Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Книга пророка Иеремии

 
  • Во вре́мѧ ѻ҆́но, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆зве́ргꙋтъ кѡ́сти царе́й і҆ꙋ́ды и҆ кѡ́сти кнѧзе́й є҆гѡ̀, и҆ кѡ́сти свѧще́нникѡвъ и҆ кѡ́сти проро́кѡвъ и҆ кѡ́сти ѡ҆бита́ющихъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ и҆з̾ гробѡ́въ и҆́хъ
  • и҆ пове́ргꙋтъ и҆̀хъ проти́вꙋ со́лнца и҆ лꙋны̀ и҆ проти́вꙋ всѣ́хъ ѕвѣ́здъ небе́сныхъ и҆ проти́вꙋ всегѡ̀ во́инства небе́снагѡ, и҆̀хже возлюби́ша и҆ и҆̀мже слꙋжи́ша и҆ в̾слѣ́дъ и҆́хъ ходи́ша, и҆ и҆́хже держа́хꙋсѧ и҆ и҆̀мже поклони́шасѧ: неѡпла́кани и҆ непогребе́ни бꙋ́дꙋтъ и҆ въ примѣ́ръ на лицы̀ землѝ бꙋ́дꙋтъ:
  • ꙗ҆́кѡ и҆збра́ша па́че сме́рть, не́же живо́тъ, и҆ всѣ̑мъ, и҆̀же ѡ҆ста́ша ѿ пле́мене сегѡ̀ стропти́вагѡ во всѣ́хъ мѣ́стѣхъ, а҆́може и҆зри́нꙋ и҆̀хъ, речѐ гдⷭ҇ь си́лъ.
  • И҆ рече́ши къ ни̑мъ: поне́же сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: є҆да̀ па́даѧй не востае́тъ, и҆лѝ ѿвраща́ѧйсѧ не ѡ҆брати́тсѧ;
  • Вскꙋ́ю ѿврати́шасѧ лю́дїе моѝ сі́и во і҆ерⷭ҇ли́мѣ ѿвраще́нїемъ безстꙋ́днымъ и҆ ᲂу҆крѣпи́шасѧ во произволе́нїи свое́мъ и҆ не восхотѣ́ша ѡ҆брати́тисѧ;
  • Внима́йте и҆ слꙋ́шайте: не та́кѡ ли возглаго́лютъ: нѣ́сть человѣ́къ творѧ́й покаѧ́нїе ѡ҆ грѣсѣ̀ свое́мъ, глаго́лѧ: что̀ сотвори́хъ; И҆знемо́же бѣжа́й ѿ тече́нїѧ своегѡ̀, а҆́ки ко́нь ᲂу҆трꙋжде́нъ во ржа́нїи свое́мъ.
  • Є҆рѡді́а {Въ гре́ч.: а҆сі́да.} на небесѝ позна̀ вре́мѧ своѐ, го́рлица и҆ ла́стовица се́льнаѧ, вра́бїе сохрани́ша времена̀ вхо́дѡвъ свои́хъ: лю́дїе же моѝ сі́и не позна́ша сꙋде́бъ гдⷭ҇нихъ.
  • Ка́кѡ рече́те, ꙗ҆́кѡ мы̀ мꙋ́дри є҆смы̀ и҆ зако́нъ гдⷭ҇ень съ на́ми є҆́сть; И҆́стиннѡ всꙋ́е бы́сть тро́сть лжи́ваѧ кни́жникѡмъ.
  • Постыдѣ́шасѧ премꙋ́дрїи, и҆ ᲂу҆страше́ни и҆ пои́мани бы́ша, сло́во бо гдⷭ҇не ѿверго́ша: ка́ѧ мꙋ́дрость є҆́сть въ ни́хъ;
  • Сегѡ̀ ра́ди да́мъ жєны̀ и҆́хъ и҆ны̑мъ и҆ се́ла и҆́хъ наслѣ́дникѡмъ, поне́же ѿ ма́ла да́же до вели́ка всѝ златолю́бїю послѣ́дꙋютъ и҆ ѿ проро́ка да́же до свѧще́нника всѝ творѧ́тъ лжꙋ̀,
  • и҆ и҆сцѣлѧ́хꙋ сотрє́нїѧ дще́ре люді́й мои́хъ, ко безче́стїю глаго́люще: ми́ръ, ми́ръ. И҆ не бѣ̀ ми́ра.
  • Постыжде́ни сꙋ́ть, ꙗ҆́кѡ гнꙋ́сство сотвори́ша и҆ постыдѣ́нїемъ не постыдѣ́шасѧ и҆ посрами́тисѧ не вѣ́дѣша: сегѡ̀ ра́ди падꙋ́тъ междꙋ̀ па́дающими, во вре́мѧ посѣще́нїѧ своегѡ̀ падꙋ́тъ, речѐ гдⷭ҇ь.
  • И҆ соберꙋ́тъ плоды̀ и҆́хъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь: нѣ́сть гро́зда на лозѣ̀, и҆ не сꙋ́ть смѡ́кви на смоко́вницахъ, и҆ ли́ствїе ѿпадо́ша: и҆ да́хъ и҆̀мъ, и҆ мимоидо́ша и҆́хъ.
  • Почто̀ мы̀ сѣди́мъ; совокꙋпи́тесѧ и҆ вни́демъ во гра́ды твє́рды и҆ пове́ржемсѧ та́мѡ, ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь бг҃ъ на́шъ ѿри́нꙋ на́съ и҆ напоѝ на́съ водо́ю же́лчи, согрѣши́хомъ бо пред̾ ни́мъ.
  • Жда́хомъ ми́ра, и҆ не бѧ́хꙋ блага̑ѧ: вре́мене ᲂу҆врачева́нїѧ, и҆ сѐ, боѧ́знь.
  • Ѿ да́на слы́шано бы́сть ржа́нїе ко́ней є҆гѡ̀, ѿ гла́са ржа́нїѧ ꙗ҆жде́нїѧ ко́ней потрѧсе́сѧ всѧ̀ землѧ̀: и҆ прїи́детъ и҆ пожре́тъ зе́млю и҆ и҆сполне́нїе є҆ѧ̀, гра́дъ и҆ ѡ҆бита́ющихъ въ не́мъ:
  • ꙗ҆́кѡ сѐ, а҆́зъ послю̀ на ва́съ ѕмїи̑ ᲂу҆мерщвлѧ́ющыѧ, и҆̀мже нѣ́сть ѡ҆баѧ́нїѧ, и҆ ᲂу҆грызꙋ́тъ ва́съ, речѐ гдⷭ҇ь,
  • неисцѣ́льнѡ со болѣ́знїю се́рдца ва́шегѡ и҆счеза́ющагѡ.
  • Сѐ, гла́съ во́плѧ дще́ре люді́й мои́хъ ѿ землѝ и҆здале́ча: є҆да̀ гдⷭ҇ь нѣ́сть въ сїѡ́нѣ; и҆лѝ цр҃ѧ̀ нѣ́сть въ не́мъ; поне́же прогнѣ́ваша мѧ̀ во и҆зва́ѧнныхъ свои́хъ и҆ въ сꙋ́етныхъ чꙋжди́хъ.
  • Про́йде жа́тва, мимои́де лѣ́то, и҆ мы̀ нѣ́смы спасе́ни.
  • Над̾ сокрꙋше́нїемъ дще́ре люді́й мои́хъ сокрꙋше́нъ є҆́смь и҆ ско́рбенъ: во ᲂу҆́жасѣ ѡ҆б̾ѧ́ша мѧ̀ бѡлѣ́зни а҆́ки ражда́ющїѧ.
  • И҆лѝ риті́ны {тꙋ́къ масти́тый и҆з̾ дре́ва текꙋ́щь} нѣ́сть въ галаа́дѣ; и҆лѝ врача̀ нѣ́сть та́мѡ; чесѡ̀ ра́ди нѣ́сть и҆сцѣле́на ра́на дще́ре люді́й мои́хъ;
  • В то время, говорит Господь, выбросят кости царей Иуды, и кости князей его, и кости священников, и кости пророков, и кости жителей Иерусалима из гробов их;
  • и раскидают их пред солнцем и луною и пред всем воинством небесным*, которых они любили и которым служили и в след которых ходили, которых искали и которым поклонялись; не уберут их и не похоронят: они будут навозом на земле. //*Пред звездами.
  • И будут смерть предпочитать жизни все остальные, которые останутся от этого злого племени во всех местах, куда Я изгоню их, говорит Господь Саваоф.
  • И скажи им: так говорит Господь: разве, упав, не встают и, совратившись с дороги, не возвращаются?
  • Для чего этот народ, Иерусалим, находится в упорном отступничестве? они крепко держатся обмана и не хотят обратиться.
  • Я наблюдал и слушал: не говорят они правды, никто не раскаивается в своем нечестии, никто не говорит: «что я сделал?»; каждый обращается на свой путь, как конь, бросающийся в сражение.
  • И аист под небом знает свои определенные времена, и горлица, и ласточка, и журавль наблюдают время, когда им прилететь; а народ Мой не знает определения Господня.
  • Как вы говорите: «мы мудры, и закон Господень у нас»? А вот, лживая трость книжников и его превращает в ложь.
  • Посрамились мудрецы, смутились и запутались в сеть: вот, они отвергли слово Господне; в чем же мудрость их?
  • За то жен их отдам другим, поля их – иным владетелям; потому что все они, от малого до большого, предались корыстолюбию; от пророка до священника – все действуют лживо.
  • И врачуют рану дочери народа Моего легкомысленно, говоря: «мир, мир!», а мира нет.
  • Стыдятся ли они, делая мерзости? нет, они нисколько не стыдятся и не краснеют. За то падут они между падшими; во время посещения их будут повержены, говорит Господь.
  • До конца оберу их, говорит Господь, не останется ни одной виноградины на лозе, ни смоквы на смоковнице, и лист опадет, и что Я дал им, отойдет от них.
  • «Что мы сидим? собирайтесь, пойдем в укрепленные города, и там погибнем; ибо Господь Бог наш определил нас на погибель и дает нам пить воду с желчью за то, что мы грешили пред Господом».
  • Ждем мира, а ничего доброго нет, – времени исцеления, и вот ужасы.
  • От Дана слышен храп коней его, от громкого ржания жеребцов его дрожит вся земля; и придут и истребят землю и всё, что на ней, город и живущих в нем.
  • Ибо вот, Я пошлю на вас змеев, василисков, против которых нет заговариванья, и они будут уязвлять вас, говорит Господь.
  • Когда утешусь я в горести моей! сердце мое изныло во мне.
  • Вот, слышу вопль дщери народа Моего из дальней страны: разве нет Господа на Сионе? разве нет Царя его на нем? – Зачем они подвигли Меня на гнев своими идолами, чужеземными, ничтожными?
  • Прошла жатва, кончилось лето, а мы не спасены.
  • О сокрушении дщери народа моего я сокрушаюсь, хожу мрачен, ужас объял меня.
  • Разве нет бальзама в Галааде? разве нет там врача? Отчего же нет исцеления дщери народа моего?
  • იმხანად, ამბობს უფალი, ამოყრიან იუდას მეფეთა ძვლებს, მის მათავართა ძვლებს, მღვდელთა ძვლებს, წინასწარმეტყველთა ძვლებს და იერუსალიმის მკვიდრთა ძვლებს მათი საფლავებიდან;
  • და მიმოფანტავენ მზის, მთვარისა და ცის ვარსკვლავების წიჩაშე, რომლებიც უყვარდათ მათ, რომელთაც ემსახურებოდნენ, რომელთაც მისდევდნენ, რომელთაც ეკითხებოდნენ, რომელთაც თაყვანისცემდნენ. აღარ შეკრებენ და არ დამარხავენ; ნეხვივით ეყრებიან მიწის პირზე.
  • სიკვდილი სიცოცხლეზე უმჯობესი იქნება ყველა დანარჩომისთვის, ვინც კი დარჩება ამ ბოროტი მოდგმიდან ყოველ ადგილზე, სადაც კი გამიფანტავს ისინი, ამბობს ცაბაოთ უფალი.
  • ეტყვი მათ: ასე ამბობს უფალი: განა ვინც დაცემულა, არ ამდგარა ან ვინც გაბრუნებულა, არ მობრუნებულა?
  • რატომ განდგა ეს ხალხი, იერუსალიმო, სამუდამო განდგომით? სიცრუეს ებღაუჭებიან და აღარ უნდათ მობრუნება.
  • ყური მივუგდე და ვუსმენდი, მაგრამ მართალს არ ლაპარაკობენ, არავინ ინანიებს თავის ავკაცობას, ეს რა ჩავიდინეო. ყველა თავის სარბიელზე გარბის, ბრძოლაში შევარდნილი ცხენივით.
  • ყანჩამაც იცის ცაში თავისი დრო; გვრიტს, მერცხალსა და წეროს არ ეშლებათ მოფრენის ჟამი, ჩემმა ერმა კი არ იცის უფლის განგება.
  • როგორ ამბობთ: ბრძენები ვართ, რადგან უფლის რჯულიაო ჩვენთან? კეთილი. აჰა, სიცრუედ უქცევია იგი მწიგნობართა ცრუ კალამს!
  • თავი შეირცხვინეს ბრძენკაცებმა, დაიბნენ და გაიხლართნენ, აჰა, უარყვეს უფლის სიტყვები და რაღა სიბრძნე აქვთ?
  • ამიტომ მათი ცოლები სხვებს უნდა მივცე, მათი ყანები - ახალ პატრონებს, რადგან პატარიდან დიდამდე ყველა მომხვეჭელია, წინასწარმეტყველიდან მღვდლამდე ყველა ყალბისმქმნელია.
  • ზერელედ მკურნალობენ ჩემი ასულის, ჩემი ერის, ჭრილობებს და გაჰყვირიან: მშვიდობა, მშვიდობაო! მაგრამ არ არის მშვიდობა.
  • განა თუ რცხვენიათ, სიბილწეს რომ სჩადიან? არა! სულაც არ რცხვენიათ, არც კი წითლდებიან. ამიტომაც დაეცემიან დაცემულთა შორის, წაიფორხილებენ, როცა დავსჯი მათ, ამბობს უფალი.
  • პირწმიდად გავცლი მათ, ამბობს უფალი, ერთა მტევანიც არ შერჩება ვაზს და ლეღვი - ლეღვისხეს; დაჭკნება ფოთოლი და, რაც მივეცი მათ, ხელიდან წაუვათ.
  • რას ვუსხედვართ? თავი მოიყარეთ და წავიდეთ ციხე-ქალაქებში, რათა იქ დავიღუპოთ, რადგან უფალმა, ჩვენმა ღმერთმა გაგვწირა დასაღუპად; მოწამლული წყალი შეგვასვა, უფალს რომ შევცოდეთ.
  • ველით მშვიდობას, არ არის სიკეთე, განკურნების ჟამს - და, აჰა, საშინელება!
  • დანიდან ისმის მისი ცხენების ჭიხვინი; მისი მერნების თქარათქურისგან იძვრის დედამიწა; მოდიან, რომ შთანთქან მთელი ქვეყანა, ქალაქები და მათი მკვიდრნი.
  • აჰა, მოგისევთ მოუნუსხავ უნასებს და დაგგესლავენ, ამბობს უფალი.
  • დამძალა ვარამმა, გული შემიღონა.
  • აჰა, მოთქვამს ჩემი ასული, ჩემი ერი, შორი ქვეყნიდან: ნუთუ აღარ არის უფალი სიონში? ნუთუ აღარ არის იქ მისი მეუფე? რატომ გამაჯავრეს თავიანთი კერპებით, უცხოთა ამაოებებით?
  • მკის დრო გავიდა, გასრულდა ზაფხული, ჩვენთვის კი არ მოსულა ხსნა!
  • ჩემი ასულის, ჩემი ერის უბედურებამ გამაუბედურა, დავნაღვლიანდი, შიშმა შემიპყრო.
  • ნუთუ აღარ არის ბალსამონი გალაადში? ნუთუ აღარ არის იქ მკურნალი? რატომ არ უხორცდება ჭრილობა ჩემს ასულს, ჩემს ერს?
  • ოჰ, ნეტავ თავი წყლად მექცეს და თვალები - ცრემლის წყაროდ! დღე და ღამ ვიტირებდი ჩემს დახოცილებს!