Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Послание Иакова

 
  • [Зач. 54.] Не мно́зи учи́телiе быва́йте, бра́тiе моя́, вѣ́дяще, я́ко бо́лшее осужде́нiе прiи́мемъ,
  • мно́го бо согрѣша́емъ вси́. А́ще кто́ въ сло́вѣ не согрѣша́етъ, се́й соверше́нъ му́жъ, си́ленъ обузда́ти и все́ тѣ́ло.
  • Се́ [бо и] ко́немъ узды́ во уста́ влага́емъ, да повину́ют­ся на́мъ, и все́ тѣ́ло и́хъ обраща́емъ:
  • се́, и корабли́ вели́цы су́ще и от­ же́стокихъ вѣ́тровъ заточа́еми, обраща́ют­ся ма́лымъ корми́лцемъ, а́може стремле́нiе пра́вящаго хо́щетъ:
  • та́кожде же и язы́къ ма́лъ у́дъ е́сть, и вельми́ хва́лит­ся. Се́, ма́лъ о́гнь, [и] ко́ль вели́ки ве́щи сожига́етъ.
  • И язы́къ о́гнь, лѣ́пота непра́вды: си́це и язы́къ водворя́ет­ся во у́дѣхъ на́шихъ, скверня́ все́ тѣ́ло, и паля́ ко́ло рожде́нiя на́­шего, и опаля́яся от­ гее́н­ны:
  • вся́ко бо есте­с­т­во́ звѣре́й же и пти́цъ, га́дъ же и ры́бъ, укроща́ет­ся и укроти́т­ся есте­с­т­во́мъ человѣ́ческимъ,
  • язы́ка же никто́же мо́жетъ от­ человѣ́къ укроти́ти: не удержи́мо [бо] зло́, испо́лнь я́да смертоно́сна.
  • Тѣ́мъ благословля́емъ Бо́га и Отца́, и тѣ́мъ клене́мъ человѣ́ки бы́в­шыя по подо́бiю Бо́жiю:
  • от­ тѣ́хже у́стъ исхо́дитъ благослове́нiе и кля́тва. Не подоба́етъ, бра́тiе моя́ воз­лю́блен­ная, си́мъ та́ко быва́ти.
  • [Зач. 55.] Еда́ ли исто́чникъ от­ еди́наго у́стiя источа́етъ сла́дкое и го́рько­е?
  • Еда́ мо́жетъ, бра́тiе моя́, смоко́вница ма́слины твори́ти, или́ виногра́дная лоза́ смо́квы? та́кожде ни еди́нъ исто́чникъ сла́ну и сла́дку твори́тъ во́ду.
  • Кто́ прему́дръ и худо́гъ въ ва́съ, да пока́жетъ от­ до́браго житiя́ дѣла́ своя́ въ кро́тости и прему́дрости.
  • А́ще же за́висть го́рьку и́мате и рве́нiе въ сердца́хъ ва́шихъ, не хвали́теся, ни лжи́те на и́стину:
  • нѣ́сть сiя́ прему́дрость свы́ше низходя́щи, но зе́мна, душе́вна, бѣсо́вска:
  • идѣ́же бо за́висть и рве́нiе, ту́ нестро­е́нiе и вся́ка зла́ ве́щь.
  • А я́же свы́ше прему́дрость, пе́рвѣе у́бо чи́ста́ е́сть, пото́мъ же ми́рна, кротка́, благопокорли́ва, испо́лнь ми́лости и плодо́въ благи́хъ, несумѣ́н­на и нелицемѣ́рна.
  • Пло́дъ же пра́вды въ ми́рѣ сѣ́ет­ся творя́щымъ ми́ръ.
  • [Зач. 54.] Братия мои! не многие делайтесь учителями, зная, что мы подвергнемся большему осуждению,
  • ибо все мы много согрешаем. Кто не согрешает в слове, тот человек совершенный, могущий обуздать и все тело.
  • Вот, мы влагаем удила в рот коням, чтобы они повиновались нам, и управляем всем телом их.
  • Вот, и корабли, как ни велики они и как ни сильными ветрами носятся, небольшим рулем направляются, куда хочет кормчий;
  • так и язык – небольшой член, но много делает. Посмотри, небольшой огонь как много вещества зажигает!
  • И язык – огонь, прикраса неправды; язык в таком положении находится между членами нашими, что оскверняет все тело и воспаляет круг жизни, будучи сам воспаляем от геенны.
  • Ибо всякое естество зверей и птиц, пресмыкающихся и морских животных укрощается и укрощено естеством человеческим,
  • а язык укротить никто из людей не может: это – неудержимое зло; он исполнен смертоносного яда.
  • Им благословляем Бога и Отца, и им проклинаем человеков, сотворенных по подобию Божию.
  • Из тех же уст исходит благословение и проклятие: не должно, братия мои, сему так быть.
  • [Зач. 55.] Течет ли из одного отверстия источника сладкая и горькая вода?
  • Не может, братия мои, смоковница приносить маслины или виноградная лоза смоквы. Также и один источник не может изливать соленую и сладкую воду.
  • Мудр ли и разумен кто из вас, докажи это на самом деле добрым поведением с мудрою кротостью.
  • Но если в вашем сердце вы имеете горькую зависть и сварливость, то не хвалитесь и не лгите на истину.
  • Это не есть мудрость, нисходящая свыше, но земная, душевная, бесовская,
  • ибо где зависть и сварливость, там неустройство и всё худое.
  • Но мудрость, сходящая свыше, во-первых, чиста, потом мирна, скромна, послушлива, полна милосердия и добрых плодов, беспристрастна и нелицемерна.
  • Плод же правды в мире сеется у тех, которые хранят мир.
  • ნუ მრავალნი ჰმოძღურით, ძმანო ჩემნო! უწყოდეთ, რამეთუ უდიდესი სასჯელი მოვიღოთ.
  • რამეთუ ფრიად ვსცთებით ყოველნივე. რომელი სიტყჳთ არა სცთებოდის, იგი სრული კაცი არს, შემძლებელ არს იგი აღჳრ-სხმად ყოვლისავე გუამისა.
  • უკუეთუ ცხენსა აღჳრნი აღუსხნით დამორჩილებად ჩუენდა იგი, და ყოველი გუამი მისი მოვაქციით.
  • აჰა ესერა, ნავებიცა იგი დიდ-დიდები და ფიცხელთაგან ქართა მიმოტაცებულნი მოიქცევიან მცირისაგან საჭისა, ვიდრეცა-იგი ჰნებავნ მისლვად მმართებელსა მას მათსა.
  • ეგრეცა, ენაჲ მცირე ასოჲ არს და დიდად მაღლოის. აჰა ესერა, მცირემან ცეცხლმან რავდენი ნივთი აღაგზნის!
  • და ენაჲ ეგრეთვე ცეცხლ არს, სამკაული სიცრუისაჲ. ენაჲ დადგრომილ არს ასოთა შინა ჩუენთა, რომელი შეაგინებს ყოველსა გუამსა და აღაგზნებს ურმის თუალსა მას შესაქმისასა და აღგზნებულ არს გეჰენიისაგან.
  • რამეთუ ყოველივე ბუნებაჲ მჴეცთა და მფრინველთაჲ და ქუეწარმავალთაჲ და მცურვალთაჲ დაიმწყსების და დამწყსილ არს ბუნებასა ქუეშე კაცთასა.
  • ხოლო ენაჲ კაცთაჲ ვერვის ჴელ-ეწიფების დამწყსად, დაუპყრობელი ბოროტი, სავსე გესლითა მაკუდინებელითა,
  • რამეთუ მით ვაკურთხევთ ღმერთსა და მამასა. და მითვე ვსწყევთ კაცთა, რომელნი მსგავსად ღმრთისა შექმნულ არიან.
  • მიერვე პირით გამოვალს კურთხევაჲ და წყევაჲ. არა ჯერ-არს, ძმანო ჩემნო საყუარელნო, ესე ესრეთ ყოფად.
  • ნუუკუე წყაროჲსაგან მისვე თუალისა აღმოდინ ტკბილი და მწარე?
  • ეგების-მეა, ძმანო ჩემნო, ვითარმცა ლეღვმან ზეთის ხილი გამოიღო, გინა ვენაჴმან ლეღჳ? ეგრეთვე ვერცა ერთი წყაროჲ მარილიანსა და ტკბილსა წყალსა აღმოცენებად.
  • ვინ არს ბრძენ და მეცნიერ თქუენ შორის, აჩუენენ კეთილად სლვისაგან საქმენი თჳსნი სიმშჳდითა სიბრძნისაჲთა.
  • ხოლო უკუეთუ შური მწარე გაქუნდეს და ჴმდომაჲ გულთა შინა თქუენთა, ნუ იქადით და სტყუით ჭეშმარიტებასა ზედა.
  • არა არს ესე სიბრძნე ზეგარდამოსრული, არამედ ქუეყანისჲ, მშჳნვიერი და საეშმაკოჲ.
  • რამეთუ სადა არს შური და ჴდომაჲ, მუნ შფოთი და ყოველი ბოროტისა საქმჱ.
  • ხოლო ზეგარდმოჲ სიბრძნე პირველად სიწმიდე არს და მერმე მშჳდობაჲ, სახიერებაჲ, მორჩილებაჲ, სავსე წყალობითა და ნაყოფითა საქმეთა კეთილთაჲთა განუკითხველ და შეუორგულებელ.
  • რამეთუ ნაყოფი სიმართლისაჲ დაეთესვის მშჳდობით მათთჳს, რომელნი ჰყოფენ მშჳდობასა.