Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

 
Евангелие по Луке

 
  • [Зач. 1.] Поне́же у́бо мно́зи нача́ша чини́ти по́вѣсть о извѣ́­ст­вован­ныхъ въ на́съ веще́хъ,
  • я́коже преда́ша на́мъ, и́же испе́рва самови́дцы и слу́ги бы́в­шiи словесе́:
  • изво́лися и мнѣ́ послѣ́довав­шу вы́ше вся́ испы́тно, поря́ду писа́ти тебѣ́, держа́вный Ѳеофи́ле,
  • да разумѣ́еши, о ни́хже научи́л­ся еси́ словесѣ́хъ утвержде́нiе.
  • [Зач. 2.] Бы́сть во дни́ И́рода царя́ Иуде́йска, иере́й нѣ́кiй, и́менемъ заха́рiа, от­ дневны́я чреды́ Авiа́ни: и жена́ его́ от­ дще́рей Ааро́новѣхъ, и и́мя е́й Елисаве́тъ.
  • Бѣ́ста же пра́ведна о́ба предъ Бо́гомъ, ходя́ща во всѣ́хъ за́повѣдехъ и оправда́нiихъ Госпо́днихъ безпоро́чна.
  • И не бѣ́ и́ма ча́да, поне́же Елисаве́тъ бѣ́ непло́ды, и о́ба заматорѣ́в­ша во дне́хъ сво­и́хъ бѣ́ста.
  • Бы́сть же служа́щу ему́ въ чину́ чреды́ сво­ея́ предъ Бо́гомъ,
  • по обы́чаю свяще́н­ниче­ст­ва ключи́ся ему́ покади́ти, в­ше́дшу въ це́рковь Госпо́дню:
  • и все́ мно́же­с­т­во люде́й бѣ́ моли́тву дѣ́я внѣ́, въ го́дъ {во вре́мя} ѳимiа́ма:
  • яви́ся же ему́ а́нгелъ Госпо́день, стоя́ одесну́ю олтаря́ кади́лнаго:
  • и смути́ся заха́рiа ви́дѣвъ, и стра́хъ нападе́ на́нь.
  • Рече́ же къ нему́ а́нгелъ: не бо́йся, заха́рiе: зане́ услы́шана бы́сть моли́тва твоя́, и жена́ твоя́ Елисаве́ть роди́тъ сы́на тебѣ́, и нарече́ши и́мя ему́ Иоа́н­нъ.
  • И бу́детъ тебѣ́ ра́дость и весе́лiе, и мно́зи о рожде­ст­вѣ́ его́ воз­ра́дуют­ся.
  • Бу́детъ бо ве́лiй предъ Го́сподемъ: и вина́ и Сике́ра не и́мать пи́ти, и Ду́ха свята́го испо́лнит­ся еще́ изъ чре́ва ма́тере сво­ея́:
  • и мно́гихъ от­ сыно́въ Изра́илевыхъ обрати́тъ ко Го́споду Бо́гу и́хъ.
  • И то́й предъи́детъ предъ ни́мъ ду́хомъ и си́лою илiино́ю, обрати́ти сердца́ отце́мъ на ча́да, и проти́вныя въ му́дрости пра́ведныхъ, угото́вати Го́сподеви лю́ди соверше́ны.
  • И рече́ заха́рiа ко а́нгелу: по чесому́ разумѣ́ю сiе́? а́зъ бо е́смь ста́ръ, и жена́ моя́ заматорѣ́в­ши во дне́хъ сво­и́хъ.
  • И от­вѣща́въ а́нгелъ рече́ ему́: а́зъ е́смь гаврiи́лъ предстоя́й предъ Бо́гомъ, и по́сланъ е́смь глаго́лати къ тебѣ́ и благовѣсти́ти тебѣ́ сiя́:
  • и се́ бу́деши молчя́ и не могі́й проглаго́лати, до него́же дне́ бу́дутъ сiя́: зане́ не вѣ́ровалъ еси́ словесе́мъ мо­и́мъ, я́же сбу́дут­ся во вре́мя свое́.
  • И бѣ́ша лю́дiе жду́ще заха́рiю: и чудя́хуся косня́щу ему́ въ це́ркви.
  • Изше́дъ же не можа́­ше глаго́лати къ ни́мъ: и разумѣ́ша, я́ко видѣ́нiе ви́дѣ въ це́ркви: и то́й бѣ́ помава́я и́мъ, и пребыва́­ше нѣ́мъ.
  • И бы́сть я́ко испо́лнишася дні́е слу́жбы его́, и́де въ до́мъ сво́й.
  • [Зач. 3.] По си́хъ же дне́хъ зача́тъ Елисаве́тъ жена́ его́, и тая́шеся мѣ́сяцъ пя́ть, глаго́лющи:
  • я́ко та́ко мнѣ́ сотвори́ Госпо́дь во дни́, въ ня́же при­­зрѣ́ отъ­я́ти поноше́нiе мое́ въ человѣ́цѣхъ.
  • Въ мѣ́сяцъ же шесты́й по́сланъ бы́сть а́нгелъ гаврiи́лъ от­ Бо́га во гра́дъ Галиле́йскiй, ему́же и́мя назаре́тъ,
  • къ Дѣ́вѣ обруче́н­нѣй му́жеви, ему́же и́мя Ио́сифъ, от­ до́му Дави́дова: и и́мя Дѣ́вѣ Марiа́мь.
  • И в­ше́дъ къ не́й а́нгелъ рече́: ра́дуйся, благода́тная: Госпо́дь съ тобо́ю: благослове́на ты́ въ жена́хъ.
  • Она́ же ви́дѣв­ши смути́ся о словеси́ его́ и помышля́ше, каково́ бу́детъ цѣлова́нiе сiе́.
  • И рече́ а́нгелъ е́й: не бо́йся, Марiа́мь: обрѣла́ бо еси́ благода́ть у Бо́га.
  • И се́ зачне́ши во чре́вѣ, и роди́ши Сы́на, и нарече́ши и́мя ему́ Иису́съ.
  • Се́й бу́детъ ве́лiй, и Сы́нъ вы́шняго нарече́т­ся: и да́стъ ему́ Госпо́дь Бо́гъ престо́лъ Дави́да отца́ его́:
  • и воцари́т­ся въ дому́ Иа́ковли во вѣ́ки, и ца́р­ст­вiю его́ не бу́детъ конца́.
  • Рече́ же Марiа́мь ко а́нгелу: ка́ко бу́детъ сiе́, идѣ́же му́жа не зна́ю?
  • И от­вѣща́въ а́нгелъ рече́ е́й: Ду́хъ святы́й на́йдетъ на тя́, и си́ла вы́шняго осѣни́тъ тя́: тѣ́мже и ражда́емое свято нарече́т­ся Сы́нъ Бо́жiй:
  • и се́, Елисаве́тъ ю́жика твоя́, и та́ зача́тъ сы́на въ ста́рости сво­е́й: и се́й мѣ́сяцъ шесты́й е́сть е́й нарица́емѣй непло́ды:
  • я́ко не изнемо́жетъ у Бо́га вся́къ глаго́лъ.
  • Рече́ же Марiа́мь: се́ раба́ Госпо́дня: бу́ди мнѣ́ по глаго́лу тво­ему́. И отъи́де от­ нея́ а́нгелъ.
  • [Зач. 4.] Воста́в­ши же Марiа́мь во дни́ ты́я, и́де въ го́рняя со тща́нiемъ, во гра́дъ Иу́довъ:
  • и вни́де въ до́мъ заха́рiинъ, и цѣлова́ Елисаве́тъ.
  • И бы́сть я́ко услы́ша Елисаве́тъ цѣлова́нiе Марі́ино, взыгра́ся младе́нецъ во чре́вѣ ея́: и испо́лнися Ду́ха свя́та Елисаве́тъ,
  • и возопи́ гла́сомъ ве́лiимъ, и рече́: благослове́на ты́ въ жена́хъ, и благослове́нъ пло́дъ чре́ва тво­его́:
  • и от­ку́ду мнѣ́ сiе́, да прiи́детъ Ма́ти Го́спода мо­его́ ко мнѣ́?
  • се́ бо, я́ко бы́сть гла́съ цѣлова́нiя тво­его́ во у́шiю мое́ю, взыгра́ся младе́нецъ ра́дощами во чре́вѣ мо­е́мъ.
  • И блаже́н­на вѣ́ровав­шая, я́ко бу́детъ соверше́нiе глаго́лан­нымъ е́й от­ Го́спода.
  • И рече́ Марiа́мь: вели́читъ душа́ моя́ Го́спода,
  • и воз­ра́довася Ду́хъ мо́й о Бо́зѣ Спа́сѣ мо­е́мъ:
  • я́ко при­­зрѣ́ на смире́нiе рабы́ сво­ея́: се́ бо, от­ны́нѣ ублажа́тъ мя́ вси́ ро́ди:
  • я́ко сотвори́ мнѣ́ вели́чiе си́льный, и свято и́мя его́:
  • и ми́лость его́ въ ро́ды родо́въ боя́щымся его́:
  • сотвори́ держа́ву мы́шцею сво­е́ю: расточи́ го́рдыя мы́слiю се́рдца и́хъ:
  • низложи́ си́льныя со престо́лъ, и воз­несе́ смире́н­ныя:
  • а́лчущыя испо́лни бла́гъ, и богатя́щыяся от­пусти́ тщы́.
  • Воспрiя́тъ Изра́иля о́трока сво­его́, помяну́ти ми́лости,
  • я́коже глаго́ла ко отце́мъ на́шымъ, Авраа́му и сѣ́мени его́ до вѣ́ка.
  • Пребы́сть же Марiа́мь съ не́ю я́ко три́ мѣ́сяцы и воз­врати́ся въ до́мъ сво́й.
  • Елисаве́ти же испо́лнися вре́мя роди́ти е́й, и роди́ сы́на.
  • И слы́шаша о́крестъ живу́щiи и у́жики ея́, я́ко воз­вели́чилъ е́сть Госпо́дь ми́лость свою́ съ не́ю: и ра́довахуся съ не́ю.
  • И бы́сть во осмы́й де́нь, прiидо́ша обрѣ́зати отроча́, и нарица́ху е́ и́менемъ отца́ его́, заха́рiю.
  • И от­вѣща́в­ши ма́ти его́ рече́: ни́, но да нарече́т­ся Иоа́н­нъ.
  • И рѣ́ша къ не́й, я́ко никто́же е́сть въ род­ст­вѣ́ тво­е́мъ, и́же нарица́ет­ся и́менемъ тѣ́мъ.
  • И помава́ху отцу́ его́, е́же ка́ко бы хотѣ́лъ нарещи́ е́.
  • И испро́шь дщи́цу, написа́, глаго́ля: Иоа́н­нъ бу́детъ и́мя ему́. И чудя́хуся вси́.
  • Отверзо́шася же уста́ его́ а́бiе и язы́къ его́, и глаго́лаше, благословя́ Бо́га.
  • И бы́сть на всѣ́хъ стра́хъ живу́щихъ о́крестъ и́хъ: и во все́й странѣ́ Иуде́йстѣй повѣ́даеми бя́ху вси́ глаго́ли сі́и.
  • И положи́ша вси́ слы́шав­шiи въ се́рдцѣ сво­е́мъ, глаго́люще: что́ у́бо отроча́ сiе́ бу́детъ? И рука́ Госпо́дня бѣ́ съ ни́мъ.
  • И заха́рiа оте́цъ его́ испо́лнися Ду́ха свя́та, и проро́че­с­т­вова, глаго́ля:
  • благослове́нъ Госпо́дь Бо́гъ Изра́илевъ, я́ко посѣти́ и сотвори́ избавле́нiе лю́демъ сво­и́мъ:
  • и воз­дви́же ро́гъ спасе́нiя на́мъ, въ дому́ Дави́да о́трока сво­его́:
  • я́коже глаго́ла усты́ святы́хъ су́щихъ от­ вѣ́ка проро́къ его́,
  • спасе́нiе от­ вра́гъ на́шихъ и изъ руки́ всѣ́хъ ненави́дящихъ на́съ:
  • сотвори́ти ми́лость со отцы́ на́шими и помяну́ти завѣ́тъ святы́й сво́й,
  • кля́тву, е́юже кля́т­ся ко Авраа́му отцу́ на́­шему, да́ти на́мъ,
  • безъ стра́ха, изъ руки́ вра́гъ на́шихъ изба́вльшымся,
  • служи́ти ему́ преподо́бiемъ и пра́вдою предъ ни́мъ вся́ дни́ живота́ на́­шего.
  • И ты́, отроча́, проро́къ вы́шняго нарече́шися: предъи́деши бо предъ лице́мъ Госпо́днимъ, угото́вати пути́ его́,
  • да́ти ра́зумъ спасе́нiя лю́демъ его́, во оставле́нiе грѣ́хъ и́хъ,
  • милосе́рдiя ра́ди ми́лости Бо́га на́­шего, въ ни́хже посѣти́лъ е́сть на́съ восто́къ свы́ше,
  • просвѣти́ти во тмѣ́ и сѣ́ни сме́ртнѣй сѣдя́щыя, напра́вити но́ги на́шя на пу́ть ми́ренъ.
  • Отроча́ же растя́ше и крѣпля́шеся ду́хомъ: и бѣ́ въ пусты́нехъ до дне́ явле́нiя сво­его́ ко Изра́илю.
  • [Зач. 1.] Как уже многие начали составлять повествования о совершенно известных между нами событиях,
  • как передали нам то́ бывшие с самого начала очевидцами и служителями Слова,
  • то рассудилось и мне, по тщательном исследовании всего сначала, по порядку описать тебе, достопочтенный Феофил,
  • чтобы ты узнал твердое основание того учения, в котором был наставлен.
  • [Зач. 2.] Во дни Ирода, царя Иудейского, был священник из Авиевой чреды, именем Захария, и жена его из рода Ааронова, имя ей Елисавета.
  • Оба они были праведны пред Богом, поступая по всем заповедям и уставам Господним беспорочно.
  • У них не было детей, ибо Елисавета была неплодна, и оба были уже в летах преклонных.
  • Однажды, когда он в порядке своей чреды служил пред Богом,
  • по жребию, как обыкновенно было у священников, досталось ему войти в храм Господень для каждения,
  • а всё множество народа молилось вне во время каждения, –
  • тогда явился ему Ангел Господень, стоя по правую сторону жертвенника кадильного.
  • Захария, увидев его, смутился, и страх напал на него.
  • Ангел же сказал ему: не бойся, Захария, ибо услышана молитва твоя, и жена твоя Елисавета родит тебе сына, и наречешь ему имя: Иоанн;
  • и будет тебе радость и веселие, и многие о рождении его возрадуются,
  • ибо он будет велик пред Господом; не будет пить вина и сикера, и Духа Святаго исполнится еще от чрева матери своей;
  • и многих из сынов Израилевых обратит к Господу Богу их;
  • и предъидет пред Ним в духе и силе Илии, чтобы возвратить сердца отцов детям, и непокоривым образ мыслей праведников, дабы представить Господу народ приготовленный.
  • И сказал Захария Ангелу: по чему я узна́ю это? ибо я стар, и жена моя в летах преклонных.
  • Ангел сказал ему в ответ: я Гавриил, предстоящий пред Богом, и послан говорить с тобою и благовестить тебе сие;
  • и вот, ты будешь молчать и не будешь иметь возможности говорить до того дня, как это сбудется, за то́, что ты не поверил словам моим, которые сбудутся в свое время.
  • Между тем народ ожидал Захарию и дивился, что он медлит в храме.
  • Он же, выйдя, не мог говорить к ним; и они поняли, что он видел видение в храме; и он объяснялся с ними знаками, и оставался нем.
  • А когда окончились дни службы его, возвратился в дом свой.
  • [Зач. 3.] После сих дней зачала Елисавета, жена его, и таилась пять месяцев и говорила:
  • так сотворил мне Господь во дни сии, в которые призрел на меня, чтобы снять с меня поношение между людьми.
  • В шестой же месяц послан был Ангел Гавриил от Бога в город Галилейский, называемый Назарет,
  • к Деве, обрученной мужу, именем Иосифу, из дома Давидова; имя же Деве: Мария.
  • Ангел, войдя к Ней, сказал: радуйся, Благодатная! Господь с Тобою; благословенна Ты между женами.
  • Она же, увидев его, смутилась от слов его и размышляла, что́ бы это было за приветствие.
  • И сказал Ей Ангел: не бойся, Мария, ибо Ты обрела благодать у Бога;
  • и вот, зачнешь во чреве, и родишь Сына, и наречешь Ему имя: Иисус.
  • Он будет велик и наречется Сыном Всевышнего, и даст Ему Господь Бог престол Давида, отца Его;
  • и будет царствовать над домом Иакова во веки, и Царству Его не будет конца.
  • Мария же сказала Ангелу: ка́к будет это, когда Я мужа не знаю?
  • Ангел сказал Ей в ответ: Дух Святый найдет на Тебя, и сила Всевышнего осенит Тебя; посему и рождаемое Святое наречется Сыном Божиим.
  • Вот и Елисавета, родственница Твоя, называемая неплодною, и она зачала сына в старости своей, и ей уже шестой месяц,
  • ибо у Бога не останется бессильным никакое слово.
  • Тогда Мария сказала: се, Раба Господня; да будет Мне по слову твоему. И отошел от Нее Ангел.
  • [Зач. 4.] Встав же Мария во дни сии, с поспешностью пошла в нагорную страну, в город Иудин,
  • и вошла в дом Захарии, и приветствовала Елисавету.
  • Когда Елисавета услышала приветствие Марии, взыграл младенец во чреве ее; и Елисавета исполнилась Святаго Духа,
  • и воскликнула громким голосом, и сказала: благословенна Ты между женами, и благословен плод чрева Твоего!
  • И откуда это мне, что пришла Матерь Господа моего ко мне?
  • Ибо когда голос приветствия Твоего дошел до слуха моего, взыграл младенец радостно во чреве моем.
  • И блаженна Уверовавшая, потому что совершится сказанное Ей от Господа.
  • И сказала Мария: величит душа Моя Господа,
  • и возрадовался дух Мой о Боге, Спасителе Моем,
  • что призрел Он на смирение Рабы Своей, ибо отныне будут ублажать Меня все роды;
  • что сотворил Мне величие Сильный, и свято имя Его;
  • и милость Его в роды родов к боящимся Его;
  • явил силу мышцы Своей; рассеял надменных помышлениями се́рдца их;
  • низложил сильных с престолов, и вознес смиренных;
  • алчущих исполнил благ, и богатящихся отпустил ни с чем;
  • воспринял Израиля, отрока Своего, воспомянув милость,
  • ка́к говорил отцам нашим, к Аврааму и семени его до века.
  • Пребыла же Мария с нею около трех месяцев, и возвратилась в дом свой.
  • Елисавете же настало время родить, и она родила сына.
  • И услышали соседи и родственники ее, что возвеличил Господь милость Свою над нею, и радовались с нею.
  • В восьмой день пришли обрезать младенца и хотели назвать его, по имени отца его, Захариею.
  • На это мать его сказала: нет, а назвать его Иоанном.
  • И сказали ей: никого нет в родстве твоем, кто назывался бы сим именем.
  • И спрашивали знаками у отца его, ка́к бы он хотел назвать его.
  • Он потребовал дощечку и написал: Иоанн имя ему. И все удивились.
  • И тотчас разрешились уста его и язык его, и он стал говорить, благословляя Бога.
  • И был страх на всех живущих вокруг них; и рассказывали обо всем этом по всей нагорной стране Иудейской.
  • Все слышавшие положили это на сердце своем и говорили: что́ будет младенец сей? И рука Господня была с ним.
  • И Захария, отец его, исполнился Святаго Духа и пророчествовал, говоря:
  • благословен Господь Бог Израилев, что посетил народ Свой и сотворил избавление ему,
  • и воздвиг рог спасения нам в дому Давида, отрока Своего,
  • ка́к возвестил устами бывших от века святых пророков Своих,
  • что спасет нас от врагов наших и от руки всех ненавидящих нас;
  • сотворит милость с отцами нашими и помянет святой завет Свой,
  • клятву, которою клялся Он Аврааму, отцу нашему, дать нам,
  • небоязненно, по избавлении от руки врагов наших,
  • служить Ему в святости и правде пред Ним, во все дни жизни нашей.
  • И ты, младенец, наречешься пророком Всевышнего, ибо предъидешь пред лицем Господа приготовить пути Ему,
  • дать уразуметь народу Его спасение в прощении грехов их,
  • по благоутробному милосердию Бога нашего, которым посетил нас Восток свыше,
  • просветить сидящих во тьме и тени смертной, направить ноги наши на путь мира.
  • Младенец же возрастал и укреплялся духом, и был в пустынях до дня явления своего Израилю.
  • Quoniam quidem multi conati sunt ordinare narrationem, quae in nobis completae sunt, rerum,
  • sicut tradiderunt nobis, qui ab initio ipsi viderunt et ministri fuerunt verbi,
  • visum est et mihi, adsecuto a principio omnia, diligenter ex ordine tibi scribere, optime Theophile,
  • ut cognoscas eorum verborum, de quibus eruditus es, firmitatem.
  • Fuit in diebus Herodis regis Iudaeae sacerdos quidam nomine Zacharias de vice Abiae, et uxor illi de filiabus Aaron, et nomen eius Elisabeth.
  • Erant autem iusti ambo ante Deum, incedentes in omnibus mandatis et iustificationibus Domini, irreprehensibiles.
  • Et non erat illis filius, eo quod esset Elisabeth sterilis, et ambo processissent in diebus suis.
  • Factum est autem, cum sacerdotio fungeretur in ordine vicis suae ante Deum,
  • secundum consuetudinem sacerdotii sorte exiit, ut incensum poneret ingressus in templum Domini;
  • et omnis multitudo erat populi orans foris hora incensi.
  • Apparuit autem illi angelus Domini stans a dextris altaris incensi;
  • et Zacharias turbatus est videns, et timor irruit super eum.
  • Ait autem ad illum angelus: «Ne timeas, Zacharia, quoniam exaudita est deprecatio tua, et uxor tua Elisabeth pariet tibi filium, et vocabis nomen eius Ioannem.
  • Et erit gaudium tibi et exsultatio, et multi in nativitate eius gaudebunt:
  • erit enim magnus coram Domino et vinum et siceram non bibet et Spiritu Sancto replebitur adhuc ex utero matris suae
  • et multos filiorum Israel convertet ad Dominum Deum ipsorum.
  • Et ipse praecedet ante illum in spiritu et virtute Eliae, ut convertat corda patrum in filios et incredibiles ad prudentiam iustorum, parare Domino plebem perfectam».
  • Et dixit Zacharias ad angelum: «Unde hoc sciam? Ego enim sum senex, et uxor mea processit in diebus suis».
  • Et respondens angelus dixit ei: «Ego sum Gabriel, qui adsto ante Deum, et missus sum loqui ad te et haec tibi evangelizare.
  • Et ecce: eris tacens et non poteris loqui usque in diem, quo haec fiant, pro eo quod non credidisti verbis meis, quae implebuntur in tempore suo».
  • Et erat plebs exspectans Zachariam, et mirabantur quod tardaret ipse in templo.
  • Egressus autem non poterat loqui ad illos, et cognoverunt quod visionem vidisset in templo; et ipse erat innuens illis et permansit mutus.
  • Et factum est, ut impleti sunt dies officii eius, abiit in domum suam.
  • Post hos autem dies concepit Elisabeth uxor eius et occultabat se mensibus quinque dicens:
  • «Sic mihi fecit Dominus in diebus, quibus respexit auferre opprobrium meum inter homines».
  • In mense autem sexto missus est angelus Gabriel a Deo in civitatem Galilaeae, cui nomen Nazareth,
  • ad virginem desponsatam viro, cui nomen erat Ioseph de domo David, et nomen virginis Maria.
  • Et ingressus ad eam dixit: «Ave, gratia plena, Dominus tecum».
  • Ipsa autem turbata est in sermone eius et cogitabat qualis esset ista salutatio.
  • Et ait angelus ei: «Ne timeas, Maria; invenisti enim gratiam apud Deum.
  • Et ecce concipies in utero et paries filium et vocabis nomen eius Iesum.
  • Hic erit magnus et Filius Altissimi vocabitur, et dabit illi Dominus Deus sedem David patris eius,
  • et regnabit super domum Iacob in aeternum, et regni eius non erit finis».
  • Dixit autem Maria ad angelum: «Quomodo fiet istud, quoniam virum non cognosco?».
  • Et respondens angelus dixit ei: «Spiritus Sanctus superveniet in te, et virtus Altissimi obumbrabit tibi: ideoque et quod nascetur sanctum, vocabitur Filius Dei.
  • Et ecce Elisabeth cognata tua et ipsa concepit filium in senecta sua, et hic mensis est sextus illi, quae vocatur sterilis,
  • quia non erit impossibile apud Deum omne verbum».
  • Dixit autem Maria: «Ecce ancilla Domini; fiat mihi secundum verbum tuum». Et discessit ab illa angelus.
  • Exsurgens autem Maria in diebus illis abiit in montana cum festinatione in civitatem Iudae
  • et intravit in domum Zachariae et salutavit Elisabeth.
  • Et factum est, ut audivit salutationem Mariae Elisabeth, exsultavit infans in utero eius, et repleta est Spiritu Sancto Elisabeth
  • et exclamavit voce magna et dixit: «Benedicta tu inter mulieres, et benedictus fructus ventris tui.
  • Et unde hoc mihi, ut veniat mater Domini mei ad me?
  • Ecce enim ut facta est vox salutationis tuae in auribus meis, exsultavit in gaudio infans in utero meo.
  • Et beata, quae credidit, quoniam perficientur ea, quae dicta sunt ei a Domino».
  • Et ait Maria: «Magnificat anima mea Dominum,
  • et exsultavit spiritus meus in Deo salvatore meo,
  • quia respexit humilitatem ancillae suae. Ecce enim ex hoc beatam me dicent omnes generationes,
  • quia fecit mihi magna, qui potens est, et sanctum nomen eius,
  • et misericordia eius in progenies et progenies timentibus eum.
  • Fecit potentiam in brachio suo, dispersit superbos mente cordis sui;
  • deposuit potentes de sede et exaltavit humiles;
  • esurientes implevit bonis et divites dimisit inanes.
  • Suscepit Israel puerum suum, recordatus misericordiae,
  • sicut locutus est ad patres nostros, Abraham et semini eius in saecula».
  • Mansit autem Maria cum illa quasi mensibus tribus et reversa est in domum suam.
  • Elisabeth autem impletum est tempus pariendi, et peperit filium.
  • Et audierunt vicini et cognati eius quia magnificavit Dominus misericordiam suam cum illa, et congratulabantur ei.
  • Et factum est, in die octavo venerunt circumcidere puerum et vocabant eum nomine patris eius, Zachariam.
  • Et respondens mater eius dixit: «Nequaquam, sed vocabitur Ioannes».
  • Et dixerunt ad illam: «Nemo est in cognatione tua, qui vocetur hoc nomine».
  • Innuebant autem patri eius quem vellet vocari eum.
  • Et postulans pugillarem scripsit dicens: «Ioannes est nomen eius». Et mirati sunt universi.
  • Apertum est autem ilico os eius et lingua eius, et loquebatur benedicens Deum.
  • Et factus est timor super omnes vicinos eorum, et super omnia montana Iudaeae divulgabantur omnia verba haec.
  • Et posuerunt omnes, qui audierant, in corde suo dicentes: «Quid putas puer iste erit?». Etenim manus Domini erat cum illo.
  • Et Zacharias pater eius impletus est Spiritu Sancto et prophetavit dicens:
  • «Benedictus Dominus, Deus Israel, quia visitavit et fecit redemptionem plebi suae
  • et erexit cornu salutis nobis in domo David pueri sui,
  • sicut locutus est per os sanctorum, qui a saeculo sunt, prophetarum eius,
  • salutem ex inimicis nostris et de manu omnium, qui oderunt nos;
  • ad faciendam misericordiam cum patribus nostris et memorari testamenti sui sancti,
  • iusiurandum, quod iuravit ad Abraham patrem nostrum, daturum se nobis,
  • ut sine timore, de manu inimicorum liberati, serviamus illi
  • in sanctitate et iustitia coram ipso omnibus diebus nostris.
  • Et tu, puer, propheta Altissimi vocaberis: praeibis enim ante faciem Domini parare vias eius,
  • ad dandam scientiam salutis plebi eius in remissionem peccatorum eorum,
  • per viscera misericordiae Dei nostri, in quibus visitabit nos oriens ex alto,
  • illuminare his, qui in tenebris et in umbra mortis sedent, ad dirigendos pedes nostros in viam pacis».
  • Puer autem crescebat et confortabatur spiritu et erat in deserto usque in diem ostensionis suae ad Israel.
  • Паколькі ўжо многія ўзялíся склада́ць аповесць пра падзеі, якія сярод нас адбылíся,
  • як перадалí нам тыя, што ад пачатку былí відаво́чцамі і служы́целямі Слова,
  • прыйшло на думку і мне, дакладна дасле́даваўшы ўсё ад пачатку, паслядоўна апісаць табе, высокашаноўны Фео́філе,
  • каб ты спазна́ў цвёрдую аснову таго вучэ́ння, у якім быў наста́ўлены.
  • Быў у дні Ірада, цара Іудзейскага, адзін святар íмем Заха́рыя, з Авíевай чаргí; і жонка яго з роду Ааро́навага, імя́ ёй Елісавета.
  • Былí яны абое праведныя перад Богам, жывучы́ паводле ўсіх за́паведзяў і ўстанаўле́нняў Гасподніх беззага́нна.
  • І не ме́лі яны дзіця́ці, бо Елісавета была́ няплодная, і абое былí ўжо на схíле гадоў сваіх.
  • І ста́лася: калі ў парадку сваёй чаргí ён служыў перад Богам,
  • вы́пала яму, паводле звы́чаю святарскага, кадзíць, увайшоўшы ў храм Гасподні,
  • а ўсё мноства людзей малілася зво́нку ў час каджэ́ння;
  • і явіўся яму Ангел Гасподні, сто́ячы справа ад кадзíльнага ахвя́рніка;
  • і суме́ўся Заха́рыя, убачыўшы, і страх напаў на яго.
  • Але Ангел сказаў яму: не бойся, Заха́рыя, бо пачу́та малітва твая, і жонка твая Елісавета наро́дзіць табе сына, і назавеш яго íмем Іаан,
  • і будзе табе радасць і весялосць, і многія нараджэ́нню яго ўзрадуюцца;
  • бо ён будзе вялікі перад Госпадам; і не будзе піць віна́ і сíкеру; і Духам Святым напоўніцца яшчэ ва ўлонні маці сваёй;
  • і многіх з сыноў Ізра́ілевых зве́рне да Госпада Бога іх;
  • і будзе ісці перад Ім у духу і сіле Іліí, каб вярну́ць сэ́рцы бацькоў да дзяцей, і непакорлівых да мудрасці праведных, каб падрыхтава́ць Госпаду народ гатовы.
  • І сказаў Заха́рыя Ангелу: па чым я пазна́ю гэта? бо я стары́, і жонка мая́ на схíле гадоў сваіх.
  • І сказаў яму Ангел у адказ: я Гаўрыíл, што стаю перад Богам і пасла́ны гаварыць з табой і дабраве́сціць табе гэта;
  • і вось, будзеш маўчаць і не зможаш гаварыць да таго дня, калі збу́дзецца гэта, за тое, што ты не паверыў сло́вам маім, якія здзе́йсняцца ў свой час.
  • І чакаў народ Заха́рыю і здзіўляўся, што ён мару́дзіць у храме.
  • Ён жа, вы́йшаўшы, не мог гаварыць да іх; і яны зразумелі, што ён бачыў відзе́нне ў храме; а ён рабіў ім знакі, і заставаўся нямы́м.
  • І ста́лася: калі скончыліся дні служэ́ння яго, пайшоў ён у дом свой.
  • Пасля гэтых дзён зачала́ Елісавета, жонка яго, і таíлася пяць месяцаў, і гаварыла:
  • так зрабіў мне Гасподзь у дні, калі спагля́нуў, каб зняць з мяне́ га́ньбу сярод людзе́й.
  • А ў шосты месяц пасла́ны быў Ангел Гаўрыíл ад Бога ў горад Галіле́йскі пад назвай Назарэ́т
  • да Дзевы, зару́чанай з мужам, імя́ якому Іосіф, з дому Давíдавага; а імя́ Дзевы — Марыя.
  • І, увайшоўшы да Яе, Ангел сказаў: радуйся, Благадатная! Гасподзь з Табою; благаславёная Ты сярод жанчын.
  • Яна ж, убачыўшы яго, збянтэ́жылася ад слова яго і разважа́ла, што́ ж гэта за віта́нне.
  • І сказаў Ёй Ангел: не бойся, Марыя, бо Ты знайшла благадаць у Бога.
  • І вось, зачне́ш ва ўло́нні, і наро́дзіш Сы́на, і дасí Яму імя́: Іісус.
  • Ён будзе вялікі, і Сы́нам Усявышняга будзе назва́ны, і дасць Яму Гасподзь Бог прастол Давіда, бацькі Яго;
  • і будзе царстваваць над домам Іакава давеку, і Царству Яго не будзе канца.
  • І сказала Марыя Ангелу: як будзе гэта, калі Я мужа не знаю?
  • Сказаў Ёй Ангел у адказ: Дух Святы найдзе́ на Цябе, і сіла Усявышняга ахіне́ Цябе; таму і Святое, што наро́дзіцца, Сы́нам Божым будзе назва́на;
  • і вось, Елісавета, сваячка Твая, і яна зачала́ сына ў старасці сваёй, і гэта ўжо шосты месяц у яе, якую называюць няплоднай;
  • бо не застане́цца бяссíльным у Бога ніводнае слова.
  • Тады сказала Марыя: вось, Я — раба Гасподняя; няхай будзе Мне па слову твайму. І адышоў ад Яе Ангел.
  • І ўстаўшы, Марыя ў тыя дні пайшла з паспе́шнасцю ў горны край, у горад Іу́даў;
  • і ўвайшла ў дом Заха́рыі, і павіта́ла Елісавету.
  • І ста́лася: калі пачула Елісавета віта́нне Марыіна, устрапяну́лася дзіця́тка ва ўлонні яе; і напоўнілася Елісавета Духам Святым,
  • і ўсклíкнула моцным голасам і сказала: благаславёная Ты сярод жанчын і благаславёны плод уло́ння Твайго!
  • І адкуль гэта мне, што прыйшла Маці Госпада майго да мяне?
  • Бо, калі голас віта́ння Твайго дайшоў да вушэ́й маіх, устрапяну́лася дзіця́тка радасна ва ўлонні маім.
  • І блажэнная Тая, што паверыла, бо збу́дзецца ска́занае Ёй ад Госпада.
  • І сказала Марыя: веліча́е душа Мая Госпада,
  • і ўзра́даваўся дух Мой у Богу, Спасіцелі Маім,
  • што спагля́нуў Ён на пако́ру Рабы Сваёй; бо вось ад гэтага часу будуць зваць Мяне блажэ́ннай усе ро́ды;
  • бо ўчынíў Мне вялікае Моцны, і святое імя́ Яго;
  • і міласэрнасць Яго ў ро́ды ро́даў да тых, што баяцца Яго;
  • Ён праявíў сілу рукою Сваёю; рассе́яў ганарлíвых ду́мкамі сэ́рца іх;
  • скінуў моцных з прастолаў і ўзнёс пако́рлівых;
  • галодных здаво́ліў дабром, а багатых адпусціў ні з чым;
  • прыхіну́ў Ізра́іля, слугу́ Свайго, па́мятаючы пра міласць, —
  • як гаварыў бацька́м нашым, — да Аўраама і се́мені яго давеку.
  • Прабыла́ ж Марыя з ёю каля трох месяцаў і вярнулася ў дом Свой.
  • А Елісавеце настаў час радзíць, і яна нарадзíла сы́на.
  • І пачулі суседзі і сваякі яе, што прымножыў Гасподзь міласць Сваю да яе і радаваліся з ёю.
  • І ста́лася: у восьмы дзень прыйшлі абрэ́заць дзіця́, і хацелі назваць яго íмем ба́цькі яго, Заха́рыем.
  • І, адказваючы, маці яго сказала: не, а назва́ны будзе Іаанам.
  • І сказалі ёй: няма нікога ў радні тваёй, хто б зваўся гэтым íмем.
  • І зна́камі пыталіся ў ба́цькі яго, я́к бы ён хацеў, каб назва́лі яго.
  • І, папрасіўшы дошчачку, ён напісаў: Іаан будзе імя́ яму. І здзівіліся ўсе.
  • І адразу адкры́ліся ву́сны яго і язык яго, і ён стаў гаварыць, благаслаўля́ючы Бога.
  • І быў страх ва ўсіх, хто жыў вакол іх; і па ўсім горным кра́і Іудзейскім расказвалі пра ўсё гэта.
  • І ўсе, хто чуў, паклалі гэта ў сэ́рцы сваім, ка́жучы: што́ будзе з дзіця́ці гэтага? І рука Гасподняя была́ з ім.
  • І Заха́рыя, бацька яго, напоўніўся Духам Святым і прарочыў, ка́жучы:
  • благаславёны Гасподзь Бог Ізра́ілеў, што наведаў народ Свой і вы́купіў яго;
  • І ўзняў нам рог спасення ў доме Давіда, слугí Свайго,
  • як сказаў ву́снамі святых Сваіх прарокаў адве́ку,
  • што ўрату́е нас ад ворагаў нашых і ад рукí ўсіх, хто ненавідзіць нас;
  • каб зрабіць міласць бацька́м нашым і ўспомніць запаве́т Свой святы́,
  • кля́тву, якой кля́ўся Ён Аўрааму, бацьку нашаму, каб даць нам,
  • вы́зваленым ад рукí ворагаў нашых, без бо́язі
  • служы́ць Яму ў свя́тасці і пра́веднасці перад Ім ва ўсе дні жыцця́ нашага.
  • І ты, дзіця́, прарокам Усявышняга будзеш назва́на, бо ты будзеш ісці перад аблíччам Госпада, каб падрыхтаваць шляхí Яму,
  • даць народу Яго спазна́ць спасе́нне ў адпушчэ́нні грахоў,
  • па сардэчнай міласці Бога нашага, якою наве́даў нас Усход з вышынí,
  • каб асвятлíць тых, што сядзяць у це́мры і це́ні смерці, скірава́ць ногі нашы на шлях міру.
  • Дзіця ж расло і ўмацоўвалася духам; і было́ ў пусты́нях да дня з‘яўле́ння свайго Ізра́ілю.
  • რაკი მრავალმა მიჰყო ხელი იმ ამბების დალაგებით გადმოცემას, რომლებიც ჩვენში მოხდა,
  • როგორც გადმოგვცეს მათ, ვინც იმთავითვე თვითმხილველნი იყვნენ და სიტყვის მსახურნი,
  • მეც მართებულად მივიჩნიე, ყველაფრის თავიდანვე გამოწვლილვით განხილვის შემდეგ, თანმიმდევრულად აღმეწერა ისინი შენთვის, ღირსეულო თეოფილე,
  • რათა შეიცნო იმ მოძღვრების უმცდარობა, რაც გისწავლია.
  • იუდეის მეფის - ჰეროდეს დღეებში იყო ერთი მღვდელი, აბიას წყებისა, სახელად ზაქარია, და მისი ცოლი, აარონის ასულთაგანი, სახელად ელისაბედი.
  • ორივენი მართალნი იყვნენ ღმერთის წინაშე და უმწიკვლოდ ასრულებდნენ უფლის ყვებლა მცნებასა და განაწესს.
  • მაგრამ არ ჰყავდათ შვილი, ვინაიდან ელისაბედი უნაყოფო იყო, და ორივენი ხანშიშესულნი იყვნენ.
  • ერთხელ, როცა თავისი წყების წესისამებრ, მღვდელმსახურებდა იგი ღმერთის წინაშე,
  • მღვდელთა მსახურების ჩვეულებისამებრ, წილად ხვდა საკმევლის კმევა, და შევიდა უფლის ტაძარში.
  • ხოლო ხალხის მთელი სიმრავლე გარეთ ლოცულობდა კმევისას.
  • მაშინ მოევლინა მას უფლის ანგელოზი, სასაკმევლე საკურთხევლის მარჯვნივ მდგომარე.
  • მისი ხილვისას შეძრწუნდა ზაქარია და თავზარი დაეცა.
  • ხოლო ანგელოზმა უთხრა მას: ნუ გეშინია, ზაქარია, ვინაიდან შესმენილ იქნა შენი ვედრება, და შენი ცოლი ელისაბედი გიშობს ძეს, და უწოდებ მას სახელად იოანეს.
  • გეღირსება სიხარული და სიხალისე, და მრავალნი გაიხარებენ მისი შობით.
  • ვინაიდან დიდი იქნება უფლის წინაშე, ღვინოსა და სიკერას არ დალევს, და სულით წმიდით აღივსება დედის საშოშივე.
  • და მრავალ ძეს ისრაელისას მოაქცევს უფლის - მათი ღმერთის მიმართ.
  • უწინამძღვრებს მათ ელიას სულით და ძალით, რათა მოაქციოს მამების გული შვილების მიმართ, ხოლო ურჩნი - მართალთა გონიერების მიმართ, და, ამრიგად, განუმზადოს უფალს მზადმყოფი ხალხი.
  • უთხრა ზაქარიამ ანგელოზს: მერედა, რითი გავიგებ ამას? რადგან მე მოხუცი ვარ და ჩემი ცოლიც ხანშია შესული.
  • მიუგო ანგელოზმა და უთხრა მას: მე ვარ გაბრიელი, ღმრთის წინაშე მდგომელი, და მოვლინებუღი ვარ, რათა გითხრა და გახარო ეს.
  • აჰა, დადუმდები და სიტყვას ვერ დასძრავ იმ დღემდე, როცა ახდება ეს, ვინაიდან არ ერწმუნე ჩემს სიტყვებს, რომლებიც აღსრულდება თავის დროს.
  • ხოლო ხალხი ელოდა ზაქარიას და უკვირდა მისი დაყოვნება ტაძარში.
  • და როდესაც გამოვიდა, ვერ შესძლო ხმა გაეცა მათთვის. მიხვდნენ, რომ ხილვა ეხილა ტაძარში. მხოლოდ ანიშნა მათ და დარჩა უხმოდ.
  • ხოლო როდესაც გავიდა მისი მღვდელმსახურების ყავლი, სახლში დაბრუნდა.
  • იმ დღეთა შემდეგ მუცლად იღო ელისაბედმა, მისმა ცოლმა; ხუთი თვე იმალებოდა და ამბობდა:
  • ასე მიყო უფალმა იმ დღეებში, როცა მომხედა, რათა წარეხოცა ჩემი სირცხვილი ხალხში.
  • ხოლო მეექვსე თვეს მოვლინებულ იქნა გაბრიელ ანგელოზი ღმერთის მიერ გალილეის ქალაქში, რომელსაც ეწოდება ნაზარეთი,
  • ქალწულთან, რომელიც დანიშნული იყო კაცზე, და სახელი მისი - იოსები, დავითის მოდგმისა, ხოლო სახელი ქალწულისა - მარიამი.
  • შევიდა ანგელოზი მასთან და უთხრა: გიხაროდეს მადლით მოსილო: უფალი შენთანაა; კურთხეული ხარ დედათა შორის.
  • ხოლო ის შეძრწუნდა მის სიტყვაზე და ჩაფიქრდა: ნეტა რას უნდა ნიშნავდეს ეს მოკითხვაო?
  • ანგელოზმა უთხრა მას: ნუ გეშინია, მარიამ, რადგანაც ჰპოვე მადლი ღმრთის წინაშე.
  • აჰა, მუცლად იღებ და შობ ძეს, და უწოდებ სახელად იესოს.
  • დიდი იქნება იგი და უზენაესის ძედ იწოდება, და მისცემს ღმერთი მამამისის, დავითის, ტახტს.
  • საუკუნოდ იმეფებს იაკობის სახლზე და არ იქნება დასასრული მისი სუფევისა.
  • ხოლო მარიამმა უთხრა ანგელოზს: როგორ იქნება ეგ, მამაკაცი რომ არ ვიცი?
  • მიუგო ანგელოზმა და უთხრა მას: სული წმიდა გადმოვა შენზე, და უზენაესის ძალა მოგიჩრდილებს. ამიტომაც ღმრთის ძედ იწოდება წმიდა შობილი.
  • აჰა, ელისაბედმაც, შენმა ნათესავმა, მუცლად იღო ძე სიბერის ჟამს, და ეს მეექვსე თვეა მისთვის, ვინც უნაყოფოდ იყო ხმობილი,
  • რადგან ღმერთისთვის არაფერია შეუძლებელი.
  • ხოლო მარიამმა თქვა: აჰა, მხევალი უფლისა! მეყოს მე შენი სიტყვისამებრ! და განეშორა მას ანგელოზი.
  • ადგა მარიამი იმ დღეებში და სასწრაფოდ მიაშურა მთიანეთს, იუდას ქალაქს.
  • შევიდა ზაქარიას სახლში და მოიკითხა ელისაბედი.
  • როგორც კი გაიგონა ელისაბედმა მარიამის მოკითხვა, ყრმა შეიძრა მის მუცელში, და აღივსო სულით წმიდით ელისაბედი.
  • ხმამაღლა შეღაღადა და თქვა: კურთხეული ხარ დედათა შორის და კურთხეულია შენი მუცლის ნაყოფი!
  • ვინ გამხადა იმის ღირსი, რომ ჩემთან მოვიდა ჩემი უფლის დედა?
  • ვინაიდან, როგორც კი ჩემს ყურს მოსწვდა შენი მოკითხვის ხმა, სიხარულით შეიძრა ყრმა ჩემს მუცელში.
  • ნეტარია, ვინც ირწმუნა, რადგანაც აუსრულდება ყველაფერი, რაც ეუწყა უფლის მიერ.
  • და თქვა მარიამმა: ადიდებს ჩემი სული უფალს,
  • გაიხარა ჩემმა სულმა ღმერთის, ჩემი მაცხოვრის გამო.
  • ვინაიდან მოხედა თავისი მხევლის სიმდაბლეს: და, აჰა, ამიერიდან ნეტარად შემრაცხავს ყოველი მოდგმა;
  • რადგანაც დიდი სიკეთე მიყო ყოვლადძლიერმა, და წმიდაა მისი სახელი.
  • წყალობა მისი თაობებიდან თაობებამდე ღმრთისმოშიშთა მიმართ.
  • მოავლინა თავისი მკლავის სიმტკიცე და გაჰფანტა ქედმაღალთა გულის ზრახვანი.
  • დაამხო ტახტთაგან ძლიერნი და აამაღლა მდაბალნი.
  • სიკეთით აავსო მშიერნი და ხელცარიელი გაისტუმრა მდიდარნი.
  • შეეწია ისრაელს, მონას თვისას, და გაიხსენა წყალობა.
  • როგორც აუწყა ჩვენს მამებს, აბრაამს და მის შთამომავალთ უკუნისამდე.
  • სამი თვე დაჰყო მარიამმა ელისაბედთან და წავიდა თავის სახლში.
  • ხოლო ელისაბედისთვის მოაწია შობის ჟამმა და შობა ძე.
  • გაიგეს მეზობლებმა და ნათესავებმა, რომ უფალმა განადიდა თავისი წყალობა მის მიმართ და ხარობდნენ მასთან ერთად.
  • მერვე დღეს მოვიდნენ ყრმის წინადასაცვეთად და უნდოდათ მამის სახელი დაერქმიათ მისთვის, ზაქარია.
  • მაგრამ დედამისმა თქვა: არა, არამედ იოანე ერქმევა მას.
  • უთხრეს: არავინა გვყავს გვარში ისეთი, რომ ეგ სახელი ერქვას.
  • და ნიშნებით ეკითხებოდნენ მამამისს, რა სურდა დაერქმია მისთვის.
  • ხოლო მან მოითხოვა ფიცარი და დაწერა: იოანეა მისი სახელი. და უკვირდა ყველას.
  • მაშინვე ამოიდგა ენა, ხმა ამოიღო და აკურთხებდა ღმერთს.
  • შიშმა მოიცვა ყველა მეზობელი, და იუდეას მთელს მთიანეთს მოედო ეს ამბავი.
  • ყველამ, ვინც გაიგო, გულს ჩაიბეჭდა და ამბობდა: რა გამოვა ეს ბავშვი? და იყო ხელი უფლისა მასთან.
  • ხოლო ზაქარია, მამამისი, აღივსო სულით წმიდით, წინასწარმეტყველებდა და ამბობდა:
  • კურთხეულია უფალი ღმერთი ისრაელისა, ვინაიდან მოხედა და იხსნა თავისი ხალხი.
  • აღგვიმართა რქა ხსნისა თავისი მონის, დავითის სახლში.
  • როგორც გვაუწყა თავის წმიდა წინასწარმეტყველთა პირით, რომელნიც უკუნისიდან იყვნენ:
  • რომ გვიხსნიდა ჩვენი მტრებისგან და ყველა ჩვენი მოძულის ხელიდან;
  • რომ მოწყალე იქნებოდა ჩვენი მამების მიმართ და გაიხსენებდა თავის წმიდა აღთქმას;
  • თანახმად ფიცისა, რომლითაც შეჰფიცა მამას ჩვენსას აბრაამს, რომ მოგვცემდა ჩვენ,
  • მის შემდეგ, რაც დაგვიხსნიდა ჩვენი მტრების ხელიდან, - მის მიმართ უშიშრად
  • და მის წინაშე სიწმინდითა და სიწრფელით მსახურების ნებას მთელი ჩვენი სიცოცხლის მანძილზე.
  • ხოლო შენ, ყრმაო, უზენაესის წინასწარმეტყველად იწოდები, რადგანაც წინ წარუძღვები უფალს, რათა გაამზადო მისი გზა.
  • და მათი ცოდვების მიტევებით მისცე მის ხალხს ხსნის შემეცნება.
  • ჩვენი ღმერთის გულმოწყალებით, ვისი მეოხებითაც გადმოგვხედა აღმოსავლეთმა მაღლით.
  • რათა გაენათლებინა სიბნელესა და სიკვდილის ჩრდილში მსხდომნი და მშვიდობის გზით წარემართა ჩვენი ნაბიჯი.
  • ხოლო ყრმა იზრდებოდა და მტკიცდებოდა სულით, და იყო უდაბნოში იმ დღემდე, როცა გამოეცხადა ისრაელს.