Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Послание Иакова

 
  • [Зач. 54.] Не мно́зи учи́телiе быва́йте, бра́тiе моя́, вѣ́дяще, я́ко бо́лшее осужде́нiе прiи́мемъ,
  • мно́го бо согрѣша́емъ вси́. А́ще кто́ въ сло́вѣ не согрѣша́етъ, се́й соверше́нъ му́жъ, си́ленъ обузда́ти и все́ тѣ́ло.
  • Се́ [бо и] ко́немъ узды́ во уста́ влага́емъ, да повину́ют­ся на́мъ, и все́ тѣ́ло и́хъ обраща́емъ:
  • се́, и корабли́ вели́цы су́ще и от­ же́стокихъ вѣ́тровъ заточа́еми, обраща́ют­ся ма́лымъ корми́лцемъ, а́може стремле́нiе пра́вящаго хо́щетъ:
  • та́кожде же и язы́къ ма́лъ у́дъ е́сть, и вельми́ хва́лит­ся. Се́, ма́лъ о́гнь, [и] ко́ль вели́ки ве́щи сожига́етъ.
  • И язы́къ о́гнь, лѣ́пота непра́вды: си́це и язы́къ водворя́ет­ся во у́дѣхъ на́шихъ, скверня́ все́ тѣ́ло, и паля́ ко́ло рожде́нiя на́­шего, и опаля́яся от­ гее́н­ны:
  • вся́ко бо есте­с­т­во́ звѣре́й же и пти́цъ, га́дъ же и ры́бъ, укроща́ет­ся и укроти́т­ся есте­с­т­во́мъ человѣ́ческимъ,
  • язы́ка же никто́же мо́жетъ от­ человѣ́къ укроти́ти: не удержи́мо [бо] зло́, испо́лнь я́да смертоно́сна.
  • Тѣ́мъ благословля́емъ Бо́га и Отца́, и тѣ́мъ клене́мъ человѣ́ки бы́в­шыя по подо́бiю Бо́жiю:
  • от­ тѣ́хже у́стъ исхо́дитъ благослове́нiе и кля́тва. Не подоба́етъ, бра́тiе моя́ воз­лю́блен­ная, си́мъ та́ко быва́ти.
  • [Зач. 55.] Еда́ ли исто́чникъ от­ еди́наго у́стiя источа́етъ сла́дкое и го́рько­е?
  • Еда́ мо́жетъ, бра́тiе моя́, смоко́вница ма́слины твори́ти, или́ виногра́дная лоза́ смо́квы? та́кожде ни еди́нъ исто́чникъ сла́ну и сла́дку твори́тъ во́ду.
  • Кто́ прему́дръ и худо́гъ въ ва́съ, да пока́жетъ от­ до́браго житiя́ дѣла́ своя́ въ кро́тости и прему́дрости.
  • А́ще же за́висть го́рьку и́мате и рве́нiе въ сердца́хъ ва́шихъ, не хвали́теся, ни лжи́те на и́стину:
  • нѣ́сть сiя́ прему́дрость свы́ше низходя́щи, но зе́мна, душе́вна, бѣсо́вска:
  • идѣ́же бо за́висть и рве́нiе, ту́ нестро­е́нiе и вся́ка зла́ ве́щь.
  • А я́же свы́ше прему́дрость, пе́рвѣе у́бо чи́ста́ е́сть, пото́мъ же ми́рна, кротка́, благопокорли́ва, испо́лнь ми́лости и плодо́въ благи́хъ, несумѣ́н­на и нелицемѣ́рна.
  • Пло́дъ же пра́вды въ ми́рѣ сѣ́ет­ся творя́щымъ ми́ръ.
  • [Зач. 54.] Братия мои! не многие делайтесь учителями, зная, что мы подвергнемся большему осуждению,
  • ибо все мы много согрешаем. Кто не согрешает в слове, тот человек совершенный, могущий обуздать и все тело.
  • Вот, мы влагаем удила в рот коням, чтобы они повиновались нам, и управляем всем телом их.
  • Вот, и корабли, как ни велики они и как ни сильными ветрами носятся, небольшим рулем направляются, куда хочет кормчий;
  • так и язык – небольшой член, но много делает. Посмотри, небольшой огонь как много вещества зажигает!
  • И язык – огонь, прикраса неправды; язык в таком положении находится между членами нашими, что оскверняет все тело и воспаляет круг жизни, будучи сам воспаляем от геенны.
  • Ибо всякое естество зверей и птиц, пресмыкающихся и морских животных укрощается и укрощено естеством человеческим,
  • а язык укротить никто из людей не может: это – неудержимое зло; он исполнен смертоносного яда.
  • Им благословляем Бога и Отца, и им проклинаем человеков, сотворенных по подобию Божию.
  • Из тех же уст исходит благословение и проклятие: не должно, братия мои, сему так быть.
  • [Зач. 55.] Течет ли из одного отверстия источника сладкая и горькая вода?
  • Не может, братия мои, смоковница приносить маслины или виноградная лоза смоквы. Также и один источник не может изливать соленую и сладкую воду.
  • Мудр ли и разумен кто из вас, докажи это на самом деле добрым поведением с мудрою кротостью.
  • Но если в вашем сердце вы имеете горькую зависть и сварливость, то не хвалитесь и не лгите на истину.
  • Это не есть мудрость, нисходящая свыше, но земная, душевная, бесовская,
  • ибо где зависть и сварливость, там неустройство и всё худое.
  • Но мудрость, сходящая свыше, во-первых, чиста, потом мирна, скромна, послушлива, полна милосердия и добрых плодов, беспристрастна и нелицемерна.
  • Плод же правды в мире сеется у тех, которые хранят мир.
  • ძმანო ჩემნო, ბევრი თქვენგანი ნუ გახდება მოძღვარი: იცოდეთ, რომ მით უფრო დიდ სასჯელს მივიღებთ.
  • რადგანაც ყველანი ბევრს ვცოდავთ; ვინც არა სცოდავს სიტყვით, იგია სრულქმნილი. კაცი, რომელსაც ძალუძს დაიურვოს თავისი ხორცი.
  • აჰა, ჩვენ ლაგამით ვიურვებთ ცხენებს, რომ დაგვემორჩილონ, და ჩვენს ნებაზე ვათამაშებთ მათ სხეულს.
  • თვით ხომალდებსაც, ესოდენ დიდსა და მძლავრი ქარიშხლით ატორტმანებულ ხომალდებსაც, პატარა საჭით იქით მიაქცევს მესაჭე, საითაც ნებავს.
  • ასევე ენაც რა პატარა ასოა და რამდენს იქადის, ერთი ციცქნა ალი კი რამხელა ტყესა ჰბუგავს.
  • ენაც ალია, უსამართლობის სამყარო; ენას ისეთი ადგილი უჭრავს ჩვენს ასოებს შორის, რომ ბილწავს მთელ სხეულს, ალად აქცევს დაბადების ჩარხს და თვითონაც აალებულია გეენისაგან.
  • რადგანაც მხეცთა და ფრინველთა, ქვეწარმავალთა და ზღვის ცხოველთა მთელი ბუნება თვინიერდება და მოთვინიერებულია კაცის ბუნებით.
  • ენის მოთვინიერება კი კაციშვილს არ შეუძლია; ესაა აღვირახსნილი ბოროტება, მომაკვდინებელი გესლით აღვსილი.
  • ენით ვაკურთხებთ ღმერთსა და მამას და ენითვე შევაჩვენებთ ღვთის ხატად შექმნილ კაცთაც.
  • ერთსა და იმავე ბაგეთაგან გამოვა კურთხევაცა და წყევლაც; არ უნდა იყოს ეს, ძმანო ჩემნო, ასე.
  • განა ერთი და იმავე წყაროს თვალიდან მოჩუხჩუხებს ტკბილი და მწარე წყალი?
  • განა შეიძლება, ძმანო ჩემნო, ლეღვის ხემ ზეთისხილი მოისხას, ვაზმა კი - ლეღვი? ასევე შეუძლებელია ერთი წყაროდან დიოდეს მლაშე და მტკნარი წყალი.
  • ვინაა თქვენს შორის ბრძენი და გონიერი? გვიჩვენოს ეს კეთილი ქცევით და ბრძნული სიმშვიდით.
  • ხოლო თუ გულში მწარე შური და შუღლი გიძევთ, ნუ იქადით და გვიყალბებთ ჭეშმარიტებას.
  • არ არის ეს ზეგარდმო გადმოსული სიბრძნე, არამედ მიწიერია, მშვინვიერი და ეშმაკეული.
  • ვინაიდან სადაც არის შური და შუღლი, იქვეა შფოთი და ყოველი ბოროტი საქმე.
  • ხოლო ზეგარდმო გადმოსული სიბრძნე, უწინარეს ყოვლისა, წმიდაა, მერე - მშვიდი, თვინიერი, მორჩილი, მოწყალებითა და კეთილი ნაყოფით სავსე, მიუკერძოებელი და უთვალთმაქცო.
  • სიმართლის ნაყოფი მშვიდობით ითესება მშვიდობისმყოფელთათვის.
  • Эй биродарларим, биз, устозлар, жиддийроқ ҳукмга дучор бўлишимизни биласизлар, шунинг учун кўпларингиз устоз бўлаверманглар.
  • Чунки ҳаммамиз кўп хато қиламиз. Агар ким сўзлаётганда хато қилмаса, у комил инсондир, бутун вужудини ҳам тийиб олишга кучи етади.
  • Бизга итоат этиши учун отларнинг оғизларига сувлуқ солиб, уларнинг бутун вужудини бошқарамиз.
  • Мана, кемалар ҳам, қанча улкан бўлмасин ва кучли шамоллар билан юрмасин, кемачининг кўнгли қаерни истаса, жуда кичик бир руль билан бошқара олади.
  • Тил ҳам худди шундай баданнинг кичкина бир узвидир, аммо у кўп лоф уради.Қара, кичик бир учқун нақадар катта ўрмонни ёндириб юборади!
  • Тил – бир олов, узвларимиз орасида бир бузғунчи дунё! У бутун вужудимизни булғайди. У жаҳаннамдан алангаланиб, бутун фалакни ҳам ёндиради.
  • Ҳар хил ёввойи ҳайвон, қуш, судралувчи ва денгиз ҳайвони инсон зоти томонидан тийилган ва тийилмоқда.
  • Аммо тилни ҳеч бир инсон тия олмайди. У тўхтатиб бўлмайдиган ёвуз кучдир, ўлдирадиган заҳар сочиб туради.
  • Тилимиз билан Раббимиз ва Отамизни мақтаймиз, тилимиз билан Худонинг суратида яратилган инсонларга лаънат ўқиймиз.
  • Мақташ ва лаънатлаш бир оғиздан чиқади. Эй биродарларим, бу шундай бўлмаслиги керак!
  • Ахир, битта булоқдан ширин ва аччиқ сув оқиб чиқадими?
  • Эй биродарларим, анжир – зайтун ёки ток новдаси анжир бера оладими? Шўр булоқ ҳам ширин сув бермайди-ку!
  • Орангиздаги доно ва фаҳмли киши ким? Ундай одам бор бўлса, яхши юриш-туриши билан, доноликдан далолат берувчи мулойимлиги билан ўзини кўрсатсин.
  • Агарда юрагингизда рашк-ҳасад ва худбинлик бўлса ҳам, манманлик қилиб ҳақиқатни рад этманглар.
  • Бундай донолик юқоридан тушмаган. Бундай донолик дунёдан, моддиятдан, жин-ажинадан туғилган.
  • Чунки қаерда ҳасадгўйлик ва худбинлик ҳукм сурса, у ерда тартибсизлик ва ҳар хил ярамаслик пайдо бўлади.
  • Лекин юқоридан тушган донолик эса, биринчидан, покдир. Иккинчидан эса, муросали, мулойим, бўйсунувчан, тўла меҳр-шафқатли, яхши самаралар билан тўлиб-тошган, беғараз ва риёсиздир.
  • Шу тариқа солиҳлик уруғи сепилиб, тинчликпарварлар учун осойишталик барпо бўлади.