Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Книга пророка Исаии

 
  • Го́ре пи́шущымъ лука́в­ст­во: пи́шущiи бо лука́в­ст­во пи́шутъ,
  • укланя́юще су́дъ убо́гихъ, восхища́юще су́дъ ни́щихъ люді́й мо­и́хъ, я́ко бы́ти и́мъ вдови́цѣ въ расхище́нiе и сиротѣ́ въ разграбле́нiе.
  • И что́ сотворя́тъ въ де́нь посѣще́нiя? ско́рбь бо ва́мъ от­дале́че прiи́детъ. И къ кому́ при­­бѣ́гнете, да помо́жетъ ва́мъ? И гдѣ́ оста́вите сла́ву ва́шу,
  • е́же не впа́сти въ плѣне́нiе? И подъ убiе́ными паду́тъ. И во всѣ́хъ си́хъ не от­врати́ся гнѣ́въ его́, но еще́ рука́ его́ высока́.
  • Го́ре Ассири́емъ, же́злъ я́рости мо­ея́ и гнѣ́въ е́сть въ руку́ и́хъ.
  • Гнѣ́въ мо́й послю́ на язы́къ беззако́ненъ, и сво­и́хъ люді́й повелю́ сотвори́ти коры́сти и плѣне́нiе, и попра́ти гра́ды и положи́ти я́ въ пра́хъ.
  • Се́й же не та́ко помы́сли и душе́ю не та́ко воз­мнѣ́: но от­сту́питъ у́мъ его́, и е́же потреби́ти язы́ки не ма́лы.
  • И а́ще реку́тъ ему́: ты́ ли еси́ еди́нъ кня́зь?
  • И рече́тъ: не взя́хъ ли страны́, я́же вы́ше Вавило́на и хала́ни, идѣ́же сто́лпъ созда́нъ, и взя́хъ Араві́ю и Дама́скъ и самарі́ю?
  • Я́коже сiя́ взя́хъ, и вся́ княже́нiя воз­му́. Возрыда́йте, изва́ян­ная во Иерусали́мѣ и въ самарі́и:
  • я́коже бо сотвори́хъ самарі́и и рукотворе́н­нымъ ея́, та́ко сотворю́ и Иерусали́му и кумíромъ его́.
  • И бу́детъ, егда́ сконча́етъ Госпо́дь вся́ творя́ въ горѣ́ Сiо́ни и во Иерусали́мѣ, наведе́тъ на у́мъ вели́кiй, на кня́зя Ассирі́йска и на высоту́ сла́вы о́чiю его́.
  • Рече́ бо: крѣ́постiю руки́ мо­ея́ сотворю́, и прему́дростiю ра́зума [мо­его́] от­иму́ предѣ́лы язы́ковъ, и си́лу и́хъ плѣню́,
  • и сотрясу́ гра́ды населе́ныя, и вселе́н­ную всю́ объиму́ руко́ю мо­е́ю я́ко гнѣздо́, и я́ко оста́вленая я́ица воз­му́: и нѣ́сть, и́же убѣжи́тъ мене́, или́ проти́ву мнѣ́ рече́тъ, и от­ве́рзетъ уста́ и глуми́тъ.
  • Еда́ просла́вит­ся сѣки́ра безъ сѣку́щаго е́ю? или́ воз­несе́т­ся пила́ безъ влеку́щаго ю́? Та́кожде а́ще кто́ во́зметъ же́злъ, или́ дре́во: и не та́ко.
  • Но по́слетъ Госпо́дь Савао́ѳъ на твою́ че́сть безче́стiе, и на твою́ сла́ву о́гнь горя́ воз­гори́т­ся.
  • И бу́детъ свѣ́тъ Изра́илевъ во о́гнь, и освяти́тъ его́ огне́мъ горя́щимъ, и поя́стъ я́ко сѣ́но веще­с­т­во́.
  • Въ то́й де́нь уга́снутъ го́ры и хо́лми и дубра́вы, и поя́стъ от­ души́ да́же до пло́тей: и бу́детъ бѣжа́й, я́ко бѣжа́й от­ пла́мене горя́ща:
  • и оста́вльшiися от­ ни́хъ бу́дутъ въ число́, и отроча́ ма́лое напи́шетъ я́.
  • И бу́детъ въ то́й де́нь, не при­­ложи́т­ся ктому́ оста́нокъ Изра́илевъ, и спасе́н­нiи Иа́ковли не бу́дутъ ктому́ упова́юще на оби́дѣв­шыя и́хъ, но бу́дутъ упова́юще на Бо́га свята́го Изра́илева и́стиною.
  • И обрати́т­ся оста́нокъ Иа́ковль къ Бо́гу крѣ́пкому.
  • И а́ще бу́дутъ лю́дiе Изра́илевы я́ко песо́къ морскі́й, оста́нокъ и́хъ спасе́т­ся:
  • сло́во бо соверша́я и сокраща́я пра́вдою, я́ко сло́во сокраще́но сотвори́тъ Госпо́дь во все́й вселе́н­нѣй.
  • Сего́ ра́ди сiя́ глаго́летъ Госпо́дь Савао́ѳъ: не бо́йтеся, лю́дiе мо­и́, от­ Ассирі́анъ, живу́щiи въ Сiо́нѣ, я́ко жезло́мъ порази́тъ тя́: я́зву бо наво́дитъ на тя́, е́же ви́дѣти пу́ть Еги́пта.
  • Еще́ бо ма́ло, и преста́нетъ гнѣ́въ, я́рость же моя́ на совѣ́тъ и́хъ:
  • и воз­дви́гнетъ Бо́гъ си́лъ на ня́ я́зву, я́ко я́зву Мадiа́млю на мѣ́стѣ ско́рби, и я́рость его́ на пу́ть и́же къ мо́рю, на пу́ть и́же во Еги́петъ:
  • и бу́детъ въ то́й де́нь, отъ­и́мет­ся и́го его́ от­ ра́мене тво­его́ и стра́хъ его́ от­ тебе́, и согнiе́тъ и́го от­ ра́менъ ва́шихъ.
  • Прiи́детъ бо во гра́дъ Агга́й, и пре́йдетъ въ Магеддо́, и въ Махма́сѣ положи́тъ сосу́ды своя́.
  • И мине́тъ де́брь, и прiи́детъ во Агга́й: стра́хъ прiи́метъ раму́ гра́дъ Сау́ловъ,
  • побѣ́гнетъ дще́рь Гали́мля, услы́шит­ся въ лаисѣ́, услы́шит­ся во Анаѳо́ѳѣ.
  • И ужасе́ся Мадеми́на и живу́щiи во гиви́мѣ.
  • Утѣша́йте дне́сь е́же на пути́ пребы́ти: утѣша́йте руко́ю го́ру дще́рь Сiо́ню, и хо́лми, и́же во Иерусали́мѣ:
  • се́, Влады́ка Госпо́дь Савао́ѳъ смяте́тъ сла́вныя со крѣ́постiю, и высо́цiи укори́зною сокруша́т­ся, и высо́цыи смиря́т­ся,
  • и паду́тъ высо́цыи мече́мъ, Лива́нъ же съ высо́кими паде́т­ся.
  • Горе тем, которые постановляют несправедливые законы и пишут жестокие решения,
  • чтобы устранить бедных от правосудия и похитить права у малосильных из народа Моего, чтобы вдов сделать добычею своею и ограбить сирот.
  • И что вы будете делать в день посещения, когда придет гибель издалека? К кому прибегнете за помощью? И где оставите богатство ваше?
  • Без Меня согнутся между узниками и падут между убитыми. При всем этом не отвратится гнев Его, и рука Его еще простерта.
  • О, Ассур, жезл гнева Моего! и бич в руке его – Мое негодование!
  • Я пошлю его против народа нечестивого и против народа гнева Моего, дам ему повеление ограбить грабежом и добыть добычу и попирать его, как грязь на улицах.
  • Но он не так подумает и не так помыслит сердце его; у него будет на сердце – разорить и истребить немало народов.
  • Ибо он скажет: «не все ли цари князья мои?
  • Халне не то же ли, что Кархемис? Емаф не то же ли, что Арпад? Самария не то же ли, что Дамаск?
  • Так как рука моя овладела царствами идольскими, в которых кумиров более, нежели в Иерусалиме и Самарии, –
  • то не сделаю ли того же с Иерусалимом и изваяниями его, что сделал с Самариею и идолами ее?»
  • И будет, когда Господь совершит все Свое дело на горе Сионе и в Иерусалиме, скажет: посмотрю на успех надменного сердца царя Ассирийского и на тщеславие высоко поднятых глаз его.
  • Он говорит: «силою руки моей и моею мудростью я сделал это, потому что я умен: и переставляю пределы народов, и расхищаю сокровища их, и низвергаю с престолов, как исполин;
  • и рука моя захватила богатство народов, как гнезда; и как забирают оставленные в них яйца, так забрал я всю землю, и никто не пошевелил крылом, и не открыл рта, и не пискнул».
  • Величается ли секира пред тем, кто рубит ею? Пила гордится ли пред тем, кто двигает ее? Как будто жезл восстает против того, кто поднимает его; как будто палка поднимается на того, кто не дерево!
  • За то Господь, Господь Саваоф, пошлет чахлость на тучных его, и между знаменитыми его возжжет пламя, как пламя огня.
  • Свет Израиля будет огнем, и Святый его – пламенем, которое сожжет и пожрет терны его и волчцы его в один день;
  • и славный лес его и сад его, от души до тела, истребит; и он будет, как чахлый умирающий.
  • И остаток дерев леса его так будет малочислен, что дитя в состоянии будет сделать опись.
  • И будет в тот день: остаток Израиля и спасшиеся из дома Иакова не будут более полагаться на того, кто поразил их, но возложат упование на Господа, Святаго Израилева, чистосердечно.
  • Остаток обратится, остаток Иакова – к Богу сильному.
  • Ибо, хотя бы народа у тебя, Израиль, было столько, сколько песку морского, только остаток его обратится; истребление определено изобилующею правдою;
  • ибо определенное истребление совершит Господь, Господь Саваоф, во всей земле.
  • Посему так говорит Господь, Господь Саваоф: народ Мой, живущий на Сионе! не бойся Ассура. Он поразит тебя жезлом и трость свою поднимет на тебя, как Египет.
  • Еще немного, очень немного, и пройдет Мое негодование, и ярость Моя обратится на истребление их.
  • И поднимет Господь Саваоф бич на него, как во время поражения Мадиама у скалы Орива, или как простер на море жезл, и поднимет его, как на Египет.
  • И будет в тот день: снимется с рамен твоих бремя его, и ярмо его – с шеи твоей; и распадется ярмо от тука.
  • Он идет на Аиаф, проходит Мигрон, в Михмасе складывает свои запасы.
  • Проходят теснины; в Геве ночлег их; Рама трясется; Гива Саулова разбежалась.
  • Вой голосом твоим, дочь Галима; пусть услышит тебя Лаис, бедный Анафоф!
  • Мадмена разбежалась, жители Гевима спешат уходить.
  • Еще день простоит он в Нове; грозит рукою своею горе Сиону, холму Иерусалимскому.
  • Вот, Господь, Господь Саваоф, страшною силою сорвет ветви дерев, и величающиеся ростом будут срублены, высокие – повержены на землю.
  • И посечет чащу леса железом, и Ливан падет от Всемогущего.
  • Vae, qui condunt leges iniquas et scribentes iniustitiam scribunt,
  • ut opprimant in iudicio pauperes et vim faciant causae humilium populi mei, ut fiant viduae praeda eorum, et pupillos diripiant!
  • Quid facietis in die visitationis et calamitatis de longe venientis? Ad cuius confugietis auxilium et ubi derelinquetis gloriam vestram?
  • Nam incurvabimini subter captivos et infra occisos cadetis. In omnibus his non est aversus furor eius, sed adhuc manus eius extenta.
  • Vae Assur, virga furoris mei et baculus in manu mea, indignatio mea!
  • Ad gentem impiam mitto eum et contra populum furoris mei mando illi, ut auferat spolia et diripiat praedam et ponat illum in conculcationem quasi lutum platearum.
  • Ipse autem non sic arbitratur, et cor eius non ita existimat; sed in corde suo ad conterendum et ad internecionem gentium non paucarum.
  • Dicet enim: «Numquid non principes mei omnes reges sunt?
  • Numquid non ut Charcamis sic Chalano? Numquid non ut Arphad sic Emath? Numquid non ut Damascus sic Samaria?
  • Quomodo apprehendit manus mea regna idololatra, quorum simulacra plura sunt quam in Ierusalem et in Samaria,
  • numquid non sicut feci Samariae et idolis eius, sic faciam Ierusalem et simulacris eius?».
  • Et erit: cum impleverit Dominus cuncta opera sua in monte Sion et in Ierusalem, visitabo super fructum superbiae cordis regis Assyriae et super arrogantiam altitudinis oculorum eius.
  • Dixit enim: «In fortitudine manus meae feci et in sapientia mea, prudens sum enim; et abstuli terminos populorum et scrinia eorum depraedatus sum et detraxi quasi potens in sublimi sedentes;
  • et apprehendit quasi nidum manus mea fortitudinem populorum; et sicut colliguntur ova derelicta, sic universam terram ego congregavi, et non fuit qui moveret pennam aut aperiret os et ganniret».
  • Numquid gloriabitur securis contra eum, qui secat in ea? Aut exaltabitur serra contra eum, qui trahit eam? Quomodo si agitet virga elevantem eam, et exaltet baculus eum, qui non est lignum.
  • Propter hoc mittet Dominator, Dominus exercituum, in pingues eius tenuitatem; et subtus gloriam eius ardor ardebit quasi combustio ignis.
  • Et erit Lumen Israel ignis, et Sanctus eius flamma; et succendetur et devorabit spinas eius et vepres in die una.
  • Et gloriam saltus eius et horti eius ab anima usque ad carnem consumet, et erit sicut aeger tabescens;
  • et reliquiae ligni saltus eius tam paucae erunt, ut puer scribat ea.
  • Et erit in die illa: non adiciet residuum Israel et, qui effugerint de domo Iacob, inniti super eo, qui percutit eos, sed innitentur super Dominum, Sanctum Israel, in veritate.
  • Reliquiae revertentur, reliquiae, inquam, Iacob, ad Deum fortem.
  • Si enim fuerit populus tuus, Israel, quasi arena maris, reliquiae revertentur ex eo; consummatio decreta redundat in iustitia:
  • interitum enim, qui decretus est, Dominus, Deus exercituum, faciet in medio omnis terrae.
  • Propter hoc haec dicit Dominus, Deus exercituum: «Noli timere, populus meus habitator Sion, ab Assur; in virga percutiet te et baculum suum levabit super te sicut Aegyptus.
  • Adhuc enim paululum modicumque, et consummabitur indignatio et furor meus ad destructionem eorum».
  • Et suscitabit super eum Dominus exercituum flagellum iuxta plagam Madian in Petra Oreb et virgam suam super mare et levabit eam sicut in Aegypto.
  • Et erit in die illa: auferetur onus eius de umero tuo, et iugum eius de collo tuo. Et vastator ascendit a Remmon.
  • Veniet in Aiath, transibit per Magron, apud Machmas deponit sarcinas suas;
  • transeunt vadum cursim; in Geba pernoctabimus; trepidat Rama, Gabaa Saulis fugit.
  • Hinni voce tua, Bathgallim; attende, Laisa; responde, Anathoth.
  • Migrat Medemena, habitatores Gabim fugiunt;
  • hodie in Nob stabit: agitabit manum suam ad montem filiae Sion, collem Ierusalem.
  • Ecce Dominator, Dominus exercituum, amputat ramos in terrore, et extrema acumina succiduntur, et sublimes humiliantur;
  • et caeduntur condensa saltus ferro, et Libanus cum excelsis suis cadet.
  • ვაი უსამართლო განაჩენის გამომტანთ და უკანონო მსჯავრისმდებელთ,
  • სამართლისგან რომ განარიდებენ ღარიბ-ღატაკთ, ამტყუნებენ ჩემი ერის ჩაგრულს, ქვრივებს ნადავლად იტაცებენ და ობლებს ძარცვავენ!
  • რას იზამთ განკითხვისა და დაქცევის დღეს, შორიდან რომ მოდის? ვისთან გაიქცევით შეწევნისთვის და თქვენს დიდებას სად დატოვებთ?
  • ვინ სად ჩაიჩოქებს ტყვეთა შორის, ვინ სად დაეცემა დახოცილთა შორის! მაინც არ დამცხრალა მისი რისხვა და კვლავ მოღერებულია მისი ხელი.
  • ვაი აშურს, კვერთხს ჩემი რისხვისა! კეტი მათ ხელში ჩემი გულისწყრომაა.
  • უღვთო ხალხის წინააღმდეგ გავგზავნი და ჩემი რისხვის ხალხზე გალაშქრებას ვუბრძანებ, რომ დაატყვევოს და გაძარცვოს, გათელოს ქუჩის ტალახივით.
  • მაგრამ ის ასე არ განსჯის და მისი გული ასე არ იზრახავს; არამედ განადგურებაა მის გულში და ხალხების ერთიანად მოსპობა.
  • რადგან ამბობს: განა ჩემი მთავრები ყველანი მეფეები არ არიან?
  • განა ქალნო და ქარქემიში ერთი არ არის? განა არფადი და ხამათი ერთი არ არის? განა დამასკო და სამარია ერთი არ არის?
  • როგორც მისწვდა ჩემი ხელი კერპთა სამეფოებს, რომელთაც მეტი ჰყავთ ჩამოსხმული ღმერთები, ვიდრე იერუსალიმს და სამარიას;
  • როგორც სამარიას და მის კერპებს მოვექეცი, განა ისევე არ მოვექცევი იერუსალიმს და მის სათაყვანებლებს?
  • როცა მოათავებს უფალი ყველა თავის საქმეს სიონის მთაზე და იერუსალიმში, მაშინ მოვკითხავ აშურის მეფეს მისი დიდგულობის ნაყოფს - მის ქედმაღლურ მზერას.
  • რადგან ნათქვამი აქვს: ჩემი ხელის ძალით ვქმენი ეს და ჩემი სიბრძნით, რადგან გამჭრიახი ვარ; მე გადავწიე ხალხთა სამანები და გავძარცვე მათი საგანძურები, ბუმბერაზივით ჩამოვყარე ტახტებზე მსხდომარენი.
  • ბუდესავით მოძებნა ჩემმა ხელმა ხალხთა საბადებელნი; მიტოვებულ კვერცხებს რომ კრეფენ, ისე ავკრიფე მთელი ქვეყანა, ფრთა არ შერხეულა, პირი არ გაღებულა, ხმა არ დაძრულა.
  • თუ ეყოყოჩება ცული მჩეხელს, თუ ედიდგულება ხერხი მხერხელს? ვითომ დაეღირება კვერთხი მის მომქნევს, ვითომ თავისით აღიმართება კეტი, თითქოს ხე არ იყოს?
  • ამიტომ სიმჭლევეს მოუვლენს მეუფე, ცაბაოთ უფალი მის ნასუქალებს და მისი დიდების ქვეშ ცეცხლის ხანძარივით ატყდება ხანძარი.
  • ცეცხლად გადაიქცევა ისრაელის ნათელი და ხანძრად - მისი წმიდა, ერთ დღეში დაწვავს და გადაბუგავს მის ძეძვს და ნარ-ეკალს.
  • გაანადგურებს სულით ხორცამდე მისი ჭალების და ბაღ-ვენახების დიდებას, ჩაჭკნება და ჩაიხაშმება.
  • გამეჩხერდება მისი მაღნარი და ბავშვიც კი დაითვლის დარჩენილ ხეებს.
  • იმ დღეს აღარ დაენდობა ისრაელის ნატამალი და იაკობის სახლის ნარჩომი თავის მგვემელს; უფალს, ისრაელის წმიდას, დაენდობა დარწმუნებით.
  • ნატამალი დაუბრუნდება, იაკობის ნატამალი ძლიერ ღმერთს!
  • თუმცა ზღვის ქვიშასავით იქნება შენი ერი, ისრაელ, მაგრამ ნატამალი დაუბრუნდება მას. გადაწყვეტილია დაქცევა - შურისმგებელი სამართლიანობა.
  • რადგან გადაწყდა ეს დაქცევა და აღასრულებს მეუფე, ცაბაოთ უფალი მთელ ქვეყანაზე.
  • ამიტომ ასე ამბობს მეუფე, ცაბაოთ უფალი: ნუ გეშინია აშურისა, ჩემო ერო, სიონის მკვიდრო! კვერთხით გცემს და კეტს გიღერებს, როგორც ეგვიპტელნი იქცეოდნენ.
  • რადგან, სულ ცოტაც და, შეწყდება გულისწყრომა და ჩემი რისხვა მათ დასაქცევად აღინთება.
  • მოუქნევს მას ცაბაოთ უფალი შოლტს, როგორც მიდიანს დასცხო ყორების კლდესთან და აღიმართება წყალზე მისი კვერთხი, როგორც ეგვიპტეში აღმართა.
  • იმ დღეს ჩამოგეხსნება მისი ტვირთი მხრებიდან და მისი უღელი ქედიდან, და გასკდება უღელი სიმსუქნისგან.
  • ის მიდის ყაიათში, ჩაუვლის მიგრონს, მიქმასში საჭურველს გადაინახავს;
  • გაივლის კლდეკარს, გებაყში გაათევს ღამეს, რამა შეძრწუნდება, საულის გიბყა გაიფანტება.
  • აყიჟინდი შენს ხმაზე, გალიმის ასულო! გესმოდეს, ლაიშა, ბედშავო ყანათოთო!
  • მადმენა გაიქცა, გებიმელებმა თავს უშველეს.
  • კიდევ ერთი დღით ნობში დაყოვნდება, ხელს მოუღერებს სიონის ასულის მთას, იერუსალიმის ბორცვს.
  • აჰა, მეუფე, ცაბაოთ უფალი, ზარდაცემით ლეწავს რტოებს; ტანმაღალნი გაიჩეხებიან და აღზევებულნი დაემხობიან.
  • გაკაფავს რკინით ტყის უღრანს და დაეცემა ლიბანი ძლიერის ხელით.