Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Сол. 2Сол. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Евангелие по Матфею

 
  • [Зач. 57.] Въ то́ вре́мя услы́ша И́родъ четвертовла́ст­никъ слу́хъ Иису́совъ
  • и рече́ отроко́мъ сво­и́мъ: се́й е́сть Иоа́н­нъ крести́тель: то́й воскре́се от­ ме́ртвыхъ, и сего́ ра́ди си́лы дѣ́ют­ся о не́мъ.
  • И́родъ бо е́мь Иоа́н­на, связа́ его́ и всади́ въ темни́цу, Иродiа́ды ра́ди жены́ Фили́ппа бра́та сво­его́:
  • глаго́лаше бо ему́ Иоа́н­нъ: не досто́итъ ти́ имѣ́ти ея́.
  • И хотя́щь его́ уби́ти, убоя́ся наро́да, зане́ я́ко проро́ка его́ имѣ́яху.
  • Дню́ же бы́в­шу рожде­ст­ва́ И́родова, пляса́ дщи́ Иродiа́дина посредѣ́ и угоди́ И́родови:
  • тѣ́мже и съ кля́твою изрече́ е́й да́ти, его́же а́ще воспро́ситъ.
  • Она́ же нава́ждена ма́терiю сво­е́ю, да́ждь ми́, рече́, здѣ́ на блю́дѣ главу́ Иоа́н­на крести́теля.
  • И печа́ленъ бы́сть ца́рь: кля́твы же ра́ди и за воз­лежа́щихъ съ ни́мъ, повелѣ́ да́ти [е́й]
  • и посла́въ усѣ́кну Иоа́н­на въ темни́цѣ.
  • И при­­несо́ша главу́ его́ на блю́дѣ и да́ша дѣви́цѣ: и от­несе́ ма́тери сво­е́й.
  • И при­­сту́пльше ученицы́ его́ взя́ша тѣ́ло [его́] и погребо́ша е́: и при­­ше́дше воз­вѣсти́ша Иису́сови.
  • И слы́шавъ Иису́съ отъи́де от­ту́ду въ корабли́ въ пу́сто мѣ́сто еди́нъ {осо́бь}: и слы́шав­ше наро́ди по не́мъ идо́ша пѣ́ши от­ градо́въ.
  • [Зач. 58.] И изше́дъ Иису́съ ви́дѣ мно́гъ наро́дъ, и милосе́рдова о ни́хъ, и исцѣли́ неду́жныя и́хъ.
  • По́здѣ же бы́в­шу, при­­ступи́ша къ нему́ ученицы́ его́, глаго́люще: пу́сто е́сть мѣ́сто, и ча́съ уже́ мину́: от­пусти́ наро́ды, да ше́дше въ ве́си ку́пятъ бра́шна себѣ́.
  • Иису́съ же рече́ и́мъ: не тре́буютъ от­ити́: дади́те и́мъ вы́ я́сти.
  • Они́ же глаго́лаша ему́: не и́мамы здѣ́ то́кмо пя́ть хлѣ́бъ и двѣ́ ры́бѣ.
  • О́нъ же рече́: при­­неси́те ми́ и́хъ сѣ́мо.
  • И повелѣ́въ наро́домъ воз­лещи́ на травѣ́, и прiе́мъ пя́ть хлѣ́бъ и о́бѣ ры́бѣ, воз­зрѣ́въ на не́бо, благослови́ и преломи́въ даде́ ученико́мъ хлѣ́бы, ученицы́ же наро́домъ.
  • И ядо́ша вси́ и насы́тишася: и взя́ша избы́тки укру́хъ, два­на́­де­сять ко́шя испо́лнь:
  • яду́щихъ же бѣ́ муже́й я́ко пя́ть ты́сящъ, ра́звѣ же́нъ и дѣте́й.
  • [Зач. 59.] И а́бiе пону́ди Иису́съ ученики́ своя́ влѣ́зти въ кора́бль и вари́ти его́ на о́номъ полу́ {предъити́ ему́ на о́нъ по́лъ}, до́ндеже от­пу́ститъ наро́ды.
  • И от­пусти́въ наро́ды, взы́де на гору́ еди́нъ помоли́тися: по́здѣ же бы́в­шу, еди́нъ бѣ́ ту́.
  • Кора́бль же бѣ́ посредѣ́ мо́ря вла́яся волна́ми: бѣ́ бо проти́венъ вѣ́тръ.
  • Въ четве́ртую же стра́жу но́щи и́де къ ни́мъ Иису́съ, ходя́ по мо́рю.
  • И ви́дѣв­ше его́ ученицы́ по мо́рю ходя́ща, смути́шася, глаго́люще, я́ко при­­зра́къ е́сть: и от­ стра́ха возопи́ша.
  • А́бiе же рече́ и́мъ Иису́съ, глаго́ля: дерза́йте: а́зъ е́смь, не бо́йтеся.
  • Отвѣща́въ же пе́тръ рече́: Го́споди, а́ще ты́ еси́, повели́ ми прiити́ къ тебѣ́ по вода́мъ. О́нъ же рече́: прiиди́.
  • И излѣ́зъ изъ корабля́ пе́тръ, хожда́­ше по вода́мъ, прiити́ ко Иису́сови:
  • ви́дя же вѣ́тръ крѣ́покъ, убоя́ся, и наче́нъ утопа́ти, возопи́, глаго́ля: Го́споди, спаси́ мя.
  • И а́бiе Иису́съ просте́ръ ру́ку, я́тъ его́ и глаго́ла ему́: маловѣ́ре, почто́ усумнѣ́л­ся еси́?
  • И влѣ́зшема и́ма въ кора́бль, преста́ вѣ́тръ.
  • Су́щiи же въ корабли́ при­­ше́дше поклони́шася ему́, глаго́люще: во­и́стин­ну Бо́жiй Сы́нъ еси́.
  • И преше́дше прiидо́ша въ зе́млю ген­нисаре́ѳскую.
  • [Зач. 60.] И позна́в­ше его́ му́жiе мѣ́ста того́, посла́ша во всю́ страну́ ту́, и при­­несо́ша къ нему́ вся́ боля́щыя:
  • и моля́ху его́, да то́кмо при­­ко́снут­ся вскри́лiю ри́зы его́: и ели́цы при­­косну́шася, спасе́ни бы́ша.
  • [Зач. 57.] В то время Ирод четвертовластник услышал молву об Иисусе
  • и сказал служащим при нем: это Иоанн Креститель; он воскрес из мертвых, и потому чудеса делаются им.
  • Ибо Ирод, взяв Иоанна, связал его и посадил в темницу за Иродиаду, жену Филиппа, брата своего,
  • потому что Иоанн говорил ему: не должно тебе иметь ее.
  • И хотел убить его, но боялся народа, потому что его почитали за пророка.
  • Во время же празднования дня рождения Ирода дочь Иродиады плясала перед собранием и угодила Ироду,
  • посему он с клятвою обещал ей дать, чего она ни попросит.
  • Она же, по наущению матери своей, сказала: дай мне здесь на блюде голову Иоанна Крестителя.
  • И опечалился царь, но, ради клятвы и возлежащих с ним, повелел дать ей,
  • и послал отсечь Иоанну голову в темнице.
  • И принесли голову его на блюде и дали девице, а она отнесла матери своей.
  • Ученики же его, придя, взяли тело его и погребли его; и пошли, возвестили Иисусу.
  • И, услышав, Иисус удалился оттуда на лодке в пустынное место один; а народ, услышав о том, пошел за Ним из городов пешком.
  • [Зач. 58.] И, выйдя, Иисус увидел множество людей и сжалился над ними, и исцелил больных их.
  • Когда же настал вечер, приступили к Нему ученики Его и сказали: место здесь пустынное и время уже позднее; отпусти народ, чтобы они пошли в селения и купили себе пищи.
  • Но Иисус сказал им: не нужно им идти, вы дайте им есть.
  • Они же говорят Ему: у нас здесь только пять хлебов и две рыбы.
  • Он сказал: принесите их Мне сюда.
  • И велел народу возлечь на траву и, взяв пять хлебов и две рыбы, воззрел на небо, благословил и, преломив, дал хлебы ученикам, а ученики народу.
  • И ели все и насытились; и набрали оставшихся кусков двенадцать коробов полных;
  • а евших было около пяти тысяч человек, кроме женщин и детей.
  • [Зач. 59.] И тотчас понудил Иисус учеников Своих войти в лодку и отправиться прежде Его на другую сторону, пока Он отпустит народ.
  • И, отпустив народ, Он взошел на гору помолиться наедине; и вечером оставался там один.
  • А лодка была уже на средине моря, и ее било волнами, потому что ветер был противный.
  • В четвертую же стражу ночи пошел к ним Иисус, идя по морю.
  • И ученики, увидев Его идущего по морю, встревожились и говорили: это призрак; и от страха вскричали.
  • Но Иисус тотчас заговорил с ними и сказал: ободритесь; это Я, не бойтесь.
  • Петр сказал Ему в ответ: Господи! если это Ты, повели мне прийти к Тебе по воде.
  • Он же сказал: иди. И, выйдя из лодки, Петр пошел по воде, чтобы подойти к Иисусу,
  • но, видя сильный ветер, испугался и, начав утопать, закричал: Господи! спаси меня.
  • Иисус тотчас простер руку, поддержал его и говорит ему: маловерный! зачем ты усомнился?
  • И, когда вошли они в лодку, ветер утих.
  • Бывшие же в лодке подошли, поклонились Ему и сказали: истинно Ты Сын Божий.
  • И, переправившись, прибыли в землю Геннисаретскую.
  • [Зач. 60.] Жители того места, узнав Его, послали во всю окрестность ту и принесли к Нему всех больных,
  • и просили Его, чтобы только прикоснуться к краю одежды Его; и которые прикасались, исцелялись.
  • მას ჟამსა შინა ესმა ჰეროდეს, ოთხთა მათ სამთავროთა მთავარსა, ჰამბავი იესუჲსი,
  • და ჰრქუა მონათა თჳსთა: ესე აეს იოვანე ნათლის-მცემელი, იგი აღდგომილ არს მკუდრეთით, და მისთჳს იქმნებიან ძალნი ესე მის თანა.
  • რამეთუ ამან ჰეროდე შეიპყრა იოვანე და შებორკილა იგი და საპყრობილესა შეაყენა ჰეროდიაჲსთჳს, ცოლისა ფილიპეს, ძმისა თჳსისა.
  • რამეთუ ეტყოდა მას იოვანე, ვითარმედ: არა ჯერ-არს შენდა, ვითარმცა გესუა იგი ცოლად.
  • და უნდა ღათუ მისი მოკლვაჲ, არამედ ეშინოდა ერისა მის, რამეთუ ვითარცა წინაწარმეტყუელი ეპყრა მათ იგი.
  • და ვითარცა შობისა დღენი იყვნეს ჰეროდესნი, როკვიდა ასული ჰეროდიაჲსი შორის, და სთნდა ჰეროდეს როკვაჲ იგი მისი.
  • რომლისათჳს ფიცით აღუთქუა მას მიცემად, რაჲცა ითხოვოს.
  • ხოლო იგი წინაჲსწარ ბირებულ იყო დედისაგან თჳსისა და ჰრქუა: მომეც მე აქა ლანკნითა თავი იოვანესი, ნათლის-მცემელისაჲ.
  • და შე-ღავე-წუხნა მეფე იგი, არამედ ფიცისა მისთჳს და მის თანა მეინაჴეთა ბრძანა მიცემად იგი მას.
  • და მიავლინა იგი და მოჰკუეთა თავი იოვანესი საპყრობილესა შინა.
  • და მოართუეს თავი მისი ლანკნითა და მისცეს ქალსა მას, და მან მიართუა დედასა თჳსსა.
  • და მოვიდეს მოწაფენი მისნი და წარიღეს გუამი მისი და დაჰფლეს იგი და მოვიდეს და უთხრეს იესუს.
  • ესმა რაჲ ესე იესუს, განეშორა მიერ ნავითა და წარვიდა უდაბნოსა ადგილსა თჳსაგან. და ვითარცა ესმა ერსა მას, მისდევდეს მას მკჳრცხლ ქალაქებისაგან.
  • და გამოვიდა იესუ და იხილა ერი მრავალი და შეეწყალნეს იგინი და განკურნა სნეულნი მათნი.
  • და ვითარცა შემწუხრდა, მოუჴდეს მოწაფენი მისნი და ჰრქუეს მას: უდაბნო არს ადგილი ესე, და ჟამი გარდასრულ არს; განუტევე ერი ესე, რაჲთა წარვიდენ გარემო დაბნებსა და იყიდონ თავისა თჳსისა საზრდელი.
  • ხოლო იესუ ჰრქუა მათ: არა უჴმს მათ წარსლვაჲ; თქუენ ეცით მაგათ ჭამადი.
  • ხოლო მათ ჰრქუეს მას: არა გუაქუს აქა, გარნა ხუთი პური და ორი თევზი.
  • ჰრქუა მათ იესუ: მომართჳთ მე იგი აქა!
  • და უბრძანა ერსა მას დასხდომაჲ თივასა ზედა. და მოიღო ხუთი იგი პური და ორი თევზი, აღიხილნა ზეცად და აკურთხა და განტეხა და მისცნა პურნი იგი მოწაფეთა თჳსთა, და მოწაფეთა მათ მისცეს ერსა მას.
  • და ჭამეს ყოველთა და განძღეს; და აღიღეს ნეშტი ნამუსრევი ათორმეტი გოდორი სავსე.
  • ხოლო იყვნეს, რომელთა-იგი ჭამეს, მამანი ხოლო ხუთ ათას, თჳნიერ ყრმებისა და დედებისა.
  • და მეყსეულად აიძულა მოწაფეთა შესლვად ნავსა და წინა-წარძღუანვად მისა წიაღკერძო, ვიდრემდე განუტეოს ერი იგი.
  • და ვითარცა განუტევა ერი იგი, აღვიდა მთასა ლოცვად თჳსაგან. და შე-რაჲ-მწუხრდა, მარტოჲ იყო მუნ.
  • ხოლო ნავი იგი განშორებულ იყო ქუეყანით მრავალ უტევან და იგუემებოდა ღელვათაგან, რამეთუ იყო ქარი იგი პირით კერძო.
  • და მეოთხესა საჴუმილავსა ღამისასა მოვიდა მათა იესუ სლვით ზღუასა მას ზედა.
  • ხოლო მოწაფეთა ვითარცა იხილეს, ვიდოდა რაჲ ზღუასა მას ზედა, შეძრწუნდეს და თქუეს: ვითარმედ: საოცარ რაჲმე არს, და შიშისაგან ღაღად-ყვეს.
  • მეყსეულად ეტყოდა მათ იესუ და ჰრქუა: კადნიერ იყვენით, მე ვარ, ნუ გეშინინ!
  • მიუგო პეტრე და ჰრქუა მას: უფალო, უკეთუ შენ ხარ, მიბრძანე მე მისლვად შენდა წყალთა ამათ ზედა.
  • ხოლო მან ჰრქუა: მოვედ! და გარდამოვიდა პეტრე ნავით და ვიდოდა წყალთა მათ ზედა და მოვიდოდა იესუჲსა.
  • და ვითარცა იხილა ქარი იგი ძლიერი, შეეშინა და იწყო დანთქმად, ღაღად-ყო და თქუა: უფალო მიჴსენ მე!
  • და მეყსეულად განყო ჴელი იესუ და უპყრა მას და ჰრქუა: მცირედ-მორწმუნეო, რაჲსა შეორგულდი?
  • და ვითარცა აღვიდეს იგინი ნავსა მას შინა, დაცხრა ქარი იგი.
  • ხოლო რომელნი-იგი ნავსა მას შინა იყვნეს, მოუჴდეს და თაყუანის-სცეს მას და ეტყოდეს: ჭეშმარიტად ძე ღმრთისაჲ ხარ შენ.
  • და განვიდეს და მივიდეს მიერ ქუეყანასა მას გენესარეთისასა.
  • და იცნეს იგი კაცთა მათ მის ადგილისათა და წარავლინნეს ყოველსა მას სანახებსა და მოართუეს მას ყოველი ბოროტად ვნებული
  • და ევედრებოდეს მას, რაჲთა შე-ხოლო-ახონ ფესუსა სამოსლისა მისისასა. და რაოდენთა შეახეს, ცხონდეს.