Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Книга пророка Иеремии

 
  • Грѣ́хъ і҆ꙋ́динъ напи́санъ є҆́сть писа́ломъ желѣ́знымъ на но́гти а҆дама́нтовѣ, начерта́нъ на скрижа́ли се́рдца и҆́хъ и҆ на ро́зѣхъ ѻ҆лтаре́й и҆́хъ.
  • Є҆гда̀ воспомѧ́нꙋтъ сы́нове и҆́хъ ѻ҆лтари̑ своѧ̑ и҆ дꙋбра̑вы своѧ̑ при дре́вѣ ли́ственнѣ и҆ на холмѣ́хъ высо́кихъ,
  • ѽ, наго́рный (жи́телю)! крѣ́пость твою̀ и҆ сокрѡ́вища твоѧ̑ въ расхище́нїе да́мъ, и҆ высѡ́каѧ твоѧ̑, грѣ̑хъ ра́ди твои́хъ, ꙗ҆̀же во всѣ́хъ предѣ́лѣхъ твои́хъ,
  • и҆ ѡ҆ста́нешисѧ є҆ди́нъ ѿ наслѣ́дїѧ твоегѡ̀, є҆́же да́хъ тебѣ̀: и҆ слꙋжи́ти тѧ̀ сотворю̀ врагѡ́мъ твои̑мъ въ землѝ, є҆ѧ́же не вѣ́си: ꙗ҆́кѡ ѻ҆́гнь разже́глъ є҆сѝ въ ꙗ҆́рости мое́й, да́же во вѣ́къ горѣ́ти бꙋ́детъ. Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь:
  • про́клѧтъ человѣ́къ, и҆́же надѣ́етсѧ на человѣ́ка и҆ ᲂу҆тверди́тъ пло́ть мы́шцы своеѧ̀ на не́мъ, и҆ ѿ гдⷭ҇а ѿстꙋ́питъ се́рдце є҆гѡ̀:
  • и҆ бꙋ́детъ ꙗ҆́кѡ ди́вїѧ мѷрі́ка въ пꙋсты́ни и҆ не ᲂу҆́зритъ, є҆гда̀ прїи́дꙋтъ блага̑ѧ, и҆ ѡ҆бита́ти бꙋ́детъ въ сꙋхотѣ̀ и҆ въ пꙋсты́ни, въ землѝ сла́нѣй и҆ неѡбита́емѣй.
  • И҆ бл҃гослове́нъ человѣ́къ, и҆́же надѣ́етсѧ на гдⷭ҇а, и҆ бꙋ́детъ гдⷭ҇ь ᲂу҆пова́нїе є҆гѡ̀:
  • и҆ бꙋ́детъ ꙗ҆́кѡ дре́во насажде́нное при вода́хъ, и҆ во вла́гѣ пꙋ́ститъ коре́нїе своѐ: не ᲂу҆бои́тсѧ, є҆гда̀ прїи́детъ зно́й, и҆ бꙋ́детъ на не́мъ сте́блїе зеле́но, и҆ во вре́мѧ бездо́ждїѧ не ᲂу҆страши́тсѧ и҆ не преста́нетъ твори́ти плода̀.
  • Глꙋбоко̀ се́рдце (человѣ́кꙋ) па́че всѣ́хъ, и҆ человѣ́къ є҆́сть, и҆ кто̀ позна́етъ є҆го̀;
  • А҆́зъ гдⷭ҇ь и҆спытꙋ́ѧй сердца̀ и҆ и҆скꙋша́ѧй ᲂу҆трѡ́бы, є҆́же возда́ти комꙋ́ждо по пꙋтѝ є҆гѡ̀ и҆ по плодѡ́мъ и҆з̾ѡбрѣ́тенїй є҆гѡ̀.
  • Возгласѝ рѧ́бъ, собра̀, и҆́хже не родѝ, творѧ́й бога́тство своѐ не съ сꙋдо́мъ: въ преполове́нїи дні́й свои́хъ ѡ҆ста́витъ є҆̀ и҆ на послѣ́докъ сво́й бꙋ́детъ безꙋ́менъ.
  • Прⷭ҇то́лъ сла́вы возвыше́нъ ѿ нача́ла, мѣ́сто ст҃ы́ни на́шеѧ.
  • Ча́ѧнїе і҆и҃лево, гдⷭ҇и! всѝ ѡ҆ставлѧ́ющїи тѧ̀ да постыдѧ́тсѧ, ѿстꙋпа́ющїи (ѿ тебє̀) на землѝ да напи́шꙋтсѧ, ꙗ҆́кѡ ѡ҆ста́виша и҆сто́чникъ живы́хъ во́дъ, гдⷭ҇а.
  • И҆сцѣли́ мѧ, гдⷭ҇и, и҆ и҆сцѣлѣ́ю: сп҃си́ мѧ, и҆ спⷭ҇нъ бꙋ́дꙋ, ꙗ҆́кѡ хвала̀ моѧ̀ ты̀ є҆сѝ.
  • Сѐ, ті́и глаго́лютъ ко мнѣ̀: гдѣ̀ є҆́сть сло́во гдⷭ҇не; да прїи́детъ.
  • А҆́зъ же не ᲂу҆трꙋди́хсѧ, тебѣ̀ (па́стырю) послѣ́дꙋѧй, и҆ днѐ человѣ́ча не пожела́хъ: ты̀ вѣ́си и҆сходѧ̑щаѧ ѿ ᲂу҆сте́нъ мои́хъ, пред̾ лице́мъ твои́мъ сꙋ́ть:
  • не бꙋ́ди мѝ во ѿчꙋжде́нїе, ᲂу҆пова́нїе моѐ ты̀ въ де́нь лю́тъ.
  • Да постыдѧ́тсѧ гонѧ́щїи мѧ̀, а҆́зъ же да не постыждꙋ́сѧ: да ᲂу҆страша́тсѧ ті́и, а҆́зъ же да не ᲂу҆страшꙋ́сѧ: наведѝ на ни́хъ де́нь ѡ҆ѕлобле́нїѧ, сꙋгꙋ́бымъ сокрꙋше́нїемъ сотрѝ и҆̀хъ.
  • Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: и҆дѝ и҆ ста́ни во вратѣ́хъ сынѡ́въ люді́й твои́хъ, и҆́миже вхо́дѧтъ ца́рїе і҆ꙋ̑дины и҆ и҆схо́дѧтъ, и҆ во всѣ́хъ вратѣ́хъ і҆ерⷭ҇ли́мскихъ и҆ рече́ши къ ни̑мъ:
  • слы́шите сло́во гдⷭ҇не, ца́рїе і҆ꙋ̑дины и҆ всѧ̀ і҆ꙋде́а и҆ ве́сь і҆ерⷭ҇ли́мъ, входѧ́щїи во врата̀ сїѧ̑.
  • Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сохрани́те дꙋ́шы ва́шѧ и҆ не носи́те бреме́нъ въ де́нь сꙋббѡ́тъ, и҆ не и҆сходи́те враты̀ і҆ерⷭ҇ли́ма,
  • и҆ не и҆зноси́те бреме́нъ и҆з̾ домѡ́въ ва́шихъ въ де́нь сꙋббѡ́тный, и҆ всѧ́кагѡ дѣ́ла не твори́те: ѡ҆свѧти́те де́нь сꙋббѡ́тный, ꙗ҆́коже заповѣ́дахъ ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ:
  • и҆ не ᲂу҆слы́шаша, ни приклони́ша ᲂу҆́ха своегѡ̀, но ѡ҆жесточи́ша вы̑и своѧ̑ па́че ѻ҆тє́цъ свои́хъ, да не ᲂу҆слы́шатъ мѧ̀ и҆ да не прїи́мꙋтъ наказа́нїѧ.
  • И҆ бꙋ́детъ, а҆́ще послꙋ́шаете менѐ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, є҆́же не вноси́ти бреме́нъ во врата̀ гра́да сегѡ̀ въ де́нь сꙋббѡ́тный, и҆ свѧти́ти де́нь сꙋббѡ́тный, не твори́ти во́нь всѧ́кагѡ дѣ́ла,
  • и҆ вни́дꙋтъ во врата̀ гра́да сегѡ̀ ца́рїе и҆ нача̑льницы, сѣдѧ́щїи на престо́лѣ даві́довѣ и҆ восходѧ́щїи на колесни́цахъ и҆ ко́нехъ свои́хъ, ті́и и҆ нача̑льницы и҆́хъ, мꙋ́жїе і҆ꙋ̑дины и҆ ѡ҆бита́телїе і҆ерⷭ҇ли́ма: и҆ ѡ҆бита́ти бꙋ́дꙋтъ во гра́дѣ се́мъ во вѣ́ки:
  • и҆ прїи́дꙋтъ ѿ градѡ́въ і҆ꙋ́диныхъ и҆ ѿ ѡ҆кре́стныхъ і҆ерⷭ҇ли́ма, и҆ ѿ землѝ венїамі́ни и҆ ѿ по́льныхъ, и҆ ѿ го́рнихъ и҆ ѿ ю҆́га, носѧ́ще всесожжє́нїѧ и҆ же́ртвꙋ, и҆ ѳѷмїа́мъ и҆ манаꙋ̀ {да́ръ} и҆ лїва́нъ, носѧ́ще хвалꙋ̀ въ до́мъ гдⷭ҇ень.
  • И҆ бꙋ́детъ, а҆́ще не послꙋ́шаете менѐ є҆́же свѧти́ти де́нь сꙋббѡ́тный и҆ не носи́ти бреме́нъ, нижѐ входи́ти врата́ми і҆ерⷭ҇ли́ма въ де́нь сꙋббѡ́тный, то̀ зажгꙋ̀ ѻ҆́гнь во вратѣ́хъ є҆гѡ̀, и҆ пожре́тъ до́мы і҆ерⷭ҇ли̑мли и҆ не ᲂу҆га́снетъ.
  • Грех Иуды написан железным резцом, алмазным острием начертан на скрижали сердца их и на рогах жертвенников их.
  • Как о сыновьях своих, воспоминают они о жертвенниках своих и дубравах своих у зеленых дерев, на высоких холмах.
  • Гору Мою в поле, имущество твое и все сокровища твои отдам на расхищение, и все высоты твои – за грехи во всех пределах твоих.
  • И ты чрез себя лишишься наследия твоего, которое Я дал тебе, и отдам тебя в рабство врагам твоим, в землю, которой ты не знаешь, потому что вы воспламенили огонь гнева Моего; он будет гореть во веки.
  • Так говорит Господь: проклят человек, который надеется на человека и плоть делает своею опорою, и которого сердце удаляется от Господа.
  • Он будет как вереск в пустыне и не увидит, когда придет доброе, и поселится в местах знойных в степи, на земле бесплодной, необитаемой.
  • Благословен человек, который надеется на Господа, и которого упование – Господь.
  • Ибо он будет как дерево, посаженное при водах и пускающее корни свои у потока; не знает оно, когда приходит зной; лист его зелен, и во время засухи оно не боится и не перестает приносить плод.
  • Лукаво сердце человеческое более всего и крайне испорчено; кто узнает его?
  • Я, Господь, проникаю сердце и испытываю внутренности, чтобы воздать каждому по пути его и по плодам дел его.
  • Куропатка садится на яйца, которых не несла; таков приобретающий богатство неправдою: он оставит его на половине дней своих, и глупцом останется при конце своем.
  • Престол славы, возвышенный от начала, есть место освящения нашего.
  • Ты, Господи, надежда Израилева; все, оставляющие Тебя, посрамятся. «Отступающие от Меня будут написаны на прахе, потому что оставили Господа, источник воды живой».
  • Исцели меня, Господи, и исцелен буду; спаси меня, и спасен буду; ибо Ты хвала моя.
  • Вот, они говорят мне: «где слово Господне? пусть оно придет!»
  • Я не спешил быть пастырем у Тебя и не желал бедственного дня, Ты это знаешь; что вышло из уст моих, открыто пред лицем Твоим.
  • Не будь страшен для меня, Ты – надежда моя в день бедствия.
  • Пусть постыдятся гонители мои, а я не буду постыжен; пусть они вострепещут, а я буду бестрепетен; наведи на них день бедствия и сокруши их сугубым сокрушением.
  • Так сказал мне Господь: пойди и стань в воротах сынов народа, которыми входят цари Иудейские и которыми они выходят, и во всех воротах Иерусалимских,
  • и говори им: слушайте слово Господне, цари Иудейские, и вся Иудея, и все жители Иерусалима, входящие сими воротами.
  • Так говорит Господь: берегите души свои и не носите нош в день субботний и не вносите их воротами Иерусалимскими,
  • и не выносите нош из домов ваших в день субботний, и не занимайтесь никакою работою, но святите день субботний так, как Я заповедал отцам вашим,
  • которые впрочем не послушались и не приклонили уха своего, но сделались жестоковыйными, чтобы не слушать и не принимать наставления.
  • И если вы послушаете Меня в том, говорит Господь, чтобы не носить нош воротами сего города в день субботний и чтобы святить субботу, не занимаясь в этот день никакою работою,
  • то воротами сего города будут входить цари и князья, сидящие на престоле Давида, ездящие на колесницах и на конях, они и князья их, Иудеи и жители Иерусалима, и город сей будет обитаем вечно.
  • И будут приходить из городов Иудейских, и из окрестностей Иерусалима, и из земли Вениаминовой, и с равнины и с гор и с юга, и приносить всесожжение и жертву, и хлебное приношение, и ливан, и благодарственные жертвы в дом Господень.
  • А если не послушаете Меня в том, чтобы святить день субботний и не носить нош, входя в ворота Иерусалима в день субботний, то возжгу огонь в воротах его, и он пожрет чертоги Иерусалима и не погаснет.
  • ἐπι­κατα­́ρα­τος ὁ ἄνθρωπος ὃς τὴν ἐλπίδα ἔχει ἐπ᾿ ἄνθρωπον καὶ στηρίσει σάρκα βραχίονος αὐτοῦ ἐπ᾿ αὐτόν καὶ ἀπο­̀ κυρίου ἀπο­στῇ ἡ καρδία αὐτοῦ
  • καὶ ἔσται ὡς ἡ ἀγριομυρίκη ἡ ἐν τῇ ἐρήμῳ οὐκ ὄψ­σε­ται ὅταν ἔλθῃ τὰ ἀγαθά καὶ κατα­σκηνώσει ἐν ἁλίμοις καὶ ἐν ἐρήμῳ ἐν γῇ ἁλμυρᾷ ἥτις οὐ κατοικεῖται
  • καὶ εὐλογημένος ὁ ἄνθρωπος ὃς πέποιθεν ἐπι­̀ τῷ κυρίῳ καὶ ἔσται κύριος ἐλπὶς αὐτοῦ
  • καὶ ἔσται ὡς ξύλον εὐθηνοῦν παρ᾿ ὕδατα καὶ ἐπι­̀ ἰκμάδα βαλεῖ ῥίζας αὐτοῦ καὶ οὐ φοβηθή­σε­ται ὅταν ἔλθῃ καῦμα καὶ ἔσται ἐπ᾿ αὐτῷ στελέχη ἀλσώδη ἐν ἐνιαυτῷ ἀβροχίας οὐ φοβηθή­σε­ται καὶ οὐ δια­λείψει ποιῶν καρπόν
  • βαθεῖα ἡ καρδία παρα­̀ πάν­τα καὶ ἄνθρωπός ἐστιν καὶ τίς γνώ­σε­ται αὐτόν
  • ἐγὼ κύριος ἐτάζων καρδίας καὶ δοκιμάζων νεφροὺς τοῦ δοῦναι ἑκάστῳ κατα­̀ τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ καὶ κατα­̀ τοὺς καρποὺς τῶν ἐπι­τηδευμάτων αὐτοῦ
  • ἐφώνησεν πέρδιξ συν­ήγαγεν ἃ οὐκ ἔτεκεν ποιῶν πλοῦτον αὐτοῦ οὐ μετὰ κρίσεως ἐν ἡμίσει ἡμερῶν αὐτοῦ ἐγκατα­λείψουσιν αὐτόν καὶ ἐπ᾿ ἐσχάτων αὐτοῦ ἔσται ἄφρων
  • θρόνος δόξης ὑψωμένος ἁγίασμα ἡμῶν
  • ὑπομονὴ Ισραηλ κύριε πάν­τες οἱ κατα­λιπόν­τες σε κατα­ισχυνθήτωσαν ἀφεστηκότες ἐπι­̀ τῆς γῆς γραφήτωσαν ὅτι ἐγκατέλιπον πηγὴν ζωῆς τὸν κύριον
  • ἴασαί με κύριε καὶ ἰαθήσομαι σῶσόν με καὶ σωθήσομαι ὅτι καύχημά μου σὺ εἶ
  • ἰδοὺ αὐτοὶ λέγουσι προ­́ς με ποῦ ἐστιν ὁ λόγος κυρίου ἐλθάτω
  • ἐγὼ δὲ οὐκ ἐκοπίασα κατα­κολουθῶν ὀπίσω σου καὶ ἡμέραν ἀνθρώπου οὐκ ἐπεθύμησα σὺ ἐπι­́στῃ τὰ ἐκπορευόμενα δια­̀ τῶν χειλέων μου προ­̀ προ­σώπου σού ἐστιν
  • μὴ γενηθῇς μοι εἰς ἀλλοτρίωσιν φειδόμενός μου ἐν ἡμέρᾳ πονηρᾷ
  • κατα­ισχυνθήτωσαν οἱ διώκον­τές με καὶ μὴ κατα­ισχυνθείην ἐγώ πτοηθείησαν αὐτοί καὶ μὴ πτοηθείην ἐγώ ἐπάγαγε ἐπ᾿ αὐτοὺς ἡμέραν πονηράν δισ­σὸν σύν­τριμμα σύν­τριψον αὐτούς
  • τάδε λέγει κύριος βάδισον καὶ στῆθι ἐν πύλαις υἱῶν λαοῦ σου ἐν αἷς εἰσπορεύ­ον­ται ἐν αὐταῖς βασιλεῖς Ιουδα καὶ ἐν αἷς ἐκπορεύ­ον­ται ἐν αὐταῖς καὶ ἐν πάσαις ταῖς πύλαις Ιερουσαλημ
  • καὶ ἐρεῖς προ­̀ς αὐτούς ἀκούσατε λόγον κυρίου βασιλεῖς Ιουδα καὶ πᾶσα Ιουδαία καὶ πᾶσα Ιερουσαλημ οἱ εἰσπορευόμενοι ἐν ταῖς πύλαις ταύταις
  • τάδε λέγει κύριος φυλάσ­σεσθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν καὶ μὴ αἴρετε βαστάγματα ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων καὶ μὴ ἐκπορεύ­εσθε ταῖς πύλαις Ιερουσαλημ
  • καὶ μὴ ἐκφέρετε βαστάγματα ἐξ οἰκιῶν ὑμῶν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων καὶ πᾶν ἔργον οὐ ποιήσετε ἁγιάσατε τὴν ἡμέραν τῶν σαββάτων καθὼς ἐνετειλάμην τοῖς πατράσιν ὑμῶν καὶ οὐκ ἤκουσαν καὶ οὐκ ἔκλιναν τὸ οὖς αὐτῶν
  • καὶ ἐσκλήρυναν τὸν τράχηλον αὐτῶν ὑπὲρ τοὺς πατέρας αὐτῶν τοῦ μὴ ἀκοῦσαί μου καὶ τοῦ μὴ δέξασθαι παιδείαν
  • καὶ ἔσται ἐὰν ἀκοῇ ἀκούσητέ μου λέγει κύριος τοῦ μὴ εἰσφέρειν βαστάγματα δια­̀ τῶν πυλῶν τῆς πόλεως ταύτης ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων καὶ ἁγιάζειν τὴν ἡμέραν τῶν σαββάτων τοῦ μὴ ποιεῖν πᾶν ἔργον
  • καὶ εἰσελεύ­σον­ται δια­̀ τῶν πυλῶν τῆς πόλεως ταύτης βασιλεῖς καὶ ἄρχον­τες καθήμενοι ἐπι­̀ θρόνου Δαυιδ καὶ ἐπι­βεβηκότες ἐφ᾿ ἅρμασιν καὶ ἵπποις αὐτῶν αὐτοὶ καὶ οἱ ἄρχον­τες αὐτῶν ἄνδρες Ιουδα καὶ οἱ κατοικοῦν­τες Ιερουσαλημ καὶ κατοικισθή­σε­ται ἡ πόλις αὕτη εἰς τὸν αἰῶνα
  • καὶ ἥξουσιν ἐκ τῶν πόλεων Ιουδα καὶ κυκλόθεν Ιερουσαλημ καὶ ἐκ γῆς Βενιαμιν καὶ ἐκ τῆς πεδινῆς καὶ ἐκ τοῦ ὄρους καὶ ἐκ τῆς προ­̀ς νότον φέρον­τες ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίαν καὶ θυμιάματα καὶ μαναα καὶ λίβανον φέρον­τες αἴνεσιν εἰς οἶκον κυρίου
  • καὶ ἔσται ἐὰν μὴ εἰσακούσητέ μου τοῦ ἁγιάζειν τὴν ἡμέραν τῶν σαββάτων τοῦ μὴ αἴρειν βαστάγματα καὶ μὴ εἰσπορεύ­εσθαι ταῖς πύλαις Ιερουσαλημ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων καὶ ἀνάψω πῦρ ἐν ταῖς πύλαις αὐτῆς καὶ κατα­φάγεται ἄμφοδα Ιερουσαλημ καὶ οὐ σβεσθή­σε­ται
  • 犹 大 的 罪 是 用 铁 笔 , 用 金 钢 钻 记 录 的 , 铭 刻 在 他 们 的 心 版 上 和 坛 角 上 。
  • 他 们 的 儿 女 记 念 他 们 高 冈 上 , 青 翠 树 旁 的 坛 和 木 偶 。
  • 我 田 野 的 山 哪 , 我 必 因 你 在 四 境 之 内 所 犯 的 罪 , 把 你 的 货 物 , 财 宝 , 并 邱 坛 当 掠 物 交 给 仇 敌 。
  • 并 且 你 因 自 己 的 罪 必 失 去 我 所 赐 给 你 的 产 业 。 我 也 必 使 你 在 你 所 不 认 识 的 地 上 服 事 你 的 仇 敌 。 因 为 你 使 我 怒 中 起 火 , 直 烧 到 永 远 。
  • 耶 和 华 如 此 说 , 倚 靠 人 血 肉 的 膀 臂 , 心 中 离 弃 耶 和 华 的 , 那 人 有 祸 了 。
  • 因 他 必 像 沙 漠 的 杜 松 , 不 见 福 乐 来 到 , 却 要 住 旷 野 乾 旱 之 处 , 无 人 居 住 的 硷 地 。
  • 倚 靠 耶 和 华 , 以 耶 和 华 为 可 靠 的 , 那 人 有 福 了 。
  • 他 必 像 树 栽 于 水 旁 , 在 河 边 扎 根 , 炎 热 来 到 , 并 不 惧 怕 , 叶 子 仍 必 青 翠 , 在 乾 旱 之 年 毫 无 挂 虑 , 而 且 结 果 不 止 。
  • 人 心 比 万 物 都 诡 诈 , 坏 到 极 处 , 谁 能 识 透 呢 。
  • 我 耶 和 华 是 鉴 察 人 心 , 试 验 人 肺 腑 的 , 要 照 各 人 所 行 的 和 他 作 事 的 结 果 报 应 他 。
  • 那 不 按 正 道 得 财 的 , 好 像 鹧 鸪 ? ? 不 是 自 己 下 的 蛋 。 到 了 中 年 , 那 财 都 必 离 开 他 , 他 终 久 成 为 愚 顽 人 。
  • 我 们 的 圣 所 是 荣 耀 的 宝 座 , 从 太 初 安 置 在 高 处 。
  • 耶 和 华 以 色 列 的 盼 望 阿 , 凡 离 弃 你 的 必 致 蒙 羞 。 耶 和 华 说 , 离 开 我 的 , 他 们 的 名 字 必 写 在 土 里 , 因 为 他 们 离 弃 我 这 活 水 的 泉 源 。
  • 耶 和 华 阿 , 求 你 医 治 我 , 我 便 痊 愈 , 拯 救 我 , 我 便 得 救 。 因 你 是 我 所 赞 美 的 。
  • 他 们 对 我 说 , 耶 和 华 的 话 在 哪 里 呢 。 叫 这 话 应 验 吧 。
  • 至 于 我 , 那 跟 从 你 作 牧 人 的 职 分 , 我 并 没 有 急 忙 离 弃 , 也 没 有 想 那 灾 殃 的 日 子 。 这 是 你 知 道 的 。 我 口 中 所 出 的 言 语 都 在 你 面 前 。
  • 不 要 使 我 因 你 惊 恐 。 当 灾 祸 的 日 子 , 你 是 我 的 避 难 所 。
  • 愿 那 些 逼 迫 我 的 蒙 羞 , 却 不 要 使 我 蒙 羞 。 使 他 们 惊 惶 , 却 不 要 使 我 惊 惶 。 使 灾 祸 的 日 子 临 到 他 们 , 以 加 倍 的 毁 坏 毁 坏 他 们 。
  • 耶 和 华 对 我 如 此 说 , 你 去 站 在 平 民 的 门 口 , 就 是 犹 大 君 王 出 入 的 门 , 又 站 在 耶 路 撒 冷 的 各 门 口 ,
  • 对 他 们 说 , 你 们 这 犹 大 君 王 和 犹 大 众 人 , 并 耶 路 撒 冷 的 一 切 居 民 , 凡 从 这 些 门 进 入 的 都 当 听 耶 和 华 的 话 。
  • 耶 和 华 如 此 说 , 你 们 要 谨 慎 , 不 要 在 安 息 日 担 什 么 担 子 进 入 耶 路 撒 冷 的 各 门 。
  • 也 不 要 在 安 息 日 从 家 中 担 出 担 子 去 。 无 论 何 工 都 不 可 作 , 只 要 以 安 息 日 为 圣 日 , 正 如 我 所 吩 咐 你 们 列 祖 的 。
  • 他 们 却 不 听 从 , 不 侧 耳 而 听 , 竟 硬 着 颈 项 不 听 , 不 受 教 训 。
  • 耶 和 华 说 , 你 们 若 留 意 听 从 我 , 在 安 息 日 不 担 什 么 担 子 进 入 这 城 的 各 门 , 只 以 安 息 日 为 圣 日 , 在 那 日 无 论 何 工 都 不 作 。
  • 那 时 就 有 坐 大 卫 宝 座 的 君 王 和 首 领 , 他 们 与 犹 大 人 , 并 耶 路 撒 冷 的 居 民 , 或 坐 车 , 或 骑 马 , 进 入 这 城 的 各 门 , 而 且 这 城 必 存 到 永 远 。
  • 也 必 有 人 从 犹 大 城 邑 和 耶 路 撒 冷 四 围 的 各 处 , 从 便 雅 悯 地 , 高 原 , 山 地 , 并 南 地 而 来 , 都 带 燔 祭 , 平 安 祭 , 素 祭 , 和 乳 香 , 并 感 谢 祭 , 到 耶 和 华 的 殿 去 。
  • 你 们 若 不 听 从 我 , 不 以 安 息 日 为 圣 日 , 仍 在 安 息 日 担 担 子 , 进 入 耶 路 撒 冷 的 各 门 , 我 必 在 各 门 中 点 火 。 这 火 也 必 烧 毁 耶 路 撒 冷 的 宫 殿 , 不 能 熄 灭 。
  • Der HERR sagt: »Volk von Juda, deine Schuld ist in dein Herz geschrieben und auf die Hörner deiner Altäre, so unauslöschlich wie eine Inschrift, die mit einem Meißel mit Diamantspitze in eine Steintafel gehauen wird.
  • Du kümmerst dich um deine Götzenaltäre und um deine geweihten Pfähle unter den grünen Bäumen auf den Bergen und Hügeln im Land, als wären es deine eigenen Kinder. Du Volk von Berg- und Hügelpilgern! Ich gebe deinen ganzen Besitz und alle deine Opferstätten zur Plünderung frei. Das ist die Strafe für das Unrecht, das du überall in deinem Gebiet begangen hast.
  • Das Land, das ich dir als Erbbesitz gegeben habe, wirst du verlassen müssen; das hast du dir selbst zuzuschreiben. Ich mache dich zum Sklaven deiner Feinde in einem fernen, unbekannten Land. Denn du hast meinen Zorn wie ein Feuer angefacht und dieses Feuer hört nie mehr auf zu brennen!«
  • Der HERR sagt: »Fluch über alle, die sich von mir abwenden und stattdessen auf die Hilfe vergänglicher Menschen vertrauen!
  • Sie sind wie kümmerliche Sträucher in der Steppe, in steiniger Wüste, in ödem, unbewohnbarem Land. Sie werden niemals Glück erleben.
  • Doch Segen soll über alle kommen, die allein auf mich, den HERRN, ihr Vertrauen setzen!
  • Sie sind wie Bäume, die am Wasser stehen und ihre Wurzeln zum Bach hin ausstrecken. Sie fürchten nicht die glühende Hitze; ihr Laub bleibt grün und frisch. Selbst wenn der Regen ausbleibt, leiden sie keine Not. Nie hören sie auf, Frucht zu tragen.
  • Nichts ist so abgründig wie das menschliche Herz. Voll Unheil ist es; wer kann es durchschauen?
  • Ich, der HERR, sehe bis auf seinen Grund, ich kenne die geheimsten Wünsche der Menschen. Ich gebe jedem, was er aufgrund seiner Taten verdient hat.
  • Allen, die auf unrechtmäßige Weise zu Reichtum gekommen sind, geht es wie einem Vogel, der fremde Eier ausgebrütet hat und zusehen muss, wie die Jungen ihm davonlaufen: In den besten Jahren müssen sie alles hergeben und am Ende stehen sie mit leeren Händen da.«
  • Ein herrlicher Thron, der von jeher alle Welt überragt, das ist unser Tempel!
  • HERR, du bist die einzige Hoffnung Israels! Alle, die dich verlassen, werden vor Schande vergehen; sie werden verschwinden wie Namen, die man in den Staub schrieb. Denn sie haben dich, die Quelle frischen Wassers, verlassen!
  • Heile du mich, HERR, dann werde ich wieder gesund! Hilf mir, dann ist mir wirklich geholfen! Du hast mir doch immer Grund gegeben, dich zu preisen.
  • Sie sagen zu mir: »Wo bleibt denn das Unglück, das der HERR angedroht hat? Es soll doch kommen!«
  • HERR, du weißt, ich habe mich nie geweigert, deine Aufträge auszuführen. Und eine Katastrophe habe ich schon gar nicht herbeigewünscht. Alles, was ich gesagt habe, weißt du genau.
  • Willst du mir jetzt Angst einjagen? Du bist doch meine Zuflucht, wenn das Unglück kommt!
  • Bring Schande über alle, die mir nachstellen – aber nicht über mich! Ihnen soll der Schreck in die Glieder fahren – aber nicht mir! Bring den Unglückstag über sie und gib ihnen die volle Strafe, so wie sie es verdienen!
  • Der HERR befahl mir: »Stell dich an das Haupttor der Stadt, durch das die Könige von Juda ein- und ausziehen, und auch an alle die anderen Tore
  • und ruf dort aus: ́Hört, was der HERR euch zu sagen hat, ihr Könige von Juda und ihr alle, die ihr durch diese Tore ein- und ausgeht, Leute von Juda und Bewohner Jerusalems!
  • So spricht der HERR: Wenn euch euer Leben lieb ist, dann hütet euch, am Sabbat irgendeine Ware aufzuladen und mit ihr durch irgendeines dieser Tore zu kommen!
  • Nicht einmal aus eurem Haus sollt ihr etwas hinaustragen an diesem Tag. Am Sabbat muss jede Arbeit ruhen. Ihr sollt ihn als einen heiligen Tag begehen, der ausschließlich mir gehört. So habe ich es schon euren Vorfahren befohlen,
  • aber sie haben nicht auf mich gehört und sich nicht darum gekümmert. Hartnäckig haben sie sich geweigert, mein Gebot zu beachten.
  • Folgt nicht ihrem schlechten Beispiel! Hört auf mich, unterlasst es, am Sabbat mit euren Waren bepackt durch die Tore dieser Stadt zu kommen, und begeht den Sabbat als einen heiligen Tag, der mir gehört und an dem alle Arbeit ruht!
  • Dann werden auch künftig Könige aus der Familie Davids auf Pferden und Wagen ein- und ausziehen durch diese Tore, ebenso ihre hohen Beamten, das Volk von Juda und die Bewohner Jerusalems. Für immer wird dann diese Stadt bewohnt bleiben.
  • Und auch künftig werden die Leute aus den Städten in Juda, aus den Dörfern rings um Jerusalem, aus dem Land Benjamin, aus dem Hügelland, dem Gebirge und dem Steppengebiet im Süden hierher zum Tempel kommen, um ihre Opfergaben zu bringen: Brandopfer und Mahlopfer, Speiseopfer und Weihrauch und Dankopfer.
  • Wenn ihr aber nicht auf mich hört, wenn ihr den Sabbat behandelt wie jeden anderen Tag, an dem ihr mit Lasten beladen durch die Tore Jerusalems kommt, dann werde ich Feuer an diese Tore legen, das wird die Paläste Jerusalems fressen und niemand kann es löschen!́«