Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Откровение Иоанна Богослова

 
  • И слы́шахъ гла́съ ве́лiй от­ хра́ма глаго́лющь седми́мъ а́нгеломъ: иди́те и излі́йте се́дмь фiа́лъ я́рости Бо́жiя на зе́млю.
  • И и́де пе́рвый а́нгелъ и излiя́ фiа́лъ сво́й на зе́млю: и бы́сть гно́й зо́лъ и лю́тъ на человѣ́цѣхъ иму́щихъ начерта́нiе звѣри́но и кла́ня­ю­щихся ико́нѣ его́.
  • И вторы́й а́нгелъ излiя́ фiа́лъ сво́й въ мо́ре: и бы́сть кро́вь я́ко мертвеца́, и вся́ка душа́ жива́ у́мре въ мо́ри.
  • И тре́тiй а́нгелъ излiя́ фiа́лъ сво́й на рѣ́ки и на исто́чники водны́я: и бы́сть кро́вь.
  • И слы́шахъ а́нгела водна́го глаго́люща: пра́веденъ еси́, Го́споди, сы́й и и́же бѣ́, и преподо́бенъ, я́ко сiя́ суди́лъ еси́:
  • зане́ кро́вь святы́хъ и проро́къ излiя́ша, и кро́вь и́мъ да́лъ еси́ пи́ти: досто́йни бо су́ть.
  • И слы́шахъ друга́го от­ олтаря́ глаго́люща: е́й, Го́споди Бо́же Вседержи́телю, и́стин­ни и пра́ви суди́ тво­и́.
  • И четве́ртый а́нгелъ излiя́ фiа́лъ сво́й на со́лнце: и дано́ бы́сть ему́ опаля́ти человѣ́ки огне́мъ.
  • И опали́шася человѣ́цы зно́­емъ вели́кимъ, и ху́лиша и́мя Бо́жiе, и́же и́мать о́бласть на я́звахъ си́хъ, и не пока́яшася да́ти ему́ сла́вы.
  • И пя́тый а́нгелъ излiя́ фiа́лъ сво́й на престо́лъ звѣри́нъ: и бы́сть ца́р­ст­во его́ омраче́но, и жва́ху язы́ки своя́ от­ болѣ́зни,
  • и ху́лиша Бо́га небе́снаго от­ болѣ́зни и от­ я́звъ сво­и́хъ, и не пока́яшася от­ дѣ́лъ сво­и́хъ.
  • И шесты́й а́нгелъ излiя́ фiа́лъ сво́й на рѣку́ вели́ку Евфра́тъ: и изся́че вода́ ея́, да угото́вит­ся пу́ть царе́мъ су́щымъ от­ восто́къ со́лнечныхъ.
  • И ви́дѣхъ изъ у́стъ змі́я и изъ у́стъ звѣ́ря и изъ у́стъ лжа́го проро́ка ду́хи три́ нечи́стыя, я́ко жа́бы исходя́щыя:
  • су́ть бо ду́си де́монстiи творя́ще зна́менiя, и́же исхо́дятъ къ царе́мъ всея́ вселе́н­ныя, собра́ти я́ на бра́нь въ де́нь то́й вели́кiй Бо́га Вседержи́теля.
  • Се́, гряду́ я́ко та́ть: блаже́нъ бдя́й и блюды́й ри́зы своя́, да не на́гъ хо́дитъ и у́зрятъ срамоту́ его́.
  • И собра́ и́хъ на мѣ́сто нарица́емое Евре́йски Армагеддо́нъ.
  • И седмы́й а́нгелъ излiя́ фiа́лъ сво́й на воз­ду́хъ: и изы́де гла́съ ве́лiй от­ хра́ма небесе́ от­ престо́ла, глаго́ля: бы́сть.
  • И бы́ша блиста́нiя и гро́ми и гла́си, и бы́сть тру́съ вели́къ, яко́въ николи́же бы́сть, от­не́лѣже бы́ша человѣ́цы на земли́, толи́къ тру́съ, та́ко ве́лiй.
  • И бы́сть гра́дъ вели́къ въ три́ ча́сти, и гра́ди язы́честiи падо́ша, и Вавило́нъ вели́кiй помянове́нъ бы́сть предъ Бо́гомъ, да́ти ему́ ча́шу вина́ я́рости гнѣ́ва сво­его́.
  • И вся́къ о́стровъ бѣжа́, и го́ры не обрѣто́шася:
  • и гра́дъ вели́къ, я́ко тала́нтесъ, сни́де съ небесе́ на человѣ́ки: и ху́лиша человѣ́цы Бо́га от­ я́звы гра́дныя, я́ко ве́лiя е́сть я́зва его́ зѣло́.
  • И услышал я из храма громкий голос, говорящий семи Ангелам: идите и вылейте семь чаш гнева Божия на землю.
  • Пошел первый Ангел и вылил чашу свою на землю: и сделались жестокие и отвратительные гнойные раны на людях, имеющих начертание зверя и поклоняющихся образу его.
  • Второй Ангел вылил чашу свою в море: и сделалась кровь, как бы мертвеца, и все одушевленное умерло в море.
  • Третий Ангел вылил чашу свою в реки и источники вод: и сделалась кровь.
  • И услышал я Ангела вод, который говорил: праведен Ты, Господи, Который еси и был, и свят, потому что так судил;
  • за то, что они пролили кровь святых и пророков, Ты дал им пить кровь: они достойны того.
  • И услышал я другого от жертвенника говорящего: ей, Господи Боже Вседержитель, истинны и праведны суды Твои.
  • Четвертый Ангел вылил чашу свою на солнце: и дано было ему жечь людей огнем.
  • И жег людей сильный зной, и они хулили имя Бога, имеющего власть над сими язвами, и не вразумились, чтобы воздать Ему славу.
  • Пятый Ангел вылил чашу свою на престол зверя: и сделалось царство его мрачно, и они кусали языки свои от страдания,
  • и хулили Бога небесного от страданий своих и язв своих; и не раскаялись в делах своих.
  • Шестой Ангел вылил чашу свою в великую реку Евфрат: и высохла в ней вода, чтобы готов был путь царям от восхода солнечного.
  • И видел я выходящих из уст дракона и из уст зверя и из уст лжепророка трех духов нечистых, подобных жабам:
  • это – бесовские духи, творящие знамения; они выходят к царям земли всей вселенной, чтобы собрать их на брань в оный великий день Бога Вседержителя.
  • Се, иду как тать: блажен бодрствующий и хранящий одежду свою, чтобы не ходить ему нагим и чтобы не увидели срамоты его.
  • И он собрал их на место, называемое по-еврейски Армагеддон.
  • Седьмой Ангел вылил чашу свою на воздух: и из храма небесного от престола раздался громкий голос, говорящий: совершилось!
  • И произошли молнии, громы и голоса, и сделалось великое землетрясение, какого не бывало с тех пор, как люди на земле. Такое землетрясение! Так великое!
  • И город великий распался на три части, и города языческие пали, и Вавилон великий воспомянут пред Богом, чтобы дать ему чашу вина ярости гнева Его.
  • И всякий остров убежал, и гор не стало;
  • и град, величиною в талант, пал с неба на людей; и хулили люди Бога за язвы от града, потому что язва от него была весьма тяжкая.
  • καὶ ἤκουσα μεγά­λης φωνῆς ἐκ τοῦ ναοῦ λεγούσης τοῖς ἑπτὰ ἀγγέλοις ὑπάγετε καὶ ἐκχέετε τὰς ἑπτὰ φιάλας τοῦ θυμοῦ τοῦ θεοῦ εἰς τὴν γῆν
  • καὶ ἀπῆλθεν ὁ πρῶτος καὶ ἐξέχεεν τὴν φιάλην αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν καὶ ἐγένετο ἕλκος κακὸν καὶ πονηρὸν ἐπι­̀ τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἔχον­τας τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου καὶ τοὺς προ­σκυνοῦν­τας τῇ εἰκόνι αὐτοῦ
  • καὶ ὁ δεύ­τερος ἐξέχεεν τὴν φιάλην αὐτοῦ εἰς τὴν θάλασ­σαν καὶ ἐγένετο αἷμα ὡς νεκροῦ καὶ πᾶσα ψυχὴ ζωῆς ἀπέθανεν τὰ ἐν τῇ θαλάσ­σῃ
  • καὶ ὁ τρίτος ἐξέχεεν τὴν φιάλην αὐτοῦ εἰς τοὺς ποταμοὺς καὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων καὶ ἐγένετο αἷμα
  • καὶ ἤκουσα τοῦ ἀγγέλου τῶν ὑδάτων λέγον­τος δίκαιος εἶ ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν ὁ ὅσιος ὅτι ταῦτα ἔκρινας
  • ὅτι αἷμα ἁγίων καὶ προ­φητῶν ἐξέχεαν καὶ αἷμα αὐτοῖς δέδωκας πιεῖν ἄξιοί εἰσιν
  • καὶ ἤκουσα τοῦ θυσιαστηρίου λέγον­τος ναί κύριε ὁ θεὸς ὁ παν­τοκράτωρ ἀληθιναὶ καὶ δίκαιαι αἱ κρίσεις σου
  • καὶ ὁ τέταρτος ἐξέχεεν τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπι­̀ τὸν ἥλιον καὶ ἐδόθη αὐτῷ καυματίσαι τοὺς ἀνθρώπους ἐν πυρί
  • καὶ ἐκαυματίσθησαν οἱ ἄνθρωποι καῦμα μέγα καὶ ἐβλασφήμησαν τὸ ὄνομα τοῦ θεοῦ τοῦ ἔχον­τος τὴν ἐξουσίαν ἐπι­̀ τὰς πλη­γὰς ταύτας καὶ οὐ μετενόησαν δοῦναι αὐτῷ δόξαν
  • καὶ ὁ πέμπτος ἐξέχεεν τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπι­̀ τὸν θρόνον τοῦ θηρίου καὶ ἐγένετο ἡ βασιλεία αὐτοῦ ἐσκοτωμένη καὶ ἐμασῶν­το τὰς γλώσ­σας αὐτῶν ἐκ τοῦ πόνου
  • καὶ ἐβλασφήμησαν τὸν θεὸν τοῦ οὐρανοῦ ἐκ τῶν πόνων αὐτῶν καὶ ἐκ τῶν ἑλκῶν αὐτῶν καὶ οὐ μετενόησαν ἐκ τῶν ἔργων αὐτῶν
  • καὶ ὁ ἕκτος ἐξέχεεν τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπι­̀ τὸν ποταμὸν τὸν μέγαν τὸν Εὐφράτην καὶ ἐξηράνθη τὸ ὕδωρ αὐτοῦ ἵνα ἑτοιμασθῇ ἡ ὁδὸς τῶν βασιλέων τῶν ἀπο­̀ ἀνατολῆς ἡλίου
  • καὶ εἶδον ἐκ τοῦ στόμα­τος τοῦ δράκον­τος καὶ ἐκ τοῦ στόμα­τος τοῦ θηρίου καὶ ἐκ τοῦ στόμα­τος τοῦ ψευδο­προ­φήτου πνεύ­ματα τρία ἀκάθαρτα ὡς βάτραχοι
  • εἰσὶν γὰρ πνεύ­ματα δαιμονίων ποι­οῦν­τα σημεῖα ἃ ἐκπορεύ­εται ἐπι­̀ τοὺς βασιλεῖς τῆς οἰκουμένης ὅλης συν­αγαγεῖν αὐτοὺς εἰς τὸν πόλεμον τῆς ἡμέρας τῆς μεγά­λης τοῦ θεοῦ τοῦ παν­τοκράτορος
  • ἰδοὺ ἔρχομαι ὡς κλέπτης μακάριος ὁ γρηγορῶν καὶ τηρῶν τὰ ἱμάτια αὐτοῦ ἵνα μὴ γυμνὸς περιπατῇ καὶ βλέπωσιν τὴν ἀσχημοσύνην αὐτοῦ
  • καὶ συν­ήγαγεν αὐτοὺς εἰς τὸν τόπον τὸν καλούμενον Ἑβραϊστὶ Ἁρμαγεδών
  • καὶ ὁ ἕβδομος ἐξέχεεν τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπι­̀ τὸν ἀέρα καὶ ἐξῆλθεν φωνὴ μεγά­λη ἐκ τοῦ ναοῦ ἀπο­̀ τοῦ θρόνου λέγουσα γέγονεν
  • καὶ ἐγένον­το ἀστραπαὶ καὶ φωναὶ καὶ βρον­ταί καὶ σεισμὸς ἐγένετο μέγας οἷος οὐκ ἐγένετο ἀφ᾿ οὗ ἄνθρωπος ἐγένετο ἐπι­̀ τῆς γῆς τηλικοῦτος σεισμὸς οὕτω μέγας
  • καὶ ἐγένετο ἡ πόλις ἡ μεγά­λη εἰς τρία μέρη καὶ αἱ πόλεις τῶν ἐθνῶν ἔπεσαν καὶ Βαβυλὼν ἡ μεγά­λη ἐμνήσθη ἐνώπιον τοῦ θεοῦ δοῦναι αὐτῇ τὸ ποτήριον τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς ὀργῆς αὐτοῦ
  • καὶ πᾶσα νῆσος ἔφυγεν καὶ ὄρη οὐχ εὑρέθησαν
  • καὶ χάλαζα μεγά­λη ὡς ταλαν­τιαία κατα­βαίνει ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐπι­̀ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἐβλασφήμησαν οἱ ἄνθρωποι τὸν θεὸν ἐκ τῆς πλη­γῆς τῆς χαλάζης ὅτι μεγά­λη ἐστὶν ἡ πλη­γὴ αὐτῆς σφόδρα
  • და მესმა ჴმაჲ დიდი, რომელი ეტყოდა შჳდთა მათ ანგელოზთა, ვითარმედ: წარვედით და დასთხიენით შჳდნი ეგე ლანკნანი გულისწყრომისა ღმრთისანი ქუეყანასა ზედა.
  • და ერთი იგი წარვიდა და დასთხია ლანკნაჲ თჳსი ქუეყანასა ზედა, და იქმნა შალალი ბოროტი კაცთა ზედა, რომელთაცა აქუნდა ბეჭედი იგი მჴეცისაჲ მათ ზედა; და თაყუანის-სცემდეს ხატსა მისსა.
  • და მეორემან ანგელოზმან დასთხია ზღუასა ზედა, და იქმნა სისხლი, ვითარცა მკუდრისაჲ; და ყოველი სული, რომელი იყო ზღუასა შინა, მოკუდა.
  • და მესამემან დასთხია მდინარეთა ზედა და წყაროთა ზედა წყალთასა, და გარდაიქცეს სისხლად.
  • და მესმა ანგელოზისა მისგან წყალთაჲსა, რომელი იტყოდა: მართალ ხარ, რომელი-ეგე ხარ და იყავ წმიდა, რამეთუ ესე საჯე.
  • რამეთუ სისხლი წმიდათაჲ და წინაწარმეტყუელთაჲ დასთხიეს, და სისხლი ასუ მათ, რამეთუ ღირს არიან.
  • და მესმა საკურთხეველისაჲ, რომელი იტყოდა: ჰე, უფალო ღმერთო, ყოვლისამპყრობელო, მართალ და ჭეშმარიტ არიან საშჯელნი შენნი.
  • და მეოთხემან ანგელოზმან დასთხია ლანკნაჲ თჳსი მზესა ზედა, და მიეცა მას ცეცხლითა დაწუვად კაცთა.
  • და დაიწუნეს კაცნი სიცხითა დიდითა; და ჰგმობდეს კაცნი სახელსა ღმრთისასა, რომელსა-იგი აქუს ჴელმწიფებაჲ წყლულებათა ზედა მათთა, და არა შეინანეს, რაჲთამცა მისცეს მას დიდებაჲ.
  • და მეხუთემან დასთხია საყდარსა მას ზედა მჴეცისა მის, და იქმნა მეუფებაჲ მისი დაბნელებულ, და იცოხნიდეს ენათა თჳსთა ტკივილისაგან
  • და ჰგმობდეს ღმერთსა ცათასა ტკივილთა მათთაგან და წყლულებათა, და არა შეინანეს საქმეთა მათთაგან.
  • და მეექუსემან დასთხია მდინარესა ზედა დიდსა ევფრატსა, და განჴმა წყალი მისი, რაჲთა განემზადოს გზაჲ მეფეთაჲ მათ, აღმოსავალით მზისაჲთ მომავალთაჲ.
  • და ვიხილენ პირისაგან ვეშაპისა და პირისაგან მჴეცისა და პირისაგან ცრუწინაჲსწარმეტყუელისა მის სულნი არაწმიდანი სამნი, ვითარცა მყუარნი.
  • რამეთუ არიან სულნიცა საეშმაკონი, მოქმედნი სასწაულთანი, რომელნი გამოვლენ მეფეთა ზედა ყოვლისა ქუეყანისათა შემოკრებად მათდა ბრძოლასა მას დიდისა მის დღისა ღმრთისა ყოვლისა მპყრობელისასა.
  • აჰა ესერა მოვალ, ვითარცა მპარავი. ნეტარ არს, რომელმან იღჳძოს და დაიმარხოს სამოსელი თჳსი, რაჲთა არა შიშულად ვიდოდის, და ჰხედვიდენ უშუერებასა მისსა.
  • და შემოკრიბნა იგინი ადგილსა მას, რომელსა ეწოდების ებრაელებრ მაგედონ.
  • და მეშჳდემან მან ანგელოზმან დასთხია ლანკნაჲ თჳსი ჰაერსა ზედა, და გამოჴდა ჴმაჲ დიდი ტაძრისაგან ზეცათაჲსა და საყდრისაგან, რომელი იტყოდა, ვითარმედ: იქმნა.
  • და იქმნეს ელვანი და ქუხილნი და ჴმანი და ძრვაჲ დიდი, რომელ არა ქმნულ არს, ვინაჲთგან კაცნი დაებადნეს ქუეყანასა ზედა, ესევითარი ძრვაჲ, ესრეთ დიდი.
  • და განიყო ქალაქი იგი დიდი სამად, და ქალაქნი წარმართთანი დაეცნეს, და ბაბილოვნი დიდი მოჴსენებულ იქმნა წინაშე ღმრთისა მიცემად მისა სასუმელი იგი ღჳნისაჲ გულისწყრომისა რისხვისა მისისაჲ.
  • და ყოველივე ჭალაკი ლტოლვილ იქმნა, და მთანი არა იპოვნეს.
  • და სეტყუაჲ დიდი მოვიდა ზეცით კაცთა ზედა და გმეს კაცთა სახელი ღმრთისაჲ წყლულებისა მისგან სეტყჳსა მის, რამეთუ დიდ არს წყლულებაჲ მისი ფრიად.