Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Евангелие по Матфею

 
  • [Зач. 7.] Тогда́ Иису́съ воз­веде́нъ бы́сть Ду́хомъ въ пусты́ню искуси́тися от­ дiа́вола,
  • и пости́вся дні́й четы́редесять и но́щiй четы́редесять, послѣди́ взалка́.
  • И при­­сту́пль къ нему́ искуси́тель рече́: а́ще Сы́нъ еси́ Бо́жiй, рцы́, да ка́менiе сiе́ хлѣ́бы бу́дутъ.
  • О́нъ же от­вѣща́въ рече́: пи́сано е́сть: не о хлѣ́бѣ еди́нѣмъ жи́въ бу́детъ человѣ́къ, но о вся́цѣмъ глаго́лѣ исходя́щемъ изо у́стъ Бо́жiихъ.
  • Тогда́ поя́тъ его́ дiа́волъ во святы́й гра́дъ, и поста́ви его́ на крилѣ́ церко́внѣмъ,
  • и глаго́ла ему́: а́ще Сы́нъ еси́ Бо́жiй, ве́рзися ни́зу: пи́сано бо е́сть, я́ко а́нгеломъ сво­и́мъ заповѣ́сть о тебѣ́ [сохрани́ти тя́], и на рука́хъ во́змутъ тя́, да не когда́ преткне́ши о ка́мень но́гу твою́.
  • Рече́ [же] ему́ Иису́съ: па́ки пи́сано е́сть: не иску́сиши Го́спода Бо́га тво­его́.
  • Па́ки поя́тъ его́ дiа́волъ на гору́ высоку́ зѣло́, и показа́ ему́ вся́ ца́р­ст­вiя мíра и сла́ву и́хъ,
  • и глаго́ла ему́: сiя́ вся́ тебѣ́ да́мъ, а́ще па́дъ поклони́шимися.
  • Тогда́ глаго́ла ему́ Иису́съ: иди́ за мно́ю, сатано́: пи́сано бо е́сть: Го́споду Бо́гу тво­ему́ поклони́шися и тому́ еди́ному послу́жиши.
  • Тогда́ оста́ви его́ дiа́волъ, и се́, а́нгели при­­ступи́ша и служа́ху ему́.
  • [Зач. 8.] Слы́шавъ же Иису́съ, я́ко Иоа́н­нъ пре́данъ бы́сть, отъи́де въ Галиле́ю,
  • и оста́вль назаре́тъ, при­­ше́дъ всели́ся въ капернау́мъ въ помо́рiе, въ предѣ́лѣхъ Завуло́нихъ и Нефѳали́млихъ:
  • да сбу́дет­ся рече́н­ное Иса́iемъ проро́комъ, глаго́лющимъ:
  • земля́ Завуло́ня и земля́ Нефѳали́мля, пу́ть мо́ря объ о́нъ по́лъ Иорда́на, Галиле́а язы́къ,
  • лю́дiе седя́щiи во тмѣ́ ви́дѣша свѣ́тъ ве́лiй, и сѣдя́щымъ въ странѣ́ и сѣ́ни сме́ртнѣй, свѣ́тъ воз­сiя́ и́мъ.
  • Отто́лѣ нача́тъ Иису́съ проповѣ́дати и глаго́лати: пока́йтеся, при­­бли́жися бо ца́р­ст­во небе́сное.
  • [Зач. 9.] Ходя́ же при­­ мо́ри Галиле́йстѣмъ, ви́дѣ два́ бра́та, Си́мона глаго́лемаго Петра́, и Андре́а бра́та его́, вмета́юща мре́жи въ мо́ре, бѣ́ста бо ры́баря:
  • и глаго́ла и́ма: гряди́та по мнѣ́, и сотворю́ вы́ ловца́ человѣ́комъ.
  • О́на же а́бiе оста́вльша мре́жи, по не́мъ идо́ста.
  • И преше́дъ от­ту́ду, ви́дѣ и́на два́ бра́та, Иа́кова зеведе́ева, и Иоа́н­на бра́та его́, въ корабли́ съ зеведе́омъ отце́мъ ею́, завязу́юща мре́жи своя́, и воз­зва́ я́.
  • О́на же а́бiе оста́вльша кора́бль и отца́ сво­его́, по не́мъ идо́ста.
  • И прохожда́­ше всю́ Галиле́ю Иису́съ, учя́ на со́нмищахъ и́хъ и проповѣ́дая ева́нгелiе ца́р­ст­вiя, исцѣля́я вся́къ неду́гъ и вся́ку я́зю въ лю́дехъ.
  • И изы́де слу́хъ его́ по все́й сирі́и: и при­­ведо́ша къ нему́ вся́ боля́щыя, разли́чными неду́ги и страстьми́ одержи́мы, и бѣ́сны, и мѣ́сячныя, и разсла́блен­ныя [жи́лами]: и исцѣли́ и́хъ.
  • [Зач. 10.] И по не́мъ идо́ша наро́ди мно́зи от­ Галиле́и и десяти́ гра́дъ, и от­ Иерусали́ма и Иуде́и, и со о́наго по́лу Иорда́на.
  • [Зач. 7.] Тогда Иисус возведен был Духом в пустыню, для искушения от диавола,
  • и, постившись сорок дней и сорок ночей, напоследок взалкал.
  • И приступил к Нему искуситель и сказал: если Ты Сын Божий, скажи, чтобы камни сии сделались хлебами.
  • Он же сказал ему в ответ: написано: не хлебом одним будет жить человек, но всяким словом, исходящим из уст Божиих.
  • Потом берет Его диавол в святой город и поставляет Его на крыле храма,
  • и говорит Ему: если Ты Сын Божий, бросься вниз, ибо написано: Ангелам Своим заповедает о Тебе, и на руках понесут Тебя, да не преткнешься о камень ногою Твоею.
  • Иисус сказал ему: написано также: не искушай Господа Бога твоего.
  • Опять берет Его диавол на весьма высокую гору и показывает Ему все царства мира и славу их,
  • и говорит Ему: всё это дам Тебе, если, пав, поклонишься мне.
  • Тогда Иисус говорит ему: отойди от Меня, сатана, ибо написано: Господу Богу твоему поклоняйся и Ему одному служи.
  • Тогда оставляет Его диавол, и се, Ангелы приступили и служили Ему.
  • [Зач. 8.] Услышав же Иисус, что Иоанн отдан под стражу, удалился в Галилею
  • и, оставив Назарет, пришел и поселился в Капернауме приморском, в пределах Завулоновых и Неффалимовых,
  • да сбудется реченное через пророка Исаию, который говорит:
  • земля Завулонова и земля Неффалимова, на пути приморском, за Иорданом, Галилея языческая,
  • народ, сидящий во тьме, увидел свет великий, и сидящим в стране и тени смертной воссиял свет.
  • С того времени Иисус начал проповедовать и говорить: покайтесь, ибо приблизилось Царство Небесное.
  • [Зач. 9.] Проходя же близ моря Галилейского, Он увидел двух братьев: Симона, называемого Петром, и Андрея, брата его, закидывающих сети в море, ибо они были рыболовы,
  • и говорит им: идите за Мною, и Я сделаю вас ловцами человеков.
  • И они тотчас, оставив сети, последовали за Ним.
  • Оттуда, идя далее, увидел Он других двух братьев, Иакова Зеведеева и Иоанна, брата его, в лодке с Зеведеем, отцом их, починивающих сети свои, и призвал их.
  • И они тотчас, оставив лодку и отца своего, последовали за Ним.
  • И ходил Иисус по всей Галилее, уча в синагогах их и проповедуя Евангелие Царствия, и исцеляя всякую болезнь и всякую немощь в людях.
  • И прошел о Нем слух по всей Сирии; и приводили к Нему всех немощных, одержимых различными болезнями и припадками, и бесноватых, и лунатиков, и расслабленных, и Он исцелял их.
  • [Зач. 10.] И следовало за Ним множество народа из Галилеи и Десятиградия, и Иерусалима, и Иудеи, и из-за Иордана.
  • მაშინ იესუ აღმოიყვანა უდაბნოდ სულისაგან გამოცდად ეშმაკისაგან.
  • და იმარხა ორმეოცი დღე და ორმეოცი ღამე და მერმე შეემშია.
  • მოუჴდა მას გამომცდელი იგი და ჰრქუა: უკუეთუ შენ ხარ ძე ღმრთისაჲ, თქუ, რაჲთა ქვანი ესე პურ იქმნენ.
  • ხოლო იესუ მიუგო და ჰრქუა: წერილ არს, რამეთუ: არა პურითა ხოლო ცხოვნდების კაცი, არამედ ყოვლითა სიტყჳთა, რომელი გამოვალს პირისაგან ღმრთისა.
  • მაშინ წარიყვანა იგი ეშმაკმან მან წმიდასა ქალაქსა და დაადგინა იგი სართულსა მას ზედა ტაძრისასა
  • და ჰრქუა მას: უკუეთუ ძე ხარ ღმრთისაჲ, გარდაიგდე თავი შენი ამიერ ქუეყანად, რამეთუ წერილ არს, ვითარმედ: ანგელოზთა მისთადა უბრძანებიეს შენთჳს, და ჴელთა მათთა ზედა აღგიპყრან შენ, ნუსადა წარსცე ქვასა ფერჴი შენი.
  • ჰრქუა მას იესუ: კუალად წერილ არს: არა განსცადო უფალი ღმერთი შენი.
  • კუალად წარიყვანა იგი ეშმაკმან მთასა ფრიად მაღალსა და უჩუენნა მას ყოველნი სუფევანი სოფლისანი და დიდებაჲ მათი
  • და ჰრქუა მას: ესე ყოველი მიგცე შენ, უკუეთუ დაჰვარდე და თაყუანის-მცე მე.
  • მაშინ ჰრქუა მას იესუ: წარვედ ჩემგან მართლუკუნ, სატანა, რამეთუ წერილ არს: უფალსა ღმერთსა შენსა თაყუანის-სცე და მას მხოლოსა ჰმსახურებდე.
  • მაშინ დაუტევა იგი ეშმაკმან მან, და ანგელოზნი მოვიდეს და ჰმსახურებდეს მას.
  • ხოლო ესმა რაჲ იესუს, ვითარმედ იოვანე მიეცა, განეშორა და წარვიდა გალილეად.
  • და დაუტევა ნაზარეთი და მოვიდა და დაემკჳდრა კაპერნაუმს, საზღვართა ზაბულონისთა და ნეფთალემისთა,
  • რაჲთა აღესრულოს თქუმული იგი ესაია წინასწარმეტყუელისაჲ, რომელსა იტყჳს:
  • ქუეყანაჲ ზაბულონისი და ქუეყანაჲ ნეფთალემისი, გზაჲ ზღჳსაჲ წიაღ-იორდანესა, გალილეაჲ წარმართთაჲ.
  • ერი რომელი სხდა ბნელსა, იხილა ნათელი დიდი, და რომელნი სხდეს სოფელსა და აჩრდილთა სიკუდილისათა, ნათელი აღმოუბრწყინდა მათ.
  • მიერითგან იწყო იესუ ქადაგებად და სიტყუად: შეინანეთ, რამეთუ მოახლებულ არს სასუფეველი ცათაჲ.
  • და იქცეოდა რაჲ იესუ ზღჳსკიდესა მას გალილეაჲსასა, იხილნა ორნი ძმანი: სიმონ, რომელსა ეწოდა პეტრე, და ანდრეა, ძმაჲ მისი, ითხევლიდეს რაჲ სათხევლითა ზღუასა მას, რამეთუ იყვნეს მესათხევლე.
  • და ჰრქუა მათ: მოვედით და შემომიდეგით მე, და გყვნე თქუენ მესათხევლე კაცთა.
  • ხოლო მათ მეყსეულად დაუტევეს ბადე მათი და შეუდგეს მას.
  • და წარმოვიდა მიერ და იხილნა სხუანი ორნი ძმანი: იაკობ ზებედესი და იოვანე, ძმაჲ მისი, ნავსა შინა ზებედეს თანა, მამისა მათისა, გან-რაჲ-აგდებდეს ბადეთა მათთა, და უწოდა მათ.
  • ხოლო მათ მეყსეულად დაუტევეს ნავი იგი და მამაჲ მათი და მისდევდეს მას.
  • და მოჰვლიდა იესუ ყოველსა გალილეასა და ასწავებდა შესაკრებელთა შორის მათთა და ქადაგებდა სახარებასა სასუფეველისასა და განჰკურნებდა ყოველსა სენსა და ყოველსა უძლურებასა ერსა შორის.
  • და განითქუა ჰამბავი მისი ყოველსა ქუეყანასა ასურასტანისასა. და მოჰგურიდეს მას ყოველთა ბოროტად სნეულთა თითო-სახეთაგან სენთა და გუემითა შეპყრობილთა და ეშმაკეულთა და ცისად-ცისად გუემულთა და განრღუეულთა, და განკურნა იგინი.
  • და მისდევდა მას ერი მრავალი გალილეაჲთ და ათქალაქით და იერუსალჱმით და ჰურიასტანით და წიაღ-იორდანით.
  • Он гоҳ Рӯҳ Исоро ба биёбон бурд, то ки Ӯро иблис биозмояд,
  • Ва чил шабонарӯз рӯза дошта, ниҳоят гурусна монд.
  • Ва озмоишкунанда назди Ӯ омада, гуфт: ́Агар Ту Писари Худо бошӣ, ба ин сангҳо бигӯй, ки нон шаванд́.
  • Исо дар ҷавоб гуфт: «Навишта шудааст, ки ́одамизод на танҳо бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар калимае ки аз даҳони Худо барояд́».
  • Пас иблис Ӯро ба шаҳри пок гирифта бурд ва ба кунгураи маъбад гузошт,
  • Ва ба Ӯ гуфт: ́Агар Ту Писари Худо боши, Худро ба зер андоз; зеро ки навишта шудааст: ́Ба фариштагони Худ дар бораи Ту амр хоҳад дод, ва Туро дар кафҳои худ бардошта хоҳанд бурд, ки мабодо пои Худро ба санге бизанӣ́».
  • Исо ба вай гуфт: ́Ҳамчун навишта шудааст: ́Худованд Худои худро наозмой́».
  • Боз иблис Ӯро ба кӯҳи бисёр баланде бардошта бурд ва ҳамаи мамлакатҳои ҷаҳон ва ҷалоли онҳоро ба Ӯ нишон дод,
  • Ва ба Ӯ гӯфт: ́Агар рӯй ба замин ниҳода, ба ман саҷда кунӣ, ҳамаи онҳоро ба Ту медиҳам́.
  • Он гоҳ Исо ба вай гуфт: ́Аз ман дур шав, эй шайтон; зеро ки навишта шудааст: ́Ба Худованд Худои худ саҷда кун ва танҳо Ӯро ибоддат намо́».
  • Пас иблис Ӯро вогузошт, ва инак, фариштагон омада, Ӯро парасторӣ карданд.
  • Чун Исо шунид, ки Яҳё дастгир шудааст, ба Ҷалил равона шуд.
  • Ва Носираро тарк карда, дар Кафарнаҳум ки дар канори баҳр аст, дар ҳудуди Забулун ва Нафтолӣ маскан гирифт,
  • То ба амал ояд сухане ки бо забони Ишаъёи пайғамбар гуфта шудааст:
  • ́Замини Забулун ва замини Нафтолӣ, дар роҳи канори баҳр, он тарафи Урдун, Ҷалили халқҳо,
  • Қавме ки дар торики мезистанд, нури азиме диданд, ва бар онҳое ки дар кишвари марг ва сояи он менишастанд, нуре дурахшид́.
  • Аз ҳамон вақт Исо ба мавъиза оғоз намуд ва гуфт: ́Тавба кунед, зеро ки Малакути Осмон наздик аст́.
  • Ва чун аз канори баҳри Ҷалил мегузашт, ду бародарро: Шимъӯнро, ки Петрус меномиданд, ва бародари ӯ Андриёсро дид, ки дар баҳр тӯр меандохтанд; зеро ки сайёди моҳӣ буданд;
  • Ва ба онҳо гуфт: ́Маро пайравӣ кунед, ва Ман шуморо сайёди мардум гардонам́.
  • Дарҳол онҳон тӯрҳои худро монда, аз пайи Ӯ равона шуданд.
  • Чун аз он ҷо гузашт, ду бародари дигарро, Яъқуб ибни Забдой ва бародри вай Юҳанноро дид, ки дар қаиқ бо падари худ Забдой тӯрҳои худро таъмир мекарданд, ва онҳоро даъват намуд.
  • Ва онҳо дарҳол қаиқ ва падари худро гузошта аз пайи Ӯ равона шуданд.
  • Ва Исо дар тамоми Ҷалил мегашт ва дар куништҳои онҳо таълим дода, Инҷили Малакутро мавъиза мекард ва ҳар беморӣ ва ҳар дарди мардумро шифо мебахшид.
  • Ва овозаи Ӯ дар тамоми Сурия паҳн шуд; ва ҳамаи беморонро, ки ба дарду касалиҳои гуногун гирифтор буданд, ҳам девонагон, ҳам масрӯон ва ҳам мафлуҷонро назди Ӯ меоварданд, ва Ӯ онҳоро шифо мебахшид.
  • Ва мардуми бисёре аз Ҷалил, Декаполис, Уршалим, Яҳудо ва он тарафи Урдун аз пайи Ӯ равона буданд.