Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Евангелие по Матфею

 
  • Тогда́ при­­ступи́ша ко Иису́сови и́же от­ Иерусали́ма кни́жницы и фарисе́е, глаго́люще:
  • почто́ ученицы́ тво­и́ преступа́ютъ преда́нiе ста́рецъ? не умыва́ютъ бо ру́къ сво­и́хъ, егда́ хлѣ́бъ ядя́тъ.
  • О́нъ же от­вѣща́въ рече́ и́мъ: почто́ и вы́ преступа́ете за́повѣдь Бо́жiю за преда́нiе ва́­ше?
  • Бо́гъ бо заповѣ́да, глаго́ля: чти́ отца́ и ма́терь: и: и́же злосло́витъ отца́ или́ ма́терь, сме́ртiю да у́мретъ.
  • Вы́ же глаго́лете: и́же а́ще рече́тъ отцу́ или́ ма́тери: да́ръ, и́мже бы от­ мене́ по́льзовал­ся еси́:
  • и да не почти́тъ отца́ сво­его́ или́ ма́тере {ма́тере сво­ея́}: и разори́сте за́повѣдь Бо́жiю за преда́нiе ва́­ше.
  • Лицемѣ́ри, до́брѣ проро́че­с­т­вова о ва́съ Иса́iа, глаго́ля:
  • при­­ближа́ют­ся мнѣ́ лю́дiе сі́и усты́ сво­и́ми и устна́ми чту́тъ мя́: се́рдце же и́хъ дале́че от­сто­и́тъ от­ мене́:
  • всу́е же чту́тъ мя́, уча́ще уче́ниемъ, за́повѣдемъ человѣ́ческимъ.
  • И при­­зва́въ наро́ды, рече́ и́мъ: слы́шите и разумѣ́йте:
  • не входя́щее во уста́ скверни́тъ человѣ́ка: но исходя́щее изо у́стъ, то́ скверни́тъ человѣ́ка.
  • [Зач. 61.] Тогда́ при­­сту́пльше ученицы́ его́ рѣ́ша ему́: вѣ́си ли, я́ко фарисе́е слы́шав­ше сло́во соблазни́шася?
  • О́нъ же от­вѣща́въ рече́: вся́къ са́дъ, его́же не насади́ Оте́цъ мо́й небе́сный, искорени́т­ся:
  • оста́вите и́хъ: вожди́ су́ть слѣ́пи слѣпце́мъ: слѣпе́цъ же слѣпца́ а́ще во́дитъ, о́ба въ я́му впаде́тася.
  • Отвѣща́въ же пе́тръ рече́ ему́: скажи́ на́мъ при́тчу сiю́.
  • Иису́съ же рече́ [и́мъ]: едина́че {еще́} ли и вы́ безъ ра́зума есте́?
  • не у́ ли разумѣва́ете, я́ко вся́ко, е́же вхо́дитъ во уста́, во чре́во вмѣща́ет­ся и Афедро́номъ исхо́дитъ?
  • исходя́щая же изо у́стъ, от­ се́рдца исхо́дятъ, и та́ скверня́тъ человѣ́ка:
  • от­ се́рдца бо исхо́дятъ помышле́нiя зла́я, уби́й­ст­ва, прелюбо­дѣя́нiя, любо­дѣя́нiя, татьбы́, лжесвидѣ́тел­ст­ва, хулы́:
  • сiя́ су́ть скверня́щая человѣ́ка: а е́же неумове́н­ныма рука́ма я́сти, не скверни́тъ человѣ́ка.
  • [Зач. 62.] И изше́дъ от­ту́ду Иису́съ, отъи́де во страны́ ти́рскiя и Сидо́нскiя.
  • И се́, жена́ Ханане́йска, от­ предѣ́лъ тѣ́хъ изше́дши, возопи́ къ нему́ глаго́лющи: поми́луй мя́, Го́споди, Сы́не Дави́довъ, дщи́ моя́ злѣ́ бѣсну́ет­ся.
  • О́нъ же не от­вѣща́ е́й словесе́. И при­­сту́пльше ученицы́ его́, моля́ху его́, глаго́люще: от­пусти́ ю́, я́ко вопiе́тъ вслѣ́дъ на́съ.
  • О́нъ же от­вѣща́въ рече́: нѣ́смь по́сланъ, то́кмо ко овца́мъ поги́бшымъ до́му Изра́илева.
  • Она́ же при­­ше́дши поклони́ся ему́, глаго́лющи: Го́споди, помози́ ми.
  • О́нъ же от­вѣща́въ рече́: нѣ́сть добро́ отъ­я́ти хлѣ́ба ча́домъ и поврещи́ псо́мъ.
  • Она́ же рече́: е́й, Го́споди: и́бо и пси́ ядя́тъ от­ крупи́цъ па́да­ю­щихъ от­ трапе́зы господе́й сво­и́хъ.
  • Тогда́ от­вѣща́въ Иису́съ рече́ е́й: о, же́но, ве́лiя вѣ́ра твоя́: бу́ди тебѣ́ я́коже хо́щеши. И исцѣлѣ́ дщи́ ея́ от­ того́ часа́.
  • [Зач. 63.] И преше́дъ от­ту́ду Иису́съ, прiи́де на мо́ре Галиле́йское, и воз­ше́дъ на гору́, сѣ́де ту́.
  • И при­­ступи́ша къ нему́ наро́ди мно́зи, иму́ще съ собо́ю хромы́я, слѣпы́я, нѣмы́я, бѣ́дныя и и́ны мно́ги, и при­­верго́ша и́хъ къ нога́ма Иису́совыма: и исцѣли́ и́хъ:
  • я́коже наро́домъ диви́тися, ви́дящимъ нѣмы́я глаго́люща, бѣ́дныя здра́вы, хромы́я ходя́щя и слѣпы́я ви́дящя: и сла́вляху Бо́га Изра́илева.
  • [Зач. 64.] Иису́съ же при­­зва́въ ученики́ своя́, рече́ [и́мъ]: милосе́рдую о наро́дѣ [се́мъ], я́ко уже́ дни́ три́ при­­сѣдя́тъ мнѣ́ и не и́мутъ чесо́ я́сти: и от­пусти́ти и́хъ не я́дшихъ не хощу́, да не ка́ко ослабѣ́ютъ на пути́.
  • И глаго́лаша ему́ ученицы́ его́: от­ку́ду на́мъ въ пусты́ни хлѣ́би толи́цы, я́ко да насы́тит­ся толи́къ наро́дъ?
  • И глаго́ла и́мъ Иису́съ: коли́ко хлѣ́бы и́мате? Они́ же рѣ́ша: се́дмь, и ма́ло ры́бицъ.
  • И повелѣ́ наро́домъ воз­лещи́ на земли́,
  • и прiе́мь се́дмь хлѣ́бы и ры́бы, хвалу́ воз­да́въ преломи́ и даде́ ученико́мъ сво­и́мъ, ученицы́ же наро́домъ.
  • И ядо́ша вси́ и насы́тишася: и взя́ша избы́тки укру́хъ, се́дмь ко́шницъ испо́лнь:
  • я́дшихъ же бя́ше четы́ре ты́сящы муже́й, ра́звѣ же́нъ и дѣте́й.
  • И от­пусти́въ наро́ды, влѣ́зе въ кора́бль и прiи́де въ предѣ́лы Магдали́нски.
  • Тогда приходят к Иисусу Иерусалимские книжники и фарисеи и говорят:
  • зачем ученики Твои преступают предание старцев? ибо не умывают рук своих, когда едят хлеб.
  • Он же сказал им в ответ: зачем и вы преступаете заповедь Божию ради предания вашего?
  • Ибо Бог заповедал: почитай отца и мать; и: злословящий отца или мать смертью да умрет.
  • А вы говорите: если кто скажет отцу или матери: дар Богу то, чем бы ты от меня пользовался,
  • тот может и не почтить отца своего или мать свою; таким образом вы устранили заповедь Божию преданием вашим.
  • Лицемеры! хорошо пророчествовал о вас Исаия, говоря:
  • приближаются ко Мне люди сии устами своими, и чтут Меня языком, сердце же их далеко отстоит от Меня;
  • но тщетно чтут Меня, уча учениям, заповедям человеческим.
  • И, призвав народ, сказал им: слушайте и разумейте!
  • не то́, что́ входит в уста, оскверняет человека, но то́, что́ выходит из уст, оскверняет человека.
  • [Зач. 61.] Тогда ученики Его, приступив, сказали Ему: знаешь ли, что фарисеи, услышав слово сие, соблазнились?
  • Он же сказал в ответ: всякое растение, которое не Отец Мой Небесный насадил, искоренится;
  • оставьте их: они – слепые вожди слепых; а если слепой ведет слепого, то оба упадут в яму.
  • Петр же, отвечая, сказал Ему: изъясни нам притчу сию.
  • Иисус сказал: неужели и вы еще не разумеете?
  • еще ли не понимаете, что всё, входящее в уста, проходит в чрево и извергается вон?
  • а исходящее из уст – из сердца исходит – сие оскверняет человека,
  • ибо из сердца исходят злые помыслы, убийства, прелюбодеяния, любодеяния, кражи, лжесвидетельства, хуления –
  • это оскверняет человека; а есть неумытыми руками – не оскверняет человека.
  • [Зач. 62.] И, выйдя оттуда, Иисус удалился в страны Тирские и Сидонские.
  • И вот, женщина Хананеянка, выйдя из тех мест, кричала Ему: помилуй меня, Господи, сын Давидов, дочь моя жестоко беснуется.
  • Но Он не отвечал ей ни слова. И ученики Его, приступив, просили Его: отпусти ее, потому что кричит за нами.
  • Он же сказал в ответ: Я послан только к погибшим овцам дома Израилева.
  • А она, подойдя, кланялась Ему и говорила: Господи! помоги мне.
  • Он же сказал в ответ: нехорошо взять хлеб у детей и бросить псам.
  • Она сказала: так, Господи! но и псы едят крохи, которые падают со стола господ их.
  • Тогда Иисус сказал ей в ответ: о, женщина! велика́ вера твоя; да будет тебе по желанию твоему. И исцелилась дочь ее в тот час.
  • [Зач. 63.] Перейдя оттуда, пришел Иисус к морю Галилейскому и, взойдя на гору, сел там.
  • И приступило к Нему множество народа, имея с собою хромых, слепых, немых, увечных и иных многих, и повергли их к ногам Иисусовым; и Он исцелил их;
  • так что народ дивился, видя немых говорящими, увечных здоровыми, хромых ходящими и слепых видящими; и прославлял Бога Израилева.
  • [Зач. 64.] Иисус же, призвав учеников Своих, сказал им: жаль Мне народа, что уже три дня находятся при Мне, и нечего им есть; отпустить же их неевшими не хочу, чтобы не ослабели в дороге.
  • И говорят Ему ученики Его: откуда нам взять в пустыне столько хлебов, чтобы накормить столько народа?
  • Говорит им Иисус: сколько у вас хлебов? Они же сказали: семь, и немного рыбок.
  • Тогда велел народу возлечь на землю.
  • И, взяв семь хлебов и рыбы, воздал благодарение, преломил и дал ученикам Своим, а ученики народу.
  • И ели все и насытились; и набрали оставшихся кусков семь корзин полных,
  • а евших было четыре тысячи человек, кроме женщин и детей.
  • И, отпустив народ, Он вошел в лодку и прибыл в пределы Магдалинские.
  • მაშინ მივიდნენ იესოსთან იერუსალიმელი მწიგნობრები და ფარისევლები და უთხრეს:
  • რატომ არღვევენ შენი მოწაფეები უხუცესთა ჩვეულებას? ვინაიდან ხელს არ იბანენ პურის ჭამისას.
  • ხოლო იესომ პასუხად მიუგო მათ: კი მაგრამ, თქვენ რატომღა არღვევთ ღმერთის მცნებას თქვენი ჩვეულებით?
  • ვინაიდან ღმერთმა ბრძანა: პატივი ეცი მამას შენსას და დედას; და კიდევ: ვინც მამისა თუ დედის ძვირს იტყვის, სიკვდილით მოკვდეს.
  • ხოლო თქვენ ამბობთ: ყველა, ვინც ეტყვის თავის მამას ან დედას: ღმერთს ვწირავ იმას, რითაც შემეძლო შენ შეგწეოდი, -
  • პატივს არა სცემს არც მამას და არც დედას; და ამრიგად, თქვენი ჩვეულებით არღვევთ ღმრთის მცნებას.
  • თვალთმაქცნო, მართლად იწინასწარმეტყველა თქვენთვის ესაიამ, რომელმაც თქვა:
  • ეს ხალხი მადიდებს თავისი ბაგით, მაგრამ მისი გული შორსაა ჩემგან.
  • ამაოდ მადიდებენ, რადგან ასწავლიან ადამიანურ მოძღვრებებსა და მცნებებს.
  • მოუხმო ხალხს და უთხრა: ისმინეთ და შეიმეცნეთ:
  • პირით შემავალი კი არ შებილწავს კაცს, არამედ პირიდან გამომავალია ის, რაც ბილწავს კაცს.
  • მაშინ მიუახლოვდნენ მისი მოწაფეები და უთხრეს: თუ იცი, რომ ფარისევლები ამ სიტყვის მოსმენით შეცდნენ?
  • ხოლო მან პასუხად თქვა: ყოველი ნერგი, რომელიც არ დაურგავს ჩემს ზეციერ მამას, ძირფესვიანად აღმოიფხვრება.
  • მოეშვით მათ: ბრმები არიან და ბრმებისვე წინამძღოლნი; ხოლო თუ ბრმა წინ უძღვის ბრმას, ორივენი ორმოში ჩაცვივიან.
  • მიუგო პეტრემ და უთხრა მას: განგვიმარტე ეს იგავი.
  • ბოლო იესომ თქვა: ნუთუ თქვენც არა გაგეგებათ რა?
  • ნუთუ არ გესმით, რომ ყველაფერი, რაც პირით შევა, მუცელს გაივლის და გარეთ გამოვა.
  • ხოლო პირით გამომავალი გულიდან გამოდის და სწორედ ის ბილწავს კაცს.
  • ვინაიდან გულიდან გამოვლენ: უკეთური ზრახვანი, კაცისკვლანი, მრუშობანი, სიძვანი, პარვანი, ცილისწამებანი, გმობანი;
  • ესენი არიან კაცის შემბილწველნი, ხოლო ხელდაუბანლად ჭამა არ ბილწავს კაცს.
  • წამოვიდა იქიდან იესო, და მივიდა ტიროსისა და სიდონის მხარეს.
  • და აჰა, ერთი ქანაანელი ქალი, იმ საზღვრებიდან გამოსული, მიჰყვიროდა მას და ამბობდა: შემიწყალე მე, უფალო, დავითის ძეო: ჩემი ასული საშინლად იტანჯება ეშმაკისაგან.
  • ხოლო მან ხმა არ გასცა. მიადგნენ მისი მოწაფეები და სთხოვეს: გაუშვი ეგ, რადგანაც ჩვენ მოგვყვირის.
  • ხოლო მან პასუხად თქვა: სხვას როდი მოვვლენივარ, არამედ მხოლოდ ისრაელის სახლის დაღუპულ ცხვრებს.
  • ამასობაში ქალიც მოვიდა, თაყვანი სცა და უთხრა: უფალო, შემეწიე მე!
  • ხოლო მან პასუხად თქვა: არ ვარგა, შვილებს წაართვა და ძაღლებს მიუგდო პური.
  • ქალმა კი უთხრა: დიახ, უფალო, მაგრამ ძაღლებიც ხომ ჭამენ პატრონის ტაბლიდან დაცვენილ ნასუფრალს.
  • მაშინ იესომ პასუხად მიუგო მას: ეჰა, ქალო! დიდია შენი რწმენა, და შენი სურვილისამებრ მოგეგოს შენ! და განიკურნა მისი ასული იმავე წამს.
  • წამოვიდა იქიდან იესო, მივიდა გალილეის ზღვის პირას, მთაზე ავიდა და იქ დაჯდა.
  • და მივიდა მასთან დიდძალი ხალხი, თან მოიყოლეს კოჭლნი, ბრმანი, ყრუნი, საპყარნი და სხვანიც მრავალნი, ფერხთით დაუსხეს იესოს და მანაც განკურნა ისინი;
  • ასე რომ, უკვირდა ხალხს, როცა ხედავდა, რომ ლაპარაკობდნენ მუნჯნი, იკურნებოდნენ საპყარნი, დადიოდნენ კოჭლნი და ხედავდნენ ბრმანი: და ადიდებდნენ ისრაელის ღმერთს.
  • ხოლო იესომ მოუხმო თავის მოწაფეებს და უთხრა: მეცოდება ეს ხალხი, რადგან უკვე სამი დღეა ჩემთან არიან და არაფერი აქვთ საჭმელი. არ მინდა, უზმოდ გავუშვა ისინი, რათა არ დაუძლურდნენ გზაში.
  • უთხრეს მას მოწაფეებმა: სადა გვაქვს ამ უდაბნოში იმდენი პური, რომ მთელი ხალხი დავაპუროთ?
  • ჰკითხა მათ იესომ: მაინც რამდენი პური გაქვთ? და მათ მიუგეს: შვიდი, და ცოტაოდენი თევზი.
  • მაშინ მიწაზე დასხდომა უბრძანა ხალხს.
  • აიღო შვიდი პური და თევზი, მადლი შესწირა, დატეხა და მისცა თავის მოწაფეებს, ხოლო მოწაფეებმა - ხალხს.
  • ყველამ ჭამა და გაძღა. და გაავსეს ნარჩენებით შვიდი კალათი.
  • ხოლო იყო მჭამელი ოთხი ათასი კაცი, ქალებისა და ბავშვების გარდა.
  • და გაისტუმრა ხალხი, თვითონ კი ნავში ჩაჯდა და მიადგა მაგდალას საზღვარს.