Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Евангелие по Луке

 
  • [Зач. 5.] Бы́сть же во дни́ ты́я, изы́де повелѣ́нiе от­ ке́саря а́вгуста написа́ти всю́ вселе́н­ную.
  • Сiе́ написа́нiе пе́рвое бы́сть владя́щу сирі́ею кирині́ю.
  • И идя́ху вси́ написа́тися, ко́ждо во сво́й гра́дъ.
  • Взы́де же и Ио́сифъ от­ Галиле́и, изъ гра́да назаре́та, во Иуде́ю, во гра́дъ Дави́довъ, и́же нарица́ет­ся Виѳлее́мъ, зане́ бы́ти ему́ от­ до́му и оте́че­ст­ва Дави́дова,
  • написа́тися съ Марі́ею обруче́ною ему́ жено́ю, су́щею непра́здною.
  • Бы́сть же, егда́ бы́ста та́мо, испо́лнишася дні́е роди́ти е́й:
  • и роди́ Сы́на сво­его́ пе́рвенца, и пови́тъ его́, и положи́ его́ въ я́слехъ: зане́ не бѣ́ и́мъ мѣ́ста во оби́тели.
  • И па́стырiе бѣ́ху въ то́йже странѣ́, бдя́ще и стрегу́ще стра́жу нощну́ю о ста́дѣ сво­е́мъ.
  • И се́ а́нгелъ Госпо́день ста́ въ ни́хъ, и сла́ва Госпо́дня осiя́ и́хъ: и убоя́шася стра́хомъ ве́лiимъ.
  • И рече́ и́мъ а́нгелъ: не бо́йтеся: се́ бо благовѣ­ст­ву́ю ва́мъ ра́дость ве́лiю, я́же бу́детъ всѣ́мъ лю́демъ:
  • я́ко роди́ся ва́мъ дне́сь Спа́съ, и́же е́сть Христо́съ Госпо́дь, во гра́дѣ Дави́довѣ:
  • и се́ ва́мъ зна́менiе: обря́щете младе́нца пови́та, лежа́ща въ я́слехъ.
  • И внеза́пу бы́сть со а́нгеломъ мно́же­с­т­во во́й небе́сныхъ, хва́лящихъ Бо́га и глаго́лющихъ:
  • сла́ва въ вы́шнихъ Бо́гу, и на земли́ ми́ръ, во человѣ́цѣхъ благоволе́нiе.
  • И бы́сть, я́ко от­идо́ша от­ ни́хъ на не́бо а́нгели, и человѣ́цы па́стырiе рѣ́ша дру́гъ ко дру́гу: пре́йдемъ до Виѳлее́ма и ви́димъ глаго́лъ се́й бы́в­шiй, его́же Госпо́дь сказа́ на́мъ.
  • И прiидо́ша поспѣ́шшеся, и обрѣто́ша Марiа́мь же и Ио́сифа, и младе́нца лежа́ща во я́слехъ.
  • Ви́дѣв­ше же сказа́ша о глаго́лѣ глаго́лан­нѣмъ и́мъ о отроча́ти се́мъ.
  • И вси́ слы́шав­шiи диви́шася о глаго́лан­ныхъ от­ па́стырей къ ни́мъ.
  • Марiа́мь же соблюда́­ше вся́ глаго́лы сiя́, слага́ющи въ се́рдцы сво­е́мъ.
  • [Зач. 6.] И воз­врати́шася па́стырiе, сла́вяще и хва́ляще Бо́га о всѣ́хъ, я́же слы́шаша и ви́дѣша, я́коже глаго́лано бы́сть къ ни́мъ.
  • И егда́ испо́лнишася о́смь дні́й, да обрѣ́жутъ его́, и нареко́ша и́мя ему́ Иису́съ, нарече́н­ное а́нгеломъ пре́жде да́же не зача́т­ся во чре́вѣ.
  • И егда́ испо́лнишася дні́е очище́нiя ею́, по зако́ну Моисе́ову, [Зач. 7.] воз­несо́ста его́ во Иерусали́мъ, поста́вити его́ предъ Го́сподемъ,
  • я́коже е́сть пи́сано въ зако́нѣ Госпо́дни: я́ко вся́къ младе́нецъ му́жеска по́лу, разверза́я ложесна́, свято Го́сподеви нарече́т­ся:
  • и е́же да́ти же́ртву, по рече́н­ному въ зако́нѣ Госпо́дни, два́ го́рличища или́ два́ птенца́ голуби́на.
  • [Зач. 8.] И се́, бѣ́ человѣ́къ во Иерусали́мѣ, ему́же и́мя Симео́нъ: и человѣ́къ се́й пра́веденъ и благо­че́сти́въ, ча́я утѣ́хи Изра́илевы: и Ду́хъ бѣ́ свя́тъ въ не́мъ.
  • И бѣ́ ему́ обѣ́щано Ду́хомъ святы́мъ, не ви́дѣти сме́рти, пре́жде да́же не ви́дитъ Христа́ Госпо́дня.
  • И прiи́де ду́хомъ въ це́рковь. И егда́ введо́ста роди́теля отроча́ Иису́са, сотвори́ти и́ма по обы́чаю зако́н­ному о не́мъ,
  • и то́й прiе́мъ его́ на руку́ свое́ю, и благослови́ Бо́га, и рече́:
  • ны́нѣ от­пуща́еши раба́ тво­его́, Влады́ко, по глаго́лу тво­ему́, съ ми́ромъ:
  • я́ко ви́дѣстѣ о́чи мо­и́ спасе́нiе твое́,
  • е́же еси́ уго́товалъ предъ лице́мъ всѣ́хъ люде́й:
  • свѣ́тъ во от­крове́нiе язы́комъ, и сла́ву люде́й тво­и́хъ Изра́иля.
  • И бѣ́ Ио́сифъ и Ма́ти его́ чудя́щася о глаго́лемыхъ о не́мъ.
  • И благослови́ я́ Симео́нъ, и рече́ къ Марі́и Ма́тери его́: се́ лежи́тъ се́й на паде́нiе и на воста́нiе мно́гимъ во Изра́или, и въ зна́менiе пререка́емо:
  • и тебѣ́ же само́й ду́шу про́йдетъ ору́жiе: я́ко да от­кры́ют­ся от­ мно́гихъ серде́цъ помышле́нiя.
  • И бѣ́ а́н­на проро́чица, дщи́ фану́илева, от­ колѣ́на Аси́рова: сiя́ заматорѣ́в­ши во дне́хъ мно́зѣхъ, жи́в­ши съ му́жемъ се́дмь лѣ́тъ от­ дѣ́в­ст­ва сво­его́:
  • и та́ вдова́ я́ко лѣ́тъ о́смьдесятъ и четы́ре, я́же не от­хожда́­ше от­ це́ркве, посто́мъ и моли́твами служа́щи де́нь и но́щь.
  • И та́ въ то́й ча́съ при­­ста́в­ши исповѣ́дашеся Го́сподеви, и глаго́лаше о не́мъ всѣ́мъ ча́ющымъ избавле́нiя во Иерусали́мѣ.
  • И я́ко сконча́шася вся́ по зако́ну Госпо́дню, воз­врати́шася въ Галиле́ю, во гра́дъ сво́й назаре́тъ.
  • Отроча́ же растя́ше и крѣпля́шеся ду́хомъ, исполня́яся прему́дрости: и благода́ть Бо́жiя бѣ́ на не́мъ.
  • И хожда́ста роди́теля его́ на вся́ко лѣ́то во Иерусали́мъ въ пра́здникъ па́схи.
  • И егда́ бы́сть двою­на́­де­ся­ти лѣ́ту, восходя́щымъ и́мъ во Иерусали́мъ по обы́чаю пра́здника,
  • и сконча́в­шымъ дни́, и воз­враща́ющымся и́мъ, оста́ о́трокъ Иису́съ во Иерусали́мѣ: и не разумѣ́ Ио́сифъ и Ма́ти его́:
  • мнѣ́в­ша же его́ въ дружи́нѣ су́ща, преидо́ста дне́ пу́ть, и иска́ста его́ во сро́дницѣхъ и въ зна́емыхъ:
  • и не обрѣ́тша его́, воз­врати́стася во Иерусали́мъ, взыска́юща его́.
  • И бы́сть по трiе́хъ дне́хъ, обрѣто́ста его́ въ це́ркви, сѣдя́щаго посредѣ́ учи́телей, и послу́ша­ю­щаго и́хъ, и вопроша́ющаго и́хъ:
  • ужаса́хуся же вси́ послу́ша­ю­щiи его́ о ра́зумѣ и о от­вѣ́тѣхъ его́.
  • И ви́дѣв­ша его́, диви́стася: и къ нему́ Ма́ти его́ рече́: ча́до, что́ сотвори́ на́ма та́ко? се́ оте́цъ тво́й и а́зъ боля́ща иска́хома тебе́.
  • И рече́ къ ни́ма: что́ я́ко иска́ста мене́? не вѣ́ста ли, я́ко въ тѣ́хъ, я́же Отца́ мо­его́, досто́итъ бы́ти ми́?
  • И та́ не разумѣ́ста глаго́ла, его́же глаго́ла и́ма.
  • И сни́де съ ни́ма, и прiи́де въ назаре́тъ: и бѣ́ повину́яся и́ма. И Ма́ти его́ соблюда́­ше вся́ глаго́лы сiя́ въ се́рдцы сво­е́мъ.
  • И Иису́съ преспѣва́­ше прему́дростiю и во́зрастомъ и благода́тiю у Бо́га и человѣ́къ.
  • [Зач. 5.] В те дни вышло от кесаря Августа повеление сделать перепись по всей земле.
  • Эта перепись была первая в правление Квириния Сириею.
  • И пошли все записываться, каждый в свой город.
  • Пошел также и Иосиф из Галилеи, из города Назарета, в Иудею, в город Давидов, называемый Вифлеем, потому что он был из дома и рода Давидова,
  • записаться с Мариею, обрученною ему женою, которая была беременна.
  • Когда же они были там, наступило время родить Ей;
  • и родила Сына своего Первенца, и спеленала Его, и положила Его в ясли, потому что не было им места в гостинице.
  • В той стране были на поле пастухи, которые содержали ночную стражу у стада своего.
  • Вдруг предстал им Ангел Господень, и слава Господня осияла их; и убоялись страхом великим.
  • И сказал им Ангел: не бойтесь; я возвещаю вам великую радость, которая будет всем людям:
  • ибо ныне родился вам в городе Давидовом Спаситель, Который есть Христос Господь;
  • и вот вам знак: вы найдете Младенца в пеленах, лежащего в яслях.
  • И внезапно явилось с Ангелом многочисленное воинство небесное, славящее Бога и взывающее:
  • слава в вышних Богу, и на земле мир, в человеках благоволение!
  • Когда Ангелы отошли от них на небо, пастухи сказали друг другу: пойдем в Вифлеем и посмотрим, что́ там случилось, о чем возвестил нам Господь.
  • И, поспешив, пришли и нашли Марию и Иосифа, и Младенца, лежащего в яслях.
  • Увидев же, рассказали о том, что́ было возвещено им о Младенце Сем.
  • И все слышавшие дивились тому, что́ рассказывали им пастухи.
  • А Мария сохраняла все слова сии, слагая в сердце Своем.
  • [Зач. 6.] И возвратились пастухи, славя и хваля Бога за всё то́, что слышали и видели, ка́к им сказано было.
  • По прошествии восьми дней, когда надлежало обрезать Младенца, дали Ему имя Иисус, нареченное Ангелом прежде зачатия Его во чреве.
  • А когда исполнились дни очищения их по закону Моисееву, || [Зач. 7.] принесли Его в Иерусалим, чтобы представить пред Господа,
  • как предписано в законе Господнем, чтобы всякий младенец мужеского пола, разверзающий ложесна, был посвящен Господу,
  • и чтобы принести в жертву, по реченному в законе Господнем, две горлицы или двух птенцов голубиных.
  • [Зач. 8.] Тогда был в Иерусалиме человек, именем Симеон. Он был муж праведный и благочестивый, чающий утешения Израилева; и Дух Святый был на нем.
  • Ему было предсказано Духом Святым, что он не увидит смерти, доколе не увидит Христа Господня.
  • И пришел он по вдохновению в храм. И, когда родители принесли Младенца Иисуса, чтобы совершить над Ним законный обряд,
  • он взял Его на руки, благословил Бога и сказал:
  • Ныне отпускаешь раба Твоего, Владыко, по слову Твоему, с миром,
  • ибо видели очи мои спасение Твое,
  • которое Ты уготовал пред лицем всех народов,
  • свет к просвещению язычников и славу народа Твоего Израиля.
  • Иосиф же и Матерь Его дивились сказанному о Нем.
  • И благословил их Симеон и сказал Марии, Матери Его: се, лежит Сей на падение и на восстание многих в Израиле и в предмет пререканий, –
  • и Тебе Самой оружие пройдет душу, – да откроются помышления многих сердец.
  • Тут была также Анна пророчица, дочь Фануилова, от колена Асирова, достигшая глубокой старости, прожив с мужем от девства своего семь лет,
  • вдова лет восьмидесяти четырех, которая не отходила от храма, постом и молитвою служа Богу день и ночь.
  • И она в то время, подойдя, славила Господа и говорила о Нем всем, ожидавшим избавления в Иерусалиме.
  • И когда они совершили всё по закону Господню, возвратились в Галилею, в город свой Назарет.
  • Младенец же возрастал и укреплялся духом, исполняясь премудрости, и благодать Божия была на Нем.
  • Каждый год родители Его ходили в Иерусалим на праздник Пасхи.
  • И когда Он был двенадцати лет, пришли они также по обычаю в Иерусалим на праздник.
  • Когда же, по окончании дней праздника, возвращались, остался Отрок Иисус в Иерусалиме; и не заметили того Иосиф и Матерь Его,
  • но думали, что Он идет с другими. Пройдя же дневной путь, стали искать Его между родственниками и знакомыми
  • и, не найдя Его, возвратились в Иерусалим, ища Его.
  • Через три дня нашли Его в храме, сидящего посреди учителей, слушающего их и спрашивающего их;
  • все слушавшие Его дивились разуму и ответам Его.
  • И, увидев Его, удивились; и Матерь Его сказала Ему: Чадо! что́ Ты сделал с нами? Вот, отец Твой и Я с великою скорбью искали Тебя.
  • Он сказал им: зачем было вам искать Меня? или вы не знали, что Мне должно быть в том, что́ принадлежит Отцу Моему?
  • Но они не поняли сказанных Им слов.
  • И Он пошел с ними и пришел в Назарет; и был в повиновении у них. И Матерь Его сохраняла все слова сии в сердце Своем.
  • Иисус же преуспевал в премудрости и возрасте и в любви у Бога и человеков.
  • და იყო მათ დღეთა შინა გამოჴდა ბრძანებაჲ აგჳსტოს კეისრისაგან აღწერად ყოვლისა სოფლისა.
  • ესე აღწერაჲ პირველი იყო მთავრობასა ასურეთს კჳრინესსა.
  • და წარვიდოდეს ყოველნი აღწერად კაცად-კაცადი თჳსსა ქალაქსა.
  • აღმოვიდა იოსებცა გალილეაჲთ, ქალაქით ნაზარეთით, ჰურიასტანად, ქალაქად დავითისა, რომელსა ჰრქჳან ბეთლემ, რამეთუ იყო იგი სახლისაგან და ტომისა დავითისა,
  • აღწერად მარიამის თანა, რომელი მოთხოვილ იყო მისა, და იყო იგი მიდგომილ.
  • და იყო ვიდრე იყვნესღა იგინი მუნ, აღივსნეს დღენი იგი შობისა მისისანი.
  • და შვა ძე იგი მისი პირმშოჲ და შეხჳა იგი სახუევლითა და მიაწვინა იგი ბაგასა, რამეთუ არა იყო მათა ადგილ სავანესა მას.
  • და მწყემსნი იყვნეს მასვე სოფელსა, ველთა დგებოდეს და ჴუმილვიდეს საჴუმილავსა ღამისასა სამწყოსოსა მათსა.
  • და აჰა ანგელოზი უფლისაჲ დაადგრა მათ ზედა, და დიდებაჲ უფლისაჲ გამოუბრწყინდა მათ, და შეეშინა მათ შიშითა დიდითა.
  • და ჰრქუა მათ ანგელოზმან მან უფლისამან: ნუ გეშინინ, რამეთუ აჰა ესერა გახარებ თქუენ სიხარულსა დიდსა, რომელი იყოს ყოვლისა ერისა:
  • რამეთუ იშვა დღეს თქუენდა მაცხოვარი, რომელ არს ქრისტე უფალი, ქალაქსა დავითისსა.
  • და ესე იყოს თქუენდა სასწაულად: ჰპოოთ ყრმაჲ იგი შეხუეული და მწოლარე ბაგასა.
  • და მეყსეულად იყო ანგელოზისა მის თანა სიმრავლე ერთა ცისათაჲ, აქებდეს ღმერთსა და იტყოდეს:
  • დიდებაჲ მაღალთა შინა ღმერთსა, და ქუეყანასა ზედა მშჳდობაჲ, და კაცთა შორის სათნოებაჲ.
  • და იყო ვითარცა აღვიდეს ანგელოზნი იგი ზეცად, მწყემსთა მათ თქუეს ურთიერთას: განვიდეთ ჩუენ ვიდრე ბეთლემადმდე და ვიხილოთ სიტყუაჲ ესე, რომელი იყო ჩუენდა მომართ, რომელი-იგი უფალმან მაუწყა ჩუენ.
  • და მოვიდეს მსწრაფლ და პოვეს მარიამ და იოსებ და ყრმაჲ იგი, მწოლარე ბაგასა.
  • და ვითარცა იხილეს, გულისჴმა-ყვეს სიტყუაჲ იგი, რომელი ითქუა მათა მიმართ ყრმისა მისთჳს.
  • და ყოველთა, რომელთა ესმოდა, უკჳრდა სიტყუაჲ იგი მწყემსთაჲ მათ მათდა მიმართ.
  • ხოლო მარიამს დაემარხნეს სიტყუანი ესე და დაედვა გულსა თჳსსა.
  • და მიიქცეს და წარვიდეს მწყემსნი იგი, ადიდებდეს და აქებდეს ღმერთსა ამას ყოველსა ზედა, რომელი ესმა და იხილეს, ვითარცა-იგი ითქუნეს მათდა მიმართ.
  • და ვითარცა აღესრულნეს დღენი იგი რვანი წინადაცუეთისა მისისანი, და უწოდეს სახელი მისი იესუ, რომელ-იგი ეწოდა ანგელოზისა მისგან, ვიდრე ყოფადმდე მისა მუცელსა დედისა თჳსისასა.
  • რაჟამს აღესრულნეს დღენი იგი განწმედისა მათისანი სჯულისა მისებრ მოსესისა, აღმოიყვანეს ყრმაჲ იგი იერუსალჱმდ წარდგინებად წინაშე უფლისა,
  • ვითარცა დაწერილ არს სჯულსა უფლისასა, რამეთუ: ყოველმან წულმან რომელმან განაღოს საშოჲ, წმიდა უფლისა ეწოდოს;
  • და მიცემად შესაწირავი, ვითარცა თქუმულ არს სჯულსა უფლისასა, ორნი გურიტნი ანუ ორნი მართუენი ტრედისანი.
  • და აჰა იყო კაცი იერუსალჱმს, რომლისა სახელი სჳმეონ. და კაცი ესე მართალი იყო და მოშიში უფლისაჲ და მოელოდა ნუგეშინის-ცემასა ისრაჱლისასა; და სული წმიდაჲ იყო მის ზედა.
  • და იყო მისა უწყებულ სულისაგან წმიდისა არა ხილვად სიკუდილი, ვიდრემდე იხილოს ცხებული უფლისაჲ.
  • და მოვიდა სულითა წმიდითა ტაძრად უფლისა. და შეყვანებასა მას მამა-დედისა მიერ ყრმისა მის იესუჲსა ყოფად მათა მსგავსად ჩუეულებისა მისებრ სჯულისა მისა მიმართ,
  • და ამან მიიქუა იგი მკლავთა თჳსთა ზედა და აკურთხევდა ღმერთსა და თქუა:
  • აწ განუტევე მონაჲ შენი, მეუფეო, სიტყჳსაებრ შენისა მშჳდობით,
  • რამეთუ იხილეს თუალთა ჩემთა მაცხოვარებაჲ შენი,
  • რომელ განუმზადე წინაშე პირსა ყოვლისა ერისასა,
  • ნათელი გამობრწყინვებად წარმართთა ზედა და დადებად ერისა შენისა ისრაჱლისა.
  • და იყვნეს იოსებ და დედაჲ მისი დაკჳრვებულ სიტყუათა მათ ზედა მისთჳს.
  • და აკურთხნა იგინი სჳმეონ და ჰრქუა მარიამს, დედასა მისსა: აჰა ესერა ესე დგას დაცემად და აღდგინებად მრავალთა ისრაჱლსა შორის და სასწაულად სიტყჳს-საგებელად.
  • და თჳთ შენსაცა სულსა განვიდეს მახჳლი, რაჲთა განცხადნენ მრავალთაგან გულთა ზრახვანი.
  • და იყო ანნა წინაწარმეტყუელი, ასული ფანოელისი, ტომისაგან ასერისა. ესე გარდასრულ იყო დღეთა მრავალთა და ცხორებულ იყო ქმრისა თანა შჳდ წელ სიქალწულითგან თჳსით.
  • და ესე იყო ქურივ ვითარ ოთხმეოც და ოთხის წლის, რომელი არა განეშორებოდა ტაძრისა მისგან მარხვითა და ვედრებითა და მსახურებითა ღამე და დღე.
  • ესე მასვე ჟამსა შინა მოიწია და აღუვარებდა ღმერთსა და ეტყოდა მისთჳს ყოველთა, რომელნი მოელოდეს გამოჴსნასა იერუსალჱმს შინა.
  • და ვითარცა აღასრულეს მის ზედა ყოველივე მსგავსად შჯულისა უფლისა, მოიქცეს და წარვიდეს გალილეად, ქალაქად თჳსა – ნაზარეთად.
  • ხოლო ყრმაჲ იგი აღორძნდებოდა და განმტკიცნებოდა სულითა და აღივსებოდა სიბრძნითა, და მადლი ღმრთისაჲ იყო მის ზედა.
  • და აღმოვიდიან მამა-დედანი მისნი წლითი წლად იერუსალჱმდ დღესასწაულსა მას პასექისასა.
  • და იყო რაჲ იგი ათორმეტის წლის, აღმოვიდეს იგინი იერუსალჱმდ, ვითარცა ჩუეულ იყვნეს, დღესასწაულსა მას.
  • და აღასრულნეს დღენი იგი, და წარსლვასა მას მათსა დაშთა იესუ ყრმაჲ იერუსალჱმს, და არა უწყოდეს იოსებ და დედამან მისმან,
  • ჰგონებდეს მისა, ვითარმედ მოგზაურთა თანა არს იგი. და მოვიდეს დღისა ერთისა გზასა და ეძიებდეს მას ნათესავთა შორის და მეცნიერთა
  • და არა პოეს იგი. და მოიქცეს იგინი იერუსალჱმდვე და ეძიებდეს მას.
  • და იყო შემდგომად სამისა დღისა პოეს იგი ტაძარსა მას შინა, მჯდომარე შორის მოძღუართა, ისმენდა მათსა და ჰკითხვიდა მათ.
  • განუკჳრდებოდა მათ ყოველთა, რომელთა ესმოდა მისი გულისჴმის-ყოფაჲ იგი და სიტყჳს-მიგებაჲ მისი.
  • და იხილეს იგი და განუკჳრდა. ჰრქუა მას დედამან მისმან: შვილო, რაჲ ესე მიყავ ჩუენ ესრეთ? აჰა ესერა მე და მამაჲ შენი ვრონინებთ და გეძიებთ შენ.
  • და მან ჰრქუა მათ: და რაჲსა მეძიებთ მე? არა უწყითა, რამეთუ მამისა ჩემისა თანა ჯერ-არს ჩემი ყოფაჲ?
  • და მათ ვერ გულისჴმა-ყვეს სიტყუაჲ იგი, რომელი ჰრქუა მათ.
  • და წარვიდა მათ თანა და მოვიდა ნაზარეთად და იყო დამორჩილებულ მათდა. ხოლო დედასა მისსა დაემარხნეს ყოველნი ესე სიტყუანი გულსა თჳსსა.
  • და იესუ წარემატებოდა სიბრძნითა და ჰასაკითა და მადლითა წინაშე ღმრთისა და კაცთა.
  • Дар он айём аз ҷониби қайсари Авғустус фармоне баромад, ки дар тамоми рўи замин саршуморӣ гузаронданд.
  • Дар замоне ки Кириниюс дар Сурия ҳукмронӣ мекард, ин саршуморӣ аввалин буд.
  • Ва ҳама барои нависондани худ, ҳар яке ба шаҳри худ мерафтанд.
  • Юсуф низ аз Ҷалил, аз шаҳри Носира, ба Яҳудо, ба шаҳри Довуд, ки Байт-Лаҳм ном дорад, равона шуд, чунки ў аз хонадон ва авлоди Довуд буд,
  • То худро бо Марьям, ки номзади ў буд ва ҳомиладор буд, нависонад.
  • Ва ҳангоме ки онҳо дар он ҷо буданд, вақти зоидани вай расид;
  • Ва Писари нахустини худро зоид, ва Ўро парпеч кард, ва Ўро дар охуре хобонид, чунки дар мусофирхона ҷое барои онҳо набуд.
  • Дар он сарзамин чўпононе буданд, ки шабона дар ҳавои кушод рамаи худро посбонӣ мекарданд.
  • Ва фариштаи Худованд бар онҳо зоҳир гардид, ва ҷалоли Худованд дар гирду пешашон дурахшид, ва онҳо бағоят ҳаросон шуданд.
  • Фаришта ба онҳо гуфт: “Натарсед; зеро ки муждаи бузурге ба шумо мерасонам, ки он барои тамоми қавм хоҳад буд:
  • „Имрўз барои шумо дар шаҳри Довуд Наҷотдиҳанда таваллуд шуд, ки Ў Масеҳи Худованд аст;
  • Ва ин аст аломате барои шумо: Кўдакро парпечшуда ва дар охуре хобида хоҳед ёфт“.
  • Ногаҳон бо фаришта фавҷе аз лашкари осмон пайдо шуданд, ки Худоро ҳамду сано хонда, мегуфтанд:
  • „Худоро ҷалол дар арши аъло, ва осоиштагӣ бар замин, ва ҳусни таваҷҷўҳ дар миёни мардум бод“.
  • Вақте ки фариштагон аз пеши онҳо ба осмон сууд карданд, чўпонон ба якдигар гуфтанд: “Биёед, ба Байт-Лаҳм биравем ва он чиро, ки дар он ҷо воқеъ шудааст, ва Худованд онро ба мо хабар додааст, бубинем“.
  • Ва бо шитоб омаданд, ва Марьям ва Юсуф ва Кўдакро, ки дар охур хобида буд, ёфтанд.
  • Ва чун диданд, он суханонеро, ки ба онҳо дар бораи Ин Кўдак гуфта шуда буд, нақл карданд.
  • Ва ҳамаи онҳое ки шуниданд, аз он чи чўпонон ба онҳо нақл карданд, мутааҷҷиб шуданд.
  • Ва Марьям ҳамаи ин суханонродар дили худ ҷо дода, нигоҳ медошт.
  • Ва чўпонон баргашта, Худоро ҳамду сано мехонданд ва ситоиш мекарданд барои ҳамаи он чизҳое ки шунида ва дида буданд, чунон ки ба онҳо гуфта шуда буд.
  • Вақте ки дар ҳаштрўзагӣ Ўро хатна карданд, ба Ў Исо ном доданд, чунон ки фаришта Ўро, пеш аз он ки дар шикам пайдо шавад, номида буд.
  • Ва ҳангоме ки айёми татҳири онҳо мувофиқи шариати Мусо фаро расид, Ўро ба Ерусалим оварданд, то ки ба Худованд пешниҳод кунаднд,
  • Чунон ки дар шариати Худованд навишта шудааст: ́Ҳар махлуқи наринае ки батни модарро мекушояд, муқаддаси Худованд хонда мешавад́;
  • Ва мувофиқи он чи дар шариати Худованд гуфта шудааст, ду фохта ё ду чўҷаи кабўтар қубонӣ кунанд.
  • Ва инак, дар Ерусалим Шимъўн ном марде буд, ки Марди одил ва паҳрезгор ва мунтазири тасаллои Исроил буд, ва Рўҳулқудс бар ў буд.
  • Ва аз Рўҳулқудс ба ў маълум шуда буд, ки то Масеҳи Худовандро набинад, фавтро нахоҳад дид.
  • Ва ў ба ҳидояти Рўҳ ба маъбад омад. Ва ҳангоме ки Исои Кўдакро падару модараш оварданд, то ки маросими шариатро бар Ў ба ҷо оваранд,
  • Ўро ба дасти худ гирифта, Худоро муборак хонд ва гуфт:
  • „Акнун, Эй Парвардигор, бандаи Худро, мувофиқи ваъдаи Худ, ба саломатӣ ҷавоб медиҳӣ;
  • Зеро ки чашмони ман наҷоти Туро дид,
  • Ки онро Ту пеши ҳамаи қавмҳо муҳайё сохтаӣ:
  • Нурест, ки чашми халқҳоро кушояд. Ва ҷалоли қавми Исроили Ту бошад“.
  • Ва Юсуф ва модари Ў аз он чи дар бораи Ў гуфта шуд, мутааҷҷиб гардиданд.
  • Ва Шимъўн онҳоро баракат дода, ба Марьям, модари Ў, гуфт: “Инак, Ў барои ғалтидан ва бархостани бисьёр касон дар Исроил ва барои аломати муноқишот таъин шудааст,-
  • Дар ҷони ту низ шамшере фурў хоҳад рафт, то ки андешаҳои дилҳои бисьёр ошкор шавад“.
  • Дар он ҷо низ набияе, Ҳано духтари Фануил, аз сибти Ошер буд, ки хеле солхўрда буд, ва аз давраи бакораташ ҳафт сол бо шавҳари худ зиндагӣ кардагӣ буд,
  • Ва то ҳаштоду чорсолагӣ бева буд.Вай аз маъбад дур нашуда, бо рўза ва дуо шабу рўз ба Худо ибодат мекард.
  • Вай низ дар ҳамон соат пеш омада, Худовандро ҳамду сано хонд ва ба ҳамаи онҳое ки мунтазири халосии Ерусалим буданд, дар бораи Ў сухан ронд.
  • Баъд аз он ки тамоми маросимро мувофиқи шариати Худованд ба анҷом расонданд, ба Ҷалил, ба шаҳри худ Носира баргаштанд.
  • Ва Кўдак калон шуда, рўҳаш қавӣ мегашт ва аз ҳикмат пур мешуд, ва файзи Худо бар Ў буд.
  • Ҳар сол падару модари Ў барои иди фисҳ ба Ерусалим мерафтанд.
  • Инчунин вақте ки Ў дувоздаҳсола буд, онҳо аз рўи таомули ид ба Ерусалим омаданд,
  • Ва ҳангоме ки баъд аз итмоми айёми ид гашта мерафтанд, Исои Наврас дар Ерусалим монд; ва инро Юсуф ва модари Ў пайхас нарафтанд,
  • Ба гумони он ки Ў бо аҳли қофила меояд; ва як рўз роҳ паймуда, дар миёни хешон ва ошноён ба ҷустуҷўи Ў шурўъ карданд;
  • Ва чун наёфтанд, барои кофта ёфтани Ў ба Ерусалим баргаштанд.
  • Баъд аз се рўз Ўро дар маъбад ёфтанд, ки дар миёни муаллимон нишаста, суханони онҳоро гўш мекард ва ба онҳо савол медод;
  • Ва ҳамаи онҳое ки суханони Ўро мешуниданд, аз ақли Ў ва аз ҷавобҳои Ў мутааҷҷуб мешуданд.
  • Чун Ўро диданд, дар ҳайрат монданд; ва модари Ў ба Ў гуфт: “Эй Фарзандам! Чаро Ту бо мо чунон рафтор кардӣ? Инак, падарат ва ман хеле ғусса хўрда, Туро ҷустуҷў кардем“.
  • Ба онҳо гуфт:Чаро Маро ҷустуҷў кардед? Магар намедонистед, ки Ман бояд дар ҳамон ҷое бошам, ки ба Падарам тааллуқ дорад?“
  • Вале онҳо ба суханоне ки Ў гуфт, сарфаҳм нарафтанд.
  • Ва Ў бо онҳо равона шуда, ба Носира омад; ва дар итоати онҳо буд. Ва модари Ў ҳамаи ин суханонро дар дили худ нигоҳ медошт.
  • Ва Исо дар ҳикмат ва дар камол ва дар илтифот назди Худо ва одамон тараққӣ мекард.