Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Евангелие по Марку

 
  • [Зач. 19.] И прiидо́ша на о́нъ по́лъ мо́ря, во страну́ гадари́нскую.
  • И излѣ́зшу ему́ изъ корабля́, а́бiе срѣ́те его́ от­ гробо́въ человѣ́къ въ ду́сѣ нечи́стѣ,
  • и́же жили́ще имя́ше во гробѣ́хъ, и ни вери́гами никто́же можа́­ше его́ связа́ти:
  • зане́ ему́ мно́гажды пу́ты и у́жы [желѣ́зны] свя́зану су́щу, и растерза́тися от­ него́ у́жемъ [желѣ́знымъ] и пу́томъ сокруша́тися: и никто́же можа́­ше его́ уму́чити {укроти́ти}:
  • и вы́ну но́щь и де́нь во гробѣ́хъ и въ гора́хъ бѣ́, вопiя́ и толкі́йся ка́менiемъ.
  • Узрѣ́въ же Иису́са издале́ча, тече́ и поклони́ся ему́,
  • и возопи́въ гла́сомъ ве́лiимъ, рече́: что́ мнѣ́ и тебѣ́, Иису́се, Сы́не Бо́га вы́шняго? заклина́ю тя́ Бо́гомъ, не му́чи мене́.
  • Глаго́лаше бо ему́: изы́ди, ду́ше нечи́стый, от­ человѣ́ка.
  • И вопроша́­ше его́: что́ ти е́сть и́мя? И от­вѣща́ глаго́ля: легео́нъ и́мя мнѣ́, я́ко мно́зи есмы́.
  • И моли́ша его́ мно́го, да не по́слетъ и́хъ внѣ́ страны́.
  • Бѣ́ же ту́ при­­ горѣ́ ста́до свино́е ве́лiе пасо́мо.
  • И моли́ша его́ вси́ бѣ́си, глаго́люще: посли́ ны во свинiя́, да въ ня́ вни́демъ.
  • И повелѣ́ и́мъ а́бiе Иису́съ. И изше́дше ду́си нечи́стiи, внидо́ша во свинiя́: и устреми́ся ста́до по бре́гу въ мо́ре, бя́ху же я́ко двѣ́ ты́сящы, и утопа́ху въ мо́ри.
  • Пасу́щiи же свинiя́ бѣжа́ша и воз­вѣсти́ша во гра́дѣ и въ се́лѣхъ. И изыдо́ша ви́дѣти, что́ е́сть бы́в­шее.
  • И прiидо́ша ко Иису́сови, и ви́дѣша бѣснова́в­шагося сѣдя́ща и оболче́на и смы́сляща, имѣ́в­шаго легео́нъ: и убоя́шася.
  • Повѣ́даша же и́мъ ви́дѣв­шiи, ка́ко бы́сть бѣсно́му, и о свинiя́хъ.
  • И нача́ша моли́ти его́ от­ити́ от­ предѣ́лъ и́хъ.
  • И влѣ́зшу ему́ въ кора́бль, моля́ше его́ бѣснова́выйся, дабы́ бы́лъ съ ни́мъ.
  • Иису́съ же не даде́ ему́, но рече́ ему́: иди́ въ до́мъ тво́й ко тво­и́мъ и воз­вѣсти́ и́мъ, ели́ка ти́ Госпо́дь сотвори́ и поми́лова тя́.
  • И и́де и нача́ проповѣ́дати въ десяти́ гра́дѣхъ, ели́ка сотвори́ ему́ Иису́съ. И вси́ дивля́хуся.
  • [Зач. 20.] И преше́дшу Иису́су въ корабли́ па́ки на о́нъ по́лъ, собра́ся наро́дъ мно́гъ о не́мъ {къ нему́}. И бѣ́ при­­ мо́ри.
  • И се́, прiи́де еди́нъ от­ архисинаго́гъ, и́менемъ Иаи́ръ, и ви́дѣвъ его́, паде́ при­­ ногу́ его́
  • и моля́ше его́ мно́го, глаго́ля, я́ко дщи́ моя́ на кончи́нѣ е́сть: да при­­ше́дъ воз­ложи́ши на ню́ ру́цѣ, я́ко да спасе́т­ся и жива́ бу́детъ.
  • И и́де съ ни́мъ: [Зач. 21.] и по не́мъ идя́ху наро́ди мно́зи и угнета́ху его́.
  • И жена́ нѣ́кая су́щи въ точе́нiи кро́ве лѣ́тъ два­на́­де­ся­те,
  • и мно́го пострада́в­ши от­ мно́гъ враче́въ, и изда́в­ши своя́ вся́, и ни еди́ныя по́льзы обрѣ́тши, но па́че въ го́ршее при­­ше́дши:
  • слы́шав­ши о Иису́сѣ, при­­ше́дши въ наро́дѣ созади́, при­­косну́ся ри́зѣ его́:
  • глаго́лаше бо, я́ко, а́ще при­­косну́ся ри́замъ его́, спасе́на бу́ду.
  • И а́бiе изся́кну исто́чникъ кро́ве ея́: и разумѣ́ {ощути́} тѣ́ломъ, я́ко исцѣлѣ́ от­ ра́ны.
  • И а́бiе Иису́съ разумѣ́ въ себѣ́ си́лу изше́дшую от­ него́, [и] обра́щься въ наро́дѣ, глаго́лаше: кто́ при­­косну́ся ри́замъ мо­и́мъ?
  • И глаго́лаху ему́ ученицы́ его́: ви́диши наро́дъ угнета́ющь тя́, и глаго́леши: кто́ при­­косну́ся мнѣ́?
  • И обгля́даше ви́дѣти сотво́ршую сiе́.
  • Жена́ же убоя́в­шися и трепе́щущи, вѣ́дящи, е́же бы́сть е́й, прiи́де и при­­паде́ къ нему́ и рече́ ему́ всю́ и́стину.
  • О́нъ же рече́ е́й: дщи́, вѣ́ра твоя́ спасе́ тя: иди́ въ ми́рѣ и бу́ди цѣла́ от­ ра́ны тво­ея́.
  • Еще́ ему́ глаго́лющу, [и] прiидо́ша от­ архисинаго́га, глаго́люще, я́ко дщи́ твоя́ у́мре: что́ еще́ дви́жеши учи́теля?
  • Иису́съ же а́бiе слы́шавъ сло́во глаго́лемое, глаго́ла архисинаго́гови: не бо́йся, то́кмо вѣ́руй.
  • И не оста́ви по себѣ́ ни еди́наго ити́, то́кмо Петра́ и Иа́кова и Иоа́н­на бра́та Иа́ковля.
  • И прiи́де въ до́мъ архисинаго́говъ и ви́дѣ молву́, пла́чущыяся и крича́щыя мно́го.
  • И в­ше́дъ глаго́ла и́мъ: что́ мо́лвите и пла́четеся? отрокови́ца нѣ́сть умерла́, но спи́тъ.
  • И руга́хуся ему́. О́нъ же изгна́въ вся́, поя́тъ отца́ отрокови́цы и ма́терь, и и́же [бѣ́ху] съ ни́мъ, и вни́де, идѣ́же бѣ́ отрокови́ца лежа́щи.
  • И е́мь за ру́ку отрокови́цу, глаго́ла е́й: талиѳа́ ку́ми: е́же е́сть сказа́емо: дѣви́це, тебѣ́ глаго́лю, воста́ни.
  • И а́бiе воста́ дѣви́ца и хожда́­ше: бѣ́ бо лѣ́тъ двою­на́­де­ся­те. И ужасо́шася у́жасомъ ве́лiимъ.
  • И запрети́ и́мъ мно́го, да никто́же увѣ́сть сего́, и рече́: дади́те е́й я́сти.
  • [Зач. 19.] И пришли на другой берег моря, в страну Гадаринскую.
  • И когда вышел Он из лодки, тотчас встретил Его вышедший из гробов человек, одержимый нечистым духом,
  • он имел жилище в гробах, и никто не мог его связать даже цепями,
  • потому что многократно был он скован оковами и цепями, но разрывал цепи и разбивал оковы, и никто не в силах был укротить его;
  • всегда, ночью и днем, в горах и гробах, кричал он и бился о камни;
  • увидев же Иисуса издалека, прибежал и поклонился Ему,
  • и, вскричав громким голосом, сказал: что Тебе до меня, Иисус, Сын Бога Всевышнего? заклинаю Тебя Богом, не мучь меня!
  • Ибо Иисус сказал ему: выйди, дух нечистый, из сего человека.
  • И спросил его: как тебе имя? И он сказал в ответ: легион имя мне, потому что нас много.
  • И много просили Его, чтобы не высылал их вон из страны той.
  • Паслось же там при горе большое стадо свиней.
  • И просили Его все бесы, говоря: пошли нас в свиней, чтобы нам войти в них.
  • Иисус тотчас позволил им. И нечистые духи, выйдя, вошли в свиней; и устремилось стадо с крутизны в море, а их было около двух тысяч; и потонули в море.
  • Пасущие же свиней побежали и рассказали в городе и в деревнях. И жители вышли посмотреть, что случилось.
  • Приходят к Иисусу и видят, что бесновавшийся, в котором был легион, сидит и одет, и в здравом уме; и устрашились.
  • Видевшие рассказали им о том, как это произошло с бесноватым, и о свиньях.
  • И начали просить Его, чтобы отошел от пределов их.
  • И когда Он вошел в лодку, бесновавшийся просил Его, чтобы быть с Ним.
  • Но Иисус не дозволил ему, а сказал: иди домой к своим и расскажи им, что сотворил с тобою Господь и как помиловал тебя.
  • И пошел и начал проповедовать в Десятиградии, что сотворил с ним Иисус; и все дивились.
  • [Зач. 20.] Когда Иисус опять переправился в лодке на другой берег, собралось к Нему множество народа. Он был у моря.
  • И вот, приходит один из начальников синагоги, по имени Иаир, и, увидев Его, падает к ногам Его
  • и усильно просит Его, говоря: дочь моя при смерти; приди и возложи на нее руки, чтобы она выздоровела и осталась жива.
  • Иисус пошел с ним. || [Зач. 21.] За Ним следовало множество народа, и теснили Его.
  • Одна женщина, которая страдала кровотечением двенадцать лет,
  • много потерпела от многих врачей, истощила всё, что было у ней, и не получила никакой пользы, но пришла еще в худшее состояние, –
  • услышав об Иисусе, подошла сзади в народе и прикоснулась к одежде Его,
  • ибо говорила: если хотя к одежде Его прикоснусь, то выздоровею.
  • И тотчас иссяк у ней источник крови, и она ощутила в теле, что исцелена от болезни.
  • В то же время Иисус, почувствовав Сам в Себе, что вышла из Него сила, обратился в народе и сказал: кто прикоснулся к Моей одежде?
  • Ученики сказали Ему: Ты видишь, что народ теснит Тебя, и говоришь: кто прикоснулся ко Мне?
  • Но Он смотрел вокруг, чтобы видеть ту, которая сделала это.
  • Женщина в страхе и трепете, зная, что с нею произошло, подошла, пала пред Ним и сказала Ему всю истину.
  • Он же сказал ей: дщерь! вера твоя спасла тебя; иди в мире и будь здорова от болезни твоей.
  • Когда Он еще говорил сие, приходят от начальника синагоги и говорят: дочь твоя умерла; что еще утруждаешь Учителя?
  • Но Иисус, услышав сии слова, тотчас говорит начальнику синагоги: не бойся, только веруй.
  • И не позволил никому следовать за Собою, кроме Петра, Иакова и Иоанна, брата Иакова.
  • Приходит в дом начальника синагоги и видит смятение и плачущих и вопиющих громко.
  • И, войдя, говорит им: что смущаетесь и плачете? девица не умерла, но спит.
  • И смеялись над Ним. Но Он, выслав всех, берет с Собою отца и мать девицы и бывших с Ним и входит туда, где девица лежала.
  • И, взяв девицу за руку, говорит ей: «талифа́ куми́», что значит: девица, тебе говорю, встань.
  • И девица тотчас встала и начала ходить, ибо была лет двенадцати. Видевшие пришли в великое изумление.
  • И Он строго приказал им, чтобы никто об этом не знал, и сказал, чтобы дали ей есть.
  • და მოვიდეს წიაღ ზღუასა მას, სოფელსა მას ღადარინელთასა.
  • და ვითარცა გამოვიდა იგი ნავით, მეყსეულად მოეგებვოდა მას საფლავებისაგან კაცი, რომლისა თანა იყო არაწმიდაჲ სული,
  • რომელსა საყოფლადვე აქუნდა საფლავები და არცაღა ჯაჭუებითა ვის ჴელ-ეწიფა შეკრვად იგი.
  • რამეთუ მრავალ გზის ჯაჭჳთა და ბორკილითა შეკრულ იყო იგი და განხეთქის და შემუსრის, და არავის ეძლო დაყენებად მისა.
  • და მარადის ღამე და დღე საფლავებსა და მთათა გარე იქცევინ, ღაღადებნ და დაიკოდნ თავსა თჳსსა ლოდითა.
  • და ვითარცა იხილა მან იესუ შორით, მორბიოდა და თაყუანის-სცა,
  • ღაღადებდა ჴმითა დიდითა და იტყოდა: რაჲ ძეს ჩემი და შენი, იესუ, ძეო ღმრთისა მაღლისაო? გაფუცებ შენ ღმერთსა, ნუ მტანჯავ მე.
  • რამეთუ ეტყოდა მას იესუ: სული ეგე არაწმიდაჲ, განვედ კაცისა მაგისგან!
  • და ჰკითხა მას: რაჲ არს სახელი შენი? და ჰრქუა მას: ლეგეონ არს სახელი ჩემი, რამეთუ მრავალ ვართ.
  • და ევედრებოდა მას ფრიად, რაჲთა არა განასხნეს იგინი გარეშე სოფელსა.
  • და იყო მუნ კოლტი ღორთაჲ დიდძალი, მთასა გარე მძოვარი.
  • და ევედრებოდეს მას ყოველნი იგი ეშმაკნი და ეტყოდეს: მიმავლინენ ჩუენ ღორებსა იმას, რაჲთა მათა შევიდეთ.
  • და უბრძანა მათ. და განვიდა სულები იგი არაწმიდაჲ კაცისა მისგან და შევიდა ღორებსა მას. და მიიმართა კოლტმან მან ღორებისამან კბოდესა მას ზღუად, რამეთუ იყვნეს ვითარ ორ ათას და დაიშთვნეს ზღუასა მას შინა.
  • ხოლო მწყემსნი იგი მათნი ივლტოდეს და უთხრეს ქალაქსა და დაბნებსა. და გამოვიდეს ხილვად, რაჲ-ძი არს, რომელი-იგი იქმნა.
  • და მოვიდეს იესუჲსა და იხილეს ეშმაკეული იგი მჯდომარე, შემოსილი და გონიერი, რომლისა თანა-იგი ყოფილ იყო ლეგეონი. და შეეშინა.
  • და უთხრობდეს მათ, რომელთა-იგი ეხილვა, ვითარ-იგი იქმნა ეშმაკეულისა მისთჳს და ღორებისა მისთჳს.
  • და ევედრებოდეს მას, რაჲთა წარვიდეს საზღვართა მათთაგან.
  • და აღ-რაჲ-ვიდა იესუ ნავსა, ევედრებოდა მას, რომელი-იგი იყო პირველ ეშმაკეული, რაჲთა მის თანა იყოს.
  • და არა უტევა იგი, არამედ ჰრქუა მას: წარვედ სახიდ შენდა თჳსთა შენთა თანა და უთხარ მათ, რაოდენი გიყო შენ უფალმან და შეგიწყალა.
  • და წარვიდა იგი და იწყო ქადაგებად ათქალაქსა მას, რაოდენი უყო მას იესუ; და ყოველთა უკჳრდა.
  • და წაიღჴდა რაჲ კუალად იესუ მიერ კერძო, შეკრბა მისა ერი დიდძალი. და იყო ზღჳს კიდესა.
  • და აჰა მო-ვინმე-ვიდა მისა ერთი შესაკრებელის-მთავარი, სახელი მისი იაიროს; იხილა იგი და შეუვრდა ფერჴთა მისთა.
  • და ევედრებო მას ფრიად და ეტყოდა, ვითარმედ: ასული ჩემი აღესრულების, რაჲთა მოხჳდე და დაასხნე ჴელნი მას ზედა, და განერეს და ცხოვნდეს.
  • და წარვიდა იესუ მის თანა. და მისდევდა მას ერი მრავალი და შეაურვებდეს მას.
  • და დედაკაცი ვინმე იყო მუნ, რომელი იყო წყაროჲთა სისხლისაჲთა გუემულ ათორმეტ წელ.
  • და ფრიად ვნებულ იყო იგი მრავალთაგან მკურნალთა და წარეგო ყოველივე მისი და არარაჲ სარგებელ ეყო, არამედ უფროჲსად უძჳრესად მოვიდა.
  • და ვითარცა ესმა იესუჲსთჳს, მოუჴდა მას ერსა მას შორის ზურგით კერძო და შეახო სამოსელსა მისსა,
  • რამეთუ იტყოდა გულსა შინა თჳსსა: დაღათუ სამოსელსა ოდენ მისსა შევეხო, ვცხონდე.
  • და ვითარცა შეეხო, მეყსეულად განჴმა წყაროჲ იგი სისხლისაჲ მის, და ცნა ჴორცთაგან, რამეთუ განიკურნა გუემულებისაგან.
  • ხოლო იესუ გულისჴმა-ყო მეყსეულად თავით თჳსით განსრული იგი ძალი მისგან, მოიქცა ერისა მის და თქუა: ვინ შემახო სამოსელსა ჩემსა?
  • ხოლო მოწაფენი მისნი ეტყოდეს მას: ხედავ ერსა ამას, რამეთუ შეგაჭირვებენ შენ, და შენ იტყჳ: ვინ შემახო მე?
  • და მიმოხედვიდა, რაჲთა იხილოს, რომელმან ესე ყო.
  • ხოლო დედაკაცსა მას შეეშინა და ძრწოდა, უწყოდა, რაჲ-იგი იქმნა მის ზედა, მოვიდა და შეუვრდა მას და უთხრა მას ყოველივე ჭეშმარიტი.
  • ხოლო თავადმან ჰრქუა მას: ასულო, სარწმუნოებამან შენმან გაცხოვნა შენ, წარვედ მშჳდობით და იყავ შენ ცოცხალ გუემულებისაგან შენისა.
  • და ვითარ იგი ამას იტყოდა, მოვიდეს შესაკრებლის-მთავრისანი მის და ეტყოდეს: ასული შენი აღესრულა, რაჲსაღა აშრომებ მოძღუარსა?
  • ხოლო იესუს ვითარ ესმნეს სიტყუანი ესე, რომელსა ეტყოდეს, ჰრქუა შესაკრებელთ-მთავარსა მას: ნუ გეშინინ, გარნა გრწმენინ ხოლო.
  • და არავინ უტევა მიდევნებად მის თანა, გარნა პეტრე და იაკობ და იოვანე, ძმაჲ იაკობისი.
  • და მოვიდა სახლსა მას შესაკრებლთ-მთავრისასა და იხილა შფოთი და ტირილი და ღაღადებაჲ ფრიადი.
  • და შევიდა და ჰრქუა მათ: რაჲსა აღშფოთებულ ხართ და სტირთ? ყრმაჲ ეგე არა მომკუდარ არს, არამედ სძინავს.
  • და იგინი ჰბასრობდეს მას. ხოლო თავადმან გამოასხა ყოველი იგი შფოთი და მიიყვანა მამაჲ მის ყრმასაჲ და დედაჲ და მოწაფენი მისნი და შევიდა, სადა-იგი იდვა მკუდარი და იგი ყრმაჲ.
  • და უპყრა ჴელი ყრმისაჲ მის და ჰრქუა მას: ტალითა კუმი! რომელ არს თარგმანებით: შენ გეტყჳ, ყრმაო, აღდეგ!
  • და მეყსეულად აღდგა ქალი იგი და იწყო სლვად, რამეთუ იყო იგი ათორმეტის წლის ოდენ. და განუკჳრდებოდა მათ განკჳრვებითა დიდითა ფრიად.
  • და ამცნებდა მათ ფრიად, რაჲთა არავინ აგრძნას ესე, და უბრძანა მათ, რაჲთა სცენ მას ჭამადი.