Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

 
Евангелие по Луке

 
  • [Зач. 1.] Поне́же у́бо мно́зи нача́ша чини́ти по́вѣсть о извѣ́­ст­вован­ныхъ въ на́съ веще́хъ,
  • я́коже преда́ша на́мъ, и́же испе́рва самови́дцы и слу́ги бы́в­шiи словесе́:
  • изво́лися и мнѣ́ послѣ́довав­шу вы́ше вся́ испы́тно, поря́ду писа́ти тебѣ́, держа́вный Ѳеофи́ле,
  • да разумѣ́еши, о ни́хже научи́л­ся еси́ словесѣ́хъ утвержде́нiе.
  • [Зач. 2.] Бы́сть во дни́ И́рода царя́ Иуде́йска, иере́й нѣ́кiй, и́менемъ заха́рiа, от­ дневны́я чреды́ Авiа́ни: и жена́ его́ от­ дще́рей Ааро́новѣхъ, и и́мя е́й Елисаве́тъ.
  • Бѣ́ста же пра́ведна о́ба предъ Бо́гомъ, ходя́ща во всѣ́хъ за́повѣдехъ и оправда́нiихъ Госпо́днихъ безпоро́чна.
  • И не бѣ́ и́ма ча́да, поне́же Елисаве́тъ бѣ́ непло́ды, и о́ба заматорѣ́в­ша во дне́хъ сво­и́хъ бѣ́ста.
  • Бы́сть же служа́щу ему́ въ чину́ чреды́ сво­ея́ предъ Бо́гомъ,
  • по обы́чаю свяще́н­ниче­ст­ва ключи́ся ему́ покади́ти, в­ше́дшу въ це́рковь Госпо́дню:
  • и все́ мно́же­с­т­во люде́й бѣ́ моли́тву дѣ́я внѣ́, въ го́дъ {во вре́мя} ѳимiа́ма:
  • яви́ся же ему́ а́нгелъ Госпо́день, стоя́ одесну́ю олтаря́ кади́лнаго:
  • и смути́ся заха́рiа ви́дѣвъ, и стра́хъ нападе́ на́нь.
  • Рече́ же къ нему́ а́нгелъ: не бо́йся, заха́рiе: зане́ услы́шана бы́сть моли́тва твоя́, и жена́ твоя́ Елисаве́ть роди́тъ сы́на тебѣ́, и нарече́ши и́мя ему́ Иоа́н­нъ.
  • И бу́детъ тебѣ́ ра́дость и весе́лiе, и мно́зи о рожде­ст­вѣ́ его́ воз­ра́дуют­ся.
  • Бу́детъ бо ве́лiй предъ Го́сподемъ: и вина́ и Сике́ра не и́мать пи́ти, и Ду́ха свята́го испо́лнит­ся еще́ изъ чре́ва ма́тере сво­ея́:
  • и мно́гихъ от­ сыно́въ Изра́илевыхъ обрати́тъ ко Го́споду Бо́гу и́хъ.
  • И то́й предъи́детъ предъ ни́мъ ду́хомъ и си́лою илiино́ю, обрати́ти сердца́ отце́мъ на ча́да, и проти́вныя въ му́дрости пра́ведныхъ, угото́вати Го́сподеви лю́ди соверше́ны.
  • И рече́ заха́рiа ко а́нгелу: по чесому́ разумѣ́ю сiе́? а́зъ бо е́смь ста́ръ, и жена́ моя́ заматорѣ́в­ши во дне́хъ сво­и́хъ.
  • И от­вѣща́въ а́нгелъ рече́ ему́: а́зъ е́смь гаврiи́лъ предстоя́й предъ Бо́гомъ, и по́сланъ е́смь глаго́лати къ тебѣ́ и благовѣсти́ти тебѣ́ сiя́:
  • и се́ бу́деши молчя́ и не могі́й проглаго́лати, до него́же дне́ бу́дутъ сiя́: зане́ не вѣ́ровалъ еси́ словесе́мъ мо­и́мъ, я́же сбу́дут­ся во вре́мя свое́.
  • И бѣ́ша лю́дiе жду́ще заха́рiю: и чудя́хуся косня́щу ему́ въ це́ркви.
  • Изше́дъ же не можа́­ше глаго́лати къ ни́мъ: и разумѣ́ша, я́ко видѣ́нiе ви́дѣ въ це́ркви: и то́й бѣ́ помава́я и́мъ, и пребыва́­ше нѣ́мъ.
  • И бы́сть я́ко испо́лнишася дні́е слу́жбы его́, и́де въ до́мъ сво́й.
  • [Зач. 3.] По си́хъ же дне́хъ зача́тъ Елисаве́тъ жена́ его́, и тая́шеся мѣ́сяцъ пя́ть, глаго́лющи:
  • я́ко та́ко мнѣ́ сотвори́ Госпо́дь во дни́, въ ня́же при­­зрѣ́ отъ­я́ти поноше́нiе мое́ въ человѣ́цѣхъ.
  • Въ мѣ́сяцъ же шесты́й по́сланъ бы́сть а́нгелъ гаврiи́лъ от­ Бо́га во гра́дъ Галиле́йскiй, ему́же и́мя назаре́тъ,
  • къ Дѣ́вѣ обруче́н­нѣй му́жеви, ему́же и́мя Ио́сифъ, от­ до́му Дави́дова: и и́мя Дѣ́вѣ Марiа́мь.
  • И в­ше́дъ къ не́й а́нгелъ рече́: ра́дуйся, благода́тная: Госпо́дь съ тобо́ю: благослове́на ты́ въ жена́хъ.
  • Она́ же ви́дѣв­ши смути́ся о словеси́ его́ и помышля́ше, каково́ бу́детъ цѣлова́нiе сiе́.
  • И рече́ а́нгелъ е́й: не бо́йся, Марiа́мь: обрѣла́ бо еси́ благода́ть у Бо́га.
  • И се́ зачне́ши во чре́вѣ, и роди́ши Сы́на, и нарече́ши и́мя ему́ Иису́съ.
  • Се́й бу́детъ ве́лiй, и Сы́нъ вы́шняго нарече́т­ся: и да́стъ ему́ Госпо́дь Бо́гъ престо́лъ Дави́да отца́ его́:
  • и воцари́т­ся въ дому́ Иа́ковли во вѣ́ки, и ца́р­ст­вiю его́ не бу́детъ конца́.
  • Рече́ же Марiа́мь ко а́нгелу: ка́ко бу́детъ сiе́, идѣ́же му́жа не зна́ю?
  • И от­вѣща́въ а́нгелъ рече́ е́й: Ду́хъ святы́й на́йдетъ на тя́, и си́ла вы́шняго осѣни́тъ тя́: тѣ́мже и ражда́емое свято нарече́т­ся Сы́нъ Бо́жiй:
  • и се́, Елисаве́тъ ю́жика твоя́, и та́ зача́тъ сы́на въ ста́рости сво­е́й: и се́й мѣ́сяцъ шесты́й е́сть е́й нарица́емѣй непло́ды:
  • я́ко не изнемо́жетъ у Бо́га вся́къ глаго́лъ.
  • Рече́ же Марiа́мь: се́ раба́ Госпо́дня: бу́ди мнѣ́ по глаго́лу тво­ему́. И отъи́де от­ нея́ а́нгелъ.
  • [Зач. 4.] Воста́в­ши же Марiа́мь во дни́ ты́я, и́де въ го́рняя со тща́нiемъ, во гра́дъ Иу́довъ:
  • и вни́де въ до́мъ заха́рiинъ, и цѣлова́ Елисаве́тъ.
  • И бы́сть я́ко услы́ша Елисаве́тъ цѣлова́нiе Марі́ино, взыгра́ся младе́нецъ во чре́вѣ ея́: и испо́лнися Ду́ха свя́та Елисаве́тъ,
  • и возопи́ гла́сомъ ве́лiимъ, и рече́: благослове́на ты́ въ жена́хъ, и благослове́нъ пло́дъ чре́ва тво­его́:
  • и от­ку́ду мнѣ́ сiе́, да прiи́детъ Ма́ти Го́спода мо­его́ ко мнѣ́?
  • се́ бо, я́ко бы́сть гла́съ цѣлова́нiя тво­его́ во у́шiю мое́ю, взыгра́ся младе́нецъ ра́дощами во чре́вѣ мо­е́мъ.
  • И блаже́н­на вѣ́ровав­шая, я́ко бу́детъ соверше́нiе глаго́лан­нымъ е́й от­ Го́спода.
  • И рече́ Марiа́мь: вели́читъ душа́ моя́ Го́спода,
  • и воз­ра́довася Ду́хъ мо́й о Бо́зѣ Спа́сѣ мо­е́мъ:
  • я́ко при­­зрѣ́ на смире́нiе рабы́ сво­ея́: се́ бо, от­ны́нѣ ублажа́тъ мя́ вси́ ро́ди:
  • я́ко сотвори́ мнѣ́ вели́чiе си́льный, и свято и́мя его́:
  • и ми́лость его́ въ ро́ды родо́въ боя́щымся его́:
  • сотвори́ держа́ву мы́шцею сво­е́ю: расточи́ го́рдыя мы́слiю се́рдца и́хъ:
  • низложи́ си́льныя со престо́лъ, и воз­несе́ смире́н­ныя:
  • а́лчущыя испо́лни бла́гъ, и богатя́щыяся от­пусти́ тщы́.
  • Воспрiя́тъ Изра́иля о́трока сво­его́, помяну́ти ми́лости,
  • я́коже глаго́ла ко отце́мъ на́шымъ, Авраа́му и сѣ́мени его́ до вѣ́ка.
  • Пребы́сть же Марiа́мь съ не́ю я́ко три́ мѣ́сяцы и воз­врати́ся въ до́мъ сво́й.
  • Елисаве́ти же испо́лнися вре́мя роди́ти е́й, и роди́ сы́на.
  • И слы́шаша о́крестъ живу́щiи и у́жики ея́, я́ко воз­вели́чилъ е́сть Госпо́дь ми́лость свою́ съ не́ю: и ра́довахуся съ не́ю.
  • И бы́сть во осмы́й де́нь, прiидо́ша обрѣ́зати отроча́, и нарица́ху е́ и́менемъ отца́ его́, заха́рiю.
  • И от­вѣща́в­ши ма́ти его́ рече́: ни́, но да нарече́т­ся Иоа́н­нъ.
  • И рѣ́ша къ не́й, я́ко никто́же е́сть въ род­ст­вѣ́ тво­е́мъ, и́же нарица́ет­ся и́менемъ тѣ́мъ.
  • И помава́ху отцу́ его́, е́же ка́ко бы хотѣ́лъ нарещи́ е́.
  • И испро́шь дщи́цу, написа́, глаго́ля: Иоа́н­нъ бу́детъ и́мя ему́. И чудя́хуся вси́.
  • Отверзо́шася же уста́ его́ а́бiе и язы́къ его́, и глаго́лаше, благословя́ Бо́га.
  • И бы́сть на всѣ́хъ стра́хъ живу́щихъ о́крестъ и́хъ: и во все́й странѣ́ Иуде́йстѣй повѣ́даеми бя́ху вси́ глаго́ли сі́и.
  • И положи́ша вси́ слы́шав­шiи въ се́рдцѣ сво­е́мъ, глаго́люще: что́ у́бо отроча́ сiе́ бу́детъ? И рука́ Госпо́дня бѣ́ съ ни́мъ.
  • И заха́рiа оте́цъ его́ испо́лнися Ду́ха свя́та, и проро́че­с­т­вова, глаго́ля:
  • благослове́нъ Госпо́дь Бо́гъ Изра́илевъ, я́ко посѣти́ и сотвори́ избавле́нiе лю́демъ сво­и́мъ:
  • и воз­дви́же ро́гъ спасе́нiя на́мъ, въ дому́ Дави́да о́трока сво­его́:
  • я́коже глаго́ла усты́ святы́хъ су́щихъ от­ вѣ́ка проро́къ его́,
  • спасе́нiе от­ вра́гъ на́шихъ и изъ руки́ всѣ́хъ ненави́дящихъ на́съ:
  • сотвори́ти ми́лость со отцы́ на́шими и помяну́ти завѣ́тъ святы́й сво́й,
  • кля́тву, е́юже кля́т­ся ко Авраа́му отцу́ на́­шему, да́ти на́мъ,
  • безъ стра́ха, изъ руки́ вра́гъ на́шихъ изба́вльшымся,
  • служи́ти ему́ преподо́бiемъ и пра́вдою предъ ни́мъ вся́ дни́ живота́ на́­шего.
  • И ты́, отроча́, проро́къ вы́шняго нарече́шися: предъи́деши бо предъ лице́мъ Госпо́днимъ, угото́вати пути́ его́,
  • да́ти ра́зумъ спасе́нiя лю́демъ его́, во оставле́нiе грѣ́хъ и́хъ,
  • милосе́рдiя ра́ди ми́лости Бо́га на́­шего, въ ни́хже посѣти́лъ е́сть на́съ восто́къ свы́ше,
  • просвѣти́ти во тмѣ́ и сѣ́ни сме́ртнѣй сѣдя́щыя, напра́вити но́ги на́шя на пу́ть ми́ренъ.
  • Отроча́ же растя́ше и крѣпля́шеся ду́хомъ: и бѣ́ въ пусты́нехъ до дне́ явле́нiя сво­его́ ко Изра́илю.
  • [Зач. 1.] Как уже многие начали составлять повествования о совершенно известных между нами событиях,
  • как передали нам то́ бывшие с самого начала очевидцами и служителями Слова,
  • то рассудилось и мне, по тщательном исследовании всего сначала, по порядку описать тебе, достопочтенный Феофил,
  • чтобы ты узнал твердое основание того учения, в котором был наставлен.
  • [Зач. 2.] Во дни Ирода, царя Иудейского, был священник из Авиевой чреды, именем Захария, и жена его из рода Ааронова, имя ей Елисавета.
  • Оба они были праведны пред Богом, поступая по всем заповедям и уставам Господним беспорочно.
  • У них не было детей, ибо Елисавета была неплодна, и оба были уже в летах преклонных.
  • Однажды, когда он в порядке своей чреды служил пред Богом,
  • по жребию, как обыкновенно было у священников, досталось ему войти в храм Господень для каждения,
  • а всё множество народа молилось вне во время каждения, –
  • тогда явился ему Ангел Господень, стоя по правую сторону жертвенника кадильного.
  • Захария, увидев его, смутился, и страх напал на него.
  • Ангел же сказал ему: не бойся, Захария, ибо услышана молитва твоя, и жена твоя Елисавета родит тебе сына, и наречешь ему имя: Иоанн;
  • и будет тебе радость и веселие, и многие о рождении его возрадуются,
  • ибо он будет велик пред Господом; не будет пить вина и сикера, и Духа Святаго исполнится еще от чрева матери своей;
  • и многих из сынов Израилевых обратит к Господу Богу их;
  • и предъидет пред Ним в духе и силе Илии, чтобы возвратить сердца отцов детям, и непокоривым образ мыслей праведников, дабы представить Господу народ приготовленный.
  • И сказал Захария Ангелу: по чему я узна́ю это? ибо я стар, и жена моя в летах преклонных.
  • Ангел сказал ему в ответ: я Гавриил, предстоящий пред Богом, и послан говорить с тобою и благовестить тебе сие;
  • и вот, ты будешь молчать и не будешь иметь возможности говорить до того дня, как это сбудется, за то́, что ты не поверил словам моим, которые сбудутся в свое время.
  • Между тем народ ожидал Захарию и дивился, что он медлит в храме.
  • Он же, выйдя, не мог говорить к ним; и они поняли, что он видел видение в храме; и он объяснялся с ними знаками, и оставался нем.
  • А когда окончились дни службы его, возвратился в дом свой.
  • [Зач. 3.] После сих дней зачала Елисавета, жена его, и таилась пять месяцев и говорила:
  • так сотворил мне Господь во дни сии, в которые призрел на меня, чтобы снять с меня поношение между людьми.
  • В шестой же месяц послан был Ангел Гавриил от Бога в город Галилейский, называемый Назарет,
  • к Деве, обрученной мужу, именем Иосифу, из дома Давидова; имя же Деве: Мария.
  • Ангел, войдя к Ней, сказал: радуйся, Благодатная! Господь с Тобою; благословенна Ты между женами.
  • Она же, увидев его, смутилась от слов его и размышляла, что́ бы это было за приветствие.
  • И сказал Ей Ангел: не бойся, Мария, ибо Ты обрела благодать у Бога;
  • и вот, зачнешь во чреве, и родишь Сына, и наречешь Ему имя: Иисус.
  • Он будет велик и наречется Сыном Всевышнего, и даст Ему Господь Бог престол Давида, отца Его;
  • и будет царствовать над домом Иакова во веки, и Царству Его не будет конца.
  • Мария же сказала Ангелу: ка́к будет это, когда Я мужа не знаю?
  • Ангел сказал Ей в ответ: Дух Святый найдет на Тебя, и сила Всевышнего осенит Тебя; посему и рождаемое Святое наречется Сыном Божиим.
  • Вот и Елисавета, родственница Твоя, называемая неплодною, и она зачала сына в старости своей, и ей уже шестой месяц,
  • ибо у Бога не останется бессильным никакое слово.
  • Тогда Мария сказала: се, Раба Господня; да будет Мне по слову твоему. И отошел от Нее Ангел.
  • [Зач. 4.] Встав же Мария во дни сии, с поспешностью пошла в нагорную страну, в город Иудин,
  • и вошла в дом Захарии, и приветствовала Елисавету.
  • Когда Елисавета услышала приветствие Марии, взыграл младенец во чреве ее; и Елисавета исполнилась Святаго Духа,
  • и воскликнула громким голосом, и сказала: благословенна Ты между женами, и благословен плод чрева Твоего!
  • И откуда это мне, что пришла Матерь Господа моего ко мне?
  • Ибо когда голос приветствия Твоего дошел до слуха моего, взыграл младенец радостно во чреве моем.
  • И блаженна Уверовавшая, потому что совершится сказанное Ей от Господа.
  • И сказала Мария: величит душа Моя Господа,
  • и возрадовался дух Мой о Боге, Спасителе Моем,
  • что призрел Он на смирение Рабы Своей, ибо отныне будут ублажать Меня все роды;
  • что сотворил Мне величие Сильный, и свято имя Его;
  • и милость Его в роды родов к боящимся Его;
  • явил силу мышцы Своей; рассеял надменных помышлениями се́рдца их;
  • низложил сильных с престолов, и вознес смиренных;
  • алчущих исполнил благ, и богатящихся отпустил ни с чем;
  • воспринял Израиля, отрока Своего, воспомянув милость,
  • ка́к говорил отцам нашим, к Аврааму и семени его до века.
  • Пребыла же Мария с нею около трех месяцев, и возвратилась в дом свой.
  • Елисавете же настало время родить, и она родила сына.
  • И услышали соседи и родственники ее, что возвеличил Господь милость Свою над нею, и радовались с нею.
  • В восьмой день пришли обрезать младенца и хотели назвать его, по имени отца его, Захариею.
  • На это мать его сказала: нет, а назвать его Иоанном.
  • И сказали ей: никого нет в родстве твоем, кто назывался бы сим именем.
  • И спрашивали знаками у отца его, ка́к бы он хотел назвать его.
  • Он потребовал дощечку и написал: Иоанн имя ему. И все удивились.
  • И тотчас разрешились уста его и язык его, и он стал говорить, благословляя Бога.
  • И был страх на всех живущих вокруг них; и рассказывали обо всем этом по всей нагорной стране Иудейской.
  • Все слышавшие положили это на сердце своем и говорили: что́ будет младенец сей? И рука Господня была с ним.
  • И Захария, отец его, исполнился Святаго Духа и пророчествовал, говоря:
  • благословен Господь Бог Израилев, что посетил народ Свой и сотворил избавление ему,
  • и воздвиг рог спасения нам в дому Давида, отрока Своего,
  • ка́к возвестил устами бывших от века святых пророков Своих,
  • что спасет нас от врагов наших и от руки всех ненавидящих нас;
  • сотворит милость с отцами нашими и помянет святой завет Свой,
  • клятву, которою клялся Он Аврааму, отцу нашему, дать нам,
  • небоязненно, по избавлении от руки врагов наших,
  • служить Ему в святости и правде пред Ним, во все дни жизни нашей.
  • И ты, младенец, наречешься пророком Всевышнего, ибо предъидешь пред лицем Господа приготовить пути Ему,
  • дать уразуметь народу Его спасение в прощении грехов их,
  • по благоутробному милосердию Бога нашего, которым посетил нас Восток свыше,
  • просветить сидящих во тьме и тени смертной, направить ноги наши на путь мира.
  • Младенец же возрастал и укреплялся духом, и был в пустынях до дня явления своего Израилю.
  • ვინაჲთგან უკუე მრავალთა ჴელ-ყვეს აღწერად მოთხრობისა საქმეთათჳს გულსავსე-ქმნილთა ჩუენ შორის,
  • ვითარცა-იგი მომცეს ჩუენ, რომელნი დასაბამითგან თჳთ-მხილველ და მსახურ ყოფილ იყვნეს სიტყჳსა მის,
  • ჯერ-მიჩნდა მეცა, რომელი შეუდეგ პირველითგან ყოვლითა ჭეშმარიტებითა, შემდგომითი შემდგომად მიწერად შენდა, მჴნეო ღმრთის-მოყუარეო თეოფილე,
  • რაჲთა სცნა, რომელთათჳს-იგი ისწავე სიტყუათა მათ კრძალულებაჲ.
  • იყო დღეთა მათ ჰეროდე მეფისა ჰურიასტანისათა მღდელი ვინმე, რომლისა სახელი ზაქარია, შემდგომად დღითი-დღედ მსახურებისა მის აბიაჲსა, და ცოლი მისი ასულთაგან აჰრონისთაჲ, და სახელი მისი ელისაბედ.
  • და იყვნეს ორნივე ესე წინაშე ღმრთისა მართალ და ვიდოდეს ყოველთა მცნებათა სიმართლისა უფლისათა უბიწონი.
  • და არა ესუა მათ შვილი, რამეთუ ელისაბედ იყო ბერწ, და ორნივე გარდასრულ იყვნეს დღეთა მათთა.
  • და იყო მღდელობასა მას მისსა, წესსა მას დღითი-დღედისა მისისა წინაშე ღმრთისა,
  • მსგავსად ჩვეულებისა მღდელობისა ჰხუდა მას საკუმეველისა კუმევაჲ და შევიდა ტაძარსა უფლისასა.
  • და ყოველი სიმრავლე ერისაჲ ილოცვიდა გარეშე ჟამსა მას საკუმეველისა კუმევისასა.
  • და ეჩუენა მას ანგელოზი უფლისაჲ, მდგომარე მარჯუენით საკურთხევლისა მის საკუმეველთაჲსა.
  • და შეძრწუნდა ზაქარია, იხილა რაჲ იგი, და შიში დაეცა მას ზედა.
  • ჰრქუა მას ანგელოზმან მან: ნუ გეშინინ, ზაქარია, რამეთუ შეისმნეს ვედრებანი შენნი, და ცოლმან შენმან ელისაბედ გიშვეს შენ ძე, და უწოდი სახელი მისი იოვანე.
  • და იყოს შენდა სიხარულ და მხიარულება, და მრავალთა შობასა მისსა განიხარონ.
  • რამეთუ იყოს დიდ წინაშე უფლისა და ღჳნოჲ და თაფლუჭი არა სუას და სულითა წმიდითა აღივსოს მიერვე დედის მუცლით მისითგან.
  • და მრავალნი ძეთა ისრაჱლისათაგანნი მოაქცინეს უფლისა, ღმრთისა მათისა.
  • და იგი თავადი პირველად განვიდეს წინაშე მისსა სულითა და ძალითა ელიაჲსითა მოქცევად გულნი მამათანი შვილთა მიმართ და ურჩნი გონებითა მართალთაჲთა განმზადებად უფლისა ერი მომზადებული.
  • და ჰრქუა ზაქარია ანგელოზსა მას: რაჲთა ვცნა ესე, რამეთუ მე მოხუცებულ??ი გარდასრულ არს დღეთა მისთა?
  • მიუგო ანგელოზმან მან და ჰრქუა: მე ვარ გაბრიელ, წინაშე მდგომელი პირსა ღმრთისასა, და მოვივლინე სიტყუად შენდა და ხარებად ამას.
  • და აჰა იყო შენ დადუმებულ და ვერ შემძლებელ სიტყუად ვიდრე დღედმდე ყოფად ამისა ამისთჳს, რამეთუ არა გრწმენეს სიტყუანი ჩემნი, რომელნი აღესრულნენ ჟამსა თჳსსა.
  • და დგა ერი იგი და ელოდა ზაქარიას და უკჳრდა დაყოვნებაჲ იგი მისი ტაძარსა მას შინა.
  • და გამო-რაჲ-ვიდა, ვერ ეძლო სიტყუად მათდა, და ცნეს, რამეთუ ჩუენებაჲ რაჲმე იხილა ტაძარსა მას შინა; და იგი წამ-უყოფდა მათ და დაადგრა უტყუად.
  • და ვითართცა აღესრულნეს დღენი იგი მსახურებისა მისისანი, წარვიდა სახიდ თჳსა.
  • და შემდგომად დღეთა მათ მიუდგა ელისაბედ, ცოლი მისი, და იფარვიდა თავსა თჳსსა ხუთ თუე და იტყოდა,
  • ვითარმედ: ესრეთ მიყო მე უფალმან დღეთა ამათ, რომელთა მოხედვა-ყო მოსპოლვად ყუედრებაჲ ჩემი კაცთა შორის.
  • და თუესა მეექუსესა მოივლინა გაბრიელ ანგელოზი ღმრთისა მიერ ქალაქად გალილეაჲსა, რომლისა სახელი ნაზარეთ,
  • ქალწულისა, თხოილისა ქმრისა, რომლისა სახელი იოსებ, სახლისაგან და ტომისა დავითისა, და სახელი ქალწულისაჲ მის მარიამ.
  • და შევიდა ანგელოზი იგი მისა და ჰრქუა: გიხაროდენ, მიმადლებულო! უფალი შენ თანა. კურთხეულ ხარ შენ დედათა შორის.
  • ხოლო მან რაჲ იხილა, შეძრწუნდა სიტყუასა მას მისსა ზედა და განიზრახვიდა: ვითარ-მე არს მოკითხვაჲ ესე?
  • და ჰრქუა მას ანგელოზმან მან: ნუ გეშინინ, მარიამ, რამეთუ ჰპოვე მადლი წინაშე ღმრთისა.
  • და აჰა ესერა შენ მუცლად-იღო და ჰშვე ძე და უწოდი სახელი მისი იესუ.
  • ესე იყოს დიდ და ძე მაღლის ეწოდოს, და მისცეს მას უფალმან ღმერთმან საყდარი დავითის, მამისა თჳსისაჲ.
  • და მეუფებდეს სახლსა ზედა იაკობისსა საუკუნოდ, და სუფევისა მისისაჲ არა იყოს დასასრულ.
  • ჰრქუა მარიამ ანგელოზსა მას: ვითარ-მე იყოს ესე ჩემდა, რამეთუ მე მამაკაცი არა ვიცი?
  • მიუგო ანგელოზმან მან და ჰრქუა მას: სული წმიდაჲ მოვიდეს შენ ზედა, და ძალი მაღლისაჲ გფარვიდეს შენ; ამისთჳსცა შობილსა მას წმიდა ეწოდოს და ძე მაღლის.
  • და აჰა ელისაბედ, ნათესავი შენი, იგიცა მიდგომილ არს ძესა სიბერესა თჳსსა, და ესე მეექუსე თუჱ არს მისი, რომელსა-იგი ერქუა ბერწ.
  • რამეთუ არა შეუძლებელ არს წინაშე ღმრთისა ყოველი სიტყუაჲ.
  • ჰრქუა მას მარიამ: აჰა მჴევალი უფლისაჲ; მეყავნ მე სიტყჳსაებრ შენისა! და წარვიდა მისგან ანგელოზი იგი.
  • და აღდგა მარიამ მათ დღეთა შინა და წარვიდა მთად კერძო მსწრაფლ ქალაქად იუდაჲსა.
  • და შევიდა სახლსა ზაქარიაჲსსა და მოიკითხა ელისაბედ.
  • და იყო ვითარცა ესმა ელისაბედს მოკითხვაჲ მარიამისი, ჰკრთებოდა ყრმაჲ იგი მუცელსა მისსა. და აღივსო სულითა წმიდითა ელისაბედ.
  • და ჴმა-ყო ჴმითა დიდითა და თქუა: კურთხეულ ხარ შენ დედათა შორის, და კურთხეულ არს ნაყოფი მუცლისა შენისაჲ!
  • და ვინაჲ ჩემდა ესე, რაჲთა მოვიდეს დედაჲ უფლისა ჩემისაჲ ჩემდა?
  • რამეთუ აჰა ესერა ვითარცა იყო ჴმაჲ მოკითხვისა შენისაჲ ყურთა მომართ ჩემთა, ჰკრთებოდა ყრმაჲ ესე სიხარულით მუცელსა ჩემსა.
  • და ნეტარ არს, რომელსა ჰრწმენეს, რამეთუ იყოს აღსრულებაჲ თქუმულთაჲ მათ მისა მიმართ უფლისა მიერ.
  • და თქუა მარიამ:
    ადიდებს სული ჩემი უფალსა,
  • და განიხარა სულმან ჩემმან ღმრთისა მიმართ, მაცხოვრისა ჩემისა,
  • რამეთუ მოხედნა სიმდაბლესა ზედა მჴევლისა თჳსისასა; რამეთუ აჰა ესერა ამიერითგან მნატრიდენ მე ყოველნი ნათესავნი;
  • რამეთუ ყო ჩემ თანა დიდებული ძლიერმან, და წმიდა არს სახელი მისი,
  • და წყალობაჲ მისი ნათესავითი ნათესავადმდე მოშიშთა მისთა ზედა;
  • ყო სიმტკიცე მკლავითა თჳსითა; განაბნინა ამპარტავანნი გონებითა გულთა მათთაჲთა;
  • დაამჴუნა ძლიერნი საყდართაგან და აღამაღლნა დაბალნი;
  • მშიერნი აღავსნა კეთილითა და მდიდარნი განავლინნა ცუდნი;
  • შეეწია ისრაჱლსა, მონასა თჳსსა, მოჴსენებად წყალობისა.
  • ვითარცა ეტყოდა მამათა ჩუენთა აბრაჰამსა და ნათესავსა მისსა საუკუნოდ.
  • და დაადგრა მარიამ ელისაბედის თანა სამ თუე და წარვიდა სახიდ თჳსა.
  • ხოლო ელისაბედისნი აღივსნეს ჟამნი შობისა მისისანი და შვა ძე.
  • და ესმა გარემოთა და ნათესავთა, რამეთუ განადიდა უფალმან წყალობაჲ თჳსი მის თანა, და მის თანა იხარებდეს.
  • და იყო მერვესა დღესა და მოვიდეს წინადაცუეთად ყრმისა მის და რაჲთამცა უწოდეს მას სახელად მამისა მისისა ზაქარია.
  • და მიუგო დედამან მისმან და ჰრქუა: არა, არამედ ეწოდოს მაგას იოვანე.
  • და ჰრქუეს მას, ვითარმედ: არავინ არს ნათესავსა შენსა, რომელსა ჰრქჳან სახელი ეგე.
  • და წამუყოფდეს მამასა მისსა, რაჲ-ძი უნდეს სახელის-დებად მისა.
  • და მოითხოვა ფიცარი და დაწერა და თქუა: იოვანე არს სახელი მისი. და დაუკჳრდა ესე ყოველთა.
  • და მეყსეულად აღეღო პირი მისი და ენაჲ, და იტყოდა და აკურთხევდა ღმერთსა.
  • და იყო შიში დიდი ყოველთა ზედა გარემო მკჳდრთა მისთა; და ყოველთა მათ მთით კერძოთა ჰურიასტანისათა მიმოითქუმოდეს ყოველნი ესე სიტყუანი.
  • და დაიდვეს გულსა, რომელთა ესმოდა ესე, და იტყოდეს: რაჲ-მე იყოს ყრმაჲ ესე? და ჴელი უფლისაჲ იყოს მის ზედა.
  • და მამაჲ მისი ზაქარია აღივსო სულითა წმიდითა, წინაწარმეტყუელებდა და თქუა:
  • კურთხეულ არს უფალი ღმერთი ისრაჱლისაჲ, რამეთუ მოჰხედნა და ყო ჴსნაჲ ერისა თჳსისაჲ;
  • და აღმიდგინა ჩუენ რქაჲ ცხოვრებისაჲ შორის სახლსა მას დავითის, მონისა თჳსისა;
  • ვითარცა ეტყოდა პირითა წმიდათაჲთა საუკუნითგან წინაწარმეტყუელთა მისთაჲთა,
  • ცხორებასა მტერთა ჩუენთაგან და ჴელისაგან ყოველთა მოძულეთა ჩუენთაჲსა;
  • ყოფად წყალობისა მამათა ჩუენთა თანა და მოჴსენებად აღთქუმისა წმიდისა მისისა;
  • ფიცით, რომელ ეფუცა აბრაჰამსა, მამასა ჩუენსა, მოცემად ჩუენდა
  • უშიშად ჴსნად ჴელთაგან მტერთა ჩუენთაჲსა,
  • მსახურებად მისა ღირსებით და სიმართლით წინაშე მისსა ყოველთა დღეთა ცხორებისა ჩუენისათა.
  • და შენ, ყრმაო, წინაწარმეტყუელ მაღლის იწოდო, რამეთუ წარსძღუე შენ წინაშე პირსა უფლისასა განმზადებად გზათა მისთა,
  • მიცემად მეცნიერებაჲ ცხორებისაჲ ერსა თჳსსა მოტევებად ცოდვათა მათთაჲთა, რომელთა მიერ მომხედნა ჩუენ აღმოსავალმან მაღლით
  • გამოჩინებად მათ ზედა, რომელნი სხენან ბნელსა შინა და აჩრდილთა სიკუდილისათა, და წარმართებად ფერჴთა ჩუენთა გზათა მშჳდობისასა.
  • ხოლო ყრმაჲ იგი აღორძნდებოდა და განმტკიცნებოდა სულითა. და იყო უდაბნოს, ვიდრე გამოცხადებადმდე მისა ისრაჱლისა მიმართ.
  • Орамизда авж олган воқеаларни ҳикоя қилишга киришган кўпларнинг ташаббуслари маълумдир.
  • Бу бўлиб ўтган ҳодисотларни бошданоқ ўз кўзлари ила кўриб, бизга нақл қилган кишилар Илоҳий Каломнинг шоҳиду хизматкорлари бўлмишлар.
  • Шундай қилиб, мен ҳам бошидан ҳаммасини синчиклаб текширганимдан кейин, эй муҳтарам Теофил, бу воқеаларнинг тафсилотини тартиб ила сизга ёзиб беришни муносиб кўрдим,
  • токи сиз берилган маълумотларнинг жуда асосли эканини билингиз.
  • Яҳудия юртида Ҳирод ҳокимлик қилаётган даврда руҳонийларнинг Абиё аждодидан Закариё исмли бир руҳоний бор эди. Унинг хотини эса Ҳорун авлодидан бўлиб, оти Элисабет эди.
  • Буларнинг иккови ҳам солиҳ ва художўй кишилар бўлиб, Худованднинг бутун амру фармонларига беками-кўст риоя қилиб юришар эди.
  • Лекин Элисабет пуштсиз бўлганидан, уларнинг фарзанди йўқ эди; бунинг устига иккови ҳам қартайиб қолган эдилар.
  • Хизмат навбати ўз авлодига қолган бир кунда Закариё Худо ҳузурида руҳонийлик хизматини ўтаб турган эди.
  • Руҳонийлар одати бўйича, Худованд маъбадига кириб хушбўй тутатқилар тутатиш қуръаси унга насиб этган эди.
  • Тутатқи тутатиш вақтида катта жамоат ташқарида ибодат қилаётган эди.
  • Шу пайт Худованднинг бир фариштаси тутатқи тутатиладиган қурбонгоҳнинг ўнг ёғида пайдо бўлиб, Закариёга зоҳир бўлди.
  • Закариё уни кўриб, эсанкиради-ю ваҳимага тушди.
  • Фаришта унга деди:- Закариё, қўрқма, чунки сенинг илтижоларинг ижобат бўлди. Хотининг Элисабет сенга бир ўғил туғиб беради ва унинг исмини Яҳё қўясан.
  • У сенга шодлик ва бахт-саодат келтиради, унинг туғилганидан кўплар қувонади.
  • У Худованд назарида улуғ киши бўлади, маю шаробни сира ичмайди. Онаси қорнидан у Муқаддас Руҳга тўлиб тушади.
  • Исроил фарзандларидан кўпларини у ўзларининг Эгаси – Худовандга қайтариб қўяди.
  • У Илёс пайғамбарнинг руҳи ва қудрати ила Раббимиз олдида юриб келади. Оталар дилини фарзандларига қайтариб, осий бандаларнинг фикрини солиҳлар томон мойил қилиб, ҳозирланмиш бир халқни Раббимизга тақдим этади.
  • Закариё фариштага:- Мен бунга қандай амин бўламан? Мана, ўзим қариб қолдиму, хотиним ёши ҳам ўтиб қолди, – деди.
  • Фаришта унга жавоб берди:- Мен Худо олдида турган Жаброилман, сенга бу гаплар тўғрисида хушхабар етказиш учун юборилганман.
  • Ўз вақтида бажо бўлажак сўзларимга ишонмаганинг учун, мана энди тилдан қоласан. Бу ишлар амалга ошадиган кунгача гапиролмайсан, – деди.
  • Шу орада Закариёни кутиб турган халқ унинг маъбадда имиллаб қолганига ҳайрон бўлди.
  • Закариё халқ олдига чиққач, сўзламоққа тили айланмади. Халқ унинг маъбадда ваҳий кўрганлигини тушунди. Закариё гунг бўлиб қолгани учун, улар билан имо-ишора орқали мулоқот этди.
  • Диний хизмат муддати тугагач, Закариё уйига қайтиб борди.
  • Орадан кунлар ўтиб, унинг хотини Элисабет ҳомиладор бўлди. У беш ой яшириниб юрди.
  • “Бу менга Раббимнинг назарлари тушган шу кунларда бўлди, – дерди у. – У менга эътибор бериб, эл ичида юзи қораликдан қутқарди”.
  • Элисабетнинг ҳомиладорлигига олти ой бўлгач, Худо фаришта Жаброилни Жалиланинг Носира деган шаҳрига,
  • Довуд авлодидан Юсуф исмли йигитга унаштирилган бир қизга юборди. Қизнинг оти Марям эди.
  • Фаришта унинг олдига кириб:- Салом, эй Худо ёрлақаган! Худованд сен билан. Аёллар ичра мубораксан, – деди.
  • Марям эса фариштани кўриб, унинг сўзларидан саросимага тушди. “Бу қанақа саломлашиш бўлди?” – дея кўнглидан ўтказди.
  • Фаришта унга деди:- Марям, қўрқма, сен Худодан иноят топдинг.
  • Мана, сен ҳомиладор бўлиб, ўғил туғажаксан ва Унинг исмини Исо қўюрсан.
  • У улуғ бўлгай, Худойи Таолонинг Ўғли деб ном олгай. Худойи Таоло Унга отаси Довуднинг тахтини бергай.
  • У Ёқуб хонадони узра абадий подшоҳлик қилур ва бу подшоҳликнинг чеки бўлмагай.
  • Марям:- Мен ҳали эр кўрмаган бўлсам, бу қандай бўлади? – деб сўради фариштадан.
  • Фаришта жавоб берди:- Муқаддас Руҳ сенинг устингга тушиб келади, Худойи Таолонинг қудрати сени қоплайди. Шу сабабли сендан туғилажак муқаддас бола Худонинг Ўғли дейилур.
  • Мана, бепушт деб юришган қариндошинг Элисабет ҳам қарилигида ўғилга ҳомиладор бўлди. Ҳомиласи олтинчи ойда.
  • Зеро Худонинг бирон каломи пучга чиқмас.
  • Шунда Марям:- Мана, мен Худованднинг бандасиман. Менга айтганинг келсин, – деди. Фаришта эса унинг ёнидан ғойиб бўлди.
  • Марям ўша кунлардаёқ зудлик билан йўлга тушиб, тоғлик юртга, Яҳудо қабиласига мансуб бир шаҳарга борди.
  • У Закариёнинг уйига кириб Элисабет билан саломлашди.
  • Элисабет Марямнинг саломини эшитгани замон унинг қорнидаги боласи ўйноқлаб кетди. Элисабет Муқаддас Руҳга тўлди-да,
  • баланд овоз билан хитоб қилиб деди:- Сен аёллар ичра мубораксан, қорнингдаги бола ҳам муборакдир!
  • Не бахтки, Раббимнинг оналари менга ташриф айладилар!
  • Сенинг саломинг қулоғимга етиши биланоқ қорнимдаги бола қувончдан ўйноқлаб кетди.
  • Эй эътиқод қилган, бахтлисан! Чунки Худованд сенга айтганларини амалга оширгай.
  • Марям шундай деди:
  • “Жон-таним-ла Худовандни улуғлайман,Халоскор Тангрим ила кўнглим шод-хуррам.
  • Мен бандаи ҳақирига У назар солди.Энди мени барча авлодлар олқагай.
  • Қодир Тангри азимкорлик кўрсатди менга;Унинг исми – муқаддасдир.
  • Унинг марҳаматлари насиб этгайУндан қўрққан авлод-аждодларга.
  • Кучини У кўрсатди-да қўлдан келувчи,Манманларни ўз хаёллари-ла тўздай тўзитди.
  • Тахтларидан туширди ҳукмдорларни,Баландга кўтарди ҳақир-мўминни.
  • Очларни тўйғизиб бахт-саодатли қилди,Қуппа-қуруқ жўнатди бойликка ўчни.
  • Ота-бобомизга берган ваъдаси бўй-ла,Иброҳимга ҳамда унинг зурриётига
  • Шафқат қилишни ёдда тутиб мангу,Ўғлони – Исроилга ҳиммат айлади”.
  • Шундай қилиб, Марям уч ойча Элисабет билан бўлиб, ўз уйига қайтиб келди.
  • Элисабетнинг ой-куни тўлиб, ўғил туғди.
  • Қўни-қўшни ва қариндошлари Худованднинг унга кўрсатган буюк марҳаматини эшитиб, у билан бирга қувонишди.
  • Саккизинчи куни болани суннат қилгани олиб боришди. Унга отасининг исмини – Закариё қўймоқчи бўлишди.
  • Бунга боланинг онаси эътироз билдириб:- Йўқ, исмини Яҳё қўямиз, – деди.
  • Лекин бошқалар:- Қариндош-уруғинг орасида бу исм билан аталган ҳеч ким йўқ-ку, – дейишди унга.
  • Шу пайт отасига ҳам имо-ишора қилиб, ундан болага қандай исм қўймоқчи эканлигини сўрашди.
  • Закариё бир тахтача талаб қилди ва: “Унинг исми Яҳё бўлади”, – деб ёзиб қўйди. Ҳамма ҳайрон қолди.
  • Ўша заҳоти Закариёнинг оғзи очилиб, тилга кирди. У Худони улуғлаб гапира бошлади.
  • Атрофда яшовчиларнинг ҳаммасини ваҳима босди. Бу ҳақдаги овоза бутун тоғлик Яҳудия ўлкасига ёйилиб, оғизга тушиб кетди.
  • Эшитган барчанинг фикри булар билан банд бўлиб: “Ажабо, бу бола ким бўлар экан?” – деб юришди. Чунки Худованднинг қўли унда намоён эди.
  • Чақалоқнинг отаси Закариё Муқаддас Руҳга тўлиб, башорат қилиб деди:
  • “Ўз халқини йўқлаб, асоратдан қутқарган РаббимизИсроилнинг Худовандига ҳамду санолар!
  • У қули Довуд хонадонидан чиққанҚудратли Нажоткорни берди бизга;
  • Қадимдан муқаддас пайғамбарлар орқали сўзлаганига мувофиқ,
  • У барча ашаддий душманларимиз қўлидан бизни қутқаргай.
  • Ота-бобомизларга марҳамат айлаб,Улар-ла қилган муқаддас аҳдини ёдлади.
  • Отамиз Иброҳимга қасамёд қилганига кўра,У ёвларимиз қўлидан бизни қутқариб,
  • Умримиз борича Ўз паноҳида бехатар сақлаб,
  • Муқаддаслик ва солиҳлик илаЎзига хизмат қилмоғимизга илож топажак.
  • Сен ҳам, эй чақалоқ,Ҳақ Таолонинг пайғамбари деб ном оласан.Зеро сен Раббимиз олдида юриб,У қадам босар йўлни муҳайё қилурсан.
  • Унинг халқига гуноҳлари афв бўлиб,Нажот топажакларини англатарсан.
  • Зеро Худойимиз меҳр-шафқати илаЮксакликдан нажот тонги ёришди,Уфқимизни равшан қилиб юборди.
  • Зулматда, ўлим соясида ўтирганларга зиёсин сочди,Оёқларимизни эса тинчлик йўлига бурди”.
  • Шундай қилиб, бола Яҳё улғайиб ва руҳан қувватланиб, Исроилга кўринадиган кунигача чўл-саҳроларда бўлди.