Скрыть
Церковнославянский (рус)
[Зач. 302В.] Па́велъ ю́зникъ Иису́съ Христо́въ, и тимоѳе́й бра́тъ, Филимо́ну воз­лю́блен­ному и споспѣ́шнику на́­шему,
и апфі́и сестрѣ́ воз­лю́блен­нѣй, и архи́ппу сово́ин­ствен­нику на́­шему, и дома́шней тво­е́й це́ркви:
благода́ть ва́мъ и ми́ръ от­ Бо́га Отца́ на́­шего, и Го́спода Иису́са Христа́.
Благодарю́ Бо́га мо­его́, всегда́ па́мять о тебѣ́ творя́ въ моли́твахъ мо­и́хъ,
слы́шавъ любо­́вь твою́ и вѣ́ру, ю́же и́маши ко Го́споду Иису́су и ко всѣ́мъ святы́мъ,
я́ко да обще́нiе тво­ея́ вѣ́ры дѣ́й­с­т­вен­но бу́детъ въ ра́зумѣ вся́каго бла́га, е́же въ ва́съ, о Христѣ́ Иису́сѣ.
Ра́дость бо и́мамъ мно́гу и утѣше́нiе о любви́ тво­е́й, я́ко утро́бы святы́хъ почи́ша тобо́ю, бра́те.
Сего́ ра́ди мно́гое дерзнове́нiе имѣ́я во Христѣ́ повелѣва́ти тебѣ́, е́же потре́бно е́сть,
любве́ же ра́ди па́че молю́, тако́въ сы́й я́коже па́велъ ста́рецъ, ны́нѣ же и у́зникъ Иису́са Христа́:
молю́ тя о мо­е́мъ ча́дѣ, его́же роди́хъ во у́захъ мо­и́хъ они́сима,
иногда́ тебѣ́ непотре́бнаго, ны́нѣ же тебѣ́ и мнѣ́ благопотре́бна, его́же воз­посла́хъ тебѣ́,
ты́ же его́, си́рѣчь мою́ утро́бу, прiими́.
Его́же а́зъ хотѣ́хъ у себе́ держа́ти, да вмѣ́сто тебе́ послу́житъ ми́ во у́захъ благовѣ­ст­вова́нiя:
безъ тво­ея́ же во́ли ничто́же восхотѣ́хъ сотвори́ти, да не а́ки по ну́жди благо́е твое́ бу́детъ, но по во́ли.
Не́гли бо ра́ди сего́ разлучи́ся на ча́съ, да вѣ́чна того́ прiи́меши,
не ктому́ а́ки раба́, но вы́ше раба́, бра́та воз­лю́блен­на, па́че же мнѣ́, кольми́ же па́че тебѣ́, и по пло́ти и о Го́сподѣ.
А́ще у́бо и́маши мене́ о́бщника, прiими́ сего́ я́коже мене́.
А́ще же въ чесо́мъ оби́дѣ тебе́, или́ до́лженъ е́сть, мнѣ́ сiе́ вмѣни́.
А́зъ па́велъ написа́хъ руко́ю мо­е́ю: а́зъ воз­да́мъ: да не реку́ тебѣ́, я́ко и са́мъ себе́ ми́ еси́ до́лженъ.
Е́й, бра́те, а́зъ да получу́ е́же прошу́ у тебе́ [да по́льзуюся тобо́ю] о Го́сподѣ: упоко́й мою́ утро́бу о Го́сподѣ.
Надѣ́явся на послуша́нiе твое́ написа́хъ тебѣ́, вѣ́дый, я́ко и па́че, е́же глаго́лю, сотвори́ши.
Ку́пно же и угото́ви ми́ оби́тель: упова́ю бо, я́ко моли́твами ва́шими дарова́нъ бу́ду ва́мъ.
Цѣлу́етъ тя́ епафра́съ, сплѣ́н­никъ мо́й о Христѣ́ Иису́сѣ,
ма́рко, Ариста́рхъ, дима́съ, лука́, споспѣ́шницы мо­и́.
Благода́ть Го́спода на́­шего Иису́са Христа́ со ду́хомъ ва́шимъ. Ами́нь.
Коне́цъ посла́нiю е́же къ Филимо́ну: и́мать въ себѣ́ главу́ 1.
Синодальный
[Зач. 302В.] Павел, узник Иисуса Христа, и Тимофей брат, Филимону возлюбленному и сотруднику нашему,
и Апфии, (сестре) возлюбленной, и Архиппу, сподвижнику нашему, и домашней твоей церкви:
благодать вам и мир от Бога Отца нашего и Господа Иисуса Христа.
Благодарю Бога моего, всегда вспоминая о тебе в молитвах моих,
слыша о твоей любви и вере, которую имеешь к Господу Иисусу и ко всем святым,
дабы общение веры твоей оказалось деятельным в познании всякого у вас добра во Христе Иисусе.
Ибо мы имеем великую радость и утешение в любви твоей, потому что тобою, брат, успокоены сердца святых.
Посему, имея великое во Христе дерзновение приказывать тебе, что должно,
по любви лучше прошу, не иной кто, как я, Павел старец, а теперь и узник Иисуса Христа;
прошу тебя о сыне моем Онисиме, которого родил я в узах моих:
он был некогда негоден для тебя, а теперь годен тебе и мне; я возвращаю его;
ты же прими его, как мое сердце.
Я хотел при себе удержать его, дабы он вместо тебя послужил мне в узах за благовествование;
но без твоего согласия ничего не хотел сделать, чтобы доброе дело твое было не вынужденно, а добровольно.
Ибо, может быть, он для того на время отлучился, чтобы тебе принять его навсегда,
не как уже раба, но выше раба, брата возлюбленного, особенно мне, а тем больше тебе, и по плоти и в Господе.
Итак, если ты имеешь общение со мною, то прими его, как меня.
Если же он чем обидел тебя, или должен, считай это на мне.
Я, Павел, написал моею рукою: я заплачу́; не говорю тебе о том, что ты и самим собою мне должен.
Так, брат, дай мне воспользоваться от тебя в Господе; успокой мое сердце в Господе.
Надеясь на послушание твое, я написал к тебе, зная, что ты сделаешь и более, нежели говорю.
А вместе приготовь для меня и помещение; ибо надеюсь, что по молитвам вашим я буду дарован вам.
Приветствует тебя Епафрас, узник вместе со мною ради Христа Иисуса,
Марк, Аристарх, Димас, Лука, сотрудники мои.
Благодать Господа нашего Иисуса Христа со духом вашим. Аминь.
პავლე, კრული ქრისტე იესუჲსი, და ტიმოთე ძმაჲ ფილიმონს, საყუარელსა და თანა-შემწესა ჩუენსა,
და აპფიას, დასა და საყუარელსა, და არქიპოსს, თანა-მოსაგრესა ჩუენსა, და სახლისა შენისა კრებულთა.
მადლი თქუენდა და მშჳდობაჲ ღმრთისა მიერ მამისა ჩუენისა და უფლისა იესუ ქრისტესა.
ვჰმადლობ ღმერთსა ჩემსა მარადის ჴსენებასა შენსა ვჰყოფ ლოცვათა შინა ჩემთა.
მესმის შენი ეგე სიყუარული და სარწმუნოებაჲ, რომელი გაქუს უფლისა მიმართ იესუ ქრისტესა და ყოველთა მიმართ წმიდათა,
რაჲთა ზიარებაჲ სარწმუნოაბისა შენისაჲ შეწევნულ იყოს მეცნიერებითა ყოვლისა კეთილისაჲთა, რომელ არს ჩუენ შორის ქრისტე იესუჲს მიმართ.
რამეთუ სიხარულში დიდი მაქუს და ნუგეშინის-ცემაჲ სიყუარულისა შენისათჳს, რამეთუ ნაწლევნი წმიდათანი განსუენებულ არიან შენთჳს, ძმაო.
ვინაჲცა მრავალი კადნიერებაჲ მაქუს ქრისტეს მიერ ბრძნებად შენდა ჯეროვნისა;
სიყუარულისათჳს უფროჲსღა გლოცავ ესევითარი ესე, ვითარცა პავლე მოხუცებული, ხოლო აწ კრულიცა ქრისტე იესუჲსი.
გლოცავ შენ შვილისა ჩემისათჳს, რომელი ვშევ კრულებათა შინა ჩემთა ონისიმე,
რომელი-იგი ოდესმე უჴმარ შენდა, ხოლო აწ შენდა და ჩემდა საჴმარ, რომელი-იგი მივავლინე შენდა,
ხოლო შენ შეიწყნარე, ესე იგი არს ნაწლევი ჩემი,
რომლისაჲ მეგულებოდა დაყენებად ჩემ თანა, რაჲთა შენ წილ მმსახურებდეს მე კრულებათა ამათ შინა სახარებისათა.
ხოლო თჳნიერ ცნობისა შენისა არა ვინებე ყოფად, რაჲთა არა უნებლებით კეთილი იგი შენი იყოს, არამედ ნეფსით.
ვინ უწყის, გან-ვე ამისთჳს-გეშორა ჟამერთ, რაჲთა საუკუნოდ მიიყვანო იგი,
არღარა ვითარცა მონაჲ, არამედ უფროჲსღა მონისა, საყუარელი ძმაჲ. ვინაჲთგან ჩემდა ესრეთ, რაოდენ უფროჲს შენდა ჴორციელადცა და უფლისა მიერცა!
უკუეთუ შეგირაცხიე მე თანა-ზიარად, შეიწყნარე ეგე, ვითარცა მე.
ხოლო უკუეთუ რაჲმე შეგცოდა გინა თანა-აც, იგი მე შემირაცხე.
მე, პავლე, დავწერე ჴელითა ჩემითა: მე გარდავიჴადო; რაჲთა არა გრქუა შენ, ვითარმედ თავიცა შენი თანა-გაც ჩემდა.
ჰე, ძმაო, მე მოგიპოვე შენ უფლისა მიერ; განუსუენე ნაწლევთა ჩემთა ქრისტეს მიერ.
სასოებითა მორჩილებისა შენისაჲთა მივწერე შენდა, უწყი, რამეთუ რომლისათჳს-ესე გეტყჳ, ჰყოცა.
და მის თანა განმიმზადე მე ვანიცა; რამეთუ ვესავ, ვითარმედ ლოცვითა თქუენითა მიგემადლო თქუენ.
გიკითხვენ შენ ეპაფრა, ჩემი თანა-ტყუე ქრისტე იესუჲს მიერ,
მარკოზ, არისტარხოს, დიმა, ლუკა, თანა-შემწენი ჩემნი.
მადლი უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესი სულისა თქუენისა თანა. ამინ.
Копировать текст Копировать ссылку Толкования стиха

Настройки