣ́ же моли́тва имѣ́ющи о́бразъ се́й: Го́споди, Го́споди Бо́же, всѣ́хъ тво́рче, стра́шный и крѣ́пкiй, и пра́ведный и ми́лостивый, еди́ный Царю́ и благі́й,
еди́ный да́телю, еди́не пра́ведне и Вседержи́телю и вѣ́чный, спаса́яй Изра́иля от­ вся́каго зла́, сотвори́вый отцы́ избра́н­ны и освяти́вый и́хъ,
прiими́ же́ртву за вся́ лю́ди твоя́ Изра́иля и сохрани́ ча́сть твою́ и освяти́:
собери́ расточе́нiе на́­ше, изба́ви рабо́та­ю­щихъ язы́комъ, на уничиже́н­ныхъ и ме́рзкихъ при́зри, и да увѣ́дятъ язы́цы, я́ко ты́ еси́ Бо́гъ на́шъ:
показни́ наси́лу­ю­щихъ и досажда́ющихъ въ горды́ни:
насади́ лю́ди твоя́ на мѣ́стѣ святѣ́мъ тво­е́мъ, я́коже рече́ Моисе́й.
Жерцы́ же поя́ху пѣ́нiя.
Егда́ же сгорѣ́ша же́ртвен­ная, оста́в­шею водо́ю неемі́а повелѣ́ ка́менiе бо́льшее поли́ти.
Егда́ же сiе́ бы́сть, пла́мень воз­горѣ́ся, и от­ олтаря́ облиста́в­шу свѣ́ту, сгорѣ́.
Егда́ же явле́на бы́сть ве́щь, и воз­вѣще́но бы́сть царю́ пе́рсску, я́ко на мѣ́стѣ, въ не́мже о́гнь скры́ша преселе́н­нiи жерцы́, вода́ яви́ся, от­не́лѣже неемі́а и су́щiи съ ни́мъ очи́стиша же́ртвы,
огради́въ же ца́рь свято сотвори́ [мѣ́сто то́], искуша́яй ве́щь.
И и́мже дарова́­ше ца́рь, мно́ги да́ры взима́­ше и преподая́ше.
Прозва́ же неемі́а и и́же съ ни́мъ мѣ́сто то́ нефѳа́рь, е́же сказу́ет­ся очище́нiе, нарица́ет­ся же у мно́гихъ нефѳа́й.
Синодальный
Братьям Иудеям в Египте – радоваться; братья Иудеи в Иерусалиме и во всей стране Иудейской желают счастливого мира.
Да благодетельствует вам Бог и да помянет завет Свой с верными рабами Своими: Авраамом, Исааком и Иаковом!
Да даст всем вам сердце, чтобы чтить Его и исполнять волю Его всем сердцем и усердною душею!
Да откроет сердце ваше для закона Его и повелений и дарует мир!
Да услышит моления ваши и да будет милостив к вам, и да не оставит вас во время бедствия!
Так ныне здесь мы молимся о вас.
В царствование Димитрия, в сто шестьдесят девятом году, мы, Иудеи, писали к вам в скорби и страданиях, постигших нас в те годы, как отложился Иасон и соумышленники его от святой земли и царства.
Они сожгли ворота и пролили невинную кровь. Тогда мы молились Господу и были услышаны, и приносили жертву и семидал, и возжигали светильники, и предлагали хлебы.
И ныне совершайте праздник кущей в месяце Хаслеве.
В сто восемьдесят восьмом году живущие в Иерусалиме и в Иудее, и старейшины и Иуда – Аристовулу, учителю царя Птоломея, происходящему из рода помазанных священников, и пребывающим в Египте Иудеям – радоваться и здравствовать.
Избавленные Богом от великих опасностей, мы торжественно благодарим Его, как бы сражавшиеся против царя,
так как Он изгнал ополчившихся на святый град.
Ибо когда царь пошел в Персию и с ним войско, которое казалось непобедимым, они поражены были в храме Нанеи через обман, употребленный жрецами Нанеи.
Именно, когда Антиох, как бы намереваясь сочетаться с нею, пришел на то место, а бывшие с ним друзья пришли взять деньги как приданое,
и жрецы Нанеи предложили их, и Антиох с немногими вошел во внутренность храма, – тогда они заключили храм, как только вошел Антиох,
и, отворив потаенное отверстие в своде, стали бросать камни, и поразили предводителя и бывших с ним, и, рассекши на части и отрубив головы, выбросили их к находившимся снаружи.
Во всем благословен Бог наш, предавший нечестивцев.
Итак, намереваясь в двадцать пятый день Хаслева праздновать очищение храма, мы почли нужным известить вас, чтобы и вы совершили праздник кущей и огня, подобно тому как Неемия, построив храм и жертвенник, принес жертву.
Ибо, когда отцы наши отведены были в Персию, тогда благочестивые священники, взяв огня с жертвенника тайно, скрыли его во глубине колодезя, имевшего безводное дно, и в нем безопасно сохранили его, так как никому не известно было это место.
По прошествии же многих лет, когда угодно было Богу, Неемия, присланный от Персидского царя, послал за сим огнем потомков тех священников, которые скрыли его. Когда же объявили нам, что не нашли огня, а только густую воду,
тогда он приказал им, почерпнув, принести ее; и когда потом приготовлены были жертвы, Неемия приказал священникам окропить этою водою дрова и положенное на них.
Когда же это было сделано и наступило время, когда просияло солнце, прежде закрытое облаками, тогда воспламенился большой огонь, так что все удивились.
Священники же, доколе горела жертва, совершали молитву, священники и все; Ионафан начинал, а прочие припевали, как и Неемия.
Молитва же была такая: «Господи, Господи Боже, Создателю всех, страшный и сильный, и праведный и милостивый, единый Царь и благодетель,
единый податель всего, единый праведный и всемогущий и вечный, избавляющий Израиля от всякого зла, избравший отцов и освятивший их!
Прими жертву сию за весь народ Твой – Израиля, и сохрани сей удел Твой, и освяти его;
собери рассеяние наше, освободи порабощенных язычниками, призри на уничиженных и презренных, и да познают язычники, что Ты Бог наш;
покарай угнетающих и обижающих нас с надмением,
насади народ Твой на святом месте Твоем, как сказал Моисей».
Священники воспевали при сем торжественные песни.
Когда же жертва была сожжена, Неемия приказал оставшеюся водою полить большие камни.
Как только это было исполнено, вспыхнуло пламя, но от света, воссиявшего от жертвенника, оно исчезло.
Когда это событие сделалось известным и донесено было царю Персов, что в том месте, где переселенные священники скрыли огонь, оказалась вода, которою Неемия и бывшие с ним освятили жертвы;
царь, по исследовании дела, оградил это место, как священное.
И тем, к кому царь благоволил, он раздавал много даров, которые сам получал.
Бывшие с Неемиею прозвали это место Нефтар, что значит: «очищение»; многими же называется оно Нефтай.
Грузинский
ეგვიპტელ იუდაელებს სიხარულს, კეთილდღეობას და მშვიდობას უთვლიან ძმები - იერუსალიმში და იუდაში მყოფი იუდაელები.
დაე, სიკეთე მოგაგოთ ღმერთმა და გაიხსენოს თავისი აღთქმა აბრაამის, ისაკისა და იაკობის - თავის ერთგულ მორჩილთა მიმართ.
დაე, სუყველას მოგცეთ გული, რთამ თაყვანი სცეთ მას და აღასრულოთ მისი ნება მტკიცე გულითა და მოწადინე სულით.
გული გაგიხსნათ მან თავისი რჯულისათვის და მცნებებისთვის, მშვიდობა მოგფინოთ.
შეისმინოს უფალმა თქვენი ლოცვა-ვედრება და შეგიწყნაროთ გასაჭირში და არ გაგწიროთ.
ჩვენ ახლა თქვენთვის ვლოცულობთ.
დემეტრიოსის მეფობის დროს, ას სამოცდა ცხრა წელს, ჩვენ, იუდაელებმა, მოგწერეთ თქვენ დიდი გულისტკივილითა და მწუხარებით, რომელიც განვიცადეთ ჩვენ, როცა იასონი და მისი თანამზრახველები განუდგნენ წმიდა მიწას და სამეფოს,
და გადაწვეს კარიბჭეები, დაღვარეს უმანკო სისხლი. მაგრამ ჩვენ შევევედრეთ უფალს და შესმენილ იქნა ჩვენი ვედრება და შევწირეთ მსხვერპლი და ძღვენი, დავანთეთ კანდლები და პური დავუწყვეთ გვერდით.
ახლაც აღასრულებდეთ კარვობის დღესასწაულს, ქისლევის თვეში ას ოთხმოცდა რვა წელს.
მეფე პტოლომეოსის მასწავლებელს, არისტობულოსს, მირონცხებულ მღვდელთა ნათესავს და ეგვიპტელ იუდაელებს სიხარულსა და ჯანმრთელობას უსურვებენ იერუსალიმში და იუდაში მყოფნი, უხუცესობა და იუდა.
დიდად ვუმადლით ღმერთს, საშინელ საფრთხეთაგან ჩვენს მხსნელს, რომ შეგვეწია მეფის წინააღმდეგ ბრძოლაში
და უკუაქცია წმინდა ქალაქზე გამოლაშქრებული ჯარი,
რადგან სპარსეთს რომ მიადგა წინამძღთალი თავისი ლაშქრით, როშელიც უძლეველად იყო მიჩნეული, ნაკუწ-ნაკუწად აკაფეს ნანეას ტაძარში ამ ტაძრის ქურუმთა ეშმაკობის წყალობით.
ანტიოქოსი ხომ თითქოსდა მასთან შეუღლების სურვილით წამოვიდა ხსენებული ადგილისაკენ და მასთან ერთად მისი მეგობრებიც მოვიდნენ აქ, მზითვის ფულის ასაღებად.
ნანეას ქურუმებმა გადაიხადეს ფული და მეფეც მცირედი ამალით კვრივის გალავანში შემოვიდა. და, როგორც კი შედგა ტაძარში ანტიოქოსმა ფეხი, შიგნით მოიმწყვდიეს იგი ქურუმებმა,
გახსნეს თაღზე ფარული კარი, დაუშინეს იქიდან ქვები და ჩაქოლეს ყველა - წინამძღოლიცა და თანმხლებნიც; შემდეგ მოკვეთეს მათ თავები და გარეთ გამოყარეს.
ყოვლად კურთხეულია ჩვენი ღმერთი, რომ გასცა მკრეხელები;
ხოლო ჩვენ, რაკი მოვისურვეთ ქისლევის ოცდამეხუთე დღეს გვედღესასწაულა ტაძრის სატფურების დღესასწაული, საჭიროდ ვცანით, გვეუწყებინა თქვენთვის, რომ თქვენც გაგემართათ კარვობისა და ცეცხლის დღესასწაული, როგორც ნეემიამ, ტაძრისა და სამსხვერპლოს ამშენებელმა, შესწირა მსხვერპლი.
რადგან როცა სპარსეთში ტყვედ წაასხეს ჩვენი მამა-პაპა, ღვთისმოშიშმა მღვდლებმა საკურთხევლიდან საიდუმლოდ წამოიღეს ცეცხლი და მშრალი ჭის ფსკერზე გადამალეს და საიმედოდ შეინახეს ჭაში, რაკი არავინ იცოდა ეს ადგილი.
გამოხდა მრავალი წელი და ღმერთმა ინება, რათა სპარსეთის მეფეს ნეემია გაეგზავნა ცეცხლისთვის მისი შემნახველი მღვდლების შთამომავლებთან; როცა გვაცნობეს, რომ არ აღმოჩნდა ცეცხლი, არამედ მხოლოდ შემკვრივებული წყალი, უბრძანა მათ ნეემიამ, მოეტანათ იგი.
როცა ყველაფერი მოამზადეს მსხვერპლის შესაწირად, ნეემიამ მღვდლებს უბრძანა, ეპკურებინათ წყალი შეშისთვის და მასზე დაწყობილი მსხვერპლისთვის.
ბრძანება რომ შეასრულეს და დრომ მოაწია, გამოანათა მზემ, აქამდე ღრუბლებით რომ იყო დაფარული, და აღეგზნო დიდი ცეცხლი; გააოცა ამან ყველა.
მღვდლები კი, ვიდრე მსხვერპლი იწვოდა, ლოცულობდნენ მღვდლებიც და ყველანი. იონათანი იწყებდა და დანარჩენები ხმას აყოლებდნენ, და ნეემიაც მათ შორის.
ასეთი იყო მათი ლოცვა: უფალო, უფალო, ღმერთო, ყოვლის შემოქმედო, საშინელო და ძლიერო, სამართლიანო და ლმობიერო, ერთადერთო მეუფევ, კეთილისმყოფელო,
ერთადერთო გამრიგევ, ერთადერთო მართალო, ყოვლისმპყრობელო და მარადიულო, რომელმაც იხსენი ისრაელი ყოველივე ბოროტისაგან, რომელმაც გამოარჩიე მამები და აკურთხე ისინი;
შეიწირე ეს მსხვერპლი მთელი შენი ხალხის, ისრაელის გულისთვის, დაიცავი შენი წილხვედრი და წმინდაჰყავ იგი.
გევედრებით, კვლავ შეკრიბო ჩვენი გაფანტული ხალხი, იხსნა დატყვევებულნი წარმართთა შორის, მოხედე განწირულთ და მოძულებულთ; დაე, უწყოდნენ წარმართებმა, რომ ჩვენი ღმერთი ხარ;
დასაჯე ჩვენი მოძალადეები, ამპარტავნობით რომ გვაგულისებენ.
დანერგე შენი ხალხი შენს წმიდა ადგილას, როგორც თქვა მოსემ.
მღვდლები კი ამასობაში საზეიმო სიმღერებს გალობდნენ.
როგორც კი შეიწირა მსხვერპლი, ნეემიამ ბრძანა, დანარჩენი წყალი დიდ ქვებზე მოეღვარათ.
როგორც კი ეს ბრძანება აღასრულეს, იფეთქა ალმა, მაგრამ სამსხვერპლოსაგან გამოტევებულ შუქზე ჩანელდა იგი.
განცხადდა ეს საქმე და მოახსენეს სპარსეთის მეფეს, რომ იმ ადგილას, სადაც გადმოსახლებული მღვდლები ინახავდნენ ცეცხლს, აღმოჩნდა წყალი და ამ წყლით ნეემიას მიმდევრებმა განწმიდეს მსხვერპლი.
მეფემ საქმის ვითარება რომ გაიცნო, ბრძანა შემოესაზღვრათ ეს ადგილი, როგორც კვრივი.
ხოლო იმათ, ვისაც სწყალობდა, მეფემ ბევრი ძღვენი უბოძა, რაც თავად ჰქონდა მიღებული.
ხოლო ნეემიას თანმხლებმა ხალხმა უწოდა ამ ადგილს ნეფთარ, რაც განწმედად ითარგმნება. ბევრი კი მას ნეფთაის უწოდებს.
Ai fratelli Giudei dimoranti in Egitto, salute! I fratelli Giudei che sono a Gerusalemme e nella regione della Giudea augurano una pace sincera.
Dio voglia concedervi i suoi benefici e ricordarsi della sua alleanza con Abramo, Isacco e Giacobbe, suoi servi fedeli.
Doni a tutti voi un cuore per adorarlo e per compiere i suoi voleri con spirito generoso e animo pronto.
Vi apra il cuore alla sua legge e ai suoi precetti e vi conceda pace.
Esaudisca le vostre preghiere, si riconcili con voi e vi sia propizio e non vi abbandoni nell'ora dell'avversità.
Così ora noi qui preghiamo per voi.
Sotto il regno di Demetrio, nell'anno centosessantanove, noi Giudei vi abbiamo scritto: "Nelle calamità e nell'angustia che si è abbattuta su di noi in questi anni, da quando Giasone e i suoi partigiani hanno tradito la terra santa e il regno,
incendiando il portale e versando sangue innocente, noi abbiamo pregato il Signore e siamo stati esauditi; abbiamo offerto un sacrificio e del fior di farina, abbiamo acceso le lampade e presentato i pani".
Vi scriviamo per esortarvi a celebrare i giorni delle Capanne nel mese di Chisleu. L'anno centoottantotto.
I Giudei che sono a Gerusalemme e nella Giudea, il consiglio degli anziani e Giuda, ad Aristòbulo, maestro del re Tolomeo, appartenente alla stirpe dei sacerdoti consacrati con l'unzione, e ai Giudei dell'Egitto salute e prosperità.
Da grandi pericoli salvati da Dio, lo ringraziamo molto, in quanto abbiamo potuto schierarci contro il re.
In realtà è lui che ha respinto quanti si erano schierati contro la santa città.
Infatti il loro capo, recatosi in Persia con il suo esercito creduto invincibile, fu fatto a pezzi nel tempio della dea Nanea, grazie a un tranello tesogli dai sacerdoti di Nanea.
Con il pretesto di celebrare le nozze con lei, Antioco con i suoi amici si era recato sul posto per prelevarne le immense ricchezze a titolo di dote.
Dopo che i sacerdoti del tempio di Nanea gliele ebbero mostrate, egli entrò con pochi nel recinto sacro e quelli, chiuso il tempio alle spalle di Antioco
e aperta una porta segreta nel soffitto, scagliarono pietre e fulminarono il condottiero e i suoi. Poi, fattili a pezzi e tagliate le loro teste, le gettarono a quelli di fuori.
In tutto sia benedetto il nostro Dio, che ha consegnato alla morte i sacrileghi.
Apprestandoci a celebrare la purificazione del tempio il venticinque di Chisleu, abbiamo creduto necessario darvi qualche spiegazione, perché anche voi celebriate la festa delle Capanne e del fuoco, apparso quando Neemia offrì sacrifici dopo la ricostruzione del tempio e dell'altare.
Infatti, quando i nostri padri furono deportati in Persia, i pii sacerdoti di allora, preso il fuoco dall'altare, lo nascosero con cautela nella cavità di un pozzo che aveva il fondo asciutto e là lo misero al sicuro, in modo che il luogo rimanesse ignoto a tutti.
Dopo un buon numero di anni, quando piacque a Dio, Neemia, inviato dal re di Persia, mandò i discendenti di quei sacerdoti, che avevano nascosto il fuoco, a farne ricerca; quando però ci riferirono che non avevano trovato il fuoco, ma un'acqua spessa, comandò loro di attingerne e portarne.
Poi, quando furono pronte le offerte per i sacrifici, Neemia comandò ai sacerdoti di aspergere con quell'acqua la legna e quanto vi era sopra.
Appena questo avvenne e fu trascorso un po' di tempo, il sole, che prima era coperto da nubi, cominciò a risplendere e si accese un gran rogo, con grande meraviglia di tutti.
Mentre il sacrificio veniva consumato, i sacerdoti facevano la preghiera e con loro tutti gli altri: Giònata intonava, gli altri continuavano in coro insieme a Neemia.
La preghiera era formulata in questo modo: "Signore, Signore Dio, creatore di tutto, tremendo e potente, giusto e misericordioso, tu solo re e buono,
tu solo generoso, tu solo giusto e onnipotente ed eterno, che salvi Israele da ogni male, che hai fatto i nostri padri oggetto di elezione e santificazione,
accetta il sacrificio offerto per tutto Israele, tuo popolo, custodisci la tua porzione e santificala.
Riunisci i nostri dispersi, libera quelli che sono schiavi in mano alle nazioni, guarda benigno i disprezzati e gli oltraggiati; sappiano così le nazioni che tu sei il nostro Dio.
Punisci quelli che ci opprimono e ci ingiuriano con superbia.
Trapianta il tuo popolo nel tuo luogo santo, come ha detto Mosè".
I sacerdoti a loro volta cantavano inni.
Poi, quando le vittime furono consumate, Neemia ordinò che il resto dell'acqua venisse versato sulle pietre più grosse.
Fatto questo, si accese una fiamma, la quale tuttavia fu assorbita dal bagliore del fuoco acceso sull'altare.
Quando il fatto fu divulgato e al re dei Persiani fu annunciato che, nel luogo dove i sacerdoti deportati avevano nascosto il fuoco, era comparsa acqua, con la quale poi i compagni di Neemia avevano purificato le cose necessarie al sacrificio,
il re fece cingere il luogo e lo dichiarò sacro, dopo aver accertato il fatto.
Il re ricevette molti doni da quelli che aveva favorito e ne diede loro a sua volta.
I compagni di Neemia chiamarono questo liquido neftar, che significa purificazione; ma i più lo chiamano nafta.
Копировать текст Копировать ссылку Толкования стиха

Настройки