Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Апостола Павла послание к евреям

 
  • [Зач. 331А.] Тѣ́мже у́бо и мы́, толи́къ иму́ще облежа́щь на́съ о́блакъ свидѣ́телей, го́рдость вся́ку {бре́мя вся́ко} от­ло́жше и удо́бь обстоя́телный грѣ́хъ, терпѣ́нiемъ да тече́мъ на предлежа́щiй на́мъ по́двигъ,
  • взира́юще на нача́лника вѣ́ры и соверши́теля Иису́са, и́же вмѣ́сто предлежа́щiя ему́ ра́дости претерпѣ́ кре́стъ, о срамотѣ́ неради́въ, одесну́ю же престо́ла Бо́жiя сѣ́де.
  • Помы́слите у́бо таково́е пострада́в­шаго от­ грѣ́шникъ на себе́ прекосло́вiе, да не стужа́ете, душа́ми сво­и́ми ослабля́еми.
  • Не у́ до кро́ве ста́сте, проти́ву грѣха́ подвиза́ющеся,
  • и забы́сте утѣше́нiе, е́же ва́мъ я́ко сыно́мъ глаго́летъ: сы́не мо́й, не пренемога́й наказа́нiемъ Госпо́днимъ, ниже́ ослабѣ́й, от­ него́ облича́емь.
  • [Зач. 331Б.] Его́же бо лю́битъ Госпо́дь, наказу́етъ: бiе́тъ же вся́каго сы́на, его́же прiе́млетъ.
  • А́ще наказа́нiе терпите́, я́коже сыново́мъ обрѣта́ет­ся ва́мъ Бо́гъ. Кото́рый бо е́сть сы́нъ, его́же не наказу́етъ оте́цъ?
  • А́ще же безъ наказа́нiя есте́, ему́же при­­ча́стницы бы́ша вси́, у́бо прелюбо­дѣ́йчищи есте́, а не сы́нове.
  • Къ си́мъ, пло́ти на́­шей отцы́ имѣ́хомъ наказа́тели, и срамля́хомся: не мно́го ли па́че повине́мся Отцу́ духово́мъ, и жи́ви бу́демъ?
  • Они́ бо въ ма́ло дні́й, я́коже го́дѣ и́мъ бѣ́, нака́зоваху на́съ: а се́й на по́льзу, да при­­части́мся святы́ни его́.
  • Вся́кое бо наказа́нiе въ настоя́щее вре́мя не мни́т­ся ра́дость бы́ти, но печа́ль: послѣди́ же пло́дъ ми́ренъ науче́нымъ тѣ́мъ воз­дае́тъ пра́вды.
  • Тѣ́мже осла́блен­ныя ру́ки и осла́блен­ная колѣ́на испра́вите
  • и стези́ пра́вы сотвори́те нога́ми ва́шими, да не хро́мое соврати́т­ся, но па́че да исцѣлѣ́етъ.
  • [Зач. 332.] Ми́ръ имѣ́йте и святы́ню со всѣ́ми, и́хже кромѣ́ никто́же у́зритъ Го́спода:
  • смотря́юще, да не кто́ лиши́т­ся благода́ти Бо́жiя: да не кі́й ко́рень го́рести, вы́спрь прозяба́яй, па́кость сотвори́тъ, и тѣ́мъ оскверня́т­ся мно́зи:
  • да не кто́ блудодѣ́й, или́ скверни́тель, я́коже Иса́въ, и́же за я́дь еди́ну от­да́лъ е́сть перворо́д­ст­во свое́.
  • Вѣ́сте бо, я́ко и пото́мъ похотѣ́въ наслѣ́довати благослове́нiе, от­ве́рженъ бы́сть: покая́нiя бо мѣ́ста не обрѣ́те, а́ще и со слеза́ми по­иска́лъ его́.
  • Не при­­ступи́сте бо къ горѣ́ осяза́емѣй и разгорѣ́в­шемуся огню́, и о́блаку и сумра́ку, и бу́рѣ
  • и тру́бному зву́ку, и гла́су глаго́лъ, его́же слы́шав­шiи от­реко́шася, да не при­­ложи́т­ся и́мъ сло́во,
  • не терпя́ху бо повелѣва́ющаго: а́ще и звѣ́рь при­­ко́снет­ся горѣ́, ка́менiемъ побiе́нъ бу́детъ:
  • и та́ко стра́шно бѣ́ ви́димое, Моисе́й рече́: при­­стра́­шенъ е́смь и тре́петенъ.
  • Но при­­ступи́сте къ Сiо́нстѣй горѣ́ и ко гра́ду Бо́га жива́го, Иерусали́му небе́сному и тма́мъ а́нгеловъ,
  • торже­ст­ву́ и це́ркви перворо́дныхъ на небесѣ́хъ напи́сан­ныхъ, и судiи́ всѣ́хъ Бо́гу и духо́мъ пра́ведникъ соверше́н­ныхъ,
  • и къ хода́таю завѣ́та но́ваго Иису́су и кро́ви кропле́нiя, лу́чше глаго́лющей, не́жели А́велева.
  • [Зач. 333А.] Блюди́те [же], да не от­рече́теся глаго́лющаго. А́ще бо не избѣжа́ша они́ от­ре́кшiися проро́че­ст­ву­ю­щаго на земли́, мно́жае па́че мы́ от­рица́ющiися небе́снаго,
  • его́же гла́съ зе́млю тогда́ поколеба́, ны́нѣ же обѣтова́, глаго́ля: еще́ еди́ною а́зъ потрясу́ не то́кмо земле́ю, но и не́бомъ.
  • А е́же еще́ еди́ною, сказу́етъ коле́блемыхъ преложе́нiе, а́ки сотворе́н­ныхъ, да пребу́дутъ, я́же су́ть неподви́жимая.
  • [Зач. 333Б.] Тѣ́мже ца́р­ст­во непоколеби́мо прiе́млюще, да и́мамы благода́ть, е́юже слу́жимъ благо­уго́дно Бо́гу съ благоговѣ́нiемъ и стра́хомъ,
  • и́бо Бо́гъ на́шъ о́гнь пояда́яй [е́сть].
  • [Зач. 331А.] Посему и мы, имея вокруг себя такое облако свидетелей, свергнем с себя всякое бремя и запинающий нас грех и с терпением будем проходить предлежащее нам поприще,
  • взирая на начальника и совершителя веры Иисуса, Который, вместо предлежавшей Ему радости, претерпел крест, пренебрегши посрамление, и воссел одесную престола Божия.
  • Помыслите о Претерпевшем такое над Собою поругание от грешников, чтобы вам не изнемочь и не ослабеть душами вашими.
  • Вы еще не до крови сражались, подвизаясь против греха,
  • и забыли утешение, которое предлагается вам, как сынам: сын мой! не пренебрегай наказания Господня, и не унывай, когда Он обличает тебя.
  • [Зач. 331Б.] Ибо Господь, кого любит, того наказывает; бьет же всякого сына, которого принимает.
  • Если вы терпите наказание, то Бог поступает с вами, как с сынами. Ибо есть ли какой сын, которого бы не наказывал отец?
  • Если же остаетесь без наказания, которое всем обще, то вы незаконные дети, а не сыны.
  • Притом, если мы, будучи наказываемы плотскими родителями нашими, боялись их, то не гораздо ли более должны покориться Отцу духов, чтобы жить?
  • Те наказывали нас по своему произволу для немногих дней; а Сей – для пользы, чтобы нам иметь участие в святости Его.
  • Всякое наказание в настоящее время кажется не радостью, а печалью; но после наученным через него доставляет мирный плод праведности.
  • Итак укрепите опустившиеся руки и ослабевшие колени
  • и ходите прямо ногами вашими, дабы хромлющее не совратилось, а лучше исправилось.
  • [Зач. 332.] Старайтесь иметь мир со всеми и святость, без которой никто не увидит Господа.
  • Наблюдайте, чтобы кто не лишился благодати Божией; чтобы какой горький корень, возникнув, не причинил вреда, и чтобы им не осквернились многие;
  • чтобы не было между вами какого блудника, или нечестивца, который бы, как Исав, за одну снедь отказался от своего первородства.
  • Ибо вы знаете, что после того он, желая наследовать благословение, был отвержен; не мог переменить мыслей отца, хотя и просил о том со слезами.
  • Вы приступили не к горе, осязаемой и пылающей огнем, не ко тьме и мраку и буре,
  • не к трубному звуку и гласу глаголов, который слышавшие просили, чтобы к ним более не было продолжаемо слово,
  • ибо они не могли стерпеть того, что заповедуемо было: если и зверь прикоснется к горе, будет побит камнями (или поражен стрелою);
  • и столь ужасно было это видение, что и Моисей сказал: «я в страхе и трепете».
  • Но вы приступили к горе Сиону и ко граду Бога живаго, к небесному Иерусалиму и тьмам Ангелов,
  • к торжествующему собору и церкви первенцев, написанных на небесах, и к Судии всех Богу, и к духам праведников, достигших совершенства,
  • и к Ходатаю нового завета Иисусу, и к Крови кропления, говорящей лучше, нежели Авелева.
  • [Зач. 333А.] Смотрите, не отвратитесь и вы от говорящего. Если те, не послушав глаголавшего на земле, не избегли наказания, то тем более не избежим мы, если отвратимся от Глаголющего с небес,
  • Которого глас тогда поколебал землю, и Который ныне дал такое обещание: еще раз поколеблю не только землю, но и небо.
  • Слова: «еще раз» означают изменение колеблемого, как сотворенного, чтобы пребыло непоколебимое.
  • [Зач. 333Б.] Итак мы, приемля царство непоколебимое, будем хранить благодать, которою будем служить благоугодно Богу, с благоговением и страхом,
  • потому что Бог наш есть огнь поядающий.
  • აწ უკუე ჩუენცა, ესოდენი მაქუს გარე-მოდგომილი ჩუენდა სიმრავლე წმიდათა მოწამეთაჲ, სიმძიმე ყოველი განვიშოროთ და მსწრაფლ მომავალი იგი ცოდვაჲ და მოთმინებით ვრბიოდით წინა-განმზადებულსა მას ჩუენსა ღუაწლსა.
  • და ვხედვიდეთ სარწმუნოებისა ჩუენისა წინამძღუარსა და სრულებისა მოქმედსა იესუს, რომელმან-იგი წინა-განმზადებულისა მის წილ სიხარულისა დაითმინა ჯუარი და სირცხჳლი შეურაცხ-ყო და მარჯუენით საყდართა ღმრთისათა დაჯდა.
  • გან-უკუე-იზრახეთ, რომელმან-იგი ესევითარი დაითმინა ცოდვილთაგან მისა მიმართი იგი სიტყჳს-გებაჲ, რაჲთა არა დაშურეთ სულითა თქუენითა და მოჰმედგრდეთ.
  • რამეთუ არღა სისხლთადმდე წინა-დადგრომილ ხართ თქუენ ცოდვისა მიმართ ახოვნად
  • და მოჰმედგრდეთ ნუგეშინის-ცემისაგან, რომელი ვითარცა შვილთა გეტყჳს თქუენ: შვილო ჩემო, ნუ სულ-მოკლე იქმნები სწავლასა უფლისასა, ნუცაღა დაჰჴსნდები მის მიერ მხილებასა.
  • რამეთუ რომელი უყუარნ უფალსა, სწავლის; და ტანჯის ყოველი შვილი, რომელი შეიწყნარის.
  • უკუეთუ სწავლასა დაუთმოთ, ვითარცა შვილთა შეგიწყნარებს თქუენ ღმერთი. რამეთუ ვინ-მე არს შვილი, რომელი არა სწავლის მამამან?
  • ხოლო უკუეთუ შორს ხართ სწავლასა, რომლისა ზიარ-ქმნულ არიან ყოველნი, მწირნი ვიდრემე ხართ და არა შვილნი.
  • აწ უკუეთუმცა გუესხნეს ჴორციელნი მამა-დედანი მასწავლელად, გუეკდიმებოდა სამემცა; არა-მე უფროჲს დავემორჩილნეთა მამასა მას სულთასა და ვცხონდეთ?
  • რამეთუ რომელნიმე იგი მცირედთა დღეთა მათისაებრ ნებისა სწავლიდეს, ხოლო ესე უმჯობესისათჳს, რაჲთა მოიღონ სიწმიდისაგან მისისა.
  • ყოველივე სწავლაჲ მეყსეულად არა არნ სიხარულ, არამედ მწუხარება; ხოლო უკუანაჲსკნელ ნაყოფი მშჳდობისაჲ მის მიერ წურთილთა მათ მოაგის - სიმართლე.
  • ამისთჳს დაშთომილნი ჴელნი და დაჴსნილნი მუჴლნი აღემართენით
  • და ალაგნი მართლ ყვენით ფერჴთა თქუენთანი, რაჲთა არა მკელობელი იგი დაეცეს, არამედ უფროჲსღა განიკურნოს.
  • მშჳდობასა შეუდეგით ყოველთა თანა და სიწმიდესა, რომლისა თჳნიერ ვერვინ იხილოს უფალი.
  • ეკრძალენით, ნუ ვინმე დაკლებულ იყოს მადლისაგან ღმრთისა; ნუ ვისმე თანა ძირი სიმწარისაჲ აღმოცენებულ იყოს შემაურვებელი, და მის მიერ შეიგინნენ მრავალნი.
  • ნუვინ მეძავ და ბილწ არნ, ვითარცა-იგი ესავ, რომელმან ერთისა წილ საჭმლისა განყიდა პირმშოებაჲ თჳსი.
  • უწყით, რამეთუ ამისა შემდგომად უნდა დამკჳდრებად კურთხევაჲ და შეურაცხ-იქმნა, რამეთუ სინანულისა ადგილი არა პოვა, და ცრემლით ღათუ ითხოვდა მას.
  • რამეთუ არა მოსრულ ხართ თქუენ მთასა მას ჴელით შესახებელსა და აღგზებულსა ცეცხლითა და წყუდიადითა და ბნელითა და ნისლითა
  • და საყჳრისა ოხრასა და ჴმასა სიტყუათასა, რომელთა-იგი ესმა, იჯმნეს, რაჲთა არღარა შეეძინოს მათ სიტყუაჲ.
  • რამეთუ ვერ ითმენდეს ბრძანებულსა მას; მჴეცი ღათუ შეეხებოდა მთასა მას, ქვითა განიდევნებოდა.
  • და ესრეთ საშინელ იყო საუცრებაჲ იგი, მოსე თქუა: შეშინებულ ვარ და შეძრწუნებულ.
  • არამედ მოსრულ ხართ თქუენ მთასა სიონსა და ქალაქსა ღმრთისა ცხოველისასა, იერუსალჱმსა ზეცისასა, და ბევრეულსა ანგელოზთა კრებულსა
  • და ეკლესიასა პირმშოთასა, აღწერილსა ცათა შინა, და ღმრთისა მსაჯულისა ყოველთაჲსა და სულებისა მართალთა მათ აღსრულებულთაჲსა.
  • და შჯულისა მის საღმრთოჲსა შუა-მდგომელისა იესუჲსა და სისხლითა პკურებასა, უმჯობესსა თქუმულისა მის აბელის მიერ.
  • ეკრძალენით, ნუუკუე იჯმნათ მეტყუელისა მისგან. რამეთუ უკუეთუ იგინი ვერ განერნეს, რომელთა ქუეყანასა ზედა იჯმნეს ბრძანებისაგან, რაოდენ უფროჲს ჩუენ, უკუეთუ ზეცისასა მას გარე-მოვექცეთ,
  • რომლისა ჴმამან ქუეყანაჲ შეძრა მაშინ, და აწ აღუთქუამს და იტყჳს: მერმე ერთ-გზისღა შევძრა მე არა ხოლო ქუეყანაჲ, არამედ ცანიცა.
  • ხოლო ესე „მერმე ერთ გზისღა“ აუწყებს შეძრულთა მათ ცვალებასა, ვითარცა ქმნულთასა, რაითა ეგოს შეუძრველი იგი.
  • ამისთჳსცა სასუფეველი შეუძრველი დავიპყრათ; მაქუს ჩუენ მადლი, რომლითა ვჰმსახურებთ სათნოდ ღმერთსა მოშიშებით და ღირსებითა,
  • რამეთუ ღმერთი ჩუენი ცეცხლ განმლეველ არს.