Скрыть
Церковнославянский (рус)
И глаго́ла дави́дъ ко Го́споду словеса́ пѣ́сни сея́ въ де́нь, въ о́ньже изба́ви и Госпо́дь изъ руки́ всѣ́хъ вра́гъ его́ и изъ руки́ Сау́ловы,
и рече́ пѣ́снь: Го́споди, ка́меню мо́й и утвержде́нiе мое́, и избавля́яй мя́ мнѣ́:
Бо́гъ мо́й, храни́тель мо́й бу́детъ мнѣ́, упова́я бу́ду на него́: защи́тникъ мо́й и ро́гъ спасе́нiя мо­его́, засту́пникъ мо́й и при­­бѣ́жище мое́ спасе́нiя мо­его́, от­ непра́веднаго спасе́ши мя́.
Хва́льнаго при­­зову́ Го́спода, и от­ вра́гъ мо­и́хъ спасу́ся:
я́ко одержа́ша мя́ болѣ́зни сме́ртныя и пото́цы беззако́нiя смято́ша мя́,
болѣ́зни сме́ртныя обыдо́ша мя́, предвари́ша мя́ жесто́кости сме́ртныя.
Внегда́ скорбѣ́ти ми́ при­­зову́ Го́спода, и къ Бо́гу мо­ему́ воз­зову́, и услы́шитъ от­ хра́ма свята́го сво­его́ гла́съ мо́й, и во́пль мо́й вни́детъ во у́шы его́.
И смяте́ся и тре́петна бы́сть земля́, и основа́нiя небесе́ смято́шася и подвиго́шася, я́ко прогнѣ́вася на ня́ Госпо́дь:
взы́де ды́мъ гнѣ́вомъ его́, и о́гнь изъ у́стъ его́ поя́стъ: у́глiе воз­горѣ́шася от­ него́,
и преклони́ небеса́ и сни́де, и мра́къ подъ нога́ма его́,
и всѣ́де на херуви́мы и летѣ́, и яви́ся на крилу́ вѣ́треню,
и положи́ тму́ закро́въ сво́й: о́крестъ его́ селе́нiе его́, темноту́ во́дъ огусти́ во о́блацѣхъ воз­ду́шныхъ:
от­ сiя́нiя предъ ни́мъ разгорѣ́шася у́глiе о́гнен­нiи.
И воз­гремѣ́ съ небесе́ Госпо́дь, и вы́шнiй даде́ гла́съ сво́й,
и посла́ стрѣ́лы, и расточи́ и́хъ: и блесну́ мо́лнiю, и устраши́ я́:
и яви́шася исто́чницы морсті́и, и от­кры́шася основа́нiя вселе́н­ныя от­ запреще́нiя Госпо́дня, от­ дохнове́нiя Ду́ха гнѣ́ва его́:
посла́ съ высоты́ и прiя́тъ мя́, извлече́ мя от­ во́дъ мно́гихъ:
изба́ви мя́ от­ вра́гъ мо­и́хъ си́льныхъ и от­ ненави́дящихъ мя́, я́ко укрѣпи́шася па́че мене́:
предвари́ша мя́ въ де́нь печа́ли мо­ея́. И бы́сть Госпо́дь утвержде́нiе мое́,
и изведе́ мя на широту́, и изба́ви мя́, я́ко благоволи́ во мнѣ́.
И воз­даде́ ми Госпо́дь по пра́вдѣ мо­е́й, и по чистотѣ́ руку́ мое́ю воз­даде́ ми,
я́ко сохрани́хъ пути́ Госпо́дни и не нече́­ст­вовахъ от­ Бо́га мо­его́,
я́ко вся́ судьбы́ его́ предо мно́ю, и оправда́нiя его́ не от­ступи́ша от­ мене́,
и бу́ду непоро́ченъ ему́, и сохраню́ся от­ беззако́нiя мо­его́.
И воз­да́стъ ми́ Госпо́дь по пра́вдѣ мо­е́й и по чистотѣ́ руку́ мое́ю предъ очи́ма его́.
Съ преподо́бнымъ преподо́бенъ бу́деши, и съ му́жемъ непови́н­нымъ непови́ненъ бу́деши:
и со избра́н­нымъ избра́нъ бу́деши, и со стропти́вымъ разврати́шися:
лю́ди же смире́н­ныя спасе́ши, и о́чи го́рдыхъ смири́ши.
Я́ко ты́ просвѣща́еши свѣти́лникъ мо́й, Го́споди, и Госпо́дь просвѣти́тъ ми́ тму́ мою́:
я́ко тобо́ю потеку́ препоя́санъ, и о Бо́зѣ мо­е́мъ прелѣ́зу стѣ́ну.
Крѣ́покъ, непоро́ченъ пу́ть его́: глаго́лъ Госпо́день держа́венъ, разжже́нъ: защи́тникъ е́сть всѣ́мъ упова́ющымъ на него́.
Я́ко кто́ крѣ́покъ ра́звѣ Го́спода? и кто́ творе́цъ ра́звѣ Бо́га на́­шего?
Крѣ́покъ укрѣпля́яй мя́ си́лою, и положи́ непоро́ченъ пу́ть мо́й:
положи́вый но́зѣ мо­и́ я́ко еле́ни, и на высо́кихъ поставля́яй мя́:
науча́яй ру́цѣ мо­и́ на бра́нь, и положи́вый лу́къ мѣ́дянъ мы́шца моя́.
И да́лъ ми́ еси́ защище́нiе спасе́нiя мо­его́, и кро́тость твоя́ умно́жи мя́.
Разшири́лъ еси́ стопы́ моя́ подо мно́ю, и не позы́бнустѣся го́лени мо­и́.
Пожену́ враги́ моя́ и потреблю́ я́, и не воз­вращу́ся до́ндеже сконча́ю и́хъ:
и сокрушу́ и́хъ, и не воста́нутъ, и паду́тъ подъ нога́ма мо­и́ма.
И укрѣпи́ши мя́ си́лою на бра́нь, подклони́ши востаю́щыя на мя́ подъ мя́.
И враги́ моя́ да́лъ ми́ еси́ хребе́тъ, ненави́дящыя мя́, и умертви́лъ еси́ и́хъ:
возопiю́тъ, и нѣ́сть помо́щника, ко Го́споду, и не услы́ша и́хъ:
и истни́хъ я́ я́ко пра́хъ земны́й, я́ко бре́нiе путі́й истончи́хъ я́.
И изба́виши мя́ от­ прерѣка́нiя люді́й мо­и́хъ, сохрани́ши мя́ въ главу́ язы́ковъ. И лю́дiе, и́хже не вѣ́дяхъ, рабо́таша ми́.
Сы́нове чужді́и солга́ша ми́, въ слу́хъ у́ха услы́ша мя́:
сы́нове чужді́и от­ве́ржени бу́дутъ, и вострепе́щутъ во градѣ́хъ сво­и́хъ.
Жи́въ Госпо́дь, и благослове́нъ храни́тель мо́й, и воз­несе́т­ся Бо́гъ мо́й, храни́тель спасе́нiя мо­его́.
Крѣ́пкiй Госпо́дь дая́й от­мще́нiя мнѣ́ и наказу́яй лю́ди подъ мя́,
и изводя́й мя́ от­ вра́гъ мо­и́хъ, и от­ востаю́щихъ на мя́ воз­несе́ши мя́, от­ му́жа непра́ведна изба́виши мя́.
Сего́ ра́ди исповѣ́мся тебѣ́, Го́споди, во язы́цѣхъ, и и́мени тво­ему́ воспою́:
велича́яй спасе́нiя царя́ сво­его́, и творя́й ми́лость христу́ сво­ему́ дави́ду и сѣ́мени его́ до вѣ́ка.
Синодальный
И воспел Давид песнь Господу в день, когда Господь избавил его от руки всех врагов его и от руки Саула, и сказал:
Господь – твердыня моя и крепость моя и избавитель мой.
Бог мой – скала моя; на Него я уповаю; щит мой, рог спасения моего, ограждение мое и убежище мое; Спаситель мой, от бед Ты избавил меня!
Призову Господа достопоклоняемого и от врагов моих спасусь.
Объяли меня волны смерти, и потоки беззакония устрашили меня;
цепи ада облегли меня, и сети смерти опутали меня.
Но в тесноте моей я призвал Господа и к Богу моему воззвал, и Он услышал из [святого] чертога Своего голос мой, и вопль мой дошел до слуха Его.
Потряслась, всколебалась земля, дрогнули и подвиглись основания небес, ибо разгневался [на них Господь].
Поднялся дым от гнева Его и из уст Его огонь поядающий; горящие угли сыпались от Него.
Наклонил Он небеса и сошел; и мрак под ногами Его;
и воссел на Херувимов, и полетел, и понесся на крыльях ветра;
и мраком покрыл Себя, как сению, сгустив воды облаков небесных;
от блистания пред Ним разгорались угли огненные.
Возгремел с небес Господь, и Всевышний дал глас Свой;
пустил стрелы и рассеял их; [блеснул] молниею и истребил их.
И открылись источники моря, обнажились основания вселенной от грозного гласа Господа, от дуновения духа гнева Его.
Простер Он руку с высоты и взял меня, и извлек меня из вод многих;
избавил меня от врага моего сильного, от ненавидящих меня, которые были сильнее меня.
Они восстали на меня в день бедствия моего; но Господь был опорою для меня
и вывел меня на пространное место, избавил меня, ибо Он благоволит ко мне.
Воздал мне Господь по правде моей, по чистоте рук моих вознаградил меня.
Ибо я хранил пути Господа и не был нечестивым пред Богом моим,
ибо все заповеди Его предо мною, и от уставов Его я не отступал,
и был непорочен пред Ним, и остерегался, чтобы не согрешить мне.
И воздал мне Господь по правде моей, по чистоте моей пред очами Его.
С милостивым Ты поступаешь милостиво, с мужем искренним – искренно,
с чистым – чисто, а с лукавым – по лукавству его.
Людей угнетенных Ты спасаешь и взором Своим унижаешь надменных.
Ты, Господи, светильник мой; Господь просвещает тьму мою.
С Тобою я поражаю войско; с Богом моим восхожу на стену.
Бог! – непорочен путь Его, чисто слово Господа, щит Он для всех, надеющихся на Него.
Ибо кто Бог, кроме Господа, и кто защита, кроме Бога нашего?
Бог препоясует меня силою, устрояет мне верный путь;
делает ноги мои, как оленьи, и на высотах поставляет меня;
научает руки мои брани и мышцы мои напрягает, как медный лук.
Ты даешь мне щит спасения Твоего, и милость Твоя возвеличивает меня.
Ты расширяешь шаг мой подо мною, и не колеблются ноги мои.
Я гоняюсь за врагами моими и истребляю их, и не возвращаюсь, доколе не уничтожу их;
и истребляю их и поражаю их, и не встают и падают под ноги мои.
Ты препоясываешь меня силою для войны и низлагаешь предо мною восстающих на меня;
Ты обращаешь ко мне тыл врагов моих, и я истребляю ненавидящих меня.
Они взывают, но нет спасающего, – ко Господу, но Он не внемлет им.
Я рассеваю их, как прах земной, как грязь уличную мну их и топчу их.
Ты избавил меня от мятежа народа моего; Ты сохранил меня, чтоб быть мне главою над иноплеменниками; народ, которого я не знал, служит мне.
Иноплеменники ласкательствуют предо мною; по слуху обо мне повинуются мне.
Иноплеменники бледнеют и трепещут в укреплениях своих.
Жив Господь и благословен защитник мой! Да будет превознесен Бог, убежище спасения моего,
Бог, мстящий за меня и покоряющий мне народы
и избавляющий меня от врагов моих! Над восстающими против меня Ты возвысил меня; от человека жестокого Ты избавил меня.
За то я буду славить Тебя, Господи, между иноплеменниками и буду петь имени Твоему,
величественно спасающий царя Своего и творящий милость помазаннику Своему Давиду и потомству его во веки!
Грузинский
წარმოთქვა დავითმა უფლისადმი ამ გალობის სიტყვები, რა დღესაც იხსნა უფალმა იგი ყველა მისი მტრისა და საულის ხელიდან.
თქვა: უფალი კლდეა ჩემი, სიმაგრე ჩემი, მხსნელი ჩემი!
ღმერთი კლდეა ჩემი, სადაც შევეფარვი; ფარია ჩემი და რქაა ჩემი გადარჩენისა; სიმაღლე ჩემი და მისაქცეველი. ჩემო მხსნელო, შენ მიხსენი მოძალადისგან!
უფალს დიდებულს შევღაღადე და მტრებს გადავურჩი.
მომაწყდნენ სიკვდილის ტალღები, ბელიალის ნიაღვრებმა შემაშინეს,
შავეთის ქსელები შემომეხლართა, სიკვდილის ბადეებმა მომიცვეს.
ჩემს გასაჭირში შევღაღადე უფალს; ჩემს ღმერთს შევძახე და ისმინა თავის სასახლეში ჩემი ხმა და ჩემი ღაღადი მისწვდა მის ყურებს.
შებარბაცდა, შეტოკდა დედამიწა, ცათა საფუძველნი აძროდნენ და ირყეოდნენ, რადგან რისხვით აინთო იგი.
ავარდა კვამლი მისი ნესტოებიდან და მჭამელი ცეცხლი მისი ბაგეებიდან; მისგან მუგუზლები აგიზგიზდნენ.
მოდრიკა ცა და ჩამოვიდა; ღრუბელი მოექცა მის ფეხქვეშ.
ამხედრდა ქერუბიმზე და გაფრინდა, და გამოჩნდა ქარის ფრთებზე.
კარვად წყვდიადი მოიბურა, წყლის ჯურღმული და ცის ღრუბელი.
მისი ბრწყინვალებით გიზგიზებენ ცეცხლის ნაკვერცხლები.
ციდან დაიქუხა უფალმა, უზენაესმა ხმა გამოსცა.
ისრები გატყორცნა და მიმოფანტა ჩემი მტრები, აგრგვინა და აუბნია გზა-კვალი.
გამიაჩნდა ზღვის ფსკერი, გაშიშვლდნენ სამყაროს საფუძვლები უფლის მუქარისგან, მისი რისხვის ქარისაგან.
ხელი გადმოყო ზეგარდამო, ჩამჭიდა და წყლის მორევიდან ამომიყვანა.
მიხსნა ძლიერი მტრისგან, ჩემს მოძულეთაგან, რომელთაც დამძალეს.
ჭირში ვიყავ, როცა დამეცნენ, მაგრამ უფალი იყო ჩემი საყრდენი.
ფართოზე გამიყვანა და მიხსნა, რადგან შემიტკბო მან.
მომაგო უფალმა ჩემი სიმართლისაებრ და ჩემი ხელების სიწმიდისაებრ გადამიხადა.
რადგან ვიცავდი უფლის გზას და არ შემიცოდავს ჩემი ღმერთისათვის.
რადგან მისი მცნებები წინ მედო და მისი წესებისივის არ გადამიხვევია.
წრფელი ვიყავ მის მიმართ და ცოდვას გავურბოდი.
გადამიხადა უფალმა ჩემი სიმართლისაებრ და სიწმიდისაებრ მის თვალში.
მოწყალესთან მოწყალეობ, წრფელ კაცთან წრფელობ.
უმწიკვლოსთან უმწიკვლო ხარ, უკუღმართთან - ცბიერი.
დაჩაგრულთა მხსნელი ხარ, მედიდურებს მზერით აცამტვერებ.
რადგან, უფალო ჩემო, ლამპარი ხარ! უფალი ბნელს მინათებს.
რადგან შენით ურდოებს შევებმები. ჩემი ღმერთით გალავანს გადავევლები.
წრფელია ღვთის გზა, წმიდაა უფლის სიტყვა, მის მოიმედეთა ფარია იგი.
რადგან სად არს სხვა ღმერთი გარდა უფლისა? სად არს კლდე გარდა ჩვენი ღვთისა?
ღმერთია ჩემი გამაძლიერებელი, გზის წრფელად წარმმართველი.
ირმის ფეხებს შემაბამს და ჩემს გორაკებზე დამაყენებს.
საბრძოლველად გამიწრთვნის ხელებს და მოჭიმავს სპილენძის მშვილდს ჩემი მკლავი.
ხსნის ფარს შენ მაძლევ, შენი მოწყალება განმადიდებს.
შენ მიფართოებ ნაბიჯებს, აღარ მეჩორთება კოჭები.
მტერს ვედევნები მოსასპობად და არ ვბრუნდები, ვიდრე ბოლოს არ მოვუღებ.
ვსპობ და ვანადგურებ, ვეღარ დგებიან, ჩემს ფეხებთან ეცემიან.
შენ შემომარტყამ ძალას საბრძოლველად, ჩემს წინაშე აჩოქებ ჩემს მომხდურებს.
მტრების ზურგს მაჩვენებ და ვაცამტვერებ ჩემს მოძულეებს.
აქეთ-იქით იხედება, მაგრამ არა ჩანს მხსნელი; უფლისაკენ - მაგრამ ხმას არ სცემს.
მიწის მტვერივით ვაცამტვერებ, ქუჩის გოროხივით ვამტვრევ და ვჯეგავ.
შენ მიხსენი ჩემი მეამბოხე ხალხისაგან; შენ მინახავ ერების მთავრად. ხალხი, რომელსაც არ ვიცნობდი, მემსახურება.
უცხო ხალხები მეპირფერებიან; როგორც კი მოესმებათ ჩემი, მემორჩილებიან,
უცხოთესლთ ღონე ეხდებათ, გარბიან თავიანთი სიმაგრეებიდან.
ცოცხალ არს უფალი, კურთხეულ არს კლდე ჩემი! ამაღლდეს ჩემი ღმერთი, კლდე ჩემი ხსნისა,
ღმერთი, ჩემი შურისმგებელი, ხალხების ჩემთვის დამმორჩილებელი,
მტრებისაგან ჩემი გამრიდებელი და ჩემს მეამბოხეებზე ჩემი ამამაღლებელი; შემავიწროებელთაგან დამფარავი.
ამიტომ გადიდებ, შენ, უფალო, ხალხთა შორის და შენს სახელს ვუმღერი.
ხსნის გოდოლია თავისი მეფისთვის, მწყალობელია თავისი ცხებულისთვის, დავითისთვის და მისი მოდგმისთვის უკუნისამდე!
Davide rivolse al Signore le parole di questo canto, quando il Signore lo liberò dalla mano di tutti i suoi nemici e dalla mano di Saul.
Egli disse:

"Signore, mia roccia, mia fortezza, mio liberatore,
mio Dio, mia rupe, in cui mi rifugio;

mio scudo, mia potente salvezza e mio baluardo,

mio nascondiglio che mi salva,

dalla violenza tu mi salvi.
Invoco il Signore, degno di lode,

e sarò salvato dai miei nemici.
Mi circondavano flutti di morte,

mi travolgevano torrenti infernali;
già mi avvolgevano i lacci degli inferi,

già mi stringevano agguati mortali.
Nell'angoscia invocai il Signore,

nell'angoscia gridai al mio Dio:

dal suo tempio ascoltò la mia voce,

a lui, ai suoi orecchi, giunse il mio grido.
La terra tremò e si scosse;

vacillarono le fondamenta dei cieli,

si scossero perché egli era adirato.
Dalle sue narici saliva fumo,

dalla sua bocca un fuoco divorante;

da lui sprizzavano carboni ardenti.
Abbassò i cieli e discese,

una nube oscura sotto i suoi piedi.
Cavalcava un cherubino e volava,

appariva sulle ali del vento.
Si avvolgeva di tenebre come di una tenda,

di acque oscure e di nubi.
Davanti al suo fulgore

arsero carboni ardenti.
Il Signore tuonò dal cielo,

l'Altissimo fece udire la sua voce.
Scagliò saette e li disperse,

fulminò con folgore e li sconfisse.
Allora apparve il fondo del mare,

si scoprirono le fondamenta del mondo,

per la minaccia del Signore,

per lo spirare del suo furore.
Stese la mano dall'alto e mi prese,

mi sollevò dalle grandi acque,
mi liberò da nemici potenti,

da coloro che mi odiavano

ed erano più forti di me.
Mi assalirono nel giorno della mia sventura,

ma il Signore fu il mio sostegno;
mi portò al largo,

mi liberò perché mi vuol bene.
Il Signore mi tratta secondo la mia giustizia,

mi ripaga secondo l'innocenza delle mie mani,
perché ho custodito le vie del Signore,

non ho abbandonato come un empio il mio Dio.
I suoi giudizi mi stanno tutti davanti,

non ho respinto da me la sua legge;
ma integro sono stato con lui

e mi sono guardato dalla colpa.
Il Signore mi ha ripagato secondo la mia giustizia,

secondo la mia innocenza davanti ai suoi occhi.
Con l'uomo buono tu sei buono,

con l'uomo integro tu sei integro,
con l'uomo puro tu sei puro

e dal perverso non ti fai ingannare.
Tu salvi il popolo dei poveri,

ma sui superbi abbassi i tuoi occhi.
Signore, tu sei la mia lampada;

il Signore rischiara le mie tenebre.
Con te mi getterò nella mischia,

con il mio Dio scavalcherò le mura.
La via di Dio è perfetta,

la parola del Signore è purificata nel fuoco;

egli è scudo per chi in lui si rifugia.
Infatti, chi è Dio, se non il Signore?

O chi è roccia, se non il nostro Dio?
Il Dio che mi ha cinto di vigore

e ha reso integro il mio cammino,
mi ha dato agilità come di cerve

e sulle alture mi ha fatto stare saldo,
ha addestrato le mie mani alla battaglia,

le mie braccia a tendere l'arco di bronzo.
Tu mi hai dato il tuo scudo di salvezza,

mi hai esaudito e mi hai fatto crescere.
Hai spianato la via ai miei passi,

i miei piedi non hanno vacillato.
Ho inseguito i miei nemici e li ho distrutti,

non sono tornato senza averli annientati.
Li ho annientati e colpiti e non si sono rialzati,

sono caduti sotto i miei piedi.
Tu mi hai cinto di forza per la guerra,

hai piegato sotto di me gli avversari.
Dei nemici mi hai mostrato le spalle:

quelli che mi odiavano, li ho distrutti.
Hanno gridato e nessuno li ha salvati,

hanno gridato al Signore, ma non ha risposto.
Come polvere della terra li ho dispersi,

calpestati, schiacciati come fango delle strade.
Mi hai scampato dal popolo in rivolta,

mi hai conservato a capo di nazioni.

Un popolo che non conoscevo mi ha servito;
stranieri cercavano il mio favore,

all'udirmi, subito mi obbedivano,
impallidivano uomini stranieri

e uscivano tremanti dai loro nascondigli.
Viva il Signore e benedetta la mia roccia,

sia esaltato Dio, rupe della mia salvezza.
Dio, tu mi accordi la rivincita

e sottometti i popoli al mio giogo,
mi sottrai ai miei nemici,

dei miei avversari mi fai trionfare

e mi liberi dall'uomo violento.
Per questo ti loderò, Signore, tra le genti

e canterò inni al tuo nome.
Egli concede al suo re grandi vittorie,

si mostra fedele al suo consacrato,

a Davide e alla sua discendenza per sempre".
Копировать текст Копировать ссылку Толкования стиха

Настройки