Скрыть
12:7
12:8
12:11
12:13
Глава 13 
13:1
13:3
13:19
13:22
13:23
13:24
13:25
Церковнославянский (рус)
[Зач. 331А.] Тѣ́мже у́бо и мы́, толи́къ иму́ще облежа́щь на́съ о́блакъ свидѣ́телей, го́рдость вся́ку {бре́мя вся́ко} от­ло́жше и удо́бь обстоя́телный грѣ́хъ, терпѣ́нiемъ да тече́мъ на предлежа́щiй на́мъ по́двигъ,
взира́юще на нача́лника вѣ́ры и соверши́теля Иису́са, И́же вмѣ́сто предлежа́щiя Ему́ ра́дости претерпѣ́ кре́стъ, о срамотѣ́ неради́въ, одесну́ю же престо́ла Бо́жiя сѣ́де.
Помы́слите у́бо таково́е Пострада́в­шаго от­ грѣ́шникъ на Себе́ прекосло́вiе, да не стужа́ете, душа́ми сво­и́ми ослабля́еми.
Не у́ до кро́ве ста́сте, проти́ву грѣха́ подвиза́ющеся,
и забы́сте утѣше́нiе, е́же ва́мъ я́ко сыно́мъ глаго́летъ: сы́не мо́й, не пренемога́й наказа́нiемъ Госпо́днимъ, ниже́ ослабѣ́й, от­ Него́ облича́емь.
[Зач. 331Б.] Его́же бо лю́битъ Госпо́дь, наказу́етъ: бiе́тъ же вся́каго сы́на, его́же прiе́млетъ.
А́ще наказа́нiе терпите́, я́коже сыново́мъ обрѣта́ет­ся ва́мъ Бо́гъ. Кото́рый бо е́сть сы́нъ, его́же не наказу́етъ оте́цъ?
А́ще же безъ наказа́нiя есте́, ему́же при­­ча́стницы бы́ша вси́, у́бо прелюбо­дѣ́йчищи есте́, а не сы́нове.
Къ си́мъ, пло́ти на́­шей отцы́ имѣ́хомъ наказа́тели, и срамля́хомся: не мно́го ли па́че повине́мся Отцу́ духово́мъ, и жи́ви бу́демъ?
Они́ бо въ ма́ло дні́й, я́коже го́дѣ и́мъ бѣ́, нака́зоваху на́съ: а Се́й на по́льзу, да при­­части́мся святы́ни Его́.
Вся́кое бо наказа́нiе въ настоя́щее вре́мя не мни́т­ся ра́дость бы́ти, но печа́ль: послѣди́ же пло́дъ ми́ренъ науче́нымъ тѣ́мъ воз­дае́тъ пра́вды.
Тѣ́мже осла́блен­ныя ру́ки и осла́блен­ная колѣ́на испра́вите
и стези́ пра́вы сотвори́те нога́ми ва́шими, да не хро́мое соврати́т­ся, но па́че да исцѣлѣ́етъ.
[Зач. 332.] Ми́ръ имѣ́йте и святы́ню со всѣ́ми, и́хже кромѣ́ никто́же у́зритъ Го́спода:
смотря́юще, да не кто́ лиши́т­ся благода́ти Бо́жiя: да не кі́й ко́рень го́рести, вы́спрь прозяба́яй, па́кость сотвори́тъ, и тѣ́мъ оскверня́т­ся мно́зи:
да не кто́ блудодѣ́й, или́ скверни́тель, я́коже Иса́въ, и́же за я́дь еди́ну от­да́лъ е́сть перворо́д­ст­во свое́.
Вѣ́сте бо, я́ко и пото́мъ похотѣ́въ наслѣ́довати благослове́нiе, от­ве́рженъ бы́сть: покая́нiя бо мѣ́ста не обрѣ́те, а́ще и со слеза́ми по­иска́лъ его́.
Не при­­ступи́сте бо къ горѣ́ осяза́емѣй и разгорѣ́в­шемуся огню́, и о́блаку и сумра́ку, и бу́рѣ
и тру́бному зву́ку, и гла́су глаго́лъ, его́же слы́шав­шiи от­реко́шася, да не при­­ложи́т­ся и́мъ сло́во,
не терпя́ху бо повелѣва́ющаго: а́ще и звѣ́рь при­­ко́снет­ся горѣ́, ка́менiемъ побiе́нъ бу́детъ:
и та́ко стра́шно бѣ́ ви́димое, Моисе́й рече́: при­­стра́­шенъ е́смь и тре́петенъ.
Но при­­ступи́сте къ Сiо́нстѣй горѣ́ и ко гра́ду Бо́га жива́го, Иерусали́му небе́сному и тма́мъ А́нгеловъ,
торже­ст­ву́ и це́ркви перворо́дныхъ на небесѣ́хъ напи́сан­ныхъ, и Судiи́ всѣ́хъ Бо́гу и духо́мъ пра́ведникъ соверше́н­ныхъ,
и къ Хода́таю завѣ́та но́ваго Иису́су и Кро́ви кропле́нiя, лу́чше глаго́лющей, не́жели А́велева.
[Зач. 333А.] Блюди́те [же], да не от­рече́теся Глаго́лющаго. А́ще бо не избѣжа́ша они́ от­ре́кшiися проро́че­ст­ву­ю­щаго на земли́, мно́жае па́че мы́ от­рица́ющiися небе́снаго,
Его́же гла́съ зе́млю тогда́ поколеба́, ны́нѣ же обѣтова́, глаго́ля: еще́ еди́ною А́зъ потрясу́ не то́кмо земле́ю, но и не́бомъ.
А е́же еще́ еди́ною, сказу́етъ коле́блемыхъ преложе́нiе, а́ки сотворе́н­ныхъ, да пребу́дутъ, я́же су́ть неподви́жимая.
[Зач. 333Б.] Тѣ́мже ца́р­ст­во непоколеби́мо прiе́млюще, да и́мамы благода́ть, е́юже слу́жимъ благо­уго́дно Бо́гу съ благоговѣ́нiемъ и стра́хомъ,
и́бо Бо́гъ на́шъ о́гнь пояда́яй [е́сть].
Братолю́бiе да пребыва́етъ:
стран­нолю́бiя не забыва́йте, тѣ́мъ бо не вѣ́дяще нѣ́цыи стран­нопрiя́ша А́нгелы.
Помина́йте ю́зники, а́ки съ ни́ми свя́зани: озлобля́емыя, а́ки и са́ми су́ще въ тѣ́лѣ.
Честна́ жени́тва во всѣ́хъ и ло́же нескве́рно: блуднико́мъ же и прелюбо­дѣ́емъ су́дитъ Бо́гъ.
Не сребролю́бцы нра́вомъ, дово́лни су́щими. То́й бо рече́: не и́мамъ тебе́ оста́вити, ниже́ и́мамъ от­ тебе́ от­ступи́ти:
я́ко дерза́ющымъ на́мъ глаго́лати: Госпо́дь мнѣ́ помо́щникъ, и не убою́ся: что́ сотвори́тъ мнѣ́ человѣ́къ?
[Зач. 334.] Помина́йте наста́вники ва́шя, и́же глаго́лаша ва́мъ сло́во Бо́жiе: и́хже взира́юще на сконча́нiе жи́тел­ст­ва, подража́йте вѣ́рѣ [и́хъ].
Иису́съ Христо́съ вчера́ и дне́сь То́йже, и во вѣ́ки.
Въ науче́нiя стра́н­на и разли́чна не при­­лага́йтеся: добро́ бо благода́тiю утвержда́ти сердца́, [а] не бра́шны, от­ ни́хже не прiя́ша по́льзы ходи́в­шiи въ ни́хъ.
И́мамы [же] олта́рь, от­ него́же не и́мутъ вла́сти я́сти служа́щiи сѣ́ни.
И́хже бо кро́вь живо́тныхъ вно́сит­ся во свята́я за грѣхи́ первосвяще́н­никомъ, си́хъ тѣлеса́ сжига́ют­ся внѣ́ ста́на:
тѣ́мже Иису́съ, да освяти́тъ лю́ди Сво­е́ю Кро́вiю, внѣ́ вра́тъ пострада́ти изво́лилъ.
Тѣ́мже у́бо да исхо́димъ къ Нему́ внѣ́ ста́на, поноше́нiе Его́ нося́ще:
не и́мамы бо здѣ́ пребыва́ющаго гра́да, но гряду́щаго взыску́емъ.
Тѣ́мъ у́бо при­­но́симъ же́ртву хвале́нiя вы́ну Бо́гу, си́рѣчь пло́дъ усте́нъ исповѣ́да­ю­щихся и́мени Его́.
Благотворе́нiя же и обще́нiя не забыва́йте: таковы́ми бо же́ртвами благо­угожда́ет­ся Бо́гъ.
[Зач. 335.] Повину́йтеся наста́вникомъ ва́шымъ и покаря́йтеся: ті́и бо бдя́тъ о душа́хъ ва́шихъ, я́ко сло́во воз­да́ти хотя́ще: да съ ра́достiю сiе́ творя́тъ, а не воз­дыха́юще, нѣ́сть бо поле́зно ва́мъ сiе́.
Моли́теся о на́съ: упова́емъ бо, я́ко добру́ со́вѣсть и́мамы, во всѣ́хъ до́брѣ хотя́ще жи́ти.
Ли́шше же молю́, сiе́ твори́те, да вско́рѣ устро́юся ва́мъ {воз­вращу́ся къ ва́мъ}.
Бо́гъ же ми́ра, воз­веды́й изъ ме́ртвыхъ Па́стыря овца́мъ вели́каго Кро́вiю завѣ́та вѣ́чнаго, Го́спода на́­шего Иису́са Христа́,
да соверши́тъ вы́ во вся́цѣмъ дѣ́лѣ бла́зѣ, сотвори́ти во́лю Его́, творя́ въ ва́съ благо­уго́дное предъ Ни́мъ Иису́съ Христо́мъ: Ему́же сла́ва во вѣ́ки вѣко́въ. Ами́нь.
Молю́ же вы́, бра́тiе, прiими́те сло́во утѣше́нiя: и́бо вма́лѣ написа́въ посла́хъ ва́мъ.
Зна́йте бра́та на́­шего от­пуще́на Тимоѳе́а, съ ни́мже, а́ще скорѣ́е прiи́детъ, узрю́ ва́съ.
Цѣлу́йте вся́ наста́вники ва́шя и вся́ святы́я. Цѣлу́ютъ вы́ и́же от­ Италі́и су́щiи.
Благода́ть со всѣ́ми ва́ми. Ами́нь.

Коне́цъ посла́нiю е́же ко Евре́емъ: и́мать въ себѣ́ гла́въ 13, зача́лъ же церко́вныхъ 33.
Синодальный
1 Имея такое облако свидетелей, будем проходить поприще, взирая на Иисуса, претерпевшего крест. 4 «Не пренебрегай наказания Господня». Увещание, чтобы укреплять слабых. 18 Большее благоговение прилежит Христову завету, чем Моисееву; «Бог наш есть огонь поядающий».
[Зач. 331А.] Посему и мы, имея вокруг себя такое облако свидетелей, свергнем с себя всякое бремя и запинающий нас грех и с терпением будем проходить предлежащее нам поприще,
взирая на начальника и совершителя веры Иисуса, Который, вместо предлежавшей Ему радости, претерпел крест, пренебрегши посрамление, и воссел одесную престола Божия.
Помыслите о Претерпевшем такое над Собою поругание от грешников, чтобы вам не изнемочь и не ослабеть душами вашими.
Вы еще не до крови сражались, подвизаясь против греха,
и забыли утешение, которое предлагается вам, как сынам: сын мой! не пренебрегай наказания Господня, и не унывай, когда Он обличает тебя.
[Зач. 331Б.] Ибо Господь, кого любит, того наказывает; бьет же всякого сына, которого принимает.
Слово «наказывает» (παιδεύει) следует понимать и в широком смысле, как: «воспитывает, обучает, вразумляет, направляет верным путём».
Если вы терпите наказание, то Бог поступает с вами, как с сынами. Ибо есть ли какой сын, которого бы не наказывал отец?
Если же остаетесь без наказания, которое всем обще, то вы незаконные дети, а не сыны.
Притом, если мы, будучи наказываемы плотскими родителями нашими, боялись их, то не гораздо ли более должны покориться Отцу духов, чтобы жить?
Те наказывали нас по своему произволу для немногих дней; а Сей – для пользы, чтобы нам иметь участие в святости Его.
Всякое наказание в настоящее время кажется не радостью, а печалью; но после наученным через него доставляет мирный плод праведности.
Итак укрепите опустившиеся руки и ослабевшие колени
и ходите прямо ногами вашими, дабы хромлющее не совратилось, а лучше исправилось.
[Зач. 332.] Старайтесь иметь мир со всеми и святость, без которой никто не увидит Господа.
Наблюдайте, чтобы кто не лишился благодати Божией; чтобы какой горький корень, возникнув, не причинил вреда, и чтобы им не осквернились многие;
чтобы не было между вами какого блудника, или нечестивца, который бы, как Исав, за одну снедь отказался от своего первородства.
Ибо вы знаете, что после того он, желая наследовать благословение, был отвержен; не мог переменить мыслей отца, хотя и просил о том со слезами.
Вы приступили не к горе, осязаемой и пылающей огнем, не ко тьме и мраку и буре,
не к трубному звуку и гласу глаголов, который слышавшие просили, чтобы к ним более не было продолжаемо слово,
ибо они не могли стерпеть того, что заповедуемо было: если и зверь прикоснется к горе, будет побит камнями (или поражен стрелою);
и столь ужасно было это видение, что и Моисей сказал: «я в страхе и трепете».
Но вы приступили к горе Сиону и ко граду Бога живаго, к небесному Иерусалиму и тьмам Ангелов,
к торжествующему собору и церкви первенцев, написанных на небесах, и к Судии всех Богу, и к духам праведников, достигших совершенства,
и к Ходатаю нового завета Иисусу, и к Крови кропления, говорящей лучше, нежели Авелева.
[Зач. 333А.] Смотрите, не отвратитесь и вы от говорящего. Если те, не послушав глаголавшего на земле, не избегли наказания, то тем более не избежим мы, если отвратимся от Глаголющего с небес,
Которого глас тогда поколебал землю, и Который ныне дал такое обещание: еще раз поколеблю не только землю, но и небо.
Слова: «еще раз» означают изменение колеблемого, как сотворенного, чтобы пребыло непоколебимое.
[Зач. 333Б.] Итак мы, приемля царство непоколебимое, будем хранить благодать, которою будем служить благоугодно Богу, с благоговением и страхом,
потому что Бог наш есть огнь поядающий.
1 Советы верующим о их поведении. 7 «Учениями... чуждыми не увлекайтесь». 17 Увещания. 20 Молитва, чтобы Бог усовершил их «во всяком добром деле». 22 Приветствия.
Братолюбие между вами да пребывает.
Страннолюбия не забывайте, ибо через него некоторые, не зная, оказали гостеприимство Ангелам.
Помните узников, как бы и вы с ними были в узах, и страждущих, как и сами находитесь в теле.
Брак у всех да будет честен и ложе непорочно; блудников же и прелюбодеев судит Бог.
Имейте нрав несребролюбивый, довольствуясь тем, что есть. Ибо Сам сказал: не оставлю тебя и не покину тебя,
так что мы смело говорим: Господь мне помощник, и не убоюсь: что сделает мне человек?
[Зач. 334.] Поминайте наставников ваших, которые проповедовали вам слово Божие, и, взирая на кончину их жизни, подражайте вере их.
Иисус Христос вчера и сегодня и во веки Тот же.
Учениями различными и чуждыми не увлекайтесь; ибо хорошо благодатью укреплять сердца, а не яствами, от которых не получили пользы занимающиеся ими.
Мы имеем жертвенник, от которого не имеют права питаться служащие скинии.
Так как тела животных, которых кровь для очищения греха вносится первосвященником во святилище, сжигаются вне стана, –
то и Иисус, дабы освятить людей Кровию Своею, пострадал вне врат.
Итак выйдем к Нему за стан, нося Его поругание;
ибо не имеем здесь постоянного града, но ищем будущего.
Итак будем через Него непрестанно приносить Богу жертву хвалы, то есть плод уст, прославляющих имя Его.
Не забывайте также благотворения и общительности, ибо таковые жертвы благоугодны Богу.
[Зач. 335.] Повинуйтесь наставникам вашим и будьте покорны, ибо они неусыпно пекутся о душах ваших, как обязанные дать отчет; чтобы они делали это с радостью, а не воздыхая, ибо это для вас неполезно.
Молитесь о нас; ибо мы уверены, что имеем добрую совесть, потому что во всем желаем вести себя честно.
Особенно же прошу делать это, дабы я скорее возвращен был вам.
Бог же мира, воздвигший из мертвых Пастыря овец великого Кровию завета вечного, Господа нашего Иисуса Христа,
да усовершит вас во всяком добром деле, к исполнению воли Его, производя в вас благоугодное Ему через Иисуса Христа. Ему слава во веки веков! Аминь.
Прошу вас, братия, примите сие слово увещания; я же не много и написал вам.
Знайте, что брат наш Тимофей освобожден, и я вместе с ним, если он скоро придет, увижу вас.
Приветствуйте всех наставников ваших и всех святых. Приветствуют вас Италийские.
Благодать со всеми вами. Аминь.
აწ უკუე ჩუენცა, ესოდენი მაქუს გარე-მოდგომილი ჩუენდა სიმრავლე წმიდათა მოწამეთაჲ, სიმძიმე ყოველი განვიშოროთ და მსწრაფლ მომავალი იგი ცოდვაჲ და მოთმინებით ვრბიოდით წინა-განმზადებულსა მას ჩუენსა ღუაწლსა.
და ვხედვიდეთ სარწმუნოებისა ჩუენისა წინამძღუარსა და სრულებისა მოქმედსა იესუს, რომელმან-იგი წინა-განმზადებულისა მის წილ სიხარულისა დაითმინა ჯუარი და სირცხჳლი შეურაცხ-ყო და მარჯუენით საყდართა ღმრთისათა დაჯდა.
გან-უკუე-იზრახეთ, რომელმან-იგი ესევითარი დაითმინა ცოდვილთაგან მისა მიმართი იგი სიტყჳს-გებაჲ, რაჲთა არა დაშურეთ სულითა თქუენითა და მოჰმედგრდეთ.
რამეთუ არღა სისხლთადმდე წინა-დადგრომილ ხართ თქუენ ცოდვისა მიმართ ახოვნად
და მოჰმედგრდეთ ნუგეშინის-ცემისაგან, რომელი ვითარცა შვილთა გეტყჳს თქუენ: შვილო ჩემო, ნუ სულ-მოკლე იქმნები სწავლასა უფლისასა, ნუცაღა დაჰჴსნდები მის მიერ მხილებასა.
რამეთუ რომელი უყუარნ უფალსა, სწავლის; და ტანჯის ყოველი შვილი, რომელი შეიწყნარის.
უკუეთუ სწავლასა დაუთმოთ, ვითარცა შვილთა შეგიწყნარებს თქუენ ღმერთი. რამეთუ ვინ-მე არს შვილი, რომელი არა სწავლის მამამან?
ხოლო უკუეთუ შორს ხართ სწავლასა, რომლისა ზიარ-ქმნულ არიან ყოველნი, მწირნი ვიდრემე ხართ და არა შვილნი.
აწ უკუეთუმცა გუესხნეს ჴორციელნი მამა-დედანი მასწავლელად, გუეკდიმებოდა სამემცა; არა-მე უფროჲს დავემორჩილნეთა მამასა მას სულთასა და ვცხონდეთ?
რამეთუ რომელნიმე იგი მცირედთა დღეთა მათისაებრ ნებისა სწავლიდეს, ხოლო ესე უმჯობესისათჳს, რაჲთა მოიღონ სიწმიდისაგან მისისა.
ყოველივე სწავლაჲ მეყსეულად არა არნ სიხარულ, არამედ მწუხარება; ხოლო უკუანაჲსკნელ ნაყოფი მშჳდობისაჲ მის მიერ წურთილთა მათ მოაგის - სიმართლე.
ამისთჳს დაშთომილნი ჴელნი და დაჴსნილნი მუჴლნი აღემართენით
და ალაგნი მართლ ყვენით ფერჴთა თქუენთანი, რაჲთა არა მკელობელი იგი დაეცეს, არამედ უფროჲსღა განიკურნოს.
მშჳდობასა შეუდეგით ყოველთა თანა და სიწმიდესა, რომლისა თჳნიერ ვერვინ იხილოს უფალი.
ეკრძალენით, ნუ ვინმე დაკლებულ იყოს მადლისაგან ღმრთისა; ნუ ვისმე თანა ძირი სიმწარისაჲ აღმოცენებულ იყოს შემაურვებელი, და მის მიერ შეიგინნენ მრავალნი.
ნუვინ მეძავ და ბილწ არნ, ვითარცა-იგი ესავ, რომელმან ერთისა წილ საჭმლისა განყიდა პირმშოებაჲ თჳსი.
უწყით, რამეთუ ამისა შემდგომად უნდა დამკჳდრებად კურთხევაჲ და შეურაცხ-იქმნა, რამეთუ სინანულისა ადგილი არა პოვა, და ცრემლით ღათუ ითხოვდა მას.
რამეთუ არა მოსრულ ხართ თქუენ მთასა მას ჴელით შესახებელსა და აღგზებულსა ცეცხლითა და წყუდიადითა და ბნელითა და ნისლითა
და საყჳრისა ოხრასა და ჴმასა სიტყუათასა, რომელთა-იგი ესმა, იჯმნეს, რაჲთა არღარა შეეძინოს მათ სიტყუაჲ.
რამეთუ ვერ ითმენდეს ბრძანებულსა მას; მჴეცი ღათუ შეეხებოდა მთასა მას, ქვითა განიდევნებოდა.
და ესრეთ საშინელ იყო საუცრებაჲ იგი, მოსე თქუა: შეშინებულ ვარ და შეძრწუნებულ.
არამედ მოსრულ ხართ თქუენ მთასა სიონსა და ქალაქსა ღმრთისა ცხოველისასა, იერუსალჱმსა ზეცისასა, და ბევრეულსა ანგელოზთა კრებულსა
და ეკლესიასა პირმშოთასა, აღწერილსა ცათა შინა, და ღმრთისა მსაჯულისა ყოველთაჲსა და სულებისა მართალთა მათ აღსრულებულთაჲსა.
და შჯულისა მის საღმრთოჲსა შუა-მდგომელისა იესუჲსა და სისხლითა პკურებასა, უმჯობესსა თქუმულისა მის აბელის მიერ.
ეკრძალენით, ნუუკუე იჯმნათ მეტყუელისა მისგან. რამეთუ უკუეთუ იგინი ვერ განერნეს, რომელთა ქუეყანასა ზედა იჯმნეს ბრძანებისაგან, რაოდენ უფროჲს ჩუენ, უკუეთუ ზეცისასა მას გარე-მოვექცეთ,
რომლისა ჴმამან ქუეყანაჲ შეძრა მაშინ, და აწ აღუთქუამს და იტყჳს: მერმე ერთ-გზისღა შევძრა მე არა ხოლო ქუეყანაჲ, არამედ ცანიცა.
ხოლო ესე „მერმე ერთ გზისღა“ აუწყებს შეძრულთა მათ ცვალებასა, ვითარცა ქმნულთასა, რაითა ეგოს შეუძრველი იგი.
ამისთჳსცა სასუფეველი შეუძრველი დავიპყრათ; მაქუს ჩუენ მადლი, რომლითა ვჰმსახურებთ სათნოდ ღმერთსა მოშიშებით და ღირსებითა,
რამეთუ ღმერთი ჩუენი ცეცხლ განმლეველ არს.
ძმათ მოყუარებაჲ ეგენ.
სტუმრის მოყუარებასა ნუ დაივიწყებთ, რამეთუ ამისგან ვიეთმე რეცა არა უწყოდეს და ანგელოზნი ისტუმრნეს.
მოიჴსენენით კრულებანი იგი, ვითარცა მათ თანავე კრულთა, და ძჳრ-ხილულნი იგი, რამეთუ თქუენცა ჴორცნივე გასხენ.
პატიოსან არს ქორწილი ყოვლითავე და საწოლი შეუგინებელ; ხოლო მეძავნი და მემრუშენი საჯნეს ღმერთმან
ვერცხლის უყუარულ იყვენით სახითა, კმა-გეყავნ, რომელი-იგი გაქუნდეს; რამეთუ თავადმან თქუა: არა დაგიტეო, არცა დაგაგდო შენ.
ვინაჲცა საკადრებელ არს ჩუენდა თქუმად: უფალი არს მწე ჩემდა, არა შემეშინოს; რაჲ მიყოს მე კაცმან?
მოიჴსენენით წინამძღუარნი იგი თქუენნი, რომელნი გეტყოდეს თქუენ სიტყუათა მათ ღმრთისათა, და ჰხედევდით გამოსლვასა მას ცხორებისა მათისასა და ჰბაძევდით სარწმუნოებასა მათსა.
იესუ ქრისტე გუშინ და დღეს და იგი თავადი არს უკუნისამდე.
მოძღურებასა მრავალ-სახესა და უცხოსა ნუ შეიწყნარებთ, რამეთუ კეთილად მადლითა განმტკიცებულ ხართ გულთა და არა საჭმლითა, რომლითა ვერაჲ ირგეს, რომელნი ვიდოდეს მას შინა.
მაქუს ჩუენ საკურთხეველი, რომლისაგან ჭამად ვერ ჴელ-ეწიფების, რომელნი-იგი კარავსა მას ჰმსახურებენ.
რომელსა-იგი შეიწირვის საცხოვართა სისხლი ცოდვათათჳს სიწმიდესა მას შინა მღდელთმოძღურისა მიერ, ამათნი იგი ჴორცნი დაიწუებოდეს გარეშე ბანაკსა მას.
ამისთჳსცა იესუ, რაჲთა წმიდა-ყოს თჳსითა სისხლითა ერი, გარეშე ბჭეთა ივნო.
აწ უკუე განვიდეთ მისა გარე ბანაკსა მას და ყუედრებაჲ იგი მისი მოვიღოთ.
რამეთუ არა მაქუს ჩუენ აქა საყოფელად ქალაქი, არამედ მერმესა მას ვეძიებთ.
ამისთჳს შევსწირავთ მსხუერპლსა ქებისასა მარადის ღმრთისა, ესე იგი არს ნაყოფსა ბაგეთა და აღსარებასა სახელისა მისისასა.
ხოლო კეთილისა საქმესა და ზიარებასა ნუ დაივიწყებთ, რამეთუ ესევითარნი მსხუერპლნი სათნო არიან ღმრთისა.
დაემორჩილენით წინამძღუართა თქუენთა და ერჩდით მათ, რამეთუ იგინი იღჳძებენ სულთა თქუენთათჳს, ვითარცა-იგი სიტყუაჲ მისცენ; რაჲთა სიხარულით ამას ჰყოფდენ და არა სულთ-ითქუმიდენ, რამეთუ არა ადვილ არს ესე თქუენდა.
ილოცევდით ჩუენთჳსცა, რამეთუ გურწამს, ვითარმედ კეთილი გონებაჲ გუაქუს ყოველსა შინა კეთილად გუნებავს სლვად.
უმეტესადღა გლოცავ ამას ყოფად, რაჲთა ადრე მოვიდე თქუენდა.
ხოლო ღმერთმან მშჳდობისამან, რომელმან აღმოიყვანა მკუდრეთით მწყემსი იგი ცხოვართაჲ დიდი სისხლითა მით აღთქუმისა საუკუნოჲსაჲთა - უფალი ჩუენი იესუ ქრისტე,
დაგამტკიცენინ თქუენ ყოვლითა საქმითა კეთილითა ყოფად ნებისა მისისა, რომელმან ყვის სათნოებაჲ მისი ჩუენ შორის წინაშე მისსა ქრისტე იესუჲს მიერ, რომლისა არს დიდებაჲ უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
ხოლო გლოცავ თქუენ, ძმანო, თავს-იდევით სიტყუაჲ ესე ვედრებისაჲ, დაღათუ მცირედ მივწერე თქუენდა.
იცით ტიმოთე, ძმაჲ ჩუენი, რომელ მივავლინე, რომლისა თანა, ადრე თუ მოვიდეს, გიხილნე თქუენ.
კითხვაჲ არქუთ ყოველთა წინამძღუართა თქუენთა და ყოველთა წმიდათა. გიკითხვენ თქუენ, რომელნი-იგი არიან იტალიაჲთ.
მადლი უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესი თქუენ ყოველთა თანა. ამინ.
Толкования стиха Скопировать ссылку Скопировать текст Добавить в избранное
Библ. энциклопедия Библейский словарь Словарь библ. образов Практическая симфония
Цитата из Библии каждое утро
TG: t.me/azbible
Viber: vb.me/azbible