Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Евангелие по Иоанну

 
  • Сiя́ глаго́лахъ ва́мъ, да не соблазни́теся.
  • От со́нмищъ иждену́тъ вы́: [Зач. 53.] но прiи́детъ ча́съ, да вся́къ, и́же убiе́тъ вы́, воз­мни́т­ся слу́жбу при­­носи́ти Бо́гу:
  • и сiя́ сотворя́тъ, я́ко не позна́ша Отца́, ни мене́.
  • Но сiя́ глаго́лахъ ва́мъ, да, егда́ прiи́детъ ча́съ, воспомя́нете сiя́, я́ко а́зъ рѣ́хъ ва́мъ: си́хъ же ва́мъ испе́рва не рѣ́хъ, я́ко съ ва́ми бѣ́хъ.
  • Ны́нѣ же иду́ къ посла́в­шему мя́, и никто́же от­ ва́съ вопроша́етъ мене́: ка́мо и́деши?
  • Но я́ко сiя́ глаго́лахъ ва́мъ, ско́рби испо́лнихъ сердца́ ва́ша.
  • Но а́зъ и́стину ва́мъ глаго́лю: у́не е́сть ва́мъ, да а́зъ иду́: а́ще бо не иду́ а́зъ, утѣ́шитель не прiи́детъ къ ва́мъ: а́ще [ли] же иду́, послю́ его́ къ ва́мъ,
  • и при­­ше́дъ о́нъ обличи́тъ мíръ о грѣсѣ́ и о пра́вдѣ и о судѣ́:
  • о грѣсѣ́ у́бо, я́ко не вѣ́руютъ въ мя́:
  • о пра́вдѣ же, я́ко ко Отцу́ мо­ему́ иду́, и ктому́ не ви́дите мене́:
  • о судѣ́ же, я́ко кня́зь мíра сего́ осужде́нъ бы́сть.
  • Еще́ мно́го и́мамъ глаго́лати ва́мъ, но не мо́жете носи́ти ны́нѣ:
  • егда́ же прiи́детъ о́нъ, Ду́хъ и́стины, наста́витъ вы́ на вся́ку и́стину: не от­ себе́ бо глаго́лати и́мать, но ели́ка а́ще услы́шитъ, глаго́лати и́мать, и гряду́щая воз­вѣсти́тъ ва́мъ:
  • о́нъ мя́ просла́витъ, я́ко от­ мо­его́ прiи́метъ и воз­вѣсти́тъ ва́мъ.
  • [Зач. 54.] Вся́, ели́ка и́мать Оте́цъ, моя́ су́ть: сего́ ра́ди рѣ́хъ, я́ко от­ мо­его́ прiи́метъ и воз­вѣсти́тъ ва́мъ.
  • Вма́лѣ, и [ктому́] не ви́дите мене́: и па́ки вма́лѣ, и у́зрите мя́, я́ко иду́ ко Отцу́.
  • Рѣ́ша же от­ учени́къ его́ къ себѣ́: что́ е́сть сiе́, е́же глаго́летъ на́мъ: вма́лѣ, и не ви́дите мене́: и па́ки вма́лѣ, и у́зрите мя́: и: я́ко а́зъ иду́ ко Отцу́?
  • Глаго́лаху у́бо: что́ сiе́ е́сть, е́же глаго́летъ: вма́лѣ, не вѣ́мы, что́ глаго́летъ.
  • Разумѣ́ же Иису́съ, я́ко хотя́ху его́ вопроша́ти, и рече́ и́мъ: о се́мъ ли стяза́етеся между́ собо́ю, я́ко рѣ́хъ: вма́лѣ, и не ви́дите мене́: и па́ки вма́лѣ, и у́зрите мя́?
  • ами́нь, ами́нь глаго́лю ва́мъ, я́ко воспла́четеся и воз­рыда́ете вы́, а мíръ воз­ра́дует­ся: вы́ же печа́льни бу́дете, но печа́ль ва́ша въ ра́дость бу́детъ:
  • жена́ егда́ ражда́етъ, ско́рбь и́мать, я́ко прiи́де го́дъ ея́: егда́ же роди́тъ отроча́, ктому́ не по́мнитъ ско́рби за ра́дость, я́ко роди́ся человѣ́къ въ мíръ:
  • и вы́ же печа́ль и́мате у́бо ны́нѣ: па́ки же узрю́ вы, и воз­ра́дует­ся се́рдце ва́­ше, и ра́дости ва́­шея никто́же во́зметъ от­ ва́съ:
  • и въ то́й де́нь мене́ не воспро́сите ничесо́же. [Зач. 55.] Ами́нь, ами́нь глаго́лю ва́мъ, я́ко ели́ка а́ще [чесо́] про́сите от­ Отца́ во и́мя мое́, да́стъ ва́мъ:
  • досе́лѣ не проси́сте ничесо́же во и́мя мое́: проси́те, и прiи́мете, да ра́дость ва́ша испо́лнена бу́детъ.
  • Сiя́ въ при́тчахъ глаго́лахъ ва́мъ: но прiи́детъ ча́съ, егда́ ктому́ въ при́тчахъ не глаго́лю ва́мъ, но я́вѣ о Отцѣ́ воз­вѣщу́ ва́мъ.
  • Въ то́й де́нь во и́мя мое́ воспро́сите, и не глаго́лю ва́мъ, я́ко а́зъ умолю́ Отца́ о ва́съ:
  • са́мъ бо Оте́цъ лю́битъ вы́, я́ко вы́ мене́ воз­люби́сте и вѣ́ровасте, я́ко а́зъ от­ Бо́га изыдо́хъ.
  • Изыдо́хъ от­ Отца́, и прiидо́хъ въ мíръ: [и] па́ки оставля́ю мíръ, и иду́ ко Отцу́.
  • Глаго́лаша ему́ ученицы́ его́: се́, ны́нѣ не обину́яся глаго́леши, а при́тчи ни ко­ея́же не глаго́леши:
  • ны́нѣ вѣ́мы, я́ко вѣ́си вся́ и не тре́буеши, да кто́ тя́ вопроша́етъ: о се́мъ вѣ́руемъ, я́ко от­ Бо́га изше́лъ еси́.
  • Отвѣща́ и́мъ Иису́съ: ны́нѣ ли вѣ́руете?
  • се́, гряде́тъ ча́съ, и ны́нѣ прiи́де, да разы́детеся кі́йждо во своя́ и мене́ еди́наго оста́вите: и нѣ́смь еди́нъ, я́ко Оте́цъ со мно́ю е́сть:
  • сiя́ глаго́лахъ ва́мъ, да во мнѣ́ ми́ръ и́мате: въ мíрѣ ско́рбни бу́дете: но дерза́йте, [я́ко] а́зъ побѣди́хъ мíръ.
  • Сие сказал Я вам, чтобы вы не соблазнились.
  • Изгонят вас из синагог; [Зач. 53.] даже наступает время, когда всякий, убивающий вас, будет думать, что он тем служит Богу.
  • Так будут поступать, потому что не познали ни Отца, ни Меня.
  • Но Я сказал вам сие для того, чтобы вы, когда придет то время, вспомнили, что Я сказывал вам о том; не говорил же сего вам сначала, потому что был с вами.
  • А теперь иду к Пославшему Меня, и никто из вас не спрашивает Меня: куда идешь?
  • Но оттого, что Я сказал вам это, печалью исполнилось сердце ваше.
  • Но Я истину говорю вам: лучше для вас, чтобы Я пошел; ибо, если Я не пойду, Утешитель не приидет к вам; а если пойду, то пошлю Его к вам,
  • и Он, придя, обличит мир о грехе и о правде и о суде:
  • о грехе, что не веруют в Меня;
  • о правде, что Я иду к Отцу Моему, и уже не увидите Меня;
  • о суде же, что князь мира сего осужден.
  • Еще многое имею сказать вам; но вы теперь не можете вместить.
  • Когда же приидет Он, Дух истины, то наставит вас на всякую истину: ибо не от Себя говорить будет, но будет говорить, что услышит, и будущее возвестит вам.
  • Он прославит Меня, потому что от Моего возьмет и возвестит вам.
  • [Зач. 54.] Все, что имеет Отец, есть Мое; потому Я сказал, что от Моего возьмет и возвестит вам.
  • Вскоре вы не увидите Меня, и опять вскоре увидите Меня, ибо Я иду к Отцу.
  • Тут некоторые из учеников Его сказали один другому: что это Он говорит нам: вскоре не увидите Меня, и опять вскоре увидите Меня, и: Я иду к Отцу?
  • Итак они говорили: что это говорит Он: «вскоре»? Не знаем, что говорит.
  • Иисус, уразумев, что хотят спросить Его, сказал им: о том ли спрашиваете вы один другого, что Я сказал: вскоре не увидите Меня, и опять вскоре увидите Меня?
  • Истинно, истинно говорю вам: вы восплачете и возрыдаете, а мир возрадуется; вы печальны будете, но печаль ваша в радость будет.
  • Женщина, когда рождает, терпит скорбь, потому что пришел час ее; но когда родит младенца, уже не помнит скорби от радости, потому что родился человек в мир.
  • Так и вы теперь имеете печаль; но Я увижу вас опять, и возрадуется сердце ваше, и радости вашей никто не отнимет у вас;
  • и в тот день вы не спросите Меня ни о чем. || [Зач. 55.] Истинно, истинно говорю вам: о чем ни попросите Отца во имя Мое, даст вам.
  • Доныне вы ничего не просили во имя Мое; проси́те, и полу́чите, чтобы радость ваша была совершенна.
  • Доселе Я говорил вам притчами; но наступает время, когда уже не буду говорить вам притчами, но прямо возвещу вам об Отце.
  • В тот день будете просить во имя Мое, и не говорю вам, что Я буду просить Отца о вас:
  • ибо Сам Отец любит вас, потому что вы возлюбили Меня и уверовали, что Я исшел от Бога.
  • Я исшел от Отца и пришел в мир; и опять оставляю мир и иду к Отцу.
  • Ученики Его сказали Ему: вот, теперь Ты прямо говоришь, и притчи не говоришь никакой.
  • Теперь видим, что Ты знаешь все и не имеешь нужды, чтобы кто спрашивал Тебя. Посему веруем, что Ты от Бога исшел.
  • Иисус отвечал им: теперь веруете?
  • Вот, наступает час, и настал уже, что вы рассеетесь каждый в свою сторону и Меня оставите одного; но Я не один, потому что Отец со Мною.
  • Сие сказал Я вам, чтобы вы имели во Мне мир. В мире будете иметь скорбь; но мужайтесь: Я победил мир.
  • ამას გეტყოდე თქუენ, რაჲთა არა დაჰბრკოლდეთ.
  • კრებულისაგან განგასხნენ თქუენ. არამედ მოვალს ჟამი, რაჲთა ყოველმან რომელმან მოგწყჳდნეს თქუენ, ჰგონებდეს, ვითარმედ მსხუერპლი შეწირა ღმრთისა.
  • და ესე გიყონ თქუენ, რამეთუ არა იციან მომავლინებელი ჩემი მამაჲ, არცა მე.
  • არამედ ამას გეტყოდე თქუენ, რაჲთა რაჟამს მოიწიოს ჟამი იგი, მოიჴსენოთ მათი, რამეთუ მე გარქუ თქუენ. ესე პირველითგან არა გარქუ თქუენ, რამეთუ თქუენ თანა ვიყავ.
  • ხოლო აწ მივალ მომავლინებელისა ჩემისა, და არავინ თქუენგანი მკითხავს მე, ვითარმედ: ვიდრე ხუალ?
  • არამედ ამას რაჲ გეტყოდე თქუენ, მწუხარებამან აღავსნა გულნი თქუენნი.
  • არამედ მე ჭეშმარიტსა გეტყჳ თქუენ: უმჯობეს არს თქუენდა, რაჲთა მე წარვიდე; უკუეთუ მე არა წარვიდე, ნუგეშინის-მცემელი იგი არა მოვიდეს თქუენდა; უკუეთუ მე წარვიდე, მოვავლინო იგი თქუენდა.
  • და მოვიდეს იგი და ამხილოს სოფელსა ცოდვისათჳს და სიმართლისათჳს და სასჯელისათჳს:
  • ცოდვისათჳს ესრეთ, რამეთუ არა ჰრწმენა ჩემდა მომართ;
  • ხოლო სიმართლისათჳს, რამეთუ მე მამისა ჩემისა მივალ, და არღარა მხედვიდეთ მე;
  • ხოლო სასჯელისათჳს, რამეთუ მთავარი იგი ამის სოფლისაჲ დასჯილ არს.
  • ფრიადღა მაქუს სიტყუად თქუენდა, არამედ აწ არღარა ძალგიც ტჳრთვად.
  • ხოლო ოდეს მოვიდეს სული იგი ჭეშმარიტებისაჲ, გიძღოდის თქუენ ჭეშმარიტებასა ყოველსა, რამეთუ არა იტყოდის თავით თჳსით, არამედ რაოდენი-რაჲ ესმეს, იტყოდის და მომავალი იგი გითხრას თქუენ.
  • მან მე მადიდოს, რამეთუ ჩემგან მიიღოს და გითხრას თქუენ.
  • ყოველი, რაოდენი აქუს მამასა, ჩემი არს; და ამისთჳს გარქუ თქუენ, რამეთუ: ჩემგან მიიღოს და გითხრას თქუენ.
  • მცირედღა, და არღარა მხედვიდეთ მე; და კუალად მცირედღა, და მიხილოთ მე, რამეთუ მე მივალ მამისა ჩემისა.
  • ჰრქუეს უკუე მოწაფეთა მისთა ურთიერთას: რაჲ არს, რომელსა-ესე მეტყჳს ჩუენ: მცირედღა, და არღარა მხედვიდეთ მე; და კუალად მცირედღა, და მიხილოთ მე, და რამეთუ მე მივალ მამისა ჩემისა?
  • და იტყოდეს უკუე: რაჲ არს ესე „მცირედ“? არა უწყით, რასა იტყჳს.
  • გულისჴმა-ყო იესუ, რამეთუ უნდა კითხვის, და ჰრქუა მათ: ამისთჳს გამოეძიებთა ურთიერთას, რამეთუ ვთქუ: მცირედღა, და არღარა მხედვიდეთ მე; და კუალად მცირედ, და მიხილოთ მე?
  • ამენ, ამენ გეტყჳ თქუენ, რამეთუ სტიროდით და ჰგოდებდეთ თქუენ, ხოლო სოფელსა უხაროდის, და თქუენ სწუხდეთ, არამედ მწუხარებაჲ თქუენი სიხარულად გარდაიქცეს.
  • დედაკაცი რაჟამს შობნ, მწუხარე არნ, რამეთუ მოიწია ჟამი მისი. ხოლო რაჟამს შვის ყრმაჲ, არღარა მოეჴსენის ჭირი იგი სიხარულითა მით, რამეთუ იშვა კაცი სოფელსა შინა.
  • ხოლო თქუენ აწ ჭირი გაქუს. და მერმე კუალად გიხილნე თქუენ, და უხაროდის გულთა თქუენთა, და სიხარული თქუენი არავინ მიგიღოს თქუენგან.
  • და მას დღესა შინა მე არარაჲ მკითხოთ. ამენ, ამენ გეტყჳ თქუენ, რამეთუ რაოდენიცა-რაჲ სთხოოთ მამასა სახელითა ჩემითა, მოგცეს თქუენ.
  • აქამომდე არარაჲ გითხოვიეს სახელითა ჩემითა. ითხოვდით და მოიღოთ, რაჲთა სიხარული თქუენი სავსებით იყოს.
  • ამას იგავით გეტყოდე თქუენ. ხოლო მოვალს ჟამი, ოდეს არღარა იგავით გეტყოდი თქუენ, არამედ განცხადებულად მამისა ჩემისათჳს გითხრა თქუენ.
  • მას დღესა შინა ითხოოთ სახელითა ჩემითა, და არა გეტყჳ თქუენ, ვითარმედ: მე ვჰკითხო მამასა ჩემსა თქუენთჳს.
  • რამეთუ თჳთ მამასა ჩემსა უყუართ თქუენ, რამეთუ თქუენ მე შემიყუარეთ და გრწმენა რამეთუ მე ღმრთისაგან გამოვედ.
  • გამოვედ მამისაგან და მოვედ სოფლად და კუალად დაუტეობ სოფელსა და მივალ მამისა.
  • ჰრქუეს მას მოწაფეთა მისთა: აჰა აწ განცხადებულად იტყჳ და იგავსა არცა ერთსა რას იტყჳ.
  • და აწ უწყით ჩუენ, რამეთუ ყოველივე იცი და არა გიჴმს, რაჲთა გკითხოს ვინმე. ამის გამო გურწამს, რამეთუ ღმრთისაგან გამოხუედ.
  • მიუგო იესუ და ჰრქუა მათ: აწ სამე გრწამს?
  • აჰა მოვალს ჟამი და მოწევნულ არს, რამეთუ განიბნინეთ კაცად-კაცადი თჳსად ადგილად და მე მარტოჲ დამიტეოთ; და არა ვარ მე მარტოჲ, არმედ მამაჲ ჩემი ჩემ თანა არს.
  • ამას გეტყოდე თქუენ, რაჲთა ჩემ თანა მშჳდობაჲ გაქუნდეს. სოფელსა ამას ჭირი გაქუს, არამედ ნუ გეშინინ, რამეთუ მე მიძლევიეს სოფელსა.
  • „Инро ба шумо гуфтам, то ки шумо ба васваса наафтед.
  • Шуморо аз куништҳо хоҳанд ронд; ва ҳатто соате мерасад, ки ҳар кӣ шуморо бикушад, гумон кунад, ки хизмате ба Худо мекунад.
  • Ва ин корҳоро бо шумо хоҳанд кард, чунки на Падарро шинохтанд ва на Маро.
  • Лекин инро ба шумо барои он гуфтам, ки ҳангоми расидани он соат ба ёд оваред, ки Ман ба шумо гуфтаам ва инро аз аввал ба шумо нагуфтам, зеро ки бо шумо будам.
  • Аммо акнун Ман назди Фиристодаи Худ меравам, ва касе аз байни шумо аз Ман намепурсад: “Куҷо меравӣ?“
  • Вале чун инро ба шумо гуфтам, дили шумо пур аз ғам шуд“.
  • „Лекин ба шумо рост мегўям: рафтани Ман барои шумо беҳтар аст; зеро ки агар Ман наравам, Пуштибон назди шумо нахоҳад омад; ва агар биравам, Ўро назди шумо мефиристам,
  • Ва чун Ў ояд, ҷаҳонро ба гуноҳ ва бар адолат ва бар доварӣ мулзам хоҳад кард.
  • Бар гуноҳ, зеро ки ба Ман имон намеоваранд;
  • Бар адолат, зеро ки назди Падари Худ меравам, ва дигар Маро нахоҳед дид;
  • Бар доварӣ, зеро ки мири ин ҷаҳон маҳкум шудааст.
  • Боз бисьёр чизҳои дигар дорам, ки ба шумо бигўям, лекин шумо алҳол онҳоро наметавонед бардоред.
  • Лекин чун Ў, яъне Рўҳи ростӣ ояд, шуморо ба тамоми ростӣ роҳнамоӣ хоҳад кард; зеро ки аз худ нахоҳад гуфт, балки ҳар чи мешунавад, онро хоҳад гуфт, ва аз воқеоти оянда ба шумо хабар хоҳад дод.
  • Ў Маро ҷалол хоҳад дод, чунки аз он чи аз они Ман аст, гирифта, ба шумо хабар хоҳад дод.
  • Ҳар он чи Падар дорад, аз они Ман аст; бинобар ин гуфтам: аз он чи аз они Ман аст, гирифта, ба шум хабар хоҳад дод.
  • „Даре нагузашта Маро нахоҳед дид, ва боз дере нагузашта Маро хоҳед дид; зеро ки Ман назди Падар меравам“.
  • Баъзе аз шогирдонаш ба якдигар гуфтанд: “Чист, ки Ў ба мо мегўяд: ́Дере нагузашта Маро нахоҳед дид, ва дере нагузашта Маро хоҳед дид́ ва: ́Ман назди Падар меравам́?“.
  • Ва онҳо гуфтанд: “Ин чист, ки Ў мегўяд: ́Дере нагузашта́? Намедонем, чӣ мегўяд“.
  • Исо чун донист, ки мехоҳанд аз Ў бапурсанд, ба онҳо гуфт: “Оё ба якдигар дар ин хусус савол медиҳед, ки Ман гуфтам: ́Дере нагузашта Маро нахоҳед дид, ва боз дере нагузашта маро хоҳед дид́?
  • Баростӣ, ба ростӣ ба шумо мегўям: шумо гирья ва нола хоҳед кард, лекин ҷаҳон шод хоҳад шуд; шумо ғамгин хоҳед шуд, лекин ғами шумо ба шодӣ мубаддал хоҳад шуд.
  • Зан ҳангоми зоидан ғамгин аст, чунки соати вай расидааст; лекин чун кўдакеро зоид, ғамашро фаромўш мекунад ба сабаби шодии он ки одаме дар ҷаҳон таваллуд ёфт.
  • Шумо низ алҳол ғамгин ҳастед; лекин шуморо боз хоҳам дид, ва ҳеҷ кас наметавонад он шодиро аз шумо бигирад.
  • „Ва дар он рўз аз Ман чизе нахоҳед пурсид. Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегўям: ҳар он чи аз Падар ба исми Ман талаб кунед, ба шумо ато хоҳад кард.
  • То кунун ба исми ман чизе талаб накардаед; талаб кунед то бигиред, ва шодии шумо комил гардад.
  • Ин чизҳоро бо масалҳо бо шумо гуфтам; лекин соате мерасад, ки дигар ба шумо бо масалҳо ҳарф намезанам, балки аз Падар ба шумо кушоду равшан хабар хоҳам дод.
  • Дар он рўз ба исми Ман талаб хоҳед кард, ва Ман ба шумо намегўям, ки аз Падар барои шумо илтимос хоҳам кард:
  • Зеро ки Худи Падар шуморо дўст медорад, чунки шумо Маро дўст доштаед, ва шумо имон овардед, ки Ман аз ҷониби Худо омадаам.
  • Ман аз ҷониби Падар омадам ва ба ҷаҳон ворид шудам; боз ҷаҳонро тарк мекунам ва назди Падар меравам“.
  • Шогирдонаш ба Ў гуфтанд: “Инак акнун кушоду равшан сухан мегўӣ, на бо масалҳо;
  • Акнун донистем, ки Ту ҳама чизро медонӣ, ва ҳоҷат нест, ки касе аз Ту чизе бипурсад; аз ин рў имон меоварем, ки Ту аз ҷониби Худо омадаӣ“.
  • Исо ба онҳо ҷавоб дод: “Алҳол имон меоваред?“
  • „Инак, соате мерасад, ва аллакай расидааст, ки шумо пароканда шуда, ҳар яке сўи хонаи худ меравед ва Маро танҳо мегузоред; лекин Ман танҳо нестам, зеро ки Падар бо Ман аст.
  • Ин чизҳоро ба шумо гуфтам, то ки дар Ман осоиштагӣ дошта бошед. Дар ҷаҳон ғаму кулфат хоҳед дид, лекин далер бошед: Ман бар ҷаҳон ғолиб шудаам“.