Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Апостола Павла послание к галатам

 
  • Пото́мъ же по четыре­на́­де­ся­ти лѣ́тѣхъ па́ки взыдо́хъ во Иерусали́мъ съ Варна́вою, по­е́мъ съ собо́ю и ти́та.
  • Взыдо́хъ же по от­крове́нiю, и предложи́хъ и́мъ благовѣ­ст­вова́нiе, е́же проповѣ́дую во язы́цѣхъ, на еди́нѣ же мни́мымъ, да не ка́ко вотще́ теку́, или́ теко́хъ.
  • Но ни ти́тъ, и́же со мно́ю, е́ллинъ сы́й, ну́жденъ бы́сть обрѣ́затися.
  • И за при­­ше́дшую лжебра́тiю, и́же при­­внидо́ша согля́дати свобо́ды на́­шея, ю́же и́мамы о Христѣ́ Иису́сѣ, да на́съ порабо́тятъ:
  • и́мже ни къ часу́ повину́хомся въ покоре́нiе, да и́стина благовѣ́стiя пребу́детъ въ ва́съ.
  • [Зач. 201.] От мня́щихся же бы́ти что́, я́кови нѣ́когда бѣ́ша, ничто́же ми́ ра́зн­ствуетъ: лица́ Бо́гъ человѣ́ча не прiе́млетъ. Мнѣ́ бо мни́мiи ничто́же при­­воз­ложи́ша:
  • но сопроти́вное, уразумѣ́в­ше, я́ко увѣ́рено ми́ бы́сть благовѣ́стiе необрѣ́занiя, я́коже Петру́ обрѣ́занiя:
  • и́бо споспѣ́ше­с­т­вовавый Петру́ въ посла́нiе обрѣ́занiя, споспѣ́ше­с­т­вова и мнѣ́ во язы́ки:
  • и позна́в­ше благода́ть да́н­ную ми́, Иа́ковъ и ки́фа и Иоа́н­нъ, мни́мiи столпи́ бы́ти, десни́цы да́ша мнѣ́ и Варна́вѣ обще́нiя, да мы́ во язы́ки, они́ же во обрѣ́занiе,
  • то́чiю ни́щихъ да по́мнима: е́же и потща́хся сiе́ и́стое сотвори́ти.
  • [Зач. 202.] Егда́ же прiи́де пе́тръ во Антiохі́ю, въ лице́ ему́ противуста́хъ, я́ко зазо́ренъ бѣ́.
  • Пре́жде бо да́же не прiити́ нѣ́кимъ от­ Иа́кова, съ язы́ки ядя́ше: егда́ же прiидо́ша, опря́ташеся и от­луча́­шеся, боя́ся су́щихъ от­ обрѣ́занiя.
  • И лицемѣ́ришася съ ни́мъ и про́чiи иуде́и, я́ко и Варна́вѣ при­­ста́ти лицемѣ́р­ст­ву и́хъ.
  • Но егда́ ви́дѣхъ, я́ко не пра́во хо́дятъ ко и́стинѣ благовѣ­ст­вова́нiя, реко́хъ Петру́ предъ всѣ́ми: а́ще ты́, Иуде́й сы́й, язы́чески, а не Иуде́йски живе́ши, почто́ язы́ки ну́диши Иуде́йски жи́тел­ст­вовати?
  • Мы́ есте­с­т­во́мъ Иуде́е, а не от­ язы́къ грѣ́шницы:
  • [Зач. 203.] увѣ́дѣв­ше же, я́ко не оправди́т­ся человѣ́къ от­ дѣ́лъ зако́на, но то́кмо вѣ́рою Иису́съ Христо́вою, и мы́ во Христа́ Иису́са вѣ́ровахомъ, да оправди́мся от­ вѣ́ры Христо́вы, а не от­ дѣ́лъ зако́на: зане́ не оправди́т­ся от­ дѣ́лъ зако́на вся́ка пло́ть.
  • А́ще ли, и́щуще оправди́тися о Христѣ́, обрѣто́хомся и са́ми грѣ́шницы, Христо́съ у́бо грѣху́ ли служи́тель? Да не бу́детъ.
  • А́ще бо, я́же разори́хъ, сiя́ па́ки созида́ю, престу́пника себе́ представля́ю.
  • А́зъ бо зако́номъ зако́ну умро́хъ, да богови жи́въ бу́ду. Христо́ви сраспя́хся:
  • живу́ же не ктому́ а́зъ, но живе́тъ во мнѣ́ Христо́съ. А е́же ны́нѣ живу́ во пло́ти, вѣ́рою живу́ Сы́на Бо́жiя, воз­люби́в­шаго мене́ и преда́в­шаго себе́ по мнѣ́.
  • [Зач. 204.] Не от­мета́ю благода́ти Бо́жiя. А́ще бо зако́номъ пра́вда, у́бо Христо́съ ту́не у́мре.
  • Потом, через четырнадцать лет, опять ходил я в Иерусалим с Варнавою, взяв с собою и Тита.
  • Ходил же по откровению, и предложил там, и особо знаменитейшим, благовествование, проповедуемое мною язычникам, не напрасно ли я подвизаюсь или подвизался.
  • Но они и Тита, бывшего со мною, хотя и Еллина, не принуждали обрезаться,
  • а вкравшимся лжебратиям, скрытно приходившим подсмотреть за нашею свободою, которую мы имеем во Христе Иисусе, чтобы поработить нас,
  • мы ни на час не уступили и не покорились, дабы истина благовествования сохранилась у вас.
  • [Зач. 201.] И в знаменитых чем-либо, какими бы ни были они когда-либо, для меня нет ничего особенного: Бог не взирает на лице человека. И знаменитые не возложили на меня ничего более.
  • Напротив того, увидев, что мне вверено благовестие для необрезанных, как Петру для обрезанных
  • (ибо Содействовавший Петру в апостольстве у обрезанных содействовал и мне у язычников),
  • и, узнав о благодати, данной мне, Иаков и Кифа и Иоанн, почитаемые столпами, подали мне и Варнаве руку общения, чтобы нам идти к язычникам, а им к обрезанным,
  • только чтобы мы помнили нищих, что и старался я исполнять в точности.
  • [Зач. 202.] Когда же Петр пришел в Антиохию, то я лично противостал ему, потому что он подвергался нареканию.
  • Ибо, до прибытия некоторых от Иакова, ел вместе с язычниками; а когда те пришли, стал таиться и устраняться, опасаясь обрезанных.
  • Вместе с ним лицемерили и прочие Иудеи, так что даже Варнава был увлечен их лицемерием.
  • Но когда я увидел, что они не прямо поступают по истине Евангельской, то сказал Петру при всех: если ты, будучи Иудеем, живешь по-язычески, а не по-иудейски, то для чего язычников принуждаешь жить по-иудейски?
  • Мы по природе Иудеи, а не из язычников грешники;
  • [Зач. 203.] однако же, узнав, что человек оправдывается не делами закона, а только верою в Иисуса Христа, и мы уверовали во Христа Иисуса, чтобы оправдаться верою во Христа, а не делами закона; ибо делами закона не оправдается никакая плоть.
  • Если же, ища оправдания во Христе, мы и сами оказались грешниками, то неужели Христос есть служитель греха? Никак.
  • Ибо если я снова созидаю, что разрушил, то сам себя делаю преступником.
  • Законом я умер для закона, чтобы жить для Бога. Я сораспялся Христу,
  • и уже не я живу, но живет во мне Христос. А что ныне живу во плоти, то живу верою в Сына Божия, возлюбившего меня и предавшего Себя за меня.
  • [Зач. 204.] Не отвергаю благодати Божией; а если законом оправдание, то Христос напрасно умер.
  • მერმე მეათოთხმეტესა წელსა კუალად აღვედ იერუსალჱმდ ბარნაბაჲს თანა; ჩემ თანა წარვიყვანე ტიტეცა.
  • ხოლო აღვედ გამოცხადებით და ვაუწყე მათ სახარებაჲ იგი, რომელსა ვქადაგებდ წარმართთა შორის, ხოლო თჳსაგან მათ, რომელნი-იგი საგონებელ იყვნეს, ნუუკუე ცუდად ვრბიოდე ანუ ვრბი.
  • არამედ არცაღა ტიტე, რომელი-იგი იყო ჩემ თანა, რამეთუ წარმართღა იყო, იიძულა წინადაცუეთად,
  • შემოსულთა მათთჳს ძმათა-მტყუვართა, რომელნი შემოვიდეს განმსტურობად აზნაურებასა მას ჩუენსა, რომელი მაქუს ქრისტე იესუჲს მიერ, რაჲთა ჩუენ დაგჳმონნენ,
  • რომელთაჲ ჟამ ერთცა არა თავს-ვიდევით დამორჩილებაჲ, რაჲთა ჭეშმარიტებაჲ იგი სახარებისაჲ დაადგრეს თქუენ თანა.
  • ხოლო მათ, რომელნი-იგი ჰგონებდეს, ვითარმედ არიან რაჲმე, რომელნი-იგი ყოფილ ოდესმე იყვნეს, არარაჲ უმჯობეს ჩემსა. პირსა კაცისასა ღმერთმან არა თუალ-ახუნის. რამეთუ მე, რომელნი-იგი საგონებელ იყვნეს, არარაჲვე მითხრეს.
  • არამედ წინააღმდგომი, უწყოდეს, რამეთუ რწმუნებულ არს ჩემდა სახარებაჲ იგი წინადაუცუეთელებისაჲ, ვითარცა-იგი პეტრეს - წინადაცუეთილებისაჲ.
  • რამეთუ რომელი შეეწია პეტრეს მოციქულებად წინადაცუეთილებისა, შემეწია მეცა წარმართთა მიმართ.
  • და ვითარცა ცნეს მადლი იგი, რომელ მოცემულ იყო ჩემდა, იაკობ და კეფა და იოვანე, რომელნი-იგი ჰგონებდეს სუეტად თავთა თჳსთა, მარჯუენე მოგუცეს მე და ბარნაბას ზიარებისაჲ, რაჲთა ჩუენ წარმართთა მიმართ, ხოლო იგინი წინადაცუეთილებისა მიმართ.
  • გარნა რაჲთა გლახაკნი ხოლომცა გუაჴსოვნან, რომელცა-იგი ვისწრაფეთ ამისა ყოფად.
  • და რაჟამს მოვიდა პეტრე ანტიოქიად, წინაშე პირსა მისსა აღუდეგ, რამეთუ შეკდებულ იყო.
  • და რამეთუ პირველ მოსლვადმდე ვიეთამე იაკობისგან წარმართთა თანა ჭამდა; ხოლო რაჟამს მოვიდეს, იჯმნა და განაშორა თავი თჳსი, რამეთუ ეშინოდა წინადაცუეთილთა მათგან.
  • და მის თანა ორგულ იქმნნეს სხუანიცა ჰურიანი, ვიდრე ბარნაბაცა მიერჩდა მათსა მას ორგულებასა.
  • არამედ რაჟამს ვიხილე, ვითარმედ არა მართლ წარმართებულ არიან ჭეშმარიტებისა მიმართ სახარებისა, ვარქუ პეტრეს წინაშე ყოველთასა: უკუეთუ შენ ჰურია ხარ და წარმართებრ და არა ჰურიაებრ სცხონდები, ვითარ აიძულებ წარმართთა ჰურიაებად?
  • ჩუენ ბუნებით ჰურიანი ვართ და არა წარმართთაგანნი ცოდვილნი;
  • და უწყით, რამეთუ არა განმართლდების კაცი საქმეთაგან შჯულისათა, გარნა სარწმუნოებითა იესუ ქრისტესითა, და ჩუენ იესუ ქრისტეს მიმართ გურწმენა, რაჲთა განვმართლდეთ სარწმუნოებითა ქრისტესითა და არა საქმეთაგან შჯულისათა; რამეთუ საქმეთაგან შჯულისათა არა განმართლდეს ყოველი ჴორციელი.
  • უკუეთუ მით ვეძიებდეთ განმართლებასა ქრისტეს მიმართ, ვიპოვნეთ ჩუენცა ცოდვილ; აწ უკუე ქრისტე ცოდვისა-მე მსახურ იქმნა? ნუ იყოფინ!
  • რამეთუ უკუეთუ რომელი-იგი დავარღჳე და კუალად მასვე ვაშენებდე, გარდამავალად შჯულისა თავი ჩემი შევირაცხო.
  • რამეთუ მე შჯულისათჳს შჯულითა მოვკუედ, რაჲთა ღმრთისა ვცხოვნდე. ქრისტეს თანა ჯუარ-ცუმულ ვარ.
  • ხოლო ცხოველ არღარა მე ვარ, არამედ ცხოველ არს ჩემ თანა ქრისტე. ხოლო რომელ-ესე აწ ცხოველ ვარ ჴორცითა, სარწმუნოებითა ცხოველ ვარ ძისა ღმრთისაჲთა, რომელმან შემიყუარა მე და მისცა თავი თჳსი ჩემთჳს.
  • არა შეურაცხ-ვჰყოფ მადლსა მას ღმრთისასა. რამეთუ უკუეთუ შჯულისაგან არს სიმართლე, ქრისტე სამე ცუდად მოკუდა?