Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Евангелие по Матфею

 
  • [Зач. 7.] Тогда́ Иису́съ воз­веде́нъ бы́сть Ду́хомъ въ пусты́ню искуси́тися от­ дiа́вола,
  • и пости́вся дні́й четы́редесять и но́щiй четы́редесять, послѣди́ взалка́.
  • И при­­сту́пль къ нему́ искуси́тель рече́: а́ще Сы́нъ еси́ Бо́жiй, рцы́, да ка́менiе сiе́ хлѣ́бы бу́дутъ.
  • О́нъ же от­вѣща́въ рече́: пи́сано е́сть: не о хлѣ́бѣ еди́нѣмъ жи́въ бу́детъ человѣ́къ, но о вся́цѣмъ глаго́лѣ исходя́щемъ изо у́стъ Бо́жiихъ.
  • Тогда́ поя́тъ его́ дiа́волъ во святы́й гра́дъ, и поста́ви его́ на крилѣ́ церко́внѣмъ,
  • и глаго́ла ему́: а́ще Сы́нъ еси́ Бо́жiй, ве́рзися ни́зу: пи́сано бо е́сть, я́ко а́нгеломъ сво­и́мъ заповѣ́сть о тебѣ́ [сохрани́ти тя́], и на рука́хъ во́змутъ тя́, да не когда́ преткне́ши о ка́мень но́гу твою́.
  • Рече́ [же] ему́ Иису́съ: па́ки пи́сано е́сть: не иску́сиши Го́спода Бо́га тво­его́.
  • Па́ки поя́тъ его́ дiа́волъ на гору́ высоку́ зѣло́, и показа́ ему́ вся́ ца́р­ст­вiя мíра и сла́ву и́хъ,
  • и глаго́ла ему́: сiя́ вся́ тебѣ́ да́мъ, а́ще па́дъ поклони́шимися.
  • Тогда́ глаго́ла ему́ Иису́съ: иди́ за мно́ю, сатано́: пи́сано бо е́сть: Го́споду Бо́гу тво­ему́ поклони́шися и тому́ еди́ному послу́жиши.
  • Тогда́ оста́ви его́ дiа́волъ, и се́, а́нгели при­­ступи́ша и служа́ху ему́.
  • [Зач. 8.] Слы́шавъ же Иису́съ, я́ко Иоа́н­нъ пре́данъ бы́сть, отъи́де въ Галиле́ю,
  • и оста́вль назаре́тъ, при­­ше́дъ всели́ся въ капернау́мъ въ помо́рiе, въ предѣ́лѣхъ Завуло́нихъ и Нефѳали́млихъ:
  • да сбу́дет­ся рече́н­ное Иса́iемъ проро́комъ, глаго́лющимъ:
  • земля́ Завуло́ня и земля́ Нефѳали́мля, пу́ть мо́ря объ о́нъ по́лъ Иорда́на, Галиле́а язы́къ,
  • лю́дiе седя́щiи во тмѣ́ ви́дѣша свѣ́тъ ве́лiй, и сѣдя́щымъ въ странѣ́ и сѣ́ни сме́ртнѣй, свѣ́тъ воз­сiя́ и́мъ.
  • Отто́лѣ нача́тъ Иису́съ проповѣ́дати и глаго́лати: пока́йтеся, при­­бли́жися бо ца́р­ст­во небе́сное.
  • [Зач. 9.] Ходя́ же при­­ мо́ри Галиле́йстѣмъ, ви́дѣ два́ бра́та, Си́мона глаго́лемаго Петра́, и Андре́а бра́та его́, вмета́юща мре́жи въ мо́ре, бѣ́ста бо ры́баря:
  • и глаго́ла и́ма: гряди́та по мнѣ́, и сотворю́ вы́ ловца́ человѣ́комъ.
  • О́на же а́бiе оста́вльша мре́жи, по не́мъ идо́ста.
  • И преше́дъ от­ту́ду, ви́дѣ и́на два́ бра́та, Иа́кова зеведе́ева, и Иоа́н­на бра́та его́, въ корабли́ съ зеведе́омъ отце́мъ ею́, завязу́юща мре́жи своя́, и воз­зва́ я́.
  • О́на же а́бiе оста́вльша кора́бль и отца́ сво­его́, по не́мъ идо́ста.
  • И прохожда́­ше всю́ Галиле́ю Иису́съ, учя́ на со́нмищахъ и́хъ и проповѣ́дая ева́нгелiе ца́р­ст­вiя, исцѣля́я вся́къ неду́гъ и вся́ку я́зю въ лю́дехъ.
  • И изы́де слу́хъ его́ по все́й сирі́и: и при­­ведо́ша къ нему́ вся́ боля́щыя, разли́чными неду́ги и страстьми́ одержи́мы, и бѣ́сны, и мѣ́сячныя, и разсла́блен­ныя [жи́лами]: и исцѣли́ и́хъ.
  • [Зач. 10.] И по не́мъ идо́ша наро́ди мно́зи от­ Галиле́и и десяти́ гра́дъ, и от­ Иерусали́ма и Иуде́и, и со о́наго по́лу Иорда́на.
  • [Зач. 7.] Тогда Иисус возведен был Духом в пустыню, для искушения от диавола,
  • и, постившись сорок дней и сорок ночей, напоследок взалкал.
  • И приступил к Нему искуситель и сказал: если Ты Сын Божий, скажи, чтобы камни сии сделались хлебами.
  • Он же сказал ему в ответ: написано: не хлебом одним будет жить человек, но всяким словом, исходящим из уст Божиих.
  • Потом берет Его диавол в святой город и поставляет Его на крыле храма,
  • и говорит Ему: если Ты Сын Божий, бросься вниз, ибо написано: Ангелам Своим заповедает о Тебе, и на руках понесут Тебя, да не преткнешься о камень ногою Твоею.
  • Иисус сказал ему: написано также: не искушай Господа Бога твоего.
  • Опять берет Его диавол на весьма высокую гору и показывает Ему все царства мира и славу их,
  • и говорит Ему: всё это дам Тебе, если, пав, поклонишься мне.
  • Тогда Иисус говорит ему: отойди от Меня, сатана, ибо написано: Господу Богу твоему поклоняйся и Ему одному служи.
  • Тогда оставляет Его диавол, и се, Ангелы приступили и служили Ему.
  • [Зач. 8.] Услышав же Иисус, что Иоанн отдан под стражу, удалился в Галилею
  • и, оставив Назарет, пришел и поселился в Капернауме приморском, в пределах Завулоновых и Неффалимовых,
  • да сбудется реченное через пророка Исаию, который говорит:
  • земля Завулонова и земля Неффалимова, на пути приморском, за Иорданом, Галилея языческая,
  • народ, сидящий во тьме, увидел свет великий, и сидящим в стране и тени смертной воссиял свет.
  • С того времени Иисус начал проповедовать и говорить: покайтесь, ибо приблизилось Царство Небесное.
  • [Зач. 9.] Проходя же близ моря Галилейского, Он увидел двух братьев: Симона, называемого Петром, и Андрея, брата его, закидывающих сети в море, ибо они были рыболовы,
  • и говорит им: идите за Мною, и Я сделаю вас ловцами человеков.
  • И они тотчас, оставив сети, последовали за Ним.
  • Оттуда, идя далее, увидел Он других двух братьев, Иакова Зеведеева и Иоанна, брата его, в лодке с Зеведеем, отцом их, починивающих сети свои, и призвал их.
  • И они тотчас, оставив лодку и отца своего, последовали за Ним.
  • И ходил Иисус по всей Галилее, уча в синагогах их и проповедуя Евангелие Царствия, и исцеляя всякую болезнь и всякую немощь в людях.
  • И прошел о Нем слух по всей Сирии; и приводили к Нему всех немощных, одержимых различными болезнями и припадками, и бесноватых, и лунатиков, и расслабленных, и Он исцелял их.
  • [Зач. 10.] И следовало за Ним множество народа из Галилеи и Десятиградия, и Иерусалима, и Иудеи, и из-за Иордана.
  • მაშინ იესუ აღმოიყვანა უდაბნოდ სულისაგან გამოცდად ეშმაკისაგან.
  • და იმარხა ორმეოცი დღე და ორმეოცი ღამე და მერმე შეემშია.
  • მოუჴდა მას გამომცდელი იგი და ჰრქუა: უკუეთუ შენ ხარ ძე ღმრთისაჲ, თქუ, რაჲთა ქვანი ესე პურ იქმნენ.
  • ხოლო იესუ მიუგო და ჰრქუა: წერილ არს, რამეთუ: არა პურითა ხოლო ცხოვნდების კაცი, არამედ ყოვლითა სიტყჳთა, რომელი გამოვალს პირისაგან ღმრთისა.
  • მაშინ წარიყვანა იგი ეშმაკმან მან წმიდასა ქალაქსა და დაადგინა იგი სართულსა მას ზედა ტაძრისასა
  • და ჰრქუა მას: უკუეთუ ძე ხარ ღმრთისაჲ, გარდაიგდე თავი შენი ამიერ ქუეყანად, რამეთუ წერილ არს, ვითარმედ: ანგელოზთა მისთადა უბრძანებიეს შენთჳს, და ჴელთა მათთა ზედა აღგიპყრან შენ, ნუსადა წარსცე ქვასა ფერჴი შენი.
  • ჰრქუა მას იესუ: კუალად წერილ არს: არა განსცადო უფალი ღმერთი შენი.
  • კუალად წარიყვანა იგი ეშმაკმან მთასა ფრიად მაღალსა და უჩუენნა მას ყოველნი სუფევანი სოფლისანი და დიდებაჲ მათი
  • და ჰრქუა მას: ესე ყოველი მიგცე შენ, უკუეთუ დაჰვარდე და თაყუანის-მცე მე.
  • მაშინ ჰრქუა მას იესუ: წარვედ ჩემგან მართლუკუნ, სატანა, რამეთუ წერილ არს: უფალსა ღმერთსა შენსა თაყუანის-სცე და მას მხოლოსა ჰმსახურებდე.
  • მაშინ დაუტევა იგი ეშმაკმან მან, და ანგელოზნი მოვიდეს და ჰმსახურებდეს მას.
  • ხოლო ესმა რაჲ იესუს, ვითარმედ იოვანე მიეცა, განეშორა და წარვიდა გალილეად.
  • და დაუტევა ნაზარეთი და მოვიდა და დაემკჳდრა კაპერნაუმს, საზღვართა ზაბულონისთა და ნეფთალემისთა,
  • რაჲთა აღესრულოს თქუმული იგი ესაია წინასწარმეტყუელისაჲ, რომელსა იტყჳს:
  • ქუეყანაჲ ზაბულონისი და ქუეყანაჲ ნეფთალემისი, გზაჲ ზღჳსაჲ წიაღ-იორდანესა, გალილეაჲ წარმართთაჲ.
  • ერი რომელი სხდა ბნელსა, იხილა ნათელი დიდი, და რომელნი სხდეს სოფელსა და აჩრდილთა სიკუდილისათა, ნათელი აღმოუბრწყინდა მათ.
  • მიერითგან იწყო იესუ ქადაგებად და სიტყუად: შეინანეთ, რამეთუ მოახლებულ არს სასუფეველი ცათაჲ.
  • და იქცეოდა რაჲ იესუ ზღჳსკიდესა მას გალილეაჲსასა, იხილნა ორნი ძმანი: სიმონ, რომელსა ეწოდა პეტრე, და ანდრეა, ძმაჲ მისი, ითხევლიდეს რაჲ სათხევლითა ზღუასა მას, რამეთუ იყვნეს მესათხევლე.
  • და ჰრქუა მათ: მოვედით და შემომიდეგით მე, და გყვნე თქუენ მესათხევლე კაცთა.
  • ხოლო მათ მეყსეულად დაუტევეს ბადე მათი და შეუდგეს მას.
  • და წარმოვიდა მიერ და იხილნა სხუანი ორნი ძმანი: იაკობ ზებედესი და იოვანე, ძმაჲ მისი, ნავსა შინა ზებედეს თანა, მამისა მათისა, გან-რაჲ-აგდებდეს ბადეთა მათთა, და უწოდა მათ.
  • ხოლო მათ მეყსეულად დაუტევეს ნავი იგი და მამაჲ მათი და მისდევდეს მას.
  • და მოჰვლიდა იესუ ყოველსა გალილეასა და ასწავებდა შესაკრებელთა შორის მათთა და ქადაგებდა სახარებასა სასუფეველისასა და განჰკურნებდა ყოველსა სენსა და ყოველსა უძლურებასა ერსა შორის.
  • და განითქუა ჰამბავი მისი ყოველსა ქუეყანასა ასურასტანისასა. და მოჰგურიდეს მას ყოველთა ბოროტად სნეულთა თითო-სახეთაგან სენთა და გუემითა შეპყრობილთა და ეშმაკეულთა და ცისად-ცისად გუემულთა და განრღუეულთა, და განკურნა იგინი.
  • და მისდევდა მას ერი მრავალი გალილეაჲთ და ათქალაქით და იერუსალჱმით და ჰურიასტანით და წიაღ-იორდანით.
  • Ўшанда Исо, иблиснинг синовидан ўтиш учун Муқаддас Руҳ томонидан саҳрога олиб борилди.
  • У қирқ кун ва қирқ кеча рўза тутиб, охири оч қолди.
  • Шунда васваса қилувчи Исонинг ёнига келиб Унга:- Агар Сен Худонинг Ўғли бўлсанг, айтгин, бу тошлар нонга айлансин! – деди.
  • Исо унга жавобан деди:- Тавротда*: “Инсон биргина нон билан эмас, балки Худонинг оғзидан чиққан ҳар бир сўз билан яшайди”, деб ёзилган.
  • Кейин иблис Исони табаррук шаҳарга келтирди ва маъбаднинг тепасида турғизиб,
  • Унга деди:- Агар Сен Худонинг Ўғли бўлсанг, Ўзингни пастга ташла-чи. Чунки Забурда* шундай ёзилган-ку:“У Сен ҳақда Ўз фаришталарига амр этгай:Улар Сени қўлларида кўтариб кетар,Оёғинг ҳам тошга қоқилиб кетмас”.
  • Исо унга:- “Эганг Худовандни синама”, деб ёзилгани ҳам бор, – деди.
  • Иблис Исони яна жуда баланд тоққа олиб чиқиб кетди. Дунёнинг барча салтанатларини ҳамда уларнинг ҳашаматини Унга кўрсатиб:
  • - Агар тиз чўкиб менга сажда қилсанг, буларнинг ҳаммасини Сенга бераман, – деди.
  • Шунда Исо:- Йўқол кўзимдан, шайтон! Чунки Тавротда*: “Эганг – Худовандга сажда қил, биргина Унга итоатда бўл”, деб ёзилган, – деди.
  • Шундан сўнг иблис Исони тарк этди ва фаришталар эса келиб, Исога хизмат қила бошладилар.
  • Исо Яҳёнинг ҳибсга олинганини эшитгач, Жалилага қайтиб борди.
  • У Носира шаҳрида кўп қолмай, Завулун ва Нафтоли юртидаги кўл бўйида жойлашган Кафарнаҳум шаҳрига келиб ўрнашди.
  • Шундай қилиб, Ишаъё пайғамбарга ваҳий бўлган ушбу оят бажо келди:
  • “Эй Завулун диёри ва Нафтоли диёри,Ўрдун наҳрининг нарёғида,Денгиз йўлида жойлашган мажусийлар Жалиласи!
  • Зулматда қолиб келган халқ катта зиёни кўрди,Ўлим соясига бурканган эл уфқлари ёришди”.
  • Шу кундан бошлаб Исо воизлик қиладиган бўлиб: “Тавба қилинглар, чунки Осмон Шоҳлиги яқинлаб қолди”, – деб айтар эди.
  • Жалила кўли ёнидан ўтаётганида, Исо кўлга тўр ташлаб турган икки ака-ука – Бутрус деб аталувчи Симун ва унинг укаси Идрисни кўриб қолди. Улар балиқчи эдилар.
  • Исо уларга: “Менинг орқамдан юринглар, Мен сизни инсон овчилари қиламан”, – деди.
  • Ака-ука дарҳол тўрларини қолдириб, Унинг орқасидан эргашдилар.
  • У ердан ўтаётиб, Исо бошқа икки ака-ука – Забадийнинг ўғли Ёқуб ва унинг укаси Юҳаннони кўриб қолди. Улар оталари Забадий билан бирга қайиқда тўрларини ямаб ўтиришган эди. Исо уларни ҳам чақирди.
  • Улар ҳам дарҳол қайиқни ва оталарини қолдириб, Исонинг орқасидан эргашдилар.
  • Исо бутун Жалилани айланиб чиқди. У юртнинг ибодатхоналарида таълим бериб, Худонинг Шоҳлиги тўғрисидаги Хушхабарни эълон қилиб, одамлардаги ҳар турли касаллик ва дармонсизликни шифолаб юрди.
  • У ҳақдаги хабар бутун Сурияга ёйилди. Турли-туман дарду иллатлардан қийналиб юрганлар, жинга чалинганлар, тутқаноқ ва шол касалига йўлиққанларнинг ҳаммасини Исонинг олдига келтиришар, У эса уларни соғайтирар эди.
  • Жалила ва Ўнкент вилоятидан, Қуддусдан, Яҳудия ҳамда Ўрдуннинг нариги томонидаги юртлардан келган кўплаб халойиқ Унинг орқасидан эргашиб борди.