Скрыть
Церковнославянский (рус)
Се́, сiя́ ви́дѣ о́ко мое́, и слы́ша у́хо мое́,
и вѣ́мъ, ели́ка и вы́ вѣ́сте: и не неразу́мнѣе е́смь ва́съ.
Но оба́че и а́зъ ко Го́споду воз­глаго́лю, обличу́ же предъ ни́мъ, а́ще восхо́щетъ.
Вы́ бо есте́ вра́чеве непра́веднiи и цѣли́теле злы́хъ вси́,
бу́ди же ва́мъ онѣмѣ́ти, и сбу́дет­ся ва́мъ въ прему́дрость.
Слы́шите же обличе́нiе у́стъ мо­и́хъ, суду́ же усте́нъ мо­и́хъ вонми́те.
Не предъ Бо́гомъ ли глаго́лете и предъ ни́мъ вѣща́ете ле́сть?
или́ уклоните́ся, вы́ же са́ми судiи́ бу́дите.
Добро́ бо, а́ще изслѣ́дитъ ва́съ: а́ще бо вси́ творя́щiи при­­ложите́ся къ нему́, оба́че обличи́тъ вы́.
А́ще же и та́й ли́цамъ удивите́ся,
не движе́нiе ли его́ смяте́тъ ва́съ, боя́знь же от­ него́ нападе́тъ на вы́?
Оти́детъ же велича́нiе ва́­ше ра́вно пе́пелу, тѣ́ло же бре́н­но.
Умолчи́те, да воз­глаго́лю и почі́ю от­ гнѣ́ва.
Взе́мля пло́ти моя́ зуба́ми, ду́шу же мою́ положу́ въ руцѣ́ мо­е́й.
А́ще мя́ убiе́тъ си́льный, поне́же и нача́, оба́че воз­глаго́лю и обличу́ предъ ни́мъ:
и сiе́ ми́ сбу́дет­ся во спасе́нiе: не вни́детъ бо предъ ни́мъ ле́сть.
Послу́шайте, послу́шайте глаго́лъ мо­и́хъ: воз­вѣщу́ бо ва́мъ слы́шащымъ.
Се́, а́зъ бли́зъ е́смь суда́ мо­его́, вѣ́мъ а́зъ, я́ко пра́веденъ явлю́ся.
Кто́ бо е́сть судя́йся со мно́ю, да ны́нѣ умолчу́ и изче́зну?
Дво́е же ми́ сотвори́ши, тогда́ от­ лица́ тво­его́ не скры́юся:
ру́ку от­ мене́ от­ими́, стра́хъ же тво́й да не ужаса́етъ мя́:
посе́мъ при­­зове́ши, а́зъ же тя́ послу́шаю, или́ воз­глаго́леши, а́зъ же ти́ да́мъ от­вѣ́тъ.
Коли́цы су́ть грѣси́ мо­и́ и беззако́нiя моя́? научи́ мя́, ка́я су́ть?
Почто́ кры́ешися от­ мене́? мни́ши же мя́ проти́вна су́ща тебѣ́?
Или́ я́ко ли́стъ дви́жимь вѣ́тромъ убо­и́шися? или́ я́ко сѣ́ну носи́му вѣ́тромъ противля́ешимися?
Я́ко написа́лъ еси́ на мя́ зла́я, обложи́лъ же ми́ еси́ ю́ностныя грѣхи́:
положи́лъ же еси́ но́гу мою́ въ воз­бране́нiе: сохрани́лъ же еси́ дѣла́ моя́ вся́: въ коре́нiя же но́гъ мо­и́хъ при­­ше́лъ еси́:
и́же обетша́ютъ я́коже мѣ́хъ, или́ я́коже ри́за мо́лiемъ изъяде́на.
Синодальный
Вот, все это видело око мое, слышало ухо мое и заметило для себя.
Сколько знаете вы, знаю и я: не ниже я вас.
Но я к Вседержителю хотел бы говорить и желал бы состязаться с Богом.
А вы сплетчики лжи; все вы бесполезные врачи.
О, если бы вы только молчали! это было бы вменено вам в мудрость.
Выслушайте же рассуждения мои и вникните в возражение уст моих.
Надлежало ли вам ради Бога говорить неправду и для Него говорить ложь?
Надлежало ли вам быть лицеприятными к Нему и за Бога так препираться?
Хорошо ли будет, когда Он испытает вас? Обманете ли Его, как обманывают человека?
Строго накажет Он вас, хотя вы и скрытно лицемерите.
Неужели величие Его не устрашает вас, и страх Его не нападает на вас?
Напоминания ваши подобны пеплу; оплоты ваши – оплоты глиняные.
Замолчите предо мною, и я буду говорить, что бы ни постигло меня.
Для чего мне терзать тело мое зубами моими и душу мою полагать в руку мою?
Вот, Он убивает меня, но я буду надеяться; я желал бы только отстоять пути мои пред лицем Его!
И это уже в оправдание мне, потому что лицемер не пойдет пред лице Его!
Выслушайте внимательно слово мое и объяснение мое ушами вашими.
Вот, я завел судебное дело: знаю, что буду прав.
Кто в состоянии оспорить меня? Ибо я скоро умолкну и испущу дух.
Двух только вещей не делай со мною, и тогда я не буду укрываться от лица Твоего:
удали от меня руку Твою, и ужас Твой да не потрясает меня.
Тогда зови, и я буду отвечать, или буду говорить я, а Ты отвечай мне.
Сколько у меня пороков и грехов? покажи мне беззаконие мое и грех мой.
Для чего скрываешь лице Твое и считаешь меня врагом Тебе?
Не сорванный ли листок Ты сокрушаешь и не сухую ли соломинку преследуешь?
Ибо Ты пишешь на меня горькое и вменяешь мне грехи юности моей,
и ставишь в колоду ноги мои и подстерегаешь все стези мои, – гонишься по следам ног моих.
А он, как гниль, распадается, как одежда, изъеденная молью.
Грузинский
ეს ყველაფერი იხილეს ჩემმა თვალებმა, ისმინდა ყურმა და მიხვდა.
რაც თქვენ იცით, მეც ვიცი, არც მე ვარ თქვენზე ნაკლები.
მაინც მინდა ველაპარაკო ყოვლადძლიერს და მსურს მოვახსენო ჩემი სამხილი.
თქვენ კი სიცრუის მთხზველები ხართ, უვარგისი მკურნალნი ხართ ყველანი.
დადუმდებოდეთ მაინც! ეს იქნებოდა თქვენი სიბრძნე.
ისმინეთ ჩემი სამხილი და ჩემი ბაგეების საჩივარი გაიგონეთ!
ღვთის გამო ლაპარაკობთ ტყუილს, მის გამო ლაპარკობთ სიცრუეს?
უნდა მიკერძოებოდით მას, ღმერთს უნდა გამოსარჩლებოდით?
მოგეწონებათ, რომ გამოგჩხრიკოთ? ისე მოატყუებთ, როგორც ადამიანები ტყუვდებიან?
ის მაინც გამხილებთ, მალულადაც რომ პირმოთნეობდეთ.
ნუთუ მისი სიდიადე არ გაშინებთ და მისი შიშისზარი არ დაგცემიათ თავზე?
თქვენი შეგონებები ნაცრის არაკებია, თქვენი საყრდენი თიხის საყრდენია;
დადუმდით და მე მალაპარაკეთ, მერე რაც მომივა, მომივიდეს!
რისთვის უნდა ვზიდო ჩემი ხორცი ჩემივე კბილებით, რისთვის მეჭიროს ჩემი სული ჩემივე ხელებით?
კიდეც რომ მომკლას, მასზე ვარ დანდობილი - მაინც დავიცავ ჩემს გზებს მის წინაშე.
ისიც ხსნა იქნება ჩემთვის, რომ უღვთო კაცი არ მივა მის წინაშე.
გაიგონეთ ჩემი სიტყვა და ყური უგდეთ ჩემს ნათქვამს;
აჰა, განმიცხადებია, ჩემი სარჩელი: ვიცი, რომ გავმართლდები.
ვინ არის ჩემი მოდავე? რადგან მაშინ დავდუმდებოდი და გავთავდებოდი.
ოღონდ ამ ორს ნუ მიზამ და შენს სახეს არ დავემალები:
შენი ხელი მომარიდე და შენი ზარი ნუ შემაძრწუნებს.
მიხმე და მოგიგებ, ან მე ვილაპარაკებ და შენ მიპასუხე.
რამდენი დანაშაული და ცოდვა მაწევს? მაცოდინე ჩემი ბრალი და ცოდვა!
რისთვის მიმალავ სახეს და რისთვის შეგირაცხივარ შენს მტრად?
მოფარფატე ფოთოლს აფრთხობ და გამხმარ ჩალას სდევნი?
რადგან მწარე ამბებს მაწერ თავზე და სიყმაწვილის დროინდელ ცოდვებს მითვლი;
ხუნდებში გამაყოფიე ფეხები და ჩემს გზა-სავალს ყარაულობ;
ის კი იხრწნება, როგორც მძორი, როგორც ჩრჩილისაგან შეჭმული სამოსელი.
Ecce, omnia haec vidit oculus meus, et audivit auris mea, et intellexi singula.
Secundum scientiam vestram, et ego novi; nec inferior vestri sum.
Sed tamen ad Omnipotentem loquar et disputare cum Deo cupio;
vos autem ostendam fabricatores mendacii, medicos vanos vos omnes.
Atque utinam taceretis, ut sit vobis in sapientiam!
Audite ergo correptionem meam et contentiones labiorum meorum attendite.
Numquid pro Deo profertis mendacium et pro illo loquimini dolos?
Numquid faciem eius accipitis et pro Deo in iudicio contendere nitimini?
Aut bonum est quod vos excutiat? Aut, ut illuditur homini, illudetis ei?
Ipse vos arguet, cum in abscondito faciem accipitis.
Nonne maiestas eius turbabit vos, et terror eius irruet super vos?
Sententiae vestrae sunt proverbia cineris; thoraces lutei thoraces vestri.
Tacete paulisper, ut loquar ipse, et transeat super me quodcumque.
Quare sumam carnes meas dentibus meis et animam meam ponam in manibus meis?
Etiamsi occiderit me, in ipso sperabo; verumtamen vias meas in conspectu eius arguam.
Et hoc erit salus mea: non enim veniet in conspectu eius omnis impius.
Audite sermonem meum et explicationem meam percipite auribus vestris.
Ecce iudicium paravi; scio quod iustus inveniar.
Quis est qui contendat mecum? Tunc enim tacebo et consummabor.
Duo tantum ne facias mihi, et tunc a facie tua non abscondar:
Manum tuam longe fac a me, et formido tua non me terreat.
Voca me, et ego respondebo tibi; aut ipse loquar, et tu respondebis mihi.
Quantas habeo iniquitates et peccata? Scelera mea et delicta ostende mihi.
Cur faciem tuam abscondis et arbitraris me inimicum tuum?
Contra folium, quod vento rapitur, dure agis et stipulam siccam persequeris.
Scribis enim contra me amaritudines et occupatum me vis peccatis adulescentiae meae.
Posuisti in nervo pedem meum et observasti omnes semitas meas et vestigia pedum meorum considerasti.
Qui quasi uter consumendus sum, et quasi vestimentum, quod comeditur a tinea.
Копировать текст Копировать ссылку Толкования стиха

Настройки