Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Апостола Павла послание к евреям

 
  • [Зач. 323.] Сѣ́нь бо имы́й зако́нъ гряду́щихъ бла́гъ, [а] не са́мый о́бразъ веще́й, на вся́кое лѣ́то тѣ́миже же́ртвами, и́хже при­­но́сятъ вы́ну, никогда́же мо́жетъ при­­ступа́ющихъ соверши́ти.
  • Поне́же преста́ли бы бы́ти при­­носи́мы, ни еди́ну ктому́ иму́щымъ со́вѣсть о грѣсѣ́хъ служа́щымъ, еди́ною очище́н­нымъ.
  • Но въ ни́хъ воспомина́нiе грѣхо́въ на ко́­еждо лѣ́то быва́етъ,
  • невоз­мо́жно бо кро́ви ю́нчей и ко́злей от­пуща́ти грѣхи́.
  • Тѣ́мже входя́ въ мíръ, глаго́летъ: же́ртвы и при­­ноше́нiя не восхотѣ́лъ еси́, тѣ́ло же соверши́лъ ми́ еси́:
  • всесожже́нiй и {та́кожде} о грѣсѣ́ не благоволи́лъ еси́.
  • Тогда́ рѣ́хъ: се́, иду́: въ глави́знѣ кни́жнѣй написа́ся о мнѣ́, е́же сотвори́ти во́лю твою́, Бо́же.
  • Вы́ше глаго́ля: я́ко же́ртвы и при­­ноше́нiя и всесожже́нiй и {та́кожде} о грѣсѣ́хъ не восхотѣ́лъ еси́, ниже́ благоволи́лъ еси́: я́же по зако́ну при­­но́сят­ся:
  • тогда́ рече́: се́, иду́ сотвори́ти во́лю твою́, Бо́же. Оте́млетъ пе́рвое, да второ́е поста́витъ.
  • О не́йже во́ли освяще́ни есмы́ при­­несе́нiемъ тѣ́ла Иису́съ Христо́ва еди́ною.
  • И вся́къ у́бо свяще́н­никъ сто­и́тъ на вся́къ де́нь служя́ и ты́яжде мно́жицею при­­нося́ же́ртвы, я́же никогда́же мо́гутъ отъ­я́ти грѣхо́въ.
  • О́нъ же еди́ну о грѣсѣ́хъ при­­не́съ же́ртву, всегда́ сѣди́тъ о десну́ю Бо́га,
  • про́чее ожида́я, до́ндеже положа́т­ся врази́ его́ подно́жiе но́гъ его́:
  • еди́нѣмъ бо при­­ноше́нiемъ соверши́лъ е́сть во вѣ́ки освяща́емыхъ.
  • Свидѣ́тел­ст­вуетъ же на́мъ и Ду́хъ святы́й, по рѣче́н­ному бо пре́жде:
  • се́й завѣ́тъ, его́же завѣща́ю къ ни́мъ по дне́хъ о́нѣхъ, глаго́летъ Госпо́дь, дая́ зако́ны моя́ на сердца́ и́хъ, и въ помышле́нiихъ и́хъ напишу́ и́хъ:
  • [та́же глаго́летъ Госпо́дь:] и грѣхо́въ и́хъ и беззако́нiй и́хъ не и́мамъ помяну́ти ктому́.
  • А идѣ́же от­пуще́нiе си́хъ, ктому́ нѣ́сть при­­ноше́нiя о грѣсѣ́хъ.
  • [Зач. 324.] Иму́ще у́бо дерзнове́нiе, бра́тiе, входи́ти во свята́я кро́вiю Иису́съ Христо́вою, путе́мъ но́вымъ и живы́мъ,
  • его́же обнови́лъ е́сть на́мъ завѣ́сою, си́рѣчь пло́тiю сво­е́ю,
  • и иере́а вели́ка надъ до́момъ Бо́жiимъ,
  • да при­­ступа́емъ со и́стин­нымъ се́рдцемъ во извѣще́нiи вѣ́ры, окропле́ни сердцы́ от­ со́вѣсти лука́выя и измове́ни тѣлесы́ водо́ю чи́стою:
  • да держи́мъ исповѣ́данiе упова́нiя неукло́н­ное, вѣ́ренъ бо е́сть обѣща́вый:
  • и да разумѣева́емъ дру́гъ дру́га въ поощре́нiи любве́ и до́брыхъ дѣ́лъ,
  • не оставля́юще собра́нiя сво­его́, я́коже е́сть нѣ́кимъ обы́чай, но [дру́гъ дру́га] подвиза́юще, и толи́ко па́че, ели́ко ви́дите при­­ближа́ющiйся де́нь [су́дный].
  • Во́лею бо согрѣша́ющымъ на́мъ по прiя́тiи ра́зума и́стины, ктому́ о грѣсѣ́хъ не обрѣта́ет­ся же́ртва,
  • стра́шно же нѣ́кое ча́янiе суда́ и огня́ ре́вность, поя́сти хотя́щаго сопроти́вныя.
  • Отве́ргл­ся кто́ зако́на Моисе́ова, безъ милосе́рдiя при­­ дво­и́хъ или́ трiе́хъ свидѣ́телехъ умира́етъ:
  • коли́ко мните́ го́ршiя сподо́бит­ся му́ки, и́же Сы́на Бо́жiя попра́вый, и кро́вь завѣ́тную скве́рну воз­мни́въ, е́юже освяти́ся, и Ду́ха благода́ти укори́вый?
  • Вѣ́мы бо ре́кшаго: мнѣ́ от­мще́нiе, а́зъ воз­да́мъ, глаго́летъ Госпо́дь. И па́ки: я́ко су́дитъ Госпо́дь лю́демъ сво­и́мъ.
  • Стра́шно [е́сть] е́же впа́сти въ ру́цѣ Бо́га жива́го.
  • [Зач. 325.] Воспомина́йте же пе́рвыя дни́ ва́шя, въ ни́хже просвѣти́в­шеся, мно́гiя стра́сти претерпѣ́сте {мно́гъ по́двигъ подъя́сте} страда́нiй,
  • о́во у́бо, поноше́ньми и скорбьми́ позо́ръ бы́в­ше, о́во же, о́бщницы бы́в­ше живу́щымъ та́ко:
  • и́бо у́замъ мо­и́мъ спострада́сте и разграбле́нiе имѣ́нiй ва́шихъ съ ра́достiю прiя́сте, вѣ́дяще имѣ́ти себѣ́ имѣ́нiе на небесѣ́хъ пребыва́ющее и лу́чшее.
  • [Зач. 326.] Не от­лага́йте у́бо дерзнове́нiя ва́­шего, е́же и́мать мздовоз­дая́нiе вели́ко.
  • Терпѣ́нiя бо и́мате потре́бу, да во́лю Бо́жiю сотво́рше, прiи́мете обѣтова́нiе:
  • еще́ бо ма́ло ели́ко ели́ко, гряды́й прiи́детъ и не укосни́тъ.
  • А пра́ведный от­ вѣ́ры жи́въ бу́детъ: и а́ще обине́т­ся, не благоволи́тъ душа́ моя́ о не́мъ.
  • Мы́ же [бра́тiе] нѣ́смы обинове́нiя въ поги́бель, но вѣ́ры въ снабдѣ́нiе души́.
  • [Зач. 323.] Закон, имея тень будущих благ, а не самый образ вещей, одними и теми же жертвами, каждый год постоянно приносимыми, никогда не может сделать совершенными приходящих с ними.
  • Иначе перестали бы приносить их, потому что приносящие жертву, быв очищены однажды, не имели бы уже никакого сознания грехов.
  • Но жертвами каждогодно напоминается о грехах,
  • ибо невозможно, чтобы кровь тельцов и козлов уничтожала грехи.
  • Посему Христос, входя в мир, говорит: жертвы и приношения Ты не восхотел, но тело уготовал Мне.
  • Всесожжения и жертвы за грех неугодны Тебе.
  • Тогда Я сказал: вот, иду, как в начале книги написано о Мне, исполнить волю Твою, Боже.
  • Сказав прежде, что «ни жертвы, ни приношения, ни всесожжений, ни жертвы за грех, – которые приносятся по закону, – Ты не восхотел и не благоизволил»,
  • потом прибавил: «вот, иду исполнить волю Твою, Боже». Отменяет первое, чтобы постановить второе.
  • По сей-то воле освящены мы единократным принесением тела Иисуса Христа.
  • И всякий священник ежедневно стои́т в служении, и многократно приносит одни и те же жертвы, которые никогда не могут истребить грехов.
  • Он же, принеся одну жертву за грехи, навсегда воссел одесную Бога,
  • ожидая затем, доколе враги Его будут положены в подножие ног Его.
  • Ибо Он одним приношением навсегда сделал совершенными освящаемых.
  • О сем свидетельствует нам и Дух Святый; ибо сказано:
  • Вот завет, который завещаю им после тех дней, говорит Господь: вложу законы Мои в сердца их, и в мыслях их напишу их,
  • и грехов их и беззаконий их не воспомяну более.
  • А где прощение грехов, там не нужно приношение за них.
  • [Зач. 324.] Итак, братия, имея дерзновение входить во святилище посредством Крови Иисуса Христа, путем новым и живым,
  • который Он вновь открыл нам через завесу, то есть плоть Свою,
  • и имея великого Священника над домом Божиим,
  • да приступаем с искренним сердцем, с полною верою, кроплением очистив сердца от порочной совести, и омыв тело водою чистою,
  • будем держаться исповедания упования неуклонно, ибо верен Обещавший.
  • Будем внимательны друг ко другу, поощряя к любви и добрым делам.
  • Не будем оставлять собрания своего, как есть у некоторых обычай; но будем увещевать друг друга, и тем более, чем более усматриваете приближение дня оного.
  • Ибо если мы, получив познание истины, произвольно грешим, то не остается более жертвы за грехи,
  • но некое страшное ожидание суда и ярость огня, готового пожрать противников.
  • Если отвергшийся закона Моисеева, при двух или трех свидетелях, без милосердия наказывается смертью,
  • то сколь тягчайшему, думаете, наказанию повинен будет тот, кто попирает Сына Божия и не почитает за святыню Кровь завета, которою освящен, и Духа благодати оскорбляет?
  • Мы знаем Того, Кто сказал: у Меня отмщение, Я воздам, говорит Господь. И еще: Господь будет судить народ Свой.
  • Страшно впасть в руки Бога живаго!
  • [Зач. 325.] Вспомните прежние дни ваши, когда вы, быв просвещены, выдержали великий подвиг страданий,
  • то сами среди поношений и скорбей служа зрелищем для других, то принимая участие в других, находившихся в таком же состоянии;
  • ибо вы и моим узам сострадали и расхищение имения вашего приняли с радостью, зная, что есть у вас на небесах имущество лучшее и непреходящее.
  • [Зач. 326.] Итак не оставляйте упования вашего, которому предстоит великое воздаяние.
  • Терпение нужно вам, чтобы, исполнив волю Божию, получить обещанное;
  • ибо еще немного, очень немного, и Грядущий придет и не умедлит.
  • Праведный верою жив будет; а если кто поколеблется, не благоволит к тому душа Моя.
  • Мы же не из колеблющихся на погибель, но стои́м в вере к спасению души.
  • Таму што закон, маючы цень будучых даброт, а не сам вобраз рэчаў, аднымі і тымі ж ахвярамі, якія кожны год пастаянна прыносяцца, ніколі не можа зрабіць даскана́лымі тых, што прыходзяць з імі.
  • Інакш перасталі б прыносіць іх, бо тыя, што выконваюць служэнне, будучы адзін раз ачы́шчанымі, не мелі б ужо ніякага ўсведамле́ння грахоў.
  • Наадварот, ахвяры нага́дваюць пра грахі штогод,
  • бо немагчыма, каб кроў быкоў і казлоў знішча́ла грахі.
  • Таму Хрыстос, уваходзячы ў свет, кажа: “ахвяры і прынашэ́ння Ты не пажада́ў, а ўгатава́ў Мне цела;
  • усеспале́нняў і ахвяр за грэх не ўпадаба́ў Ты.
  • Тады Я сказаў: вось, іду, як у пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб вы́канаць волю Тваю, Божа”.
  • Сказаўшы перш, што “ні ахвяры, ні прынашэння, ні ўсеспаленняў, ні ахвяры за грэх, якія прыносяцца паводле закона, не пажада́ў і не ўпадаба́ў Ты”,
  • Ён потым дадаў: “вось, іду, каб вы́канаць волю Тваю, Божа”. Ён адмяня́е першае, каб пастанавіць другое.
  • Па гэтай волі мы асвячо́ны прынашэ́ннем Цела Іісуса Хрыста раз назаўжды.
  • І кожны свяшчэннік штодзень стаіць, слу́жачы і шмат разоў прыно́сячы адны і тыя ж ахвяры, якія ніколі не могуць зняць грахі.
  • А Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,
  • чакаючы з таго часу, пакуль ворагі Яго будуць пакладзены “у падножжа ног Яго”;
  • бо адным прынашэ́ннем Ён назаўсёды зрабіў даскана́лымі тых, хто асвяча́ецца.
  • Пра гэта сведчыць нам і Дух Святы, бо ска́зана:
  • “вось запавет, які Я заключу з імі пасля тых дзён, кажа Гасподзь: укладу законы Мае́ ў сэ́рцы іх, і ў думках іх напішу іх”, а потым:
  • “і грахоў іх і беззаконняў іх не згадаю больш”.
  • А дзе ёсць прабачэнне грахоў, там не патрэбна прынашэ́нне за грэх.
  • Дык вось, браты, маючы адвагу ўваходзіць у свяцілішча дзякуючы Крыві Іісуса Хрыста, шля́хам новым і жывым,
    20. які Ён зноў адкрыў нам праз заслону, гэта значыць, праз Плоць Сваю,
  • і маючы Свяшчэнніка вялікага над домам Божым,
  • будзем прыступа́ць са шчырым сэрцам, у паўнаце́ веры, ачы́сціўшы сэ́рцы ад ліхога сумле́ння і абмы́ўшы цела вадою чыстаю,
  • будзем трымацца вызна́ння надзеі непахíсна, бо верны Той, Хто абяцаў;
  • і будзем ува́жлівымі адно да аднаго, заахво́чваючы да любові і добрых спраў;
  • не будзем пакіда́ць сходу нашага, як гэта для некаторых стала звы́чаем, а будзем падтры́мліваць адно аднаго, і тым больш, чым бліжэй вы бачыце дзень той.
  • Бо калі мы, атрыма́ўшы пазна́нне ісціны, па сваёй волі грашы́м, то ўжо больш няма ахвяры за грахі,
  • а застае́цца нейкае страшнае чака́нне суду́ і лџтасць агнџ, гатовага пажэ́рці супраціўных.
  • Калі таго, хто адкінуў закон Маісееў, пры двух альбо трох све́дках, без літасці караюць смерцю,
  • наколькі ж цяжэ́йшага, думаеце вы, пакара́ння ва́рты будзе той, хто зневажа́е Сына Божага, і не прызнае́ за святыню Кроў запавету, якою быў асвячоны, і Духа благадаці абража́е?
  • Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў: “помста — Мая, Я адплачу́, кажа Гасподзь”. І яшчэ: “Гасподзь будзе судзіць народ Свой”.
  • Страшна трапіць у рукі Бога жывога!
  • Успо́мніце ж ранейшыя дні вашы, калі вы, будучы прасве́тленымі, вы́стаялі ў вялікім подзвігу пакут,
  • ці самі падляга́ючы прылџдным знява́гам і мукам, ці тое ж падзяля́ючы з іншымі;
  • бо вы і маім кайдана́м спагада́лі, і рабава́нне сваёй маёмасці прыма́лі з радасцю, ведаючы, што ёсць у вас на нябёсах маёмасць лепшая і вечная.
  • Дык не пакіда́йце спадзява́ння вашага, якому нале́жыць вялікая ўзнагарода.
  • Стойкасць патрэбна вам, каб, вы́канаўшы волю Божую, атрыма́ць абяца́нае;
  • бо ”яшчэ трохі, зусім крыху, і Той, Хто ма́е прыйсці, прыйдзе і не запо́зніцца.
  • Праведны ж вераю жыць будзе; а калі хто адсту́піцца, не ўпадаба́е яго душа Мая”.
  • Але мы не з тых, хто адступа́ецца на пагібель, а стаім у веры дзеля ўратава́ння душы́.
  • რჯული, რომელსაც აქვს მომავალ სიკეთეთა აჩრდილი და არა თვით საგანთა ხატება, ყოველ წელს მუდმივად შეწირული ერთი და იმავე მსხვერპლით ვერასოდეს შეძლებს სრულყოს მასთან მისულები,
  • თორემ შეწყვეტდნენ შესაწირავს, ვინაიდან შემწირველებს, თუ ერთხელ განიწმიდებოდნენ, აღარ ექნებოდათ ცოდვების არავითარი შეგნება.
  • მაგრამ მათში არის ცოდვების ყოველწლიური გახსენება.
  • ვინაიდან ვაცთა და კუროთა სისხლით ცოდვების მოსპობა შეუძლებელია.
  • ამიტომ ქრისტე სოფელში მოსვლისას ამბობს: „მსხვერპლი და შესაწირავი არ გსურს, მაგრამ სხეული განმიმზადე მე.
  • სრულადდასაწველები და ცოდვის გამოსასყიდი არ იყო შენთვის მოსაწონი.
  • მაშინ მე ვთქვი: ‘აჰა, მოვდივარ, როგორც წიგნის დასაწყისში სწერია ჩემზე, შენი ნების აღსასრულებლად, ღმერთო’“.
  • ზემოთ რომ თქვა: „არც მსხვერპლები, არც შესაწირავები, არც სრულადდასაწველები, არც ცოდვის გამოსასყიდნი, რომლებსაც სწირავენ რჯულის თანახმად, შენ არ გსურს და არც არის შენთვის მოსაწონი“,
  • მაშინ დასძინა: „აჰა, მოვდივარ შენი ნების აღსასრულებლად, ღმერთო“. ის აუქმებს პირველს, რათა დაადგინოს მეორე.
  • ამ ნებით ვართ ჩვენ განწმედილნი იესო ქრისტეს სხეულის ერთგზის შეწირვით.
  • და ყოველი მღვდელი ყოველდღე დგას მსახურებად და მრავალგზის სწირავს იმავე მსხვერპლთ, რომელთაც არასოდეს არ ძალუძთ ცოდვების მოსპობა.
  • მან კი ერთი მსხვერპლი შესწირა ცოდვებისათვის და სამუდამოდ დაჯდა ღვთის მარჯვნივ.
  • მას შემდეგ კი ელის, სანამ მისი მტრები მის ფერხთა კვარცხლბეკად იქცევიან.
  • ვინაიდან მან ერთი შეწირვით სამუდამოდ სრულყო განსაწმედელნი.
  • სულიწმიდაც გვიმოწმებს ჩვენ, ვინაიდან ნათქვამია:
  • „აჰა, აღთქმა, რომელსაც ვუანდერძებ მათ იმ დღეების შემდეგ, ამბობს უფალი, მივცემ ჩემს რჯულს მათ გულებს და ჩავწერ მათს გონებაში.“
  • „ცოდვებსა და ურჯულოებას აღარ გავუხსენებ.“
  • ხოლო, სადაც ცოდვების მიტევებაა, იქ საჭირო აღარ არის შესაწირავი მათთვის.
  • ამრიგად, ძმანო, რაკი გვაქვს გაბედულება წმიდაში შესვლისა იესოს სისხლის მეშვეობით, ახალი და ცოცხალი გზით,
  • რომელიც გაგვიხსნა მან ფარდით, ესე იგი, თავისი ხორცით,
  • და გვყავს მღვდელმთავარი ღვთის სახლზე,
  • მივუახლოვდეთ მას გულმართლად და სრული რწმენით, ბოროტი სინდისისაგან სხურებით გულგაწმედილნი და სუფთა წყლით სხეულგანბანილნი.
  • მტკიცედ მივყვეთ სასოების აღსარებას, ვინაიდან აღმთქმელი სარწმუნოა.
  • ყურადღებით მოვეკიდოთ ერთმანეთს, წავახალისოთ სიყვარულისა და კეთილი საქმეებისათვის.
  • ნუ მივატოვებთ ჩვენს შესაკრებელს, როგორც ზოგიერთებს სჩვევიათ, არამედ შევაგონოთ ერთმანეთს, რაც უფრო ატყობთ იმ დღის მოახლოებას.
  • ვინაიდან, თუ ჩვენ, მას აქეთ, რაც მივიღეთ ჭეშმარიტების შეცნობა, კვლავ ნებსით ვცოდავთ, აღარ რჩება მსხვერპლი ცოდვებისათვის,
  • არამედ სამსჯავროს რაღაც საშინელი მოლოდინი და მოწინააღმდეგეთა შთანთქმისათვის გამზადებული შურის ცეცხლი.
  • თუკი ვინმე, მოსეს რჯულის უარმყოფელი, ორი ან სამი კაცის მოწმობით, შეუწყალებლად ისჯება სიკვდილით,
  • როგორ ფიქრობთ, რაოდენ უფრო მძიმე სასჯელს დაიმსახურებს ის, ვინც გათელა ძე ღვთისა და წმიდად არ მიიჩნია აღთქმის სისხლი, რომლითაც განიწმიდა, და შეურაცხყო მადლის სული?
  • რადგან ჩვენ ვიცნობთ იმას, ვინც თქვა: „ჩემია შურისგება და მე მივუზღავ“. და კიდევ: „უფალი განიკითხავს თავის ერს“.
  • საშიშია ცოცხალი ღმერთის ხელში ჩავარდნა!
  • გაიხსენეთ უწინდელი დღეები, როცა განათლდით და დაითმინეთ ტანჯვის უდიდესი ღვაწლი.
  • ერთი მხრივ, შეურაცხყოფასა და ჭირში იყავით სხვათა სასეიროდ ქცეული, მეორეს მხრივ კი, მათ თანაუგრძნობდით, ვისაც იგივე დაემართა.
  • ვინაიდან ჩემს ბორკილებსაც თანაუგრძნობდით და თქვენი ქონების დატაცებასაც სიხარულით იტანდით, რაკი იცოდით, რომ ზეცაში გაქვთ უკეთესი და წარუვალი საუნჯე.
  • მაშ, ნუ მიატოვებთ თქვენს გაბედულებას, რომელსაც დიდი საზღაური აქვს.
  • მოთმინება გმართებთ თქვენ, რათა აღასრულოთ ღვთის ნება და მიიღოთ აღთქმული.
  • ვინაიდან კიდევ ცოტა, ძალიან ცოტაც და მოვა, რომელიც უნდა მოვიდეს, არ დააყოვნებს.
  • მართალი იცოცხლებს რწმენით, ხოლო თუ უკან მიიქცევა, ჩემი სული არ მოიწონებს მას.
  • ხოლო ჩვენ უკან მიქცეულთაგანნი კი არა ვართ დასაღუპავად, არამედ მორწმუნენი სულის სახსნელად.