Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Евангелие по Марку

 
  • [Зач. 66.] И а́бiе нау́трiе совѣ́тъ сотвори́ша архiере́е со ста́рцы и кни́жники, и ве́сь со́нмъ, связа́в­ше Иису́са ведо́ша и преда́ша [его́] пила́ту.
  • И вопроси́ его́ пила́тъ: ты́ ли еси́ Ца́рь Иуде́йскiй? О́нъ же от­вѣща́въ рече́ ему́: ты́ глаго́леши.
  • И глаго́лаху на него́ архiере́е мно́го.
  • Пила́тъ же па́ки вопроси́ его́, глаго́ля: не от­вѣщава́еши ли ничто́же? ви́ждь, коли́ка на тя́ свидѣ́тел­ст­вуютъ.
  • Иису́съ же ктому́ ничто́же от­вѣща́, я́ко диви́тися пила́ту.
  • На [вся́къ] же пра́здникъ от­пуща́­ше и́мъ еди́наго свя́зня, его́же проша́ху.
  • Бѣ́ же нарица́емый Вара́вва со ско́вники сво­и́ми свя́занъ, и́же въ ко́вѣ убі́й­ст­во сотвори́ша.
  • И возопи́въ наро́дъ нача́ проси́ти, я́коже всегда́ творя́ше и́мъ.
  • Пила́тъ же от­вѣща́ и́мъ, глаго́ля: хо́щете ли, пущу́ ва́мъ Царя́ Иуде́йска?
  • Вѣ́дяше бо, я́ко за́висти ра́ди преда́ша его́ архiере́е.
  • Архiере́е же поману́ша наро́ду, да па́че Вара́вву пу́ститъ и́мъ.
  • Пила́тъ же от­вѣща́въ па́ки рече́ и́мъ: что́ у́бо хо́щете сотворю́, его́же глаго́лете Царя́ Иуде́йска?
  • Они́ же па́ки возопи́ша [глаго́люще]: пропни́ его́.
  • Пила́тъ же глаго́лаше и́мъ: что́ бо зло́ сотвори́? Они́ же и́злиха вопiя́ху: пропни́ его́.
  • Пила́тъ же хотя́ наро́ду хотѣ́нiе сотвори́ти, пусти́ и́мъ Вара́вву: и предаде́ Иису́са, би́въ, да про́пнутъ его́.
  • [Зач. 67.] Во́ини же ведо́ша его́ вну́трь двора́, е́же е́сть прето́ръ: и созва́ша всю́ спи́ру,
  • и облеко́ша его́ въ препря́ду, и воз­ложи́ша на него́ спле́тше терно́въ вѣне́цъ,
  • и нача́ша цѣлова́ти его́ [и глаго́лати]: ра́дуйся, Царю́ Иуде́йскiй.
  • И бiя́ху его́ по главѣ́ тро́стiю, и плюва́ху на него́, и прегиба́юще колѣ́на покланя́хуся ему́.
  • И егда́ поруга́шася ему́, совлеко́ша съ него́ препря́ду и облеко́ша его́ въ ри́зы своя́: и изведо́ша его́, да про́пнутъ его́.
  • И задѣ́ша мимоходя́щу нѣ́ко­ему Си́мону кирине́ю, гряду́щу съ села́, отцу́ Алекса́ндрову и ру́фову, да во́зметъ кре́стъ его́.
  • [Зач. 68.] И при­­ведо́ша его́ на голго́ѳу мѣ́сто, е́же е́сть сказа́емо ло́бное мѣ́сто.
  • И дая́ху ему́ пи́ти есмирнисме́но вино́: о́нъ же не прiя́тъ.
  • И распе́ншiи его́ раздѣли́ша ри́зы его́, мета́юще жре́бiй о ни́хъ, кто́ что́ во́зметъ.
  • Бѣ́ же ча́съ тре́тiй, и распя́ша его́.
  • И бѣ́ написа́нiе вины́ его́ напи́сано: Ца́рь Иуде́йскъ.
  • И съ ни́мъ распя́ша два́ разбо́йника, еди́наго о десну́ю и еди́наго о шу́юю его́.
  • И сбы́ст­ся писа́нiе, е́же глаго́летъ: и со беззако́н­ными вмѣни́ся.
  • И мимоходя́щiи ху́ляху его́, покива́юще глава́ми сво­и́ми и глаго́люще: уа́, разоря́яй це́рковь и треми́ де́нми созида́яй,
  • спаси́ся са́мъ и сни́ди со кре́ста́.
  • Та́кожде и архiере́е руга́ющеся, дру́гъ ко дру́гу съ кни́жники глаго́лаху: и́ны спасе́, себе́ ли не мо́жетъ спасти́?
  • Христо́съ, Ца́рь Изра́илевъ, да сни́детъ ны́нѣ со кре́ста́, да ви́димъ и вѣ́ру и́мемъ ему́. И распя́тая съ ни́мъ поноша́ста ему́.
  • Бы́в­шу же часу́ шесто́му, тма́ бы́сть по все́й земли́ до часа́ девя́таго.
  • И въ ча́съ девя́тый возопи́ Иису́съ гла́сомъ ве́лiимъ, глаго́ля: Елои́, Елои́, лама́ Савахѳани́? е́же е́сть сказа́емо: Бо́же мо́й, Бо́же мо́й, почто́ мя́ оста́вилъ еси́?
  • И нѣ́цыи от­ предстоя́щихъ слы́шав­ше, глаго́лаху: се́, илiю́ гласи́тъ.
  • Те́къ же еди́нъ, и напо́лнивъ гу́бу о́цта, и воз­ло́жь на тро́сть, напая́ше его́, глаго́ля: оста́вите, да ви́димъ, а́ще прiи́детъ илiа́ сня́ти его́.
  • Иису́съ же пу́щь гла́съ ве́лiй, и́здше.
  • И завѣ́са церко́вная раздра́ся на дво́е, свы́ше до ни́зу.
  • Ви́дѣвъ же со́тникъ стоя́й пря́мо ему́, я́ко та́ко возопи́въ и́здше, рече́: во­и́стин­ну человѣ́къ се́й Сы́нъ бѣ́ Бо́жiй.
  • Бя́ху же и жены́ издале́ча зря́щя, въ ни́хже бѣ́ Марі́а Магдали́на, и Марі́а Иа́кова ма́лаго и Иосі́и ма́ти, и Саломі́а,
  • я́же, и егда́ бѣ́ въ Галиле́и, хожда́ху по не́мъ и служа́ху ему́: и и́ны мно́гiя, я́же взыдо́ша съ ни́мъ во Иерусали́мъ.
  • И уже́ по́здѣ бы́в­шу, поне́же бѣ́ пято́къ, е́же е́сть къ суббо́тѣ,
  • [Зач. 69.] прiи́де Ио́сифъ, и́же от­ Аримаѳе́а, благообра́зенъ совѣ́тникъ, и́же и то́й бѣ́ ча́я ца́р­ст­вiя Бо́жiя, дерзну́въ вни́де къ пила́ту, и проси́ тѣлесе́ Иису́сова.
  • Пила́тъ же диви́ся, а́ще уже́ у́мре: и при­­зва́въ со́тника, вопроси́ его́: а́ще уже́ у́мре?
  • И увѣ́дѣвъ от­ со́тника, даде́ тѣ́ло Ио́сифови.
  • И купи́въ плащани́цу и сне́мь его́, обви́тъ плащани́цею: и положи́ его́ во гро́бъ, и́же бѣ́ изсѣ́ченъ от­ ка́мене: и при­­вали́ ка́мень надъ две́ри гро́ба.
  • Марі́а же Магдали́на и Марі́а Иосі́ева зря́стѣ, гдѣ́ его́ полага́ху.
  • [Зач. 66.] Немедленно поутру первосвященники со старейшинами и книжниками и весь синедрион составили совещание и, связав Иисуса, отвели и предали Пилату.
  • Пилат спросил Его: Ты Царь Иудейский? Он же сказал ему в ответ: ты говоришь.
  • И первосвященники обвиняли Его во многом.
  • Пилат же опять спросил Его: Ты ничего не отвечаешь? видишь, как много против Тебя обвинений.
  • Но Иисус и на это ничего не отвечал, так что Пилат дивился.
  • На всякий же праздник отпускал он им одного узника, о котором просили.
  • Тогда был в узах некто, по имени Варавва, со своими сообщниками, которые во время мятежа сделали убийство.
  • И народ начал кричать и просить Пилата о том, что́ он всегда делал для них.
  • Он сказал им в ответ: хотите ли, отпущу вам Царя Иудейского?
  • Ибо знал, что первосвященники предали Его из зависти.
  • Но первосвященники возбудили народ просить, чтобы отпустил им лучше Варавву.
  • Пилат, отвечая, опять сказал им: что же хотите, чтобы я сделал с Тем, Которого вы называете Царем Иудейским?
  • Они опять закричали: распни Его.
  • Пилат сказал им: какое же зло сделал Он? Но они еще сильнее закричали: распни Его.
  • Тогда Пилат, желая сделать угодное народу, отпустил им Варавву, а Иисуса, бив, предал на распятие.
  • [Зач. 67.] А воины отвели Его внутрь двора, то есть в преторию, и собрали весь полк,
  • и одели Его в багряницу, и, сплетши терновый венец, возложили на Него;
  • и начали приветствовать Его: радуйся, Царь Иудейский!
  • И били Его по голове тростью, и плевали на Него, и, становясь на колени, кланялись Ему.
  • Когда же насмеялись над Ним, сняли с Него багряницу, одели Его в собственные одежды Его и повели Его, чтобы распять Его.
  • И заставили проходящего некоего Киринеянина Симона, отца Александрова и Руфова, идущего с поля, нести крест Его.
  • [Зач. 68.] И привели Его на место Голгофу, что́ значит: Лобное место.
  • И давали Ему пить вино со смирною; но Он не принял.
  • Распявшие Его делили одежды Его, бросая жребий, кому что́ взять.
  • Был час третий, и распяли Его.
  • И была надпись вины Его: Царь Иудейский.
  • С Ним распяли двух разбойников, одного по правую, а другого по левую сторону Его.
  • И сбылось слово Писания: и к злодеям причтен.
  • Проходящие злословили Его, кивая головами своими и говоря: э! разрушающий храм, и в три дня созидающий!
  • спаси Себя Самого и сойди со креста.
  • Подобно и первосвященники с книжниками, насмехаясь, говорили друг другу: других спасал, а Себя не может спасти.
  • Христос, Царь Израилев, пусть сойдет теперь с креста, чтобы мы видели, и уверуем. И распятые с Ним поносили Его.
  • В шестом же часу настала тьма по всей земле и продолжалась до часа девятого.
  • В девятом часу возопил Иисус громким голосом: Элои́! Элои́! ламма́ савахфани́? – что значит: Боже Мой! Боже Мой! для чего Ты Меня оставил?
  • Некоторые из стоявших тут, услышав, говорили: вот, Илию зовет.
  • А один побежал, наполнил губку уксусом и, наложив на трость, давал Ему пить, говоря: постойте, посмотрим, придет ли Илия снять Его.
  • Иисус же, возгласив громко, испустил дух.
  • И завеса в храме раздралась надвое, сверху донизу.
  • Сотник, стоявший напротив Его, увидев, что Он, та́к возгласив, испустил дух, сказал: истинно Человек Сей был Сын Божий.
  • Были тут и женщины, которые смотрели издали: между ними была и Мария Магдалина, и Мария, мать Иакова меньшего и Иосии, и Саломия,
  • которые и тогда, как Он был в Галилее, следовали за Ним и служили Ему, и другие многие, вместе с Ним пришедшие в Иерусалим.
  • И как уже настал вечер, – потому что была пятница, то есть день перед субботою, –
  • [Зач. 69.] пришел Иосиф из Аримафеи, знаменитый член совета, который и сам ожидал Царствия Божия, осмелился войти к Пилату, и просил тела Иисусова.
  • Пилат удивился, что Он уже умер, и, призвав сотника, спросил его, давно ли умер?
  • И, узнав от сотника, отдал тело Иосифу.
  • Он, купив плащаницу и сняв Его, обвил плащаницею, и положил Его во гробе, который был высечен в скале, и привалил камень к двери гроба.
  • Мария же Магдалина и Мария Иосиева смотрели, где Его полагали.
  • ინათა თუ არა, ბჭობა გამართეს მღვდელმთავრებმა უხუცესებთან, მწიგნობრებსა და მთელ სინედრიონთან ერთად. შეკრეს იესო, წაიყვანეს და მისცეს პილატეს.
  • პილატემ ჰკითხა მას: შენა ხარ იუდეველთა მეფე? ხოლო იესომ მიუგო და უთხრა: შენ ამბობ.
  • მღვდელმთავრები ბევრ რასმე სდებდნენ ბრალად.
  • ხოლო პილატემ კვლავ ჰკითხა მას: რატომ არაფერს იტყვი პასუხად? ხედავ, რამდენ რასმე გწამებენ?
  • მაგრამ იესომ ამჯერადაც არა მიუგო რა, ასე რომ, უკვირდა პილატეს.
  • ხოლო ყოველ დღესასწაულზე ათავისუფლებდა იგი ერთ პატიმარს, რომელსაც სთხოვდა ხალხი.
  • და იყო მაშინ ვინმე ბარაბა, ბორკილდადებული მეამბოხეებთან ერთად, რომლებსაც მკვლელობა ჩაედინათ ამბოხებისას.
  • მოვიდა ხალხი და დაუწყო იმისი თხოვნა, რასაც პილატე ყოველთვის უსრულებდა მათ.
  • ხოლო პილატემ მიუგო და უთხრა მათ: თუ გნებავთ გაგითავისუფლებთ იუდეველთა მეფეს.
  • რადგან იცოდა, რომ მღვდელმთავრებმა შურით გასცეს იგი.
  • მაგრამ მღვდელმთავრებმა წააქეზეს ხალხი, რათა უმალ ბარაბა გაეთავისუფლებინა მათთვის.
  • ხოლო პილატემ მიუგო და კვლავ უთხრა მათ: კი მაგრამ, რა გსურთ, რა ვუყო იმას, ვისაც იუდეველთა მეფეს უწოდებთ?
  • ისინი კვლავ აყვირდნენ: ჯვარს აცვი იგი!
  • პილატემ თქვა: რა დააშავა? მაგრამ ისინი უფრო ხმამაღლა აყვირდნენ: ჯვარს აცვი იგი!
  • მაშინ პილატემ, ხალხის მოსამადლიერებლად, გაათავისუფლა ბარაბა, ხოლო იესო გაამათრახებინა და ჯვარზე საცმელად მისცა მათ.
  • ჯარისკაცებმა შიდა ეზოში, ანუ პრეტორიუმში შეიყვანეს იგი, და შეკრიბეს მთელი რაზმი.
  • შემოსეს ძოწეულით, დაწნეს ეკლის გვირგვინი და თავზე დაადგეს.
  • და დაუწყეს მისალმება: გიხაროდეს, იუდეველთა მეფევ!
  • თავზე ამტვრევდნენ ლერწამს, აფურთხებდნენ და მუხლმოყრილნი თაყვანსა სცემდნენ.
  • ხოლო როცა დაცინვით გული იჯერეს, შემოაძარცვეს ძოწეული, კვლავ თავისი სამოსი ჩააცვეს და ჯვარზე საცმელად წაიყვანეს იგი.
  • და აიძულეს მინდვრიდან მომავალი ერთი კირენელი კაცი, სახელად სიმონი, ალექსანდრესა და რუფუსის მამა, ეტვირთა იესოს ჯვარი.
  • მიიყვანეს იგი იმ ადგილას, რომელსაც ჰქვია გოლგოთა, რაც ნიშნავს თხემის ადგილს.
  • და მისცეს მას სასმელად მურნარევი ღვინო, მაგრამ არ მიიღო.
  • ჯვარს აცვეს იგი და წილისყრით გაიყვეს მისი სამოსი: ვის რა შეგვხვდებაო.
  • ხოლო იყო მესამე საათი, როცა ჯვარს აცვეს იგი.
  • და მისი ბრალი ამ წარწერით იყო გადმოცემული: იუდეველთა მეფე.
  • მასთან ერთად ჯვარს აცვეს ორი ავაზაკი, ერთი მის მარჯვნივ და მეორე - მარცხნივ.
  • და აღსრულდა წერილი, რომელიც ამბობს: ბოროტმოქმედთა შორის შეირაცხაო.
  • ხოლო გამვლელნი აგინებდნენ, თავებს აქნევდნენ და ამბობდნენ: ეჰა, ტაძრის დამრღვევო და სამ დღეში აღმშენებელო!
  • იხსენი შენი თავი; ჩამოდი ჯვრიდან!
  • ასევე მღვდეღმთავრები, მწიგნობრებთან ერთად, დასცინოდნენ და ერთმანეთს ეუბნებოდნენ: სხვები იხსნა და თავის ხსნა კი არ შეუძლია;
  • ქრისტე, მეფე ისრაელისა, დე, ჩამოვიდეს ახლა ჯვრიდან, რათა ვიხილოთ და ვიწამოთ. და მასთან ერთად ჯვარცმულნი აგინებდნენ მას.
  • ხოლო მეექვსე საათის დამდეგს მეცხრე საათამდე წყვდიადმა მოიცვა მთელი ქვეყანა.
  • მეცხრე საათს ხმამაღლა შეღაღადა იესომ: ელოი, ელოი, ლამა საბაქთანი? რაც თარგმანით ნიშნავს: ღმერთო ჩემო, ღმერთო ჩემო, რატომ მიმატოვე მე?
  • ზოგიერთმა იქ მდგომმა გაიგონა ეს და თქვა: აჰა, ელიას უხმობსო.
  • ერთი კი გაიქცა, ძმრით გაჟღენთა ღრუბელი, ლერწამზე წამოაგო, სასმელად მისცა და ამბობდა: მოიცათ, ვნახოთ, მოვა თუ არა ელია მის ჩამოსახსნელად.
  • ხოლო იესომ კვლავ შეღაღადა ხმამაღლა და განუტევა სული.
  • მაშინ, ზემოდან ქვემომდე, შუა ჩაიხა ტაძრის ფარდა.
  • როცა მის პირდაპირ მდგარმა ასისთავმა დაინახა, რომ ასე შეღაღადა და განუტევა სული, თქვა: ჭეშმარიტად ეს კაცი ძე იყო ღმრთისა.
  • იყვნენ იქ შორიდან მაცქერალი ქალებიც, მათ შორის, მარიამ მაგდალელი, მარიამი, იაკობ მცირისა და იოსეს დედა, და სალომე,
  • რომლებიც თან დაჰყვებოდნენ, როცა გალილეაში იყო, და ემსახურებოდნენ მას; და სხვაც მრავალი, მასთან ერთად ამოსული იერუსალიმს.
  • მწუხრის ჟამს - ვინაიდან პარასკევი იყო, შაბათის წინა დღე, -
  • მოვიდა იოსებ არიმათიელი, მრჩეველთა კეთილშობილი წევრი, თვითონაც რომ მოელოდა ღმრთის სასუფეველს, თამამად შევიდა პილატესთან და გამოითხოვა იესოს გვამი.
  • ხოლო პილატეს გაუკვირდა, განა უკვე მოკვდაო? მოუხმო ასისთავს და ჰკითხა: დიდიხანია მოკვდა?
  • და როცა შეიტყო ასისთავისგან, მისცა იოსებს მისი გვამი.
  • ხოლო მან იყიდა ტილო და ჩამოხსნა იგი ჯვრიდან, გახვია ტილოში და სამარხში დაასვენა, რომელიც კლდეში იყო გამოკვეთილი, და ლოდი მიაყუდა სამარხის კარს.
  • ხოლო მარიამ მაგდალელი და მარიამ იოსესი ხედავდნენ, სადაც დაასვენეს იგი.
  • და მეყსეულად განთიად ზრახვა-ყვეს მღდელთ-მოძღუართა მათ მოხუცებულთა თანა და მწიგნობართა და ყოველმან კრებულმან. და შეკრეს იესუ და წარიყვანეს და მისცეს იგი პილატეს.
  • და ჰკითხა მას პილატე და ჰრქუა: შენ ხარა მეუფე ჰურიათაჲ? ხოლო იესუ მიუგო და ჰრქუა მას: შენ იტყჳ.
  • და შეასმენდეს მას მღდელთ-მოძღუარნი იგი ფრიად.
  • ხოლო პილატე კუალად ჰკითხა მას და ჰრქუა: არარას მიუგება? აჰა რაოდენსა შეგწამებენ შენ!
  • ხოლო იესუ არარაჲ მიუგო, ვიდრემდის უკჳრდაცა პილატეს.
  • და რაჲ დღესასწაულ მიუტევის მათ ერთი პყრობილი, რომელიცა გამოითხოიან.
  • ხოლო იყო ვინმე ბარაბა მეშფოთეთა თანა კრული, რომელსა შფოთსა შინა კაცი ეკლა.
  • და ღაღატ-ყო ერმან მან გამოთხოვად მისა, ვითარცა-იგი მიჰმადლის მათ მარადის.
  • ხოლო პილატე მიუგო და ჰრქუა მათ: გნებავსა, რაჲთა მიგიტეო თქუენ მეუფჱ ჰურიათაჲ?
  • რამეთუ იცოდა, ვითარმედ შურითა მისცეს იგი მღდელთა-მოძღუართა მათ.
  • ხოლო მღდელთ-მოძღუართა მათ აღძრეს ერი იგი, რაჲთა ბარაბა მიუტეოს მათ.
  • ხოლო პილატე მერმეცა მიუგო და ჰრქუა მათ: და რაჲ უკუე გნებავს ყოფად, რომელსა-ესე იტყჳთ მეუფედ ჰურიათად?
  • ხოლო მათ კუალად ღაღატ-ყვეს და ჰრქუეს: ჯუარს-აცუ ეგე.
  • ხოლო პილატე ეტყოდა მათ: რაჲ ბოროტი უქმნიეს? და იგინი უმეტესად ღაღადებდეს და იტყოდეს: ჯუარს-აცუ ეგე.
  • ხოლო პილატეს უნდა ერისა მის მომადლებაჲ, მიუტევა მათ ბარაბა, ხოლო იესუს სცა შოლტითა და მისცა მათ, რაჲთა ჯუარს-აცუან.
  • ხოლო სტრატიოტთა მათ შეიყვანეს იგი შინაგან ეზოსა მას, რომელ არს ტაძარი, და შეკრიბეს ყოველივე იგი თესლები.
  • და შეჰმოსეს მას ძოწეული და დაადგეს შეთხზული ეკალვაგან გჳრგჳნი.
  • და იწყეს მოკითხვად მისა და იტყოდეს: გიხაროდენ, მეუფეო ჰურიათაო!
  • და სცემდეს მას თავსა ლერწმითა და ჰნერწყუვიდეს მას და დაიდგნიან მუჴლნი და თაყუანის-სცემედ მას.
  • და ოდეს განკიცხეს იგი, განსძარცუეს მას ძოწეული იგი და შეჰმოსეს თჳსივე სამოსელი და განიყვანეს იგი, რაჲთა ჯუარს-აცუან.
  • და პაჰრაკად წარიყვანეს თანა-წარმავალი სიმონ ვინმე კჳრინელი, მომავალი ველით, მამაჲ ალექსანდრესი და როფესი, რაჲთა აღიღოს ჯუარი მისი.
  • და მოიყვანეს იგი გოლგოთას, ადგილსა, რომელ არს გამოთარგმანებით: თხემისა ადგილი.
  • და მისცემდეს მას სუმად შემურვილსა ღჳნოსა, ხოლო მან არა მიიღო.
  • და ჯუარს-აცუეს იგი და განიყოფდეს სამოსელსა მისსა და განიგდებდეს მას ზედა წილსა, ვინ-ძი რაჲ აღიღოს.
  • ხოლო იყო ჟამი მესამე, და ჯუარს-აცუეს იგი.
  • და იყო ზედაწერილი ბრალისა მისისაჲ ესრეთ დაწერილი: ესე არს მეუფჱ ჰურიათაჲ.
  • და მის თანა ჯუარს-აცუნეს ორნი ავაზაკნი: ერთი მარჯუენით და ერთი მარცხენით მისა.
  • და აღესრულა წერილი იგი, რომელი იტყჳს, ვითარმედ: უსჯულოთა თანა შეირაცხა.
  • და თანა-წარმავალნი იგი ჰგმობდეს მას და ყრიდეს თავთა და იტყოდეს: ეჰა, რომელი დაარღუევდ ტაძარსა ამას და მესამესა დღესა აღაშჱნებდ,
  • იჴსენ თავი თჳსი და გარდამოჴედ მაგიერ ჯუარით.
  • ეგრეთვე მღდელთ-მოძღუარნი იგი იმღერდეს მწიგნობართა თანა და იტყოდეს: სხუანი აცხოვნნა, თავი თჳსი ვერ ძალ-უც ცხოვნებად ქრისტესა, მეუფესა ისრაჱლისასა!
  • გარდამოჴედინ აწ ჯუარით, რაჲთა ვიხილოთ და გურწმენეს. და მის თანა ჯუარ-ცმულნიცა იგი ეგრეთვე აყუედრებდეს მას.
  • და ვითარცა იყო ჟამი მეექუსე, ბნელი იყო ყოველსა ქუეყანასა ვიდრე მეცხრედ ჟამადმდე.
  • და მეცხრესა ჟამსა ჴმა-ყო იესუ ჴმითა დიდითა და თქუა: ელოი, ელოი, ლიმა საბაქთანი? რომელ არს თარგმანებით: ღმერთო, ღმერთო ჩემო, რაჲსათჳს დამიტეობ მე?
  • და რომელთამე წინაშე მდგომელთა ესმა და იტყოდეს: აჰა ელიას ხადის.
  • და მირბიოდა ერთი და აღავსო ღრუბელი ძმრითა და დაადგა ლერწამსა და ასუმიდა და იტყოდა: უტევეთ, ვიხილოთ, უკუეთუ მოვიდეს ელია გარდამოჴსნად მაგისა.
  • ხოლო იესუ ჴმა-ყო ჴმითა დიდითა და განუტევა სული.
  • და კრეტსაბმელი იგი ტაძრისაჲ მის განიპო ორად, ზეითგან ვიდრე ქუედმდე.
  • და ვითარცა იხილა ასისთავმან მან, რომელი დგა წინაშე მისსა, რამეთუ ესრეთ ღაღატ-ყო და განუტევა სული, თქუა: ჭეშმარიტად კაცი ესე ძე ღმრთისაჲ იყო.
  • ხოლო იყვნეს დედანიცა, რომელნი შორით ხედვიდეს, რომელთა თანა იყო მარიამ მაგდალენელი და მარიამ იაკობისი მცირისაჲ და იოსეს დედაჲ და სალომე,
  • რომელნი, ოდეს იყო გალილეას, შეუდგეს მას და ჰმსახურებდეს, და სხუანი მრავალნი, რომელნი მის თანა აღსრულ იყვნეს იერუსალჱმდ.
  • და ვითარცა შემწუხრდებოდა, – რამეთუ პარასკევი იყო, რომელ არს უწინარეს შაბათისა, –
  • მოვიდა იოსებ არიმათიელი, შუენიერი მზრახველი, რომელი-იგიცა მოელოდა სასუფეველსა ღმრთისასა, იკადრა და შევიდა პილატესა და მოითხოვა გუამი იესუჲსი.
  • ხოლო პილატეს დაუკჳრდა, უკუეთუ აწვე მოკუდა, და მოუწოდა ასისთავსა მას და ჰკითხა, უკუეთუ ადრევე მოკუდა.
  • და ისწავა ასისთავისა მისგან ესე და მიჰმადლა გუამი მისი იოსებს.
  • და მან იყიდა არდაგი და გარდამოჰჴსნა იგი ჯუარისა მისგან და წარგრაგნა იგი არდაგითა მით და დადვა იგი საფლავსა, რომელი იყო გამოკუეთილ კლდისაგან, და მიაგორვა ლოდი კარსა ზედა მის საფლავისასა.
  • იყო მუნ მარიამ მაგდალენელი და მარიამ იოსესი და ხედვიდეს, სადა-იგი დასდებდეს მას.