Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Апостола Павла послание к галатам

 
  • Пото́мъ же по четыре­на́­де­ся­ти лѣ́тѣхъ па́ки взыдо́хъ во Иерусали́мъ съ Варна́вою, по­е́мъ съ собо́ю и ти́та.
  • Взыдо́хъ же по от­крове́нiю, и предложи́хъ и́мъ благовѣ­ст­вова́нiе, е́же проповѣ́дую во язы́цѣхъ, на еди́нѣ же мни́мымъ, да не ка́ко вотще́ теку́, или́ теко́хъ.
  • Но ни ти́тъ, и́же со мно́ю, е́ллинъ сы́й, ну́жденъ бы́сть обрѣ́затися.
  • И за при­­ше́дшую лжебра́тiю, и́же при­­внидо́ша согля́дати свобо́ды на́­шея, ю́же и́мамы о Христѣ́ Иису́сѣ, да на́съ порабо́тятъ:
  • и́мже ни къ часу́ повину́хомся въ покоре́нiе, да и́стина благовѣ́стiя пребу́детъ въ ва́съ.
  • [Зач. 201.] От мня́щихся же бы́ти что́, я́кови нѣ́когда бѣ́ша, ничто́же ми́ ра́зн­ствуетъ: лица́ Бо́гъ человѣ́ча не прiе́млетъ. Мнѣ́ бо мни́мiи ничто́же при­­воз­ложи́ша:
  • но сопроти́вное, уразумѣ́в­ше, я́ко увѣ́рено ми́ бы́сть благовѣ́стiе необрѣ́занiя, я́коже Петру́ обрѣ́занiя:
  • и́бо споспѣ́ше­с­т­вовавый Петру́ въ посла́нiе обрѣ́занiя, споспѣ́ше­с­т­вова и мнѣ́ во язы́ки:
  • и позна́в­ше благода́ть да́н­ную ми́, Иа́ковъ и ки́фа и Иоа́н­нъ, мни́мiи столпи́ бы́ти, десни́цы да́ша мнѣ́ и Варна́вѣ обще́нiя, да мы́ во язы́ки, они́ же во обрѣ́занiе,
  • то́чiю ни́щихъ да по́мнима: е́же и потща́хся сiе́ и́стое сотвори́ти.
  • [Зач. 202.] Егда́ же прiи́де пе́тръ во Антiохі́ю, въ лице́ ему́ противуста́хъ, я́ко зазо́ренъ бѣ́.
  • Пре́жде бо да́же не прiити́ нѣ́кимъ от­ Иа́кова, съ язы́ки ядя́ше: егда́ же прiидо́ша, опря́ташеся и от­луча́­шеся, боя́ся су́щихъ от­ обрѣ́занiя.
  • И лицемѣ́ришася съ ни́мъ и про́чiи иуде́и, я́ко и Варна́вѣ при­­ста́ти лицемѣ́р­ст­ву и́хъ.
  • Но егда́ ви́дѣхъ, я́ко не пра́во хо́дятъ ко и́стинѣ благовѣ­ст­вова́нiя, реко́хъ Петру́ предъ всѣ́ми: а́ще ты́, Иуде́й сы́й, язы́чески, а не Иуде́йски живе́ши, почто́ язы́ки ну́диши Иуде́йски жи́тел­ст­вовати?
  • Мы́ есте­с­т­во́мъ Иуде́е, а не от­ язы́къ грѣ́шницы:
  • [Зач. 203.] увѣ́дѣв­ше же, я́ко не оправди́т­ся человѣ́къ от­ дѣ́лъ зако́на, но то́кмо вѣ́рою Иису́съ Христо́вою, и мы́ во Христа́ Иису́са вѣ́ровахомъ, да оправди́мся от­ вѣ́ры Христо́вы, а не от­ дѣ́лъ зако́на: зане́ не оправди́т­ся от­ дѣ́лъ зако́на вся́ка пло́ть.
  • А́ще ли, и́щуще оправди́тися о Христѣ́, обрѣто́хомся и са́ми грѣ́шницы, Христо́съ у́бо грѣху́ ли служи́тель? Да не бу́детъ.
  • А́ще бо, я́же разори́хъ, сiя́ па́ки созида́ю, престу́пника себе́ представля́ю.
  • А́зъ бо зако́номъ зако́ну умро́хъ, да богови жи́въ бу́ду. Христо́ви сраспя́хся:
  • живу́ же не ктому́ а́зъ, но живе́тъ во мнѣ́ Христо́съ. А е́же ны́нѣ живу́ во пло́ти, вѣ́рою живу́ Сы́на Бо́жiя, воз­люби́в­шаго мене́ и преда́в­шаго себе́ по мнѣ́.
  • [Зач. 204.] Не от­мета́ю благода́ти Бо́жiя. А́ще бо зако́номъ пра́вда, у́бо Христо́съ ту́не у́мре.
  • Потом, через четырнадцать лет, опять ходил я в Иерусалим с Варнавою, взяв с собою и Тита.
  • Ходил же по откровению, и предложил там, и особо знаменитейшим, благовествование, проповедуемое мною язычникам, не напрасно ли я подвизаюсь или подвизался.
  • Но они и Тита, бывшего со мною, хотя и Еллина, не принуждали обрезаться,
  • а вкравшимся лжебратиям, скрытно приходившим подсмотреть за нашею свободою, которую мы имеем во Христе Иисусе, чтобы поработить нас,
  • мы ни на час не уступили и не покорились, дабы истина благовествования сохранилась у вас.
  • [Зач. 201.] И в знаменитых чем-либо, какими бы ни были они когда-либо, для меня нет ничего особенного: Бог не взирает на лице человека. И знаменитые не возложили на меня ничего более.
  • Напротив того, увидев, что мне вверено благовестие для необрезанных, как Петру для обрезанных
  • (ибо Содействовавший Петру в апостольстве у обрезанных содействовал и мне у язычников),
  • и, узнав о благодати, данной мне, Иаков и Кифа и Иоанн, почитаемые столпами, подали мне и Варнаве руку общения, чтобы нам идти к язычникам, а им к обрезанным,
  • только чтобы мы помнили нищих, что и старался я исполнять в точности.
  • [Зач. 202.] Когда же Петр пришел в Антиохию, то я лично противостал ему, потому что он подвергался нареканию.
  • Ибо, до прибытия некоторых от Иакова, ел вместе с язычниками; а когда те пришли, стал таиться и устраняться, опасаясь обрезанных.
  • Вместе с ним лицемерили и прочие Иудеи, так что даже Варнава был увлечен их лицемерием.
  • Но когда я увидел, что они не прямо поступают по истине Евангельской, то сказал Петру при всех: если ты, будучи Иудеем, живешь по-язычески, а не по-иудейски, то для чего язычников принуждаешь жить по-иудейски?
  • Мы по природе Иудеи, а не из язычников грешники;
  • [Зач. 203.] однако же, узнав, что человек оправдывается не делами закона, а только верою в Иисуса Христа, и мы уверовали во Христа Иисуса, чтобы оправдаться верою во Христа, а не делами закона; ибо делами закона не оправдается никакая плоть.
  • Если же, ища оправдания во Христе, мы и сами оказались грешниками, то неужели Христос есть служитель греха? Никак.
  • Ибо если я снова созидаю, что разрушил, то сам себя делаю преступником.
  • Законом я умер для закона, чтобы жить для Бога. Я сораспялся Христу,
  • и уже не я живу, но живет во мне Христос. А что ныне живу во плоти, то живу верою в Сына Божия, возлюбившего меня и предавшего Себя за меня.
  • [Зач. 204.] Не отвергаю благодати Божией; а если законом оправдание, то Христос напрасно умер.
  • მერე, თოთხმეტი წლის შემდეგ, კვლავ ავედი იერუსალიმში ბარნაბასთან ერთად. ტიტეც თან წავიყვანე.
  • ავედი იქ გამოცხადებით და წარვუდგინე მათ სახარება, რომელსაც ვქადაგებდი წარმართებს შორის. განსაკუთრებით წარვუდგინე იგი წარჩინებულებს. ამაოდ ხომ არ დავრბივარ ან დავრბოდი.
  • მაგრამ ჩემთან მყოფი ტიტეც კი, თუმცა ის ბერძენი იყო, არ აიძულეს, რომ წინადაეცვითა.
  • ხოლო ცრუ ძმებს, რომლებიც შემოიპარნენ, რომ ეთვალთვალათ ჩვენი თავისუფლებისათვის, რომელიც გვაქვს იესო ქრისტეში, რათა დავემონებინეთ,
  • ერთი საათიც კი არ დავუთმეთ და არ დავემორჩილეთ, რათა სახარების ჭეშმარიტება დაცულიყო თქვენში.
  • ხოლო რაც შეეხება მათ, ვინც რამედ ჩანან (როგორებიც არ უნდა იყვნენ ისინი, ჩემთვის სულ ერთია — ღმერთი გარეგნობის მიხედვით არ განსჯის), ამ ხალხს მეტი არაფერი დაუკისრებია ჩემთვის.
  • პირიქით, როცა დაინახეს, რომ მე მონდობილი მაქვს ხარება წინადაუცვეთელთათვის, ისევე, როგორც პეტრეს — წინადაცვეთილთათვის,
  • ვინაიდან ის, ვინც პეტრესთან იღწვოდა წინადაცვეთილებთან მოციქულობაში, ჩემთანაც იღწვოდა წარმართებთან მოციქულობაში,
  • და როცა ჩემთვის მოცემული მადლის შესახებ შეიტყვეს იაკობმა, კეფამ და იოანემ, რომელნიც სვეტებად ითვლებიან, გამოგვიწოდეს მე და ბარნაბას თანაზიარების მარჯვენა, რომ ჩვენ წარმართებთან წავსულიყავით, ისინი კი — წინადაცვეთილებთან.
  • ოღონდ უნდა გვხსომებოდა ღატაკები, და მეც ამის კეთების მოშურნე ვიყავი.
  • როცა კეფა ანტიოქიაში მოვიდა, მე წინ აღვუდექი მას საჯაროდ, ვინაიდან მასზე საჩივარი იყო.
  • ვინაიდან, ვიდრე ზოგიერთები მოვიდოდნენ იაკობისგან, წარმართებთან ერთად ჭამდა, ხოლო მათი მოსვლისთანავე დაიწყო ჩამოშორება და განზე გადგომა წინადაცვეთილთა რიდით.
  • მასთან ერთად პირფერობდნენ სხვა იუდეველებიც, ისე, რომ, ბარნაბაც კი ჩაითრია მათმა პირფერობამ.
  • მაგრამ, როცა დავინახე, რომ ისინი სწორად არ მიჰყვებიან სახარების ჭეშმარიტებას, ყველას თანდასწრებით ვუთხარი კეფას: თუ შენ, იუდეველი, წარმართივით ცხოვრობ და არა იუდეველივით, აბა, წარმართებს რაღად აიძულებ-მეთქი, რომ გაიუდეველდნენ?
  • ჩვენ ბუნებით იუდეველნი ვართ და არა ცოდვილნი წარმართთაგან.
  • მაგრამ, რაკი შევიტყვეთ, რომ ადამიანი გამართლდება არა რჯულის საქმეებით, არამედ იესო ქრისტეში რწმენით, ჩვენც ვირწმუნეთ იესო ქრისტე, რათა გავმართლდეთ ქრისტეში რწმენით და არა რჯულის საქმეებით, ვინაიდან რჯულის საქმეებით ვერა ხორციელი ვერ გამართლდება.
  • ხოლო თუ ქრისტეში გამართლების მძებნელნი ცოდვილნი აღმოვჩნდით, განა ქრისტე ცოდვის მსახურია? არამც და არამც!
  • ვინაიდან, თუ მე კვლავ ვაშენებ, რაც დავანგრიე, ამით ჩემს თავს დამნაშავედ ვხდი.
  • მე რჯულით მოვკვდი რჯულისათვის, რათა ღვთისათვის ვიცოცხლო. მე ქრისტესთან ერთად ვარ ჯვარცმული.
  • მე უკვე აღარ ვცოცხლობ, არამედ ქრისტე ცოცხლობს ჩემში. ახლა რომ ხორციელად ვცოცხლობ, რწმენით ვცოცხლობ ღვთის ძეში, რომელმაც შემიყვარა და თავი გადასცა ჩემთვის.
  • არ უგულებელვყოფ ღვთის მადლს, ვინაიდან, თუ რჯულითაა სიმართლე, აბა, ამაოდ მომკვდარა ქრისტე.
  • მერმე მეათოთხმეტესა წელსა კუალად აღვედ იერუსალჱმდ ბარნაბაჲს თანა; ჩემ თანა წარვიყვანე ტიტეცა.
  • ხოლო აღვედ გამოცხადებით და ვაუწყე მათ სახარებაჲ იგი, რომელსა ვქადაგებდ წარმართთა შორის, ხოლო თჳსაგან მათ, რომელნი-იგი საგონებელ იყვნეს, ნუუკუე ცუდად ვრბიოდე ანუ ვრბი.
  • არამედ არცაღა ტიტე, რომელი-იგი იყო ჩემ თანა, რამეთუ წარმართღა იყო, იიძულა წინადაცუეთად,
  • შემოსულთა მათთჳს ძმათა-მტყუვართა, რომელნი შემოვიდეს განმსტურობად აზნაურებასა მას ჩუენსა, რომელი მაქუს ქრისტე იესუჲს მიერ, რაჲთა ჩუენ დაგჳმონნენ,
  • რომელთაჲ ჟამ ერთცა არა თავს-ვიდევით დამორჩილებაჲ, რაჲთა ჭეშმარიტებაჲ იგი სახარებისაჲ დაადგრეს თქუენ თანა.
  • ხოლო მათ, რომელნი-იგი ჰგონებდეს, ვითარმედ არიან რაჲმე, რომელნი-იგი ყოფილ ოდესმე იყვნეს, არარაჲ უმჯობეს ჩემსა. პირსა კაცისასა ღმერთმან არა თუალ-ახუნის. რამეთუ მე, რომელნი-იგი საგონებელ იყვნეს, არარაჲვე მითხრეს.
  • არამედ წინააღმდგომი, უწყოდეს, რამეთუ რწმუნებულ არს ჩემდა სახარებაჲ იგი წინადაუცუეთელებისაჲ, ვითარცა-იგი პეტრეს - წინადაცუეთილებისაჲ.
  • რამეთუ რომელი შეეწია პეტრეს მოციქულებად წინადაცუეთილებისა, შემეწია მეცა წარმართთა მიმართ.
  • და ვითარცა ცნეს მადლი იგი, რომელ მოცემულ იყო ჩემდა, იაკობ და კეფა და იოვანე, რომელნი-იგი ჰგონებდეს სუეტად თავთა თჳსთა, მარჯუენე მოგუცეს მე და ბარნაბას ზიარებისაჲ, რაჲთა ჩუენ წარმართთა მიმართ, ხოლო იგინი წინადაცუეთილებისა მიმართ.
  • გარნა რაჲთა გლახაკნი ხოლომცა გუაჴსოვნან, რომელცა-იგი ვისწრაფეთ ამისა ყოფად.
  • და რაჟამს მოვიდა პეტრე ანტიოქიად, წინაშე პირსა მისსა აღუდეგ, რამეთუ შეკდებულ იყო.
  • და რამეთუ პირველ მოსლვადმდე ვიეთამე იაკობისგან წარმართთა თანა ჭამდა; ხოლო რაჟამს მოვიდეს, იჯმნა და განაშორა თავი თჳსი, რამეთუ ეშინოდა წინადაცუეთილთა მათგან.
  • და მის თანა ორგულ იქმნნეს სხუანიცა ჰურიანი, ვიდრე ბარნაბაცა მიერჩდა მათსა მას ორგულებასა.
  • არამედ რაჟამს ვიხილე, ვითარმედ არა მართლ წარმართებულ არიან ჭეშმარიტებისა მიმართ სახარებისა, ვარქუ პეტრეს წინაშე ყოველთასა: უკუეთუ შენ ჰურია ხარ და წარმართებრ და არა ჰურიაებრ სცხონდები, ვითარ აიძულებ წარმართთა ჰურიაებად?
  • ჩუენ ბუნებით ჰურიანი ვართ და არა წარმართთაგანნი ცოდვილნი;
  • და უწყით, რამეთუ არა განმართლდების კაცი საქმეთაგან შჯულისათა, გარნა სარწმუნოებითა იესუ ქრისტესითა, და ჩუენ იესუ ქრისტეს მიმართ გურწმენა, რაჲთა განვმართლდეთ სარწმუნოებითა ქრისტესითა და არა საქმეთაგან შჯულისათა; რამეთუ საქმეთაგან შჯულისათა არა განმართლდეს ყოველი ჴორციელი.
  • უკუეთუ მით ვეძიებდეთ განმართლებასა ქრისტეს მიმართ, ვიპოვნეთ ჩუენცა ცოდვილ; აწ უკუე ქრისტე ცოდვისა-მე მსახურ იქმნა? ნუ იყოფინ!
  • რამეთუ უკუეთუ რომელი-იგი დავარღჳე და კუალად მასვე ვაშენებდე, გარდამავალად შჯულისა თავი ჩემი შევირაცხო.
  • რამეთუ მე შჯულისათჳს შჯულითა მოვკუედ, რაჲთა ღმრთისა ვცხოვნდე. ქრისტეს თანა ჯუარ-ცუმულ ვარ.
  • ხოლო ცხოველ არღარა მე ვარ, არამედ ცხოველ არს ჩემ თანა ქრისტე. ხოლო რომელ-ესე აწ ცხოველ ვარ ჴორცითა, სარწმუნოებითა ცხოველ ვარ ძისა ღმრთისაჲთა, რომელმან შემიყუარა მე და მისცა თავი თჳსი ჩემთჳს.
  • არა შეურაცხ-ვჰყოფ მადლსა მას ღმრთისასა. რამეთუ უკუეთუ შჯულისაგან არს სიმართლე, ქრისტე სამე ცუდად მოკუდა?