Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Евангелие по Матфею

 
  • [Зач. 110.] У́тру же бы́в­шу, совѣ́тъ сотвори́ша вси́ архiере́е и ста́рцы людсті́и на Иису́са, я́ко уби́ти его́:
  • и связа́в­ше его́ ведо́ша и преда́ша его́ понті́йскому пила́ту иге́мону.
  • [Зач. 111.] Тогда́ ви́дѣвъ Иу́да преда́вый его́, я́ко осуди́ша его́, раска́явся воз­врати́ три́десять сре́бреники архiере́емъ и ста́рцемъ,
  • глаго́ля: согрѣши́хъ преда́въ кро́вь непови́н­ную. Они́ же рѣ́ша: что́ есть на́мъ? ты́ у́зриши.
  • И пове́ргъ сре́бреники въ це́ркви, отъи́де: и ше́дъ удави́ся.
  • Архiере́е же прiе́мше сре́бреники, рѣ́ша: недосто́йно е́сть вложи́ти и́хъ въ корва́ну, поне́же цѣна́ кро́ве е́сть.
  • Совѣ́тъ же сотво́рше, купи́ша и́ми село́ скуде́льничо, въ погреба́нiе стра́н­нымъ:
  • тѣ́мже нарече́ся село́ то́ село́ кро́ве, до сего́ дне́:
  • тогда́ сбы́ст­ся рече́н­ное иеремі́емъ проро́комъ, глаго́лющимъ: и прiя́ша три́десять сре́бреникъ, цѣ́ну цѣне́н­наго, его́же цѣни́ша от­ сыно́въ Изра́илевъ,
  • и да́ша я́ на село́ скуде́льничо, я́коже сказа́ мнѣ́ Госпо́дь.
  • Иису́съ же ста́ предъ иге́мономъ. И вопроси́ его́ иге́монъ, глаго́ля: ты́ ли еси́ Ца́рь Иуде́йскiй? Иису́съ же рече́ ему́: ты́ глаго́леши.
  • И егда́ на́нь глаго́лаху архiере́е и ста́рцы, ничесо́же от­вѣщава́­ше.
  • Тогда́ глаго́ла ему́ пила́тъ: не слы́шиши ли, коли́ка на тя́ свидѣ́тел­ст­вуютъ?
  • И не от­вѣща́ ему́ ни къ еди́ному глаго́лу, я́ко диви́тися иге́мону зѣло́.
  • На [вся́къ] же пра́здникъ обы́чай бѣ́ иге́мону от­пуща́ти еди́наго наро́ду свя́зня, его́же хотя́ху:
  • имя́ху же тогда́ свя́зана наро́чита, глаго́лемаго Вара́вву:
  • собра́в­шымся же и́мъ, рече́ и́мъ пила́тъ: кого́ хо́щете [от­ обою́] от­пущу́ ва́мъ: Вара́вву ли, или́ Иису́са глаго́лемаго Христа́?
  • Вѣ́дяше бо, я́ко за́висти ра́ди преда́ша его́.
  • Сѣдя́щу же ему́ на суди́щи, посла́ къ нему́ жена́ его́, глаго́лющи: ничто́же тебѣ́ и пра́веднику тому́: мно́го бо пострада́хъ дне́сь во снѣ́ его́ ра́ди.
  • Архiере́е же и ста́рцы наусти́ша наро́ды, да испро́сятъ ва́равву, Иису́са же погубя́тъ.
  • Отвѣща́въ же иге́монъ рече́ и́мъ: кого́ хо́щете от­ обою́ от­пущу́ ва́мъ? Они́ же рѣ́ша: Вара́вву.
  • Глаго́ла и́мъ пила́тъ: что́ у́бо сотворю́ Иису́су глаго́лемому Христу́? Глаго́лаша ему́ вси́: да ра́спятъ бу́детъ.
  • Иге́монъ же рече́: ко́е у́бо зло́ сотвори́? Они́ же и́злиха вопiя́ху, глаго́люще: да про́пятъ бу́детъ.
  • Ви́дѣвъ же пила́тъ, я́ко ничто́же успѣва́етъ, но па́че молва́ быва́етъ, прiе́мь во́ду, умы́ ру́цѣ предъ наро́домъ, глаго́ля: непови́ненъ е́смь от­ кро́ве пра́веднаго сего́: вы́ у́зрите.
  • И от­вѣща́в­ше вси́ лю́дiе рѣ́ша: кро́вь его́ на на́съ и на ча́дѣхъ на́шихъ.
  • Тогда́ от­пусти́ и́мъ Вара́вву: Иису́са же би́въ предаде́ [и́мъ], да его́ про́пнутъ.
  • [Зач. 112.] Тогда́ во́ини иге́моновы, прiе́мше Иису́са на суди́ще, собра́ша на́нь все́ мно́же­с­т­во во́инъ:
  • и совле́кше его́, одѣ́яша его́ хлами́дою червле́ною:
  • и спле́тше вѣне́цъ от­ те́рнiя, воз­ложи́ша на главу́ его́, и тро́сть въ десни́цу его́: и покло́ншеся на колѣ́ну предъ ни́мъ руга́хуся ему́, глаго́люще: ра́дуйся, Царю́ Иуде́йскiй.
  • И плю́нув­ше на́нь, прiя́ша тро́сть и бiя́ху по главѣ́ его́.
  • И егда́ поруга́шася ему́, совлеко́ша съ него́ багряни́цу и облеко́ша его́ въ ри́зы его́: и ведо́ша его́ на пропя́тiе.
  • Исходя́ще же обрѣто́ша человѣ́ка кирине́йска, и́менемъ Си́мона: и сему́ задѣ́ша понести́ кре́стъ его́.
  • [Зач. 113.] И при­­ше́дше на мѣ́сто нарица́емое голго́ѳа, е́же е́сть глаго́лемо кра́нiево мѣ́сто,
  • да́ша ему́ пи́ти о́цетъ съ же́лчiю смѣ́шенъ: и вку́шь, не хотя́ше пи́ти.
  • Распе́ншiи же его́ раздѣли́ша ри́зы его́, ве́ргше жре́бiя:
  • и сѣдя́ще стрежа́ху его́ ту́:
  • и воз­ложи́ша верху́ главы́ его́ вину́ его́ напи́сану: се́й е́сть Иису́съ, Ца́рь Иуде́йскiй.
  • Тогда́ распя́ша съ ни́мъ два́ разбо́йника: еди́наго о десну́ю, и еди́наго о шу́юю.
  • Мимоходя́щiи же ху́ляху его́, покива́юще глава́ми сво­и́ми
  • и глаго́люще: разоря́яй це́рковь и треми́ де́нми созида́яй, спаси́ся са́мъ: а́ще Сы́нъ еси́ Бо́жiй, сни́ди со кре́ста́.
  • Та́кожде же и архiере́е руга́ющеся съ кни́жники и ста́рцы [и фарисе́и], глаго́лаху:
  • ины́я спасе́, себе́ ли не мо́жетъ спасти́? а́ще Ца́рь Изра́илевъ е́сть, да сни́детъ ны́нѣ со кре́ста́, и вѣ́руемъ въ него́:
  • упова́ на Бо́га: да изба́витъ ны́нѣ его́, а́ще хо́щетъ ему́. Рече́ бо, я́ко Бо́жiй е́смь Сы́нъ.
  • То́жде же и разбо́йника распя́тая съ ни́мъ поноша́ста ему́.
  • От шеста́го же часа́ тма́ бы́сть по все́й земли́ до часа́ девя́таго:
  • о девя́тѣмъ же часѣ́ возопи́ Иису́съ гла́сомъ ве́лiимъ, глаго́ля: или́, или́, Лима́ Савахѳани́? е́же е́сть, Бо́же мо́й, Бо́же мо́й, вску́ю мя́ еси́ оста́вилъ?
  • Нѣ́цыи же от­ ту́ стоя́щихъ слы́шав­ше глаго́лаху, я́ко илiю́ глаша́етъ се́й.
  • И а́бiе те́къ еди́нъ от­ ни́хъ, и прiе́мь гу́бу, испо́лнивъ же о́цта, и вонзе́ на тро́сть, напая́ше его́.
  • Про́чiи же глаго́лаху: оста́ви, да ви́димъ, а́ще прiи́детъ илiа́ спасти́ его́.
  • Иису́съ же, па́ки возопи́въ гла́сомъ ве́лiимъ, испусти́ Ду́хъ.
  • И се́, завѣ́са церко́вная раздра́ся на дво́е съ вы́шняго кра́я до ни́жняго: и земля́ потрясе́ся: и ка́менiе распаде́ся:
  • и гро́би от­верзо́шася: и мно́га тѣлеса́ усо́пшихъ святы́хъ воста́ша:
  • и изше́дше изъ гро́бъ, по воскресе́нiи его́, внидо́ша во святы́й гра́дъ и яви́шася мно́зѣмъ.
  • Со́тникъ же и и́же съ ни́мъ стрегу́щiи Иису́са, ви́дѣв­ше тру́съ и бы́в­шая, убоя́шася зѣло́, глаго́люще: во­и́стин­ну Бо́жiй Сы́нъ бѣ́ се́й.
  • Бя́ху же ту́ и жены́ мно́ги издале́ча зря́щя, я́же идо́ша по Иису́сѣ от­ Галиле́и, служа́щя ему́:
  • въ ни́хже бѣ́ Марі́а Магдали́на, и Марі́а Иа́кова и Иосі́и ма́ти, и ма́ти сы́ну зеведе́ову.
  • По́здѣ же бы́в­шу, прiи́де человѣ́къ бога́тъ от­ Аримаѳе́а, и́менемъ Ио́сифъ, и́же и са́мъ учи́ся у Иису́са:
  • се́й при­­сту́пль къ пила́ту, проси́ тѣлесе́ Иису́сова. Тогда́ пила́тъ повелѣ́ да́ти тѣ́ло.
  • И прiе́мь тѣ́ло Ио́сифъ, обви́тъ е́ плащани́цею чи́стою
  • и положи́ е́ въ но́вѣмъ сво­е́мъ гро́бѣ, его́же изсѣче́ въ ка́мени: и воз­вали́въ ка́мень ве́лiй надъ две́ри гро́ба, отъи́де.
  • Бѣ́ же ту́ Марі́а Магдали́на и друга́я Марі́а, сѣдя́щѣ пря́мо гро́ба.
  • [Зач. 114.] Во у́трiй же де́нь, и́же е́сть по пятцѣ́, собра́шася архiере́е и фарисе́е къ пила́ту,
  • глаго́люще: го́споди, помяну́хомъ, я́ко льсте́цъ о́нъ рече́, еще́ сы́й жи́въ: по трiе́хъ дне́хъ воста́ну:
  • повели́ у́бо утверди́ти гро́бъ до тре́тiяго дне́, да не ка́ко при­­ше́дше ученицы́ его́ но́щiю укра́дутъ его́ и реку́тъ лю́демъ: воста́ от­ ме́ртвыхъ: и бу́детъ послѣ́дняя ле́сть го́рша пе́рвыя.
  • Рече́ же и́мъ пила́тъ: и́мате кустоді́ю: иди́те, утверди́те, я́коже вѣ́сте.
  • Они́ же ше́дше утверди́ша гро́бъ, зна́менав­ше ка́мень съ кустоді́ею.
  • [Зач. 110.] Когда же настало утро, все первосвященники и старейшины народа имели совещание об Иисусе, чтобы предать Его смерти;
  • и, связав Его, отвели и предали Его Понтию Пилату, правителю.
  • [Зач. 111.] Тогда Иуда, предавший Его, увидев, что Он осужден, и, раскаявшись, возвратил тридцать сребреников первосвященникам и старейшинам,
  • говоря: согрешил я, предав кровь невинную. Они же сказали ему: что́ нам до того? смотри сам.
  • И, бросив сребреники в храме, он вышел, пошел и удавился.
  • Первосвященники, взяв сребреники, сказали: непозволительно положить их в сокровищницу церковную, потому что это цена крови.
  • Сделав же совещание, купили на них землю горшечника, для погребения странников;
  • посему и называется земля та «землею крови» до сего дня.
  • Тогда сбылось реченное через пророка Иеремию, который говорит: и взяли тридцать сребреников, цену Оцененного, Которого оценили сыны Израиля,
  • и дали их за землю горшечника, как сказал мне Господь.
  • Иисус же стал пред правителем. И спросил Его правитель: Ты Царь Иудейский? Иисус сказал ему: ты говоришь.
  • И когда обвиняли Его первосвященники и старейшины, Он ничего не отвечал.
  • Тогда говорит Ему Пилат: не слышишь, сколько свидетельствуют против Тебя?
  • И не отвечал ему ни на одно слово, так что правитель весьма дивился.
  • На праздник же Пасхи правитель имел обычай отпускать народу одного узника, которого хотели.
  • Был тогда у них известный узник, называемый Варавва;
  • итак, когда собрались они, сказал им Пилат: кого хотите, чтобы я отпустил вам: Варавву, или Иисуса, называемого Христом?
  • ибо знал, что предали Его из зависти.
  • Между тем, как сидел он на судейском месте, жена его послала ему сказать: не делай ничего Праведнику Тому, потому что я ныне во сне много пострадала за Него.
  • Но первосвященники и старейшины возбудили народ просить Варавву, а Иисуса погубить.
  • Тогда правитель спросил их: кого из двух хотите, чтобы я отпустил вам? Они сказали: Варавву.
  • Пилат говорит им: что́ же я сделаю Иисусу, называемому Христом? Говорят ему все: да будет распят.
  • Правитель сказал: какое же зло сделал Он? Но они еще сильнее кричали: да будет распят.
  • Пилат, видя, что ничто не помогает, но смятение увеличивается, взял воды и умыл руки перед народом, и сказал: невиновен я в крови Праведника Сего; смотрите вы.
  • И, отвечая, весь народ сказал: кровь Его на нас и на детях наших.
  • Тогда отпустил им Варавву, а Иисуса, бив, предал на распятие.
  • [Зач. 112.] Тогда воины правителя, взяв Иисуса в преторию*, собрали на Него весь полк //*Судилище преторское.
  • и, раздев Его, надели на Него багряницу;
  • и, сплетши венец из терна, возложили Ему на голову и дали Ему в правую руку трость; и, становясь пред Ним на колени, насмехались над Ним, говоря: радуйся, Царь Иудейский!
  • и плевали на Него и, взяв трость, били Его по голове.
  • И когда насмеялись над Ним, сняли с Него багряницу, и одели Его в одежды Его, и повели Его на распятие.
  • Выходя, они встретили одного Киринеянина, по имени Симона; сего заставили нести крест Его.
  • [Зач. 113.] И, придя на место, называемое Голгофа, что значит: Лобное место,
  • дали Ему пить уксуса, смешанного с желчью; и, отведав, не хотел пить.
  • Распявшие же Его делили одежды Его, бросая жребий;
  • и, сидя, стерегли Его там;
  • и поставили над головою Его надпись, означающую вину Его: Сей есть Иисус, Царь Иудейский.
  • Тогда распяты с Ним два разбойника: один по правую сторону, а другой по левую.
  • Проходящие же злословили Его, кивая головами своими
  • и говоря: Разрушающий храм и в три дня Созидающий! спаси Себя Самого; если Ты Сын Божий, сойди с креста.
  • Подобно и первосвященники с книжниками и старейшинами и фарисеями, насмехаясь, говорили:
  • других спасал, а Себя Самого не может спасти; если Он Царь Израилев, пусть теперь сойдет с креста, и уверуем в Него;
  • уповал на Бога; пусть теперь избавит Его, если Он угоден Ему. Ибо Он сказал: Я Божий Сын.
  • Также и разбойники, распятые с Ним, поносили Его.
  • От шестого же часа тьма была по всей земле до часа девятого;
  • а около девятого часа возопил Иисус громким голосом: Или́, Или́! лама́ савахфани́? то есть: Боже Мой, Боже Мой! для чего Ты Меня оставил?
  • Некоторые из стоявших там, слыша это, говорили: Илию зовет Он.
  • И тотчас побежал один из них, взял губку, наполнил уксусом и, наложи́в на трость, давал Ему пить;
  • а другие говорили: постой, посмотрим, придет ли Илия спасти Его.
  • Иисус же, опять возопив громким голосом, испустил дух.
  • И вот, завеса в храме раздралась надвое, сверху донизу; и земля потряслась; и камни расселись;
  • и гробы отверзлись; и многие тела усопших святых воскресли
  • и, выйдя из гробов по воскресении Его, вошли во святый град и явились многим.
  • Сотник же и те, которые с ним стерегли Иисуса, видя землетрясение и все бывшее, устрашились весьма и говорили: воистину Он был Сын Божий.
  • Там были также и смотрели издали многие женщины, которые следовали за Иисусом из Галилеи, служа Ему;
  • между ними были Мария Магдалина и Мария, мать Иакова и Иосии, и мать сыновей Зеведеевых.
  • Когда же настал вечер, пришел богатый человек из Аримафеи, именем Иосиф, который также учился у Иисуса;
  • он, придя к Пилату, просил тела Иисусова. Тогда Пилат приказал отдать тело;
  • и, взяв тело, Иосиф обвил его чистою плащаницею* //*Полотном.
  • и положил его в новом своем гробе, который высек он в скале; и, привалив большой камень к двери гроба, удалился.
  • Была же там Мария Магдалина и другая Мария, которые сидели против гроба.
  • [Зач. 114.] На другой день, который следует за пятницею, собрались первосвященники и фарисеи к Пилату
  • и говорили: господин! Мы вспомнили, что обманщик тот, еще будучи в живых, сказал: после трех дней воскресну;
  • итак прикажи охранять гроб до третьего дня, чтобы ученики Его, придя ночью, не украли Его и не сказали народу: воскрес из мертвых; и будет последний обман хуже первого.
  • Пилат сказал им: имеете стражу; пойдите, охраняйте, как знаете.
  • Они пошли и поставили у гроба стражу, и приложили к камню печать.
  • და ვითარცა განთენა, ზრახვა-ყვეს ყოველთა მღდელთ-მოძღუართა და მოხუცებულთა ერისათა იესუჲსთჳს, რაჲთა მოკლან იგი.
  • და შეკრეს იგი და მიიყვანეს და მისცეს იგი პონტიელსა პილატეს მთავარსა.
  • მაშინ ვითარცა იხილა იუდა, რომელმანცა მისცა იგი, რამეთუ დაისაჯა, შეინანა და მიაქცია ოც და ათი იგი ვეცხლი მღდელთ-მოძღუართა მათ მიმართ და მოხუცებულთა
  • და თქუა: ვცოდე, რამეთუ მიგეც სისხლი მართალი. ხოლო მათ ჰრქუეს მას: ჩუენდა რაჲ? შენ იხილე!
  • და დააბნია ვეცხლი იგი ტაძარსა მას შინა და განეშორა და წარვიდა და შიშთვილ-იბა.
  • ხოლო მღდელთ-მოძღუართა მათ მოიღეს ვეცხლი იგი და თქუეს: არა ჯერ-არს ესე დადებად სიწმიდესა, რამეთუ სასყიდელი სისხლისაჲ არს.
  • და ზრახვა-ყვეს და მოიყიდეს მითა აგარაკი იგი მეკეცისაჲ საფლავად უცხოთა.
  • ამისთჳს ეწოდა აგარაკსა მას აგარაკი სისხლისაჲ ვიდრე აქა დღედმდე.
  • მაშინ აღესრულა თქუმული იგი იერემია წინაწარმეტყუელისაჲ, რომელსა იტყჳს: და მოვიღე ოც და ათი იგი ვეცხლი, სასყიდელი განსყიდულისაჲ მის, რომელი მოიყიდეს ძეთაგან ისრაჱლისათა,
  • და მისცეს იგი აგარაკისათჳს მეკეცისა, ვითარცა მიბრძანა მე უფალმან.
  • ხოლო იესუ დადგა წინაშე მთავრისა მის. და ჰკითხა მას მთავარმან მან და ჰრქუა: სენ ხარა მეუფჱ ჰურიათაჲ? ხოლო იესუ ჰრქუა მას: შენ იტყჳ.
  • და შესმენასა მას მღდელთ-მოძღუართასა და მოხუცებულთასა არარაჲ მიუგო.
  • მაშინ ჰრქუა მას პილატე: არა გესმისა, რაოდენსა-ესე შეგწამებენ შენ?
  • და არარაჲ მიუგო მას არცა ერთისა სიტყჳსათჳს, ვიდრემდე უკჳრდაცა მთავარსა მას ფრიად.
  • ხოლო დღესასწაულთა ჩუეულ იყო მთავარი იგი, და მიუტევეს ერსა მას ერთი პყრობილი შესწავებული, რომელსა ერქუა ბარაბა.
  • და ვითარ შეკრებულ იყვნეს იგინი, ჰრქუა მათ პილატე: ვინ გნებავს ორთა ამათგანი, და მიგიტეო თქუენ: ბარაბა ანუ იესუ, რომელსა ჰრქჳან ქრისტე?
  • რამეთუ უწყოდა, ვითარმედ შურითა მისცეს იგი.
  • და ვითარცა დაჯდა პილატე საყდართა ზედა, მიუვლინა მას ცოლმან მისმან და ჰრქუა მას: არარაჲ ძეს შენი და მართლისა მაგის კაცისაჲ, რამეთუ მრავალი მევნო მე დღეს ჩუენებით მაგისთჳს.
  • ხოლო მღდელთ-მოძღუართა მათ და მოხუცებულთა არწმუნეს ერსა მას, რაჲთა გამოითხოონ ბარაბა, ხოლო იესუ წარწყმიდონ.
  • მიუგო მთავარმან მან და ჰრქუა მათ: ვინ გნებავს ორთა ამათგანი, და მიგიტეო თქუენ? ხოლო მათ ჰრქუეს: ბარაბა.
  • ჰრქუა მათ პილატე: რაჲ უკუე იყო იესუს, რომელსა ჰრქჳან ქრისტე? ჰრქუეს მას ყოველთა: ჯუარს-ეცჳნ.
  • ხოლო მთავარმან ჰრქუა მათ: და რაჲ ბოროტი უქმნიეს? ხოლო იგინი უმეტეს ღაღადებდეს და იტყოდეს: ჯუარს-ეცჳნ.
  • ვითარცა იხილა პილატე, რამეთუ არარას არგებს, არამედ უფროჲსღა შფოთი იქმნების, მოითხოვა წყალი და დაიბანა ჴელნი წინაშე ერისა მის და თქუა: უბრალო ვარ მე სისხლისაგან მაგისასა, თქუენ იხილეთ.
  • და მიუგო ყოველმან ერმან და ჰრქუეს: სისხლი მაგისი ჩუენ ზედა და შვილთა ჩუენთა ზედა.
  • მაშინ მიუტევა მათ ბარაბა, ხოლო იესუს შოლტითა სცა და მისცა მათ, რაჲთა ჯუარს-ეცუას.
  • მაშინ ერისაგანთა მათ მთავრისათა წარიყვანეს იესუ ტაძრად და შეკრიბეს მის ზედა ნათესავები იგი ყოველი.
  • და განძარცუეს იგი და ქლამინდი მეწამული შეჰმოსეს მას.
  • და შეთხზეს გჳრგჳნი ეკალთაგან და დაადგეს თავსა მისსა და ლერწამი მისცეს მარჯუენესა ჴელსა მისსა და მუჴლნი დაიდგინეს მის წინაშე, ემღერდეს მას და ეტყოდეს: გიხაროდენ, მეუფეო ჰურიათაო!
  • და ჰნერწყუვიდეს მას და მოიღეს ლერწამი და სცემდეს თავსა მისსა.
  • და ოდეს განკიცხეს იგი, განსძარცუეს მას ქალმინდი იგი და შეჰმოსეს მას თჳსივე სამოსელი და წარიყვანეს იგი, რაჲთა ჯუარს-აცუან.
  • და ვითარცა გამოვიდეს იგინი მიერ, პოვეს კაცი კჳრინელი, სახელით სიმონ. ესე წარიქციეს პაჰრაკად, რაჲთა აღიღოს ჯუარი მისი.
  • და მოვიდეს ადგილსა მას, რომელსა ჰრქჳან გოლგოთა, რომელ არს თხემისა ადგილი.
  • და მისცეს მას ძმარი ნავღლითა აღზავებული. და გემოჲ რაჲ იხილა, არა უნდა სუმის.
  • და ვითარცა ჯუარს-აცუეს იგი, განიყვეს სამოსელი მისი და განიგდეს წილი, რაჲთა აღესრულოს თქუმული იგი წინაჲწარმეტყუელისა მიერ, რომელსა იტყჳს: განიყვეს სამოსელი ჩემი მათ შორის და კუართსა ჩემსა ზედა განიგდეს წილი.
  • და სხდეს მუნ და სცვიდეს მას.
  • და დასდვეს თავსა მისსა ზედა ბრალი მისი დაწერილი: ესე არს იესუ, მეუფე ჰურიათაჲ.
  • მაშინ ჯუარს-აცუნეს მის თანა ორნი ავაზაკნი: ერთი მარჯუენით მისა და ერთი მარცხენით.
  • ხოლო თანა-წარმავალნი იგი ჰგმობდეს მას, ყრიდეს თავთა მათთა
  • და იტყოდეს: რომელი დაჰჴსნიდ ტაძარსა ამას და მესამესა დღესა აღაშენებდ, იჴსენ თავი თჳსი; უკუეთუ ძე ხარ ღმრთისაჲ, გარდამოჴედ მაგიერ ჯუარით!
  • ეგრეთვე მღდელთ-მოძღუარნი იგი ემღერდეს მწიგნობართა თანა და მოხუცებულთა და ფარისეველთა და იტყოდეს:
  • სხუანი აცხოვნა, თავი თჳსი ვერ ძალ-უც ცხოვნებად. უკუეთუ მეუფჱ ისრაჱლისაჲ არს, გარდამოჴედინ აწ მაგიერ ჯუარით, და გურწმენეს იგი.
  • უკუეთუ ესვიდა ღმერთსა, იჴსენინ იგი, უკუეთუ ჰნებავს იგი, რამეთუ თქუა, ვითარმედ: ძე ღმრთისაჲ ვარი მე.
  • ეგრეთვე ავაზაკნი იგი, მის თანა ჯუარ-ცუმულნი, აყუედრებდეს მას.
  • ხოლო მეექუსით ჟამითგან დაბნელდა ყოველი ქუეყანაჲ, ვიდრე მეცხრედ ჟამადმდე.
  • და მეცხრესა ოდენ ჟამსა ჴმა-ყო იესუ ჴმითა დიდითა და თქუა: ილი, ილი! ლიმა საბაქთანი? ესე არს: ღმერთო ჩემო, ღმერთო ჩემო! რაჲსათჳს დამიტევე მე?
  • და რომელთამე მუნ მდგომარეთა ესმა ესე და იტყოდეს, ვითარმედ: ელიას უჴმობს ესე.
  • და მეყსეულად მირბიოდა ერთი მათგანი და მოიღო ღრუბელი და აღავსო ძმრითა და დაადგა ლერწამსა და ასუმიდა მას.
  • ხოლო სხუანი იტყოდეს: აცადეთ, და ვიხილოთ, უკუეთუ ელია მოვიდეს ჴსნად მისა.
  • ხოლო იესუ კუალად ჴმა-ყო ჴმითა დიდითა და განუტევა სული.
  • და აჰა კრეტსაბმელი იგი ტაძრისაჲ მის განიპო ორად ზეითგან, ვიდრე ქუემდე, და ქუეყანაჲ შეიძრა და კლდენი განსთქდეს,
  • და საფლავნი აღეხუნეს, და მრავალნი გუამნი შესუენებულთანი წმიდათანი აღდგეს
  • და გამოვიდეს საფლავით მათით და, შემდგომად აღდგომისა მისისა, შევიდეს წმიდასა ქალაქსა და გამოეცხადნეს მრავალთა.
  • ხოლო ასისთავმან მან და მისთანათა, რომელნი სცვიდეს იესუს, იხილეს რაჲ ძრვაჲ იგი რაჲ-იგი იქმნა, შეეშინა ფრიად და იტყოდეს: ჭეშმარიტად ძე ღმრთისაჲ იყო ესე.
  • იყვნეს მუნ დედანიცა მრავალნი, რომელნი შორით ხედვიდეს, რომელნი შეუდგეს იესუს გალილეაჲთ და ჰმსახურებდეს მას.
  • რომელთა თანა იყო მარიამ მაგდალინელი და მარიამ იაკობისი და იოსეს დედაჲ და დედაჲ ძეთა ზებედესთაჲ.
  • და ვითარცა შემწუხრდა, მოვიდა კაცი მდიდარი არიმათიაჲთ, სახელით იოსებ, რომელ იგიცა მოწაფე ყოფილ იყო იესუჲსა.
  • ესე მოვიდა პილატესა და გამოითხოვა გუამი იესუჲსი. მაშინ პილატე უბრძანა მიცემად გუამი იგი მისი.
  • და მოიღო გუამი იგი მისი იოსებ და წარგრაგნა იგი არმენაკსა წმიდასა
  • და დადვა იგი ახალსა მისსა საფლავსა, რომელი გამოეკუეთა კლდისაგან, და მიაგორვა ლოდი დიდი კარსა მას საფლავისასა და წარვიდა.
  • იყო მუნ მარიამ მაგდალინელი და სხუაჲ იგი მარიამ, და სხდეს წინაშე საფლავსა მას.
  • .ხოლო ხვალისაგან, რომელ არს შემდგომად პარასკევისა, შეკრბეს მღდელთ-მოძღუარნი იგი და ფარისეველნი პილატესა
  • და ჰრქუეს: უფალო, მოვიჴსენეთ, რამეთუ მან მაცთურმან თქუა, ვიდრე ცოცხალღა იყო, ვითარმედ შემდგომად სამისა დღისა აღვდგეო.
  • აწ უკუე ბრძანე დაკრძალვად საფლავი იგი, ვიდრე მესამედ დღედმდე, ნუუკუე მოვიდენ მოწაფენი მისნი და წარიპარონ იგი და უთხრან ერსა, ვითარმედ: აღდგა მკუდრეთით. და იყოს უკუანაჲსკნელი საცთური უძჳრეს პირველისა.
  • ჰრქუა მათ პილატე: გაქუს თქუენ დასი; წარვედით და დაჰკრძალეთ, ვითარცა იცით.
  • ხოლო იგინი წარვიდეს და დაჰკრძალეს საფლავი იგი და დაჰბეჭდეს ლოდსა მას დასისა თანა.