Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Евангелие по Иоанну

 
  • [Зач. 17.] По си́хъ и́де Иису́съ на о́нъ по́лъ мо́ря Галиле́и тиверiа́дска:
  • и по не́мъ идя́ше наро́дъ мно́гъ, я́ко ви́дяху зна́менiя его́, я́же творя́ше надъ неду́жными.
  • Взы́де же на го́ру Иису́съ, и ту́ сѣдя́ше со ученики́ сво­и́ми.
  • Бѣ́ же бли́зъ па́сха, пра́здникъ жидо́вскiй.
  • [Зач. 18.] Возве́дъ у́бо Иису́съ о́чи и ви́дѣвъ, я́ко мно́гъ наро́дъ гряде́тъ къ нему́, глаго́ла къ Фили́ппу: чи́мъ ку́пимъ хлѣ́бы, да ядя́тъ сі́и?
  • Сiе́ же глаго́лаше, искуша́я его́: са́мъ бо вѣ́дяше, что́ хо́щетъ сотвори́ти.
  • Отвѣща́ ему́ Фили́ппъ: двѣма́ сто́ма пѣ́нязей хлѣ́бы не довлѣ́ютъ и́мъ, да кі́иждо и́хъ ма́ло что́ прiи́метъ.
  • Глаго́ла ему́ еди́нъ от­ учени́къ его́, Андре́й, бра́тъ Си́мона Петра́:
  • е́сть о́трочищь здѣ́ еди́нъ, и́же и́мать пя́ть хлѣ́бъ ячме́н­ныхъ и двѣ́ ры́бѣ: но сі́и что́ су́ть на толи́ко?
  • Рече́ же Иису́съ: сотвори́те человѣ́ки воз­лещи́. Бѣ́ же трава́ мно́га на мѣ́стѣ. Возлеже́ у́бо муже́й число́мъ я́ко пя́ть ты́сящъ.
  • Прiя́тъ же хлѣ́бы Иису́съ и, хвалу́ воз­да́въ, подаде́ ученико́мъ, ученицы́ же воз­лежа́щымъ: та́кожде и от­ ры́бу, ели́ко хотя́ху.
  • И я́ко насы́тишася, глаго́ла ученико́мъ сво­и́мъ: собери́те избы́тки укру́хъ, да не поги́бнетъ ничто́же.
  • Собра́ша же, и испо́лниша два­на́­де­ся­те ко́шя укру́хъ от­ пяти́хъ хлѣ́бъ ячме́н­ныхъ, и́же избы́ша я́дшымъ.
  • [Зач. 19.] Человѣ́цы же ви́дѣв­ше зна́менiе, е́же сотвори́ Иису́съ, глаго́лаху, я́ко се́й е́сть во­и́стин­ну проро́къ гряды́й въ мíръ.
  • Иису́съ у́бо разумѣ́въ, я́ко хотя́тъ прiити́, да восхи́тятъ его́ и сотворя́тъ его́ Царя́, отъи́де па́ки въ го́ру еди́нъ.
  • Я́ко по́здѣ бы́сть, снидо́ша ученицы́ его́ на мо́ре,
  • и влѣзо́ша въ кора́бль, и идя́ху на о́нъ по́лъ мо́ря въ капернау́мъ. И тма́ а́бiе бы́сть, и не [у́] бѣ́ при­­ше́лъ къ ни́мъ Иису́съ.
  • Мо́ре же, вѣ́тру ве́лiю дыха́ющу, воз­двиза́­шеся.
  • Гре́бше же я́ко ста́дiй два́десять пя́ть или́ три́десять, узрѣ́ша Иису́са ходя́ща по мо́рю и бли́зъ корабля́ бы́в­ша, и убоя́шася.
  • О́нъ же глаго́ла и́мъ: а́зъ е́смь, не бо́йтеся.
  • Хотя́ху у́бо прiя́ти его́ въ кора́бль: и а́бiе кора́бль бы́сть на земли́, въ ню́же идя́ху.
  • Во у́трiй [же] наро́дъ, и́же стоя́ше объ о́нъ по́лъ мо́ря, ви́дѣвъ, я́ко корабля́ ино́го не бѣ́ ту́, то́кмо еди́нъ то́й, въ о́ньже внидо́ша ученицы́ его́, и я́ко не вни́де со ученики́ сво­и́ми Иису́съ въ кора́бль, но еди́ни ученицы́ его́ идо́ша:
  • и и́ни прiидо́ша корабли́ от­ тиверiа́ды бли́зъ мѣ́ста, идѣ́же ядо́ша хлѣ́бы, хвалу́ воз­да́в­ше Го́сподеви:
  • егда́ же ви́дѣша наро́ди, я́ко Иису́са не бы́сть ту́, ни учени́къ его́, влѣзо́ша са́ми въ корабли́, и прiидо́ша въ капернау́мъ, и́щуще Иису́са,
  • и обрѣ́тше его́ объ о́нъ по́лъ мо́ря, рѣ́ша ему́: равви́, когда́ здѣ́ бы́сть {когда́ сѣ́мо при­­ше́лъ еси́}?
  • Отвѣща́ и́мъ Иису́съ и рече́: ами́нь, ами́нь глаго́лю ва́мъ, и́щете мене́, не я́ко ви́дѣсте зна́менiе, но я́ко я́ли есте́ хлѣ́бы и насы́тистеся:
  • [Зач. 20.] дѣ́лайте же не бра́шно ги́блющее, но бра́шно пребыва́ющее въ живо́тъ вѣ́чный, е́же Сы́нъ человѣ́ческiй ва́мъ да́стъ: сего́ бо Оте́цъ зна́мена Бо́гъ.
  • Рѣ́ша же къ нему́: что́ сотвори́мъ, да дѣ́лаемъ дѣла́ Бо́жiя?
  • Отвѣща́ Иису́съ и рече́ и́мъ: се́ е́сть дѣ́ло Бо́жiе, да вѣ́руете въ того́, его́же посла́ о́нъ.
  • Рѣ́ша же ему́: ко́е у́бо ты́ твори́ши зна́менiе, да ви́димъ и вѣ́ру и́мемъ тебѣ́, что́ дѣ́лаеши,
  • отцы́ на́ши ядо́ша ма́н­ну въ пусты́ни, я́коже е́сть пи́сано: хлѣ́бъ съ небесе́ даде́ и́мъ я́сти.
  • Рече́ у́бо и́мъ Иису́съ: ами́нь, ами́нь глаго́лю ва́мъ, не Моисе́й даде́ ва́мъ хлѣ́бъ съ небесе́, но Оте́цъ мо́й дае́тъ ва́мъ хлѣ́бъ и́стин­ный съ небесе́:
  • хлѣ́бъ бо Бо́жiй е́сть сходя́й съ небесе́ и дая́й живо́тъ мíру.
  • Рѣ́ша у́бо къ нему́: Го́споди, всегда́ да́ждь на́мъ хлѣ́бъ се́й.
  • Рече́ же и́мъ Иису́съ: [Зач. 21.] а́зъ е́смь хлѣ́бъ живо́тный: гряды́й ко мнѣ́ не и́мать взалка́тися, и вѣ́руяй въ мя́ не и́мать вжа́ждатися никогда́же.
  • Но рѣ́хъ ва́мъ, я́ко и ви́дѣсте мя́, и не вѣ́руете.
  • Все́, е́же дае́тъ мнѣ́ Оте́цъ, ко мнѣ́ прiи́детъ, и гряду́щаго ко мнѣ́ не изжену́ во́нъ:
  • я́ко снидо́хъ съ небесе́, не да творю́ во́лю мою́, но во́лю посла́в­шаго мя́ Отца́.
  • Се́ же е́сть во́ля посла́в­шаго мя́ Отца́, да все́, е́же да́де ми́, не погублю́ от­ него́, но воскрешу́ е́ въ послѣ́днiй де́нь.
  • [Зач. 22.] Се́ же е́сть во́ля посла́в­шаго мя́, да вся́къ ви́дяй Сы́на и вѣ́руяй въ него́ и́мать живо́тъ вѣ́чный, и воскрешу́ его́ а́зъ въ послѣ́днiй де́нь.
  • Ропта́ху у́бо Иуде́е о не́мъ, я́ко рече́: а́зъ е́смь хлѣ́бъ сше́дый съ небесе́.
  • И глаго́лаху: не се́й ли е́сть Иису́съ сы́нъ Ио́сифовъ, его́же мы́ зна́емъ отца́ и ма́терь, ка́ко у́бо глаго́летъ се́й, я́ко съ небесе́ снидо́хъ?
  • Отвѣща́ у́бо Иису́съ и рече́ и́мъ: не ропщи́те между́ собо́ю:
  • никто́же мо́жетъ прiити́ ко мнѣ́, а́ще не Оте́цъ посла́вый мя́ при­­влече́тъ его́, и а́зъ воскрешу́ его́ въ послѣ́днiй де́нь.
  • Е́сть пи́сано во проро́цѣхъ: и бу́дутъ вси́ науче́ни Бо́гомъ. Вся́къ слы́шавый от­ Отца́ и навы́къ, прiи́детъ ко мнѣ́.
  • Не я́ко Отца́ ви́дѣлъ е́сть кто́, то́кмо сы́й от­ Бо́га, се́й ви́дѣ Отца́.
  • Ами́нь, ами́нь глаго́лю ва́мъ: вѣ́руяй въ мя́ и́мать живо́тъ вѣ́чный.
  • [Зач. 23.] А́зъ е́смь хлѣ́бъ живо́тный:
  • отцы́ ва́ши ядо́ша ма́н­ну въ пусты́ни, и умро́ша:
  • се́й е́сть хлѣ́бъ сходя́й съ небесе́, да, а́ще кто́ от­ него́ я́стъ, не у́мретъ:
  • а́зъ е́смь хлѣ́бъ живо́тный, и́же сше́дый съ небесе́: а́ще кто́ снѣ́сть от­ хлѣ́ба сего́, жи́въ бу́детъ во вѣ́ки: и хлѣ́бъ, его́же а́зъ да́мъ, пло́ть моя́ е́сть, ю́же а́зъ да́мъ за живо́тъ мíра.
  • Пря́хуся же между́ собо́ю жи́дове, глаго́люще: ка́ко мо́жетъ се́й на́мъ да́ти пло́ть [свою́] я́сти?
  • Рече́ же и́мъ Иису́съ: ами́нь, ами́нь глаго́лю ва́мъ: а́ще не снѣ́сте пло́ти Сы́на человѣ́ческаго, ни пiе́те кро́ве его́, живота́ не и́мате въ себѣ́.
  • Яды́й мою́ пло́ть и пiя́й мою́ кро́вь и́мать живо́тъ вѣ́чный, и а́зъ воскрешу́ его́ въ послѣ́днiй де́нь.
  • Плоть бо моя́ и́стин­но е́сть бра́шно, и кро́вь моя́ и́стин­но е́сть пи́во.
  • [Зач. 24.] Яды́й мою́ пло́ть и пiя́й мою́ кро́вь во мнѣ́ пребыва́етъ, и а́зъ въ не́мъ.
  • Я́коже посла́ мя живы́й Оте́цъ, и а́зъ живу́ Отца́ ра́ди: и яды́й мя́, и то́й жи́въ бу́детъ мене́ ра́ди.
  • Се́й е́сть хлѣ́бъ сше́дый съ небесе́: не я́коже ядо́ша отцы́ ва́ши ма́н­ну, и умро́ша: яды́й хлѣ́бъ се́й жи́въ бу́детъ во вѣ́ки.
  • Сiя́ рече́ на со́нмищи, учя́ въ капернау́мѣ.
  • Мно́зи у́бо слы́шав­ше от­ учени́къ его́, рѣ́ша: жесто́ко е́сть сло́во сiе́: [и] кто́ мо́жетъ его́ послу́шати?
  • Вѣ́дый же Иису́съ въ себѣ́, я́ко ро́пщутъ о се́мъ ученицы́ его́, рече́ и́мъ: сiе́ ли вы́ блазни́тъ?
  • а́ще у́бо у́зрите Сы́на человѣ́ческаго восходя́ща, идѣ́же бѣ́ пре́жде?
  • ду́хъ е́сть, и́же оживля́етъ, пло́ть не по́льзуетъ ничто́же: глаго́лы, я́же а́зъ глаго́лахъ ва́мъ, ду́хъ су́ть и живо́тъ су́ть:
  • но су́ть от­ ва́съ нѣ́цыи, и́же не вѣ́руютъ. Вѣ́дяше бо искони́ Иису́съ, кі́и су́ть невѣ́ру­ю­щiи, и кто́ е́сть предая́й его́.
  • И глаго́лаше: сего́ ра́ди рѣ́хъ ва́мъ, я́ко никто́же мо́жетъ прiити́ ко мнѣ́, а́ще не бу́детъ ему́ дано́ от­ Отца́ мо­его́.
  • От сего́ мно́зи от­ учени́къ его́ идо́ша вспя́ть, и ктому́ не хожда́ху съ ни́мъ.
  • Рече́ же Иису́съ обѣма­на́­де­ся­те: еда́ и вы́ хо́щете ити́?
  • Отвѣща́ у́бо ему́ Си́монъ пе́тръ: Го́споди, къ кому́ и́демъ? глаго́лы живота́ вѣ́чнаго и́маши,
  • и мы́ вѣ́ровахомъ, и позна́хомъ, я́ко ты́ еси́ Христо́съ, Сы́нъ Бо́га жива́го.
  • Отвѣща́ и́мъ Иису́съ: не а́зъ ли ва́съ два­на́­де­ся­те избра́хъ? и еди́нъ от­ ва́съ дiа́волъ е́сть.
  • Глаго́лаше же Иу́ду Симо́нова Искарiо́та: се́й бо хотя́ше преда́ти его́, еди́нъ сы́й от­ обою­на́­де­ся­те.
  • [Зач. 17.] После сего пошел Иисус на ту сторону моря Галилейского, в окрестности Тивериады.
  • За Ним последовало множество народа, потому что видели чудеса, которые Он творил над больными.
  • Иисус взошел на гору и там сидел с учениками Своими.
  • Приближалась же Пасха, праздник Иудейский.
  • [Зач. 18.] Иисус, возведя очи и увидев, что множество народа идет к Нему, говорит Филиппу: где нам купить хлебов, чтобы их накормить?
  • Говорил же это, испытывая его; ибо Сам знал, что хотел сделать.
  • Филипп отвечал Ему: им на двести динариев не довольно будет хлеба, чтобы каждому из них досталось хотя понемногу.
  • Один из учеников Его, Андрей, брат Симона Петра, говорит Ему:
  • здесь есть у одного мальчика пять хлебов ячменных и две рыбки; но что это для такого множества?
  • Иисус сказал: велите им возлечь. Было же на том месте много травы. Итак возлегло людей числом около пяти тысяч.
  • Иисус, взяв хлебы и воздав благодарение, роздал ученикам, а ученики возлежавшим, также и рыбы, сколько кто хотел.
  • И когда насытились, то сказал ученикам Своим: соберите оставшиеся куски, чтобы ничего не пропало.
  • И собрали, и наполнили двенадцать коробов кусками от пяти ячменных хлебов, оставшимися у тех, которые ели.
  • [Зач. 19.] Тогда люди, видевшие чудо, сотворенное Иисусом, сказали: это истинно Тот Пророк, Которому должно прийти в мир.
  • Иисус же, узнав, что хотят прийти, нечаянно взять Его и сделать царем, опять удалился на гору один.
  • Когда же настал вечер, то ученики Его сошли к морю
  • и, войдя в лодку, отправились на ту сторону моря, в Капернаум. Становилось темно, а Иисус не приходил к ним.
  • Дул сильный ветер, и море волновалось.
  • Проплыв около двадцати пяти или тридцати стадий, они увидели Иисуса, идущего по морю и приближающегося к лодке, и испугались.
  • Но Он сказал им: это Я; не бойтесь.
  • Они хотели принять Его в лодку; и тотчас лодка пристала к берегу, куда плыли.
  • На другой день народ, стоявший по ту сторону моря, видел, что там, кроме одной лодки, в которую вошли ученики Его, иной не было, и что Иисус не входил в лодку с учениками Своими, а отплыли одни ученики Его.
  • Между тем пришли из Тивериады другие лодки близко к тому месту, где ели хлеб по благословении Господнем.
  • Итак, когда народ увидел, что тут нет Иисуса, ни учеников Его, то вошли в лодки и приплыли в Капернаум, ища Иисуса.
  • И, найдя Его на той стороне моря, сказали Ему: Равви́! когда Ты сюда пришел?
  • Иисус сказал им в ответ: истинно, истинно говорю вам: вы ищете Меня не потому, что видели чудеса, но потому, что ели хлеб и насытились.
  • [Зач. 20.] Старайтесь не о пище тленной, но о пище, пребывающей в жизнь вечную, которую даст вам Сын Человеческий, ибо на Нем положил печать Свою Отец, Бог.
  • Итак сказали Ему: что́ нам делать, чтобы творить дела Божии?
  • Иисус сказал им в ответ: вот дело Божие, чтобы вы веровали в Того, Кого Он послал.
  • На это сказали Ему: какое же Ты дашь знамение, чтобы мы увидели и поверили Тебе? что́ Ты делаешь?
  • Отцы наши ели манну в пустыне, как написано: хлеб с неба дал им есть.
  • Иисус же сказал им: истинно, истинно говорю вам: не Моисей дал вам хлеб с неба, а Отец Мой дает вам истинный хлеб с небес.
  • Ибо хлеб Божий есть тот, который сходит с небес и дает жизнь миру.
  • На это сказали Ему: Господи! подавай нам всегда такой хлеб.
  • Иисус же сказал им: || [Зач. 21.] Я есмь хлеб жизни; приходящий ко Мне не будет алкать, и верующий в Меня не будет жаждать никогда.
  • Но Я сказал вам, что вы и видели Меня, и не веруете.
  • Все, что дает Мне Отец, ко Мне придет; и приходящего ко Мне не изгоню вон,
  • ибо Я сошел с небес не для того, чтобы творить волю Мою, но волю пославшего Меня Отца.
  • Воля же пославшего Меня Отца есть та, чтобы из того, что Он Мне дал, ничего не погубить, но все то воскресить в последний день.
  • [Зач. 22.] Воля Пославшего Меня есть та, чтобы всякий, видящий Сына и верующий в Него, имел жизнь вечную; и Я воскрешу его в последний день.
  • Возроптали на Него Иудеи за то, что Он сказал: Я есмь хлеб, сшедший с небес.
  • И говорили: не Иисус ли это, сын Иосифов, Которого отца и Мать мы знаем? Как же говорит Он: Я сшел с небес?
  • Иисус сказал им в ответ: не ропщите между собою.
  • Никто не может прийти ко Мне, если не привлечет его Отец, пославший Меня; и Я воскрешу его в последний день.
  • У пророков написано: и будут все научены Богом. Всякий, слышавший от Отца и научившийся, приходит ко Мне.
  • Это не то, чтобы кто видел Отца, кроме Того, Кто есть от Бога; Он видел Отца.
  • Истинно, истинно говорю вам: верующий в Меня имеет жизнь вечную.
  • [Зач. 23.] Я есмь хлеб жизни.
  • Отцы ваши ели манну в пустыне и умерли;
  • хлеб же, сходящий с небес, таков, что ядущий его не умрет.
  • Я хлеб живый, сшедший с небес; ядущий хлеб сей будет жить вовек; хлеб же, который Я дам, есть Плоть Моя, которую Я отдам за жизнь мира.
  • Тогда Иудеи стали спорить между собою, говоря: как Он может дать нам есть Плоть Свою?
  • Иисус же сказал им: истинно, истинно говорю вам: если не будете есть Плоти Сына Человеческого и пить Крови Его, то не будете иметь в себе жизни.
  • Ядущий Мою Плоть и пиющий Мою Кровь имеет жизнь вечную, и Я воскрешу его в последний день.
  • Ибо Плоть Моя истинно есть пища, и Кровь Моя истинно есть питие.
  • [Зач. 24.] Ядущий Мою Плоть и пиющий Мою Кровь пребывает во Мне, и Я в нем.
  • Как послал Меня живый Отец, и Я живу Отцем, так и ядущий Меня жить будет Мною.
  • Сей-то есть хлеб, сшедший с небес. Не так, как отцы ваши ели манну и умерли: ядущий хлеб сей жить будет вовек.
  • Сие говорил Он в синагоге, уча в Капернауме.
  • Многие из учеников Его, слыша то, говорили: какие странные слова! кто может это слушать?
  • Но Иисус, зная Сам в Себе, что ученики Его ропщут на то, сказал им: это ли соблазняет вас?
  • Что ж, если увидите Сына Человеческого восходящего туда, где был прежде?
  • Дух животворит; плоть не пользует нимало. Слова, которые говорю Я вам, суть дух и жизнь.
  • Но есть из вас некоторые неверующие. Ибо Иисус от начала знал, кто суть неверующие и кто предаст Его.
  • И сказал: для того-то и говорил Я вам, что никто не может прийти ко Мне, если то не дано будет ему от Отца Моего.
  • С этого времени многие из учеников Его отошли от Него и уже не ходили с Ним.
  • Тогда Иисус сказал двенадцати: не хотите ли и вы отойти?
  • Симон Петр отвечал Ему: Господи! к кому нам идти? Ты имеешь глаголы вечной жизни:
  • и мы уверовали и познали, что Ты Христос, Сын Бога живаго.
  • Иисус отвечал им: не двенадцать ли вас избрал Я? но один из вас диавол.
  • Это говорил Он об Иуде Симонове Искариоте, ибо сей хотел предать Его, будучи один из двенадцати.
  • Post haec abiit Iesus trans mare Galilaeae, quod est Tiberiadis.
  • Et sequebatur eum multitudo magna, quia videbant signa, quae faciebat super his, qui infirmabantur.
  • Subiit autem in montem Iesus et ibi sedebat cum discipulis suis.
  • Erat autem proximum Pascha, dies festus Iudaeorum.
  • Cum sublevasset ergo oculos Iesus et vidisset quia multitudo magna venit ad eum, dicit ad Philippum: «Unde ememus panes, ut manducent hi?».
  • Hoc autem dicebat tentans eum; ipse enim sciebat quid esset facturus.
  • Respondit ei Philippus: «Ducentorum denariorum panes non sufficiunt eis, ut unusquisque modicum quid accipiat!».
  • Dicit ei unus ex discipulis eius, Andreas frater Simonis Petri:
  • «Est puer hic, qui habet quinque panes hordeaceos et duos pisces; sed haec quid sunt propter tantos?».
  • Dixit Iesus: «Facite homines discumbere». Erat autem fenum multum in loco. Discubuerunt ergo viri numero quasi quinque milia.
  • Accepit ergo panes Iesus et, cum gratias egisset, distribuit discumbentibus; similiter et ex piscibus, quantum volebant.
  • Ut autem impleti sunt, dicit discipulis suis: «Colligite, quae superaverunt, fragmenta, ne quid pereat».
  • Collegerunt ergo et impleverunt duodecim cophinos fragmentorum ex quinque panibus hordeaceis, quae superfuerunt his, qui manducaverunt.
  • Illi ergo homines, cum vidissent quod fecerat signum, dicebant: «Hic est vere propheta, qui venit in mundum!».
  • Iesus ergo, cum cognovisset quia venturi essent, ut raperent eum et facerent eum regem, secessit iterum in montem ipse solus.
  • Ut autem sero factum est, descenderunt discipuli eius ad mare
  • et, cum ascendissent navem, veniebant trans mare in Capharnaum. Et tenebrae iam factae erant, et nondum venerat ad eos Iesus.
  • Mare autem, vento magno flante, exsurgebat.
  • Cum remigassent ergo quasi stadia viginti quinque aut triginta, vident Iesum ambulantem super mare et proximum navi fieri, et timuerunt.
  • Ille autem dicit eis: «Ego sum, nolite timere!».
  • Volebant ergo accipere eum in navem, et statim fuit navis ad terram, in quam ibant.
  • Altera die turba, quae stabat trans mare, vidit quia navicula alia non erat ibi, nisi una, et quia non introisset cum discipulis suis Iesus in navem, sed soli discipuli eius abiissent;
  • aliae supervenerunt naves a Tiberiade iuxta locum, ubi manducaverant panem, gratias agente Domino.
  • Cum ergo vidisset turba quia Iesus non esset ibi neque discipuli eius, ascenderunt ipsi naviculas et venerunt Capharnaum quaerentes Iesum.
  • Et cum invenissent eum trans mare, dixerunt ei: «Rabbi, quando huc venisti?».
  • Respondit eis Iesus et dixit: «Amen, amen dico vobis: Quaeritis me, non quia vidistis signa, sed quia manducastis ex panibus et saturati estis.
  • Operamini non cibum, qui perit, sed cibum, qui permanet in vitam aeternam, quem Filius hominis vobis dabit; hunc enim Pater signavit Deus!».
  • Dixerunt ergo ad eum: «Quid faciemus, ut operemur opera Dei?».
  • Respondit Iesus et dixit eis: «Hoc est opus Dei, ut credatis in eum, quem misit ille».
  • Dixerunt ergo ei: «Quod ergo tu facis signum, ut videamus et credamus tibi? Quid operaris?
  • Patres nostri manna manducaverunt in deserto, sicut scriptum est: "Panem de caelo dedit eis manducare"».
  • Dixit ergo eis Iesus: «Amen, amen dico vobis: Non Moyses dedit vobis panem de caelo, sed Pater meus dat vobis panem de caelo verum;
  • panis enim Dei est, qui descendit de caelo et dat vitam mundo».
  • Dixerunt ergo ad eum: «Domine, semper da nobis panem hunc».
  • Dixit eis Iesus: «Ego sum panis vitae. Qui venit ad me, non esuriet; et, qui credit in me, non sitiet umquam.
  • Sed dixi vobis, quia et vidistis me et non creditis.
  • Omne, quod dat mihi Pater, ad me veniet; et eum, qui venit ad me, non eiciam foras,
  • quia descendi de caelo, non ut faciam voluntatem meam sed voluntatem eius, qui misit me.
  • Haec est autem voluntas eius, qui misit me, ut omne, quod dedit mihi, non perdam ex eo, sed resuscitem illud in novissimo die.
  • Haec est enim voluntas Patris mei, ut omnis, qui videt Filium et credit in eum, habeat vitam aeternam; et resuscitabo ego eum in novissimo die».
  • Murmurabant ergo Iudaei de illo, quia dixisset: «Ego sum panis, qui de caelo descendi»,
  • et dicebant: «Nonne hic est Iesus filius Ioseph, cuius nos novimus patrem et matrem? Quomodo dicit nunc: "De caelo descendi"?».
  • Respondit Iesus et dixit eis: «Nolite murmurare in invicem.
  • Nemo potest venire ad me, nisi Pater, qui misit me, traxerit eum; et ego resuscitabo eum in novissimo die.
  • Est scriptum in Prophetis: "Et erunt omnes docibiles Dei ". Omnis, qui audivit a Patre et didicit, venit ad me.
  • Non quia Patrem vidit quisquam, nisi is qui est a Deo, hic vidit Patrem.
  • Amen, amen dico vobis: Qui credit, habet vitam aeternam.
  • Ego sum panis vitae.
  • Patres vestri manducaverunt in deserto manna et mortui sunt.
  • Hic est panis de caelo descendens, ut, si quis ex ipso manducaverit, non moriatur.
  • Ego sum panis vivus, qui de caelo descendi. Si quis manducaverit ex hoc pane, vivet in aeternum; panis autem, quem ego dabo, caro mea est pro mundi vita».
  • Litigabant ergo Iudaei ad invicem dicentes: «Quomodo potest hic nobis carnem suam dare ad manducandum?».
  • Dixit ergo eis Iesus: «Amen, amen dico vobis: Nisi manducaveritis carnem Filii hominis et biberitis eius sanguinem, non habetis vitam in vobismetipsis.
  • Qui manducat meam carnem et bibit meum sanguinem, habet vitam aeternam; et ego resuscitabo eum in novissimo die.
  • Caro enim mea verus est cibus, et sanguis meus verus est potus.
  • Qui manducat meam carnem et bibit meum sanguinem, in me manet, et ego in illo.
  • Sicut misit me vivens Pater, et ego vivo propter Patrem; et, qui manducat me, et ipse vivet propter me.
  • Hic est panis, qui de caelo descendit, non sicut manducaverunt patres et mortui sunt; qui manducat hunc panem, vivet in aeternum».
  • Haec dixit in synagoga docens in Capharnaum.
  • Multi ergo audientes ex discipulis eius dixerunt: «Durus est hic sermo! Quis potest eum audire?».
  • Sciens autem Iesus apud semetipsum quia murmurarent de hoc discipuli eius, dixit eis: «Hoc vos scandalizat?
  • Si ergo videritis Filium hominis ascendentem, ubi erat prius?
  • Spiritus est, qui vivificat, caro non prodest quidquam; verba, quae ego locutus sum vobis, Spiritus sunt et vita sunt.
  • Sed sunt quidam ex vobis, qui non credunt». Sciebat enim ab initio Iesus, qui essent non credentes, et quis traditurus esset eum.
  • Et dicebat: «Propterea dixi vobis: Nemo potest venire ad me, nisi fuerit ei datum a Patre».
  • Ex hoc multi discipulorum eius abierunt retro et iam non cum illo ambulabant.
  • Dixit ergo Iesus ad Duodecim: «Numquid et vos vultis abire?».
  • Respondit ei Simon Petrus: «Domine, ad quem ibimus? Verba vitae aeternae habes;
  • et nos credidimus et cognovimus quia tu es Sanctus Dei».
  • Respondit eis Iesus: «Nonne ego vos Duodecim elegi? Et ex vobis unus Diabolus est».
  • Dicebat autem Iudam Simonis Iscariotis; hic enim erat traditurus eum, cum esset unus ex Duodecim.
  • ამისა შემდგომად წიაღჴდა იესუ წიაღ ზღუასა მას გალილეაჲსასა, რომელ არს ტიბერიაჲსაჲ.
  • და მისდევდა მას ერი მრავალი, რამეთუ ხედვიდეს სასწაულთა მათ, რომელთა იქმოდა უძლურთა ზედა.
  • და აღვიდა მთასა და მუნ დაჯდა მოწაფითურთ თჳსით.
  • და იყო მოახლებულ პასქაჲ, დღესასწაული იგი ჰურიათაჲ.
  • აღიხილნა თუალნი თჳსნი იესუ და იხილა, რამეთუ მრავალი ერი მოვალს მისა. ჰრქუა ფილიპეს: ვინაჲ ვიყიდოთ პური, რაჲთა ჭამონ ამათ?
  • ამას რაჲ ეტყოდა, გამოსცდიდა მას, ხოლო თჳთ უწყოდა, რაჲ ეგულებოდა ყოფად.
  • ჰრქუა ფილიპე: ორასისა დრაჰკნისა პური ვერ კმა არს ამათა, რაჲთა კაცად-კაცადმან მცირედ რაჲმე მიიღოს.
  • ჰრქუა მას ერთმან მოწაფეთა მისთაგანმან, ანდრია, ძმამან სიმონ-პეტრესმან:
  • არს აქა ყრმაჲ, რომელსა აქუს ხუთი პური ქრთილისაჲ და ორი თევზი, არამედ ესე რაჲ არს ესოდენთა წინაშე?
  • ჰრქუა მათ იესუ: დასხით კაცები ესე. და იყო თივაჲ ფრიად ადგილსა მას, და დასხდა კაცები იგი, რიცხჳთ ვითარ ხუთ ათას ოდენ.
  • და მოიხუნა იესუ პურნი იგი და ჰმადლობდა და მისცემდა მოწაფეთა, და მოწაფენი მისცემდეს ერსა მას, რომელნი-იგი დასხდეს. ეგრეცა თევზთა მათგანი, რაოდენი-იგი უნდა მათ.
  • და ვითარცა განძღეს, ჰრქუა მოწაფეთა თჳსთა: შეკრიბეთ ნეშტი ეგე ნამუსრევი, რაჲთა ნუმცა რაჲ წარწყმდების.
  • ხოლო მათ შეკრიბეს და აღავსეს ათორმეტი გოდორი ნამუსრევითა ხუთთა მათ პურთაგან ქრთილისათა, რომელ-იგი დაუშთა მათ, რომელთა-იგი ჭამეს.
  • ხოლო კაცთა მათ ვითარცა იხილეს სასწაული იგი, რომელ ქმნა იესუ, იტყოდეს: ესე არს ჭეშმარიტად წინაწარმეტყუელი, რომელი მოსრულ არს სოფლად.
  • ხოლო იესუ გულისჴმა-ყო, რამეთუ მოვიდოდეს წარტაცებად, რაჲთამცა ყვეს იგი მეფე, და განეშორა და წარვიდა მთად იგი ხოლო მარტოჲ.
  • და ვითარცა შემწუხრდა, შთავიდეს მოწაფენი მისნი ზღუად.
  • და შევიდეს ნავსა და მოვიდოდეს წიაღ ზღუასა მას კაპერნაუმდ. და ვითარ შე-ოდენ-რიჟუდებოდა, და არღა მოსრულ იყო მათა იესუ,
  • და ზღუაჲ იგი ქარისაგან დიდისა აღიძრვოდა.
  • და შე-ოდენ-სრულ იყვნეს ვითარ ოც და ხუთ უტევან გინა ოც და ათ, იხილეს იესუ, ვიდოდა რაჲ ზღუასა ზედა; და მოეახლა რაჲ ნავსა მას, შეეშინა მათ.
  • ხოლო თავადმან მან ჰრქუა მათ: მე ვარ, ნუ გეშინინ!
  • უნდა მათ, რაჲთამცა შეიყვანეს იგი ნავსა მას. და მეყსეულად იპოვა ნავი იგი ქუეყანასა მას, ვიდრეცა მივიდოდეს.
  • ხვალისაგან ერი იგი რომელი დგა წიაღ ზღუასა მას, უწყოდეს, რამეთუ სხუაჲ ნავი არა იყო მუნ, გარნა ერთი იგი ხოლო, რომელსა შესრულ იყვნეს მოწაფენი იესუჲსნი, და რამეთუ არა შევიდა იესუ მოწაფეთა თანა ნავსა მას, არამედ მოწაფენი ხოლო მისნი შევიდეს.
  • მოვიდეს უკუე სხუანიცა ნავნი ტიბერიით, მახლობელად ადგილსა მას, სადა-იგი ჭამეს პური, რომელი-იგი აკურთხა უფალმან და ჰმადლობდა.
  • ვითარცა იხილა ერმან მან, ვითარმედ იესუ არა მუნ არს, არცა მოწაფენი მისნი, მოადგინეს მათ ნავები იგი და მოვიდეს კაპერნაუმდ და ეძიებდეს იესუს.
  • და პოვეს იგი წიაღ ზღუასა მას და ჰრქუეს მას: რაბი, ოდეს მოუხუედ აქა?
  • მიუგო იესუ და ჰრქუა მათ: ამენ, ამენ გეტყჳ თქუენ: მეძიებთ მე, არა თუ რამეთუ იხილენით სასწაულნი, არამედ რამეთუ სჭამეთ პურთა მათგან და განსძეღით.
  • იქმოდეთ ნუ საზრდელსა წარსაწყმედელსა, არამედ საზრდელსა, რომელი ჰგიეს ცხორებად საუკუნოდ, რომელი ძემან კაცისამან მოგცეს თქუენ, რამეთუ ამას მამამან დაჰბეჭდა, ღმერთმან.
  • ჰრქუეს მას: რაჲ ვყოთ, რაჲთა ვიქმოდით საქმესა ღმრთისასა?
  • მიუგო იესუ და ჰრქუა მათ: ესე არს საქმე ღმრთისაჲ, რაჲთა გრწმენეს, რომელი-იგი მან მოავლინა.
  • და მათ ჰრქუეს მას: რასა სასწაულსა იქმ, რაჲთა ვიხილოთ და გურწმენეს შენი? რასა იქმ?
  • მამანი ჩუენნი ჭამდეს მანანასა უდაბნოსა ზედა, ვითარცა წერილ არს: პური ზეცით მოსცა მათ ჭამად.
  • ჰრქუა მას იესუ: ამენ, ამენ გეტყჳ თქუენ: არა მოსე მოგცა თქუენ პური ზეცით, არამედ მამამან ჩემმან მოგცა თქუენ პური ჭეშმარიტი ზეცით.
  • რამეთუ პური ღმრთისაჲ არს, რომელი გარდამოჴდა ზეცით და მოსცა ცხორებაჲ სოფელსა.
  • ჰრქუეს მას: უფალო, მარადის მომეც ჩუენ პური ესე.
  • ჰრქუა მათ იესუ: მე ვარ პური ცხორებისაჲ; რომელი მოვიდეს ჩემდა, არა შიოდის, და რომელსა ჰრწმენეს ჩემი, არასადა სწყუროდის.
  • არამედ გარქუ თქუენ, ვითარმედ: მიხილეთ მე და არა გრწამს.
  • ყოველი რომელი მომცა მე მამამან ჩემმან, ჩემდა მოვიდეს; და რომელი მოვიდეს ჩემდა, არა განვაძო გარე.
  • რამეთუ გარდამოვჴედ ზეცით, არა რაჲთა ვყო ნებაჲ ჩემი, არამედ ნებაჲ მომავლინებელისა ჩემისა მამისაჲ.
  • ხოლო ესე არს ნებაჲ მომავლინებელისა ჩემისა მამისაჲ, რაჲთა ყოველი რომელი მომცა მე, არა წარვწყმიდო მისგან, არამედ აღვადგინო იგი უკუანაჲსკნელსა მას დღესა.
  • რამეთუ ესე არს ნებაჲ მომავლინებელისა ჩემისაჲ, რაჲთა ყოველი რომელი ხედვიდეს ძესა და ჰრწმენეს მისი, აქუნდეს ცხორებაჲ საუკუნოჲ, და მე აღვადგინო იგი უკუანაჲსკნელსა მას დღესა.
  • დრტჳნვიდეს მისთვის ჰურიანი იგი, რამეთუ თქუა: მე ვარ პური იგი, რომელი ზეცით გარდმოვჴედ,
  • და იტყოდეს: არა ესე არსა იესუ, ძე იოსებისი, რომლისა მამაჲ და დედაჲ ჩუენ ვიცით? ვითარ უკუე იტყჳს ესე, ვითარმედ: ზეცით გარდამოვჴედ?
  • მიუგო იესუ და ჰრქუა მათ: ნუ სდრტჳნავთ ურთიერთას.
  • ვერვის ჴელ-ეწიფების მოსლვად ჩემდა, უკუეთუ არა მამამან, მომავლინებელმან ჩემმან, მოიყვანოს იგი ჩემდა, და მე აღვადგინო იგი უკუანაჲსკნელსა მას დღესა.
  • წერილ არს წინაწარმეტყუელთა შინა, ვითარმედ: იყვნენ ყოველნი ღმრთივ სწავლულ. ყოველსა რომელსა ესმეს მამისა ჩემისაგან და ისწავოს, მოვიდეს ჩემდა.
  • არა თუ მამაჲ ვის უხილავს, არამედ რომელი-იგი არს ღმრთისაგან, ამან იხილა მამაჲ.
  • ამენ, ამენ გეტყჳ თქუენ: რომელსა ჰრწმენეს ჩემი, აქუნდეს ცხორებაჲ საუკუნოჲ.
  • მე ვარ პური ცხორებისაჲ.
  • მამათა თქუენთა ჭამეს მანანაჲ უდაბნოსა და მოწყდეს.
  • ესე არს პური, რომელი ზეცით გარდამოჴდა; უკუეთუ ვინმე ჭამოს მისგანი, არა მოკუდეს.
  • მე ვარ პური ცხოველი, რომელი ზეცით გარდამოვჴედ. უკუეთუ ვინმე ჭამდეს ამის პურისაგან, არა მოკუდეს, არამედ ცხოვნდეს უკუნისამდე. და პური, რომელი მე მივსცე, ჴორცი ჩემი არს, რომელსა მე მივსცემ ცხორებისათჳს სოფლისა.
  • ილალვიდეს ურთიერთას ჰურიანი იგი და იტყოდეს: ვითარ-მე ჴელ-ეწიფების ამას მოცემად ჩუენდა ჴორცი თჳსი ჭამად?
  • ჰრქუა მათ იესუ: ამენ, ამენ გეტყვი თქუენ: უკუეთუ არა სჭამოთ ჴორცი ძისა კაცისაჲ და სუათ სისხლი მისი, არა გაქუნედეს ცხორებაჲ თავთა შორის თქუენთა.
  • ხოლო რომელი ჭამდეს ჴორცსა ჩემსა და სუმიდეს სისხლსა ჩემსა, აქუნდეს ცხორებაჲ საუკუნოჲ, და მე აღვადგინო იგი უკუანაჲსკნელსა მას დღესა.
  • რამეთუ ჴორცი ჩემი ჭეშმარიტი საჭმელი არს, და სისხლი ჩემი ჭეშმარიტი სასუმელი არს.
  • და რომელი ჭამდეს ჴორცსა ჩემსა და სუმიდეს სისხლსა ჩემსა, იგი ჩემ თანა დადგომილ არს, და მე მის თანა.
  • ვითარცა მომავლინა მე ცხოველმან მამამან, და მეცა ცხოველ ვარ მამისა თანა; და რომელი ჭამდეს ჩემგან, იგიცა ცხონდეს ჩემ მიერ.
  • რამეთუ ესე არს პური, რომელი ზეცით გარდამოჴდა. არა ეგრეთ, ვითარ-იგი ჭამეს მამათა თქუენთა მანანაჲ და მოსწყდეს. ხოლო რომელი ჭამდეს ამას პურსა, ცხონდეს უკუნისამდე.
  • ესე თქუა შესაკრებელსა შორის და ასწავებდა კაპერნაუმს.
  • მრავალთა უკუე მოწაფეთა მისთაგანთა ესმა ესე და იტყოდეს: ფიცხელ არს სიტყუაჲ ესე: ვის ჴელ-ეწიფების სმენად მისა?
  • იცოდა იესუ თავით თჳსით, რამეთუ დრტჳნვენ მოწაფენი მისნი ამისჳს, და ჰრქუა მათ: ესე დაგაბრკოლებსა თქუენ?
  • უკუეთუ იხილოთ ძე კაცისაჲ აღმავალი, სადაცა იყო პირველ?
  • სული არს განმაცხოველებელ, ხოლო ჴორცნი არად სარგებელ არიან; სიტყუათა რომელთა გეტყჳ თქუენ, სულ არიან და ცხორება.
  • არამედ არიან ვინმე თქუენგანნი, რომელთა არა ჰრწამს. რამეთუ იცოდა იესუ პირველითგან, თუ ვინ არიან იგინი, რომელთა არა ჰრწამს, ანუ ვინ არს მიმცემელი მისი.
  • და ეტყოდა: ამისთჳს გარქუ თქუენ: ვერვის ჴელ-ეწიფების მოსლვად ჩემდა, უკუეთუ არა არს მოცემულ მისა მამისაგან ჩემისა.
  • ამის გამო მრავალნი მოწაფეთა მისთაგანნი უკუნიქცეს და არღარა ვიდოდეს მის თანა.
  • ჰრქუა იესუ ათორმეტთა მათ: ნუუკუე თქუენცა გნებავს წარსლვის?
  • მიუგო მას სიმონ-პეტრე და ჰრქუა: უფალო, ვისა მივიდეთ ჩუენ? რამეთუ სიტყუანი ცხორებისა საუკუნოჲსანი გქონან შენ.
  • და ჩუენ გურწმენა და გჳცნობიეს, რამეთუ შენ ხარ ქრისტე, ძე ღმრთისა ცხოველისაჲ.
  • მიუგო იესუ და ჰრქუა მათ: არა-მე ათორმეტნი გამოგირჩიენა? და ერთი თქუენგანი ეშმაკი არს.
  • ხოლო იტყოდა იუდას სიმონისსა, ისკარიოტელსა, რომელი იყო ერთი ათორმეტთაგანი, რამეთუ ამას ეგულებოდა მიცემაჲ მისი.
  • Пас аз он Исо ба он тарафи баҳри Ҷалил, ё баҳри Табария раҳсипор шуд;
  • Ва мардуми бисьёре аз ақиби Ў равона шуданд, зеро он мўъҷизотеро, ки ба беморон нишон медод, медиданд.
  • Исо ба кўҳе баромада, бо шогирдони Худ дар он ҷо нишаст.
  • Иди фисҳи яҳудиён наздик буд.
  • Исо чашм андохта, дид, ки мардуми бисьёре назди Ў меоянд, ва ба Филиппус гуфт: “Аз куҷо нон бихарем, ки инҳо бихўранд?“
  • Лекин инро барои озмоиш ба вай гуфт; зеро Худ медонист, чӣ бояд кард.
  • Филиппус дар ҷавоби Ў гуфт: “Дусад динор барои онҳо кифоят намекунад, то ки ҳар яке андаке нон бихўранд“.
  • Яке аз шогирдонаш, Андриёс, бародари Шимъўни Петрус, ба Ў гуфт:
  • „Дар ин ҷо писаре ҳаст, ки панҷ нони ҷав ва ду моҳӣ дорад; лекин барои ин қадар одам чӣ мешавад?“
  • Исо гуфт: “Мардумро шинонед“. Дар он ҷо сабза бисьёр буд, ва мардум, ки қариб панҷ ҳазор мард буданд, нишастанд.
  • Исо нонҳоро гирифта, баракат дод ва пора карда ба шогирдон дод, ва шогирдон ба нишастагон доданд, ва ҳамчунин аз моҳиҳо низ ба қадре ки хостанд.
  • Ва чун сер шуданд, Исо ба шогирдон гуфт: “Пораҳои боқимондаро ҷамъ кунед, то ки чизе талаф нашавад“.
  • Ва ҷамъ карда, аз пораҳои панҷ нони ҷав, ки аз хўрандагон зиёдатӣ монда буд, дувоздаҳ сабадро пур карданд.
  • Вақте ки мардум ин мўъҷизаро, ки Исо нишон дод, диданд, гуфтанд: “Ин ҳақиқатан он Пайғамбар аст, ки бояд ба ҷаҳон биёяд“.
  • Лекин Исо чун дарьёфт, ки мехоҳанд омада, Ўро ба зўрӣ баранд ва подшоҳ кунанд, боз танҳо ба кўҳ баромад.
  • Шомгоҳон шогирдонаш ба лаби баҳр фуромаданд.
  • Ва ба қаиқ савор шуда, ба он тарафи баҳр, сўи Кафарнаҳум равона шуданд. Ва ҳаво торик шуд, ва Исо назди онҳо наомада буд.
  • Ва боди шадиде вазида, баҳр ба талотум омад.
  • Вақте ки ба дурии тақриба бисту панҷ ё сӣ стадия қаиқ ронда буданд, Исоро диданд, ки бар баҳр қадам зада, ба қаиқ наздик меояд, ва ҳаросон шуданд.
  • Лекин Ў ба онҳо гуфт: “Ин Манам, натарсед“.
  • Онҳо мехостанд Ўро ба қаиқ дароваранд; ҳамон дам қаиқ ба соҳиле ки сўи он равона буданд, расид.
  • Фардои он, мардуме ки дар он тарафи баҳр истода буданд, диданд, ки дар он ҷо ҳеҷ қаиқе набуд, ҷуз он ки шогирдони Ў дохили он шуда буданд, ва Исо бо шогирдони Худ ба он надаромада буд, балки шогирдонаш танҳо рафта буданд;
  • Лекин қаиқҳои дигаре ки аз Табария наздики ҳамон ҷое ки пас аз баракат додани Худованд нон хўрада буданд, расиданд;
  • Ва чун мардум диданд, ки Исо ва шогирдонаш дар он ҷо нестанд, онҳо низ ба қаиқҳо савор шуда, ба ҷустуҷўи Исо бас Кафарнаҳум омаданд.
  • Ва Ўро дар он тарафи баҳр ёфта, ба Ў гуфтанд: “Эй Устод! Кай ба ин ҷо омадӣ?“
  • Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: “Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегўям: Маро на ба сабаби мўъҷизоте ки дидед, балки ба он сабаб ҷустуҷў мекунед, ки нон хўрда, сер шудед.
  • На аз барои ғизои фонӣ, балки барои ғизое саъю кўшиш кунед, ки то ҳаёти ҷовидонӣ боқӣ монад, ва Писари Одам онро ба шумо хоҳад дод; зеро ки Худои Падар бар Ў мўҳр задааст“.
  • Ба Ў гуфтанд: “Чӣ бояд кунем, ки аъмоли писандидаи Худоро ба ҷо оварда бошем?“.
  • Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: “Амали писандидаи Худо ин аст, ки ба Он Касе ки Ў фиристод, имон оваред“.
  • Ба Ў гуфтанд: “Пас, чӣ аломате Ту нишон медиҳӣ, то ки дида, ба Ту имон оварем? Чӣ кор мекунӣ?
  • Падарони мо дар биёбон манн хўрданд, чунон ки навишта шудааст: ́Аз осмон ба онҳо нон ато кард то бихўранд́„.
  • Исо ба онҳо гуфт: “Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегўям: Мусо нонро ба шумо аз осмон надодааст, балки Падари Ман нони ҳақиқиро ба шумо аз осмон медиҳад;
  • Зеро нони Худо Он Касест, ки аз осмон нозил шуда ба ҷаҳон ҳаёт мебахшад“.
  • Он гоҳ ба Ў гуфтанд: “Эй оғо! Ҳамеша ин нонро ба мо бидеҳ“
  • Исо ба онҳо гуфт: “Ман нони ҳаёт ҳастам; касе ки назди Ман ояд, ҳаргиз гурусна нахоҳад монд, ва касе ки ба Мам имон оварад, ҳаргиз ташна нахоҳад монд.
  • Лекин Ман ба шумо гуфтам, ки Маро низ дидаед, ва имон намеоваред.
  • Ҳар он чи Падар ба Ман ато кунад, назди Ман хоҳад омад, ва ҳар кӣ назди Ман ояд, бадар нахоҳам ронд.
  • Зеро аз осмон нозил шудаам на аз барои он ки ба иродаи Худ амал кунам, балки ба иродаи Фиристодаи Худ.
  • Ва иродаи Падаре ки Маро фиристод, ин аст, ки аз он чи ба Ман ато шудааст, чизе талаф накунам, балки дар рўзи вопасин онро эҳьё кунам;
  • Ва иродаи Фиристодаи Ман ин аст, ки ҳар кӣ Писарро дид ва ба Ў имон овард, ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад ва Ман дар рўзи вопасин вайро эҳьё хоҳам кард“.
  • Яҳудиён аз Ў шикоят карданд, зеро ки гуфта буд: “Манам он ноне ки аз осмон нозил шуд“.
  • Ва гуфтанд: “Оё ин Исои писари Юсуф нест, ки мо падару модари Ўро мешиносем? Пас чӣ тавр мегўяд, ки ́Ман аз осмон нозил шудаам́?“
  • Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: “Ба якдигар шикоят накунед:
  • „Ҳеҷ кас наметавонад назди Ман ояд, магар ин ки Падаре ки Маро фиристод, вайро ҷалб кунад; ва Ман вайро дар рўзи вопасин эҳьё хоҳам кард.
  • Дар суҳафи анбиё навишта шудааст: ́Ва ҳама аз Худо таълим хоҳанд ёфт́. Ва ҳар кӣ аз Падар шунида ва таълим гирифта бошад, назди Ман меояд.
  • На ин ки касе Падарро дидааст, ҷуз Он ки аз ҷониби Худост: Ў Падарро дидааст.
  • Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегўям: ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад.
  • Ман нони ҳаёт ҳастам.
  • Падарони шумо дар биёбон манн хўрданд ва мурданд;
  • Валекин ин ҷо нонест, ки аз осмон нозил шуд, то ҳар кӣ аз он бихўрад, намирад.
  • Ман ҳастам он нони зинда, ки аз осмон нозил шуд: касе ки аз ин нон бихўрад, то абад зинда хоҳад монд; ва ноне ки Ман ато мекунам, Бадани Ман аст, ки онро барои ҳаёти ҷаҳон мебахшам“.
  • Яҳудиён бо ҳамдигар мубоҳиса карда, мегуфтанд: “Чӣ тавр Ин Шахс метавонад Бадани Худро бидиҳад, то мо бихўрем?“
  • Исо ба онҳо гуфт: “Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегўям: агар Бадани Писари Одамро нахўред ва Хуни Ўро нанўшед, дар худ ҳаёт надоред;
  • Ҳар кӣ Бадани Маро бихўрад ва Хуни Маро бинўшад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад, ва Ман дар рўзи вопасин вайро эҳьё хоҳам кард;
  • Зеро ки Бадани Ман ғизои ҳақиқст, ва Хуни Ман нўшокии ҳақиқист;
  • Ҳар кӣ Бадани Маро бихўрад ва Хуни Маро бинўшад, дар Ман мемонад, ва Ман дар вай;
  • Чунон ки Падари Ҳай Маро фиристод, ва Ман ба василаи Падар зинда ҳастам, ҳамчунин касе ки Маро бихўрад, ба василаи Ман зинда хоҳад монд;
  • Ин аст ноне ки аз осмон нозил шуд; на ончунон ки падарони шумо ки маннро хўрданд ва мурданд; ҳар кӣ ин нонро бихўрад, то абад зинда хоҳад монд“.
  • Ин суханонро, ҳангоме дар Кафарнаҳум таълим медод, дар куништ, гуфт.
  • Бисьёре аз шогирдони Ў, инро шунида, гуфтанд: “Ин сухани сахт аст; кӣ метавонад онро бишнавад?“
  • Чун Исо дар дили Худ донист, ки шогирдонаш дар ин бобат шикоят мекунанд, ба онҳо гуфт: “Оё ин шуморо ба васваса меандозад?
  • Пас агар Писари Одамро бинед, ки ба мақоми аввалааш сууд мекунад, чӣ хоҳед гуфт?
  • Рўҳ аст, ки ҳаёт мебахшад, лекин аз ҷасм фоидае нест; суханоне ки Ман ба шумо мегўям, рўҳ ва ҳаёт аст;
  • Лекин баъзе аз шумо ҳастанд, ки имон надоранд“.Зеро Исо аз ибтидо медонист, ки киҳо имон надоранд ва кӣ Ўро таслим хоҳад кард.
  • Ва гуфт: “Аз ин сабаб ба шумо гуфтам, ки ҳеҷ кас наметавонад назди Ман биёяд, магар ин ки Падари Ман инро ба вай ато кунад“.
  • Аз он вақт бисьёре аз шогирдонаш аз Ў дур шуда, дигар Ўро пайравӣ накарданд.
  • Ва Исо ба он дувоздаҳ гуфт: “Оё шумо ҳам мехоҳед Маро тарк кунед?“
  • Шимъўни Петрус дар ҷавоби Ў гуфт: “Худовандо! Назди кӣ биравем? Суханони ҳаёти ҷовидонӣ назди Туст,
  • Ва мо имон овардаем ва донистаем, ки Ту Масеҳ, Писари Худои Ҳай ҳастӣ“.
  • Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: “Оё Ман шумо дувоздаҳро интихоб накардаам? Ва ҳол он ки яке аз шумо иблис аст“.
  • Инро Ў дар бораи Яҳудо писари Шимъўни Исқарьют гуфт, зеро вай, ки яке аз дувоздаҳ буд, мехост Ўро таслим кунад.