Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Псалтирь

 
  • Моли́тва ни́щаго, егда́ уны́етъ и предъ Го́сподемъ пролiе́тъ моле́нiе свое́.
  • Го́споди, услы́ши моли́тву мою́, и во́пль мо́й къ тебѣ́ да прiи́детъ.
  • Не от­врати́ лица́ тво­его́ от­ мене́: въ о́ньже а́ще де́нь скорблю́, при­­клони́ ко мнѣ́ у́хо твое́: въ о́ньже а́ще де́нь при­­зову́ тя, ско́ро услы́ши мя́.
  • Я́ко изчезо́ша я́ко ды́мъ дні́е мо­и́, и ко́сти моя́ я́ко суши́ло сосхо́шася.
  • Уя́звленъ бы́хъ я́ко трава́, и и́зсше се́рдце мое́, я́ко забы́хъ снѣ́сти хлѣ́бъ мо́й.
  • От гла́са воз­дыха́нiя мо­его́ при­­льпе́ ко́сть моя́ пло́ти мо­е́й.
  • Уподо́бихся нея́сыти пусты́н­нѣй, бы́хъ я́ко нощны́й вра́нъ на ны́рищи {на разва́линѣ}.
  • Бдѣ́хъ и бы́хъ я́ко пти́ца осо́бящаяся на здѣ́ {на кро́вѣ}.
  • Ве́сь де́нь поноша́ху ми́ врази́ мо­и́, и хва́лящiи мя́ мно́ю {на мя́} кленя́хуся.
  • Зане́ пе́пелъ я́ко хлѣ́бъ ядя́хъ и питiе́ мое́ съ пла́чемъ ра­ст­воря́хъ,
  • от­ лица́ гнѣ́ва тво­его́ и я́рости тво­ея́: я́ко воз­не́съ низве́рглъ мя́ еси́.
  • Дні́е мо­и́ я́ко сѣ́нь уклони́шася, и а́зъ я́ко сѣ́но изсхо́хъ.
  • Ты́ же, Го́споди, во вѣ́къ пребыва́еши, и па́мять твоя́ въ ро́дъ и ро́дъ.
  • Ты́ воскре́съ уще́дриши Сiо́на: я́ко вре́мя уще́дрити его́, я́ко прiи́де вре́мя.
  • Я́ко благоволи́ша раби́ тво­и́ ка́менiе {о ка́менiи} его́, и пе́рсть его́ уще́дрятъ.
  • И убоя́т­ся язы́цы и́мене Госпо́дня, и вси́ ца́рiе зе́мстiи сла́вы тво­ея́:
  • я́ко сози́ждетъ Госпо́дь Сiо́на и яви́т­ся во сла́вѣ сво­е́й.
  • Призрѣ́ на моли́тву смире́н­ныхъ и не уничижи́ моле́нiя и́хъ.
  • Да напи́шет­ся сiе́ въ ро́дъ и́нъ, и лю́дiе зи́ждемiи восхва́лятъ Го́спода:
  • я́ко при­­ни́че съ высоты́ святы́я сво­ея́, Госпо́дь съ небесе́ на зе́млю при­­зрѣ́,
  • услы́шати воз­дыха́нiе окова́н­ныхъ, разрѣши́ти сы́ны умерщвле́н­ныхъ:
  • воз­вѣсти́ти въ Сiо́нѣ и́мя Госпо́дне и хвалу́ его́ во Иерусали́мѣ,
  • внегда́ собра́тися лю́демъ вку́пѣ и царе́мъ, е́же рабо́тати Го́сподеви.
  • Отвѣща́ ему́ на пути́ крѣ́пости его́: умале́нiе дні́й мо­и́хъ воз­вѣсти́ ми:
  • не воз­веди́ мене́ во преполове́нiе дні́й мо­и́хъ: въ ро́дѣ родо́въ лѣ́та твоя́.
  • Въ нача́лѣхъ ты́, Го́споди, зе́млю основа́лъ еси́, и дѣла́ руку́ твое́ю су́ть небеса́.
  • Та́ поги́бнутъ, ты́ же пребыва́еши: и вся́ я́ко ри́за обетша́ютъ, и я́ко оде́жду свiе́ши я́, и измѣня́т­ся.
  • Ты́ же то́йжде еси́, и лѣ́та твоя́ не оскудѣ́ютъ.
  • Сы́нове ра́бъ тво­и́хъ вселя́т­ся, и сѣ́мя и́хъ во вѣ́къ испра́вит­ся.
  • Псало́мъ Дави́ду.
  • Благослови́, душе́ моя́, Го́спода, и вся́ вну́трен­няя моя́, и́мя свято́е его́:
  • благослови́, душе́ моя́, Го́спода, и не забыва́й всѣ́хъ воз­дая́нiй его́:
  • очища́ющаго вся́ беззако́нiя твоя́, изцѣля́ющаго вся́ неду́ги твоя́,
  • избавля́ющаго от­ истлѣ́нiя живо́тъ тво́й, вѣнча́ющаго тя́ ми́лостiю и щедро́тами,
  • исполня́ющаго во благи́хъ жела́нiе твое́: обнови́т­ся я́ко о́рля ю́ность твоя́.
  • Творя́й ми́лостыни Госпо́дь и судьбу́ всѣ́мъ оби́димымъ.
  • Сказа́ пути́ своя́ Моисе́ови, сыново́мъ Изра́илевымъ хотѣ́нiя своя́.
  • Ще́дръ и ми́лостивъ Госпо́дь, долготерпѣли́въ и многоми́лостивъ.
  • Не до конца́ прогнѣ́вает­ся, ниже́ во вѣ́къ вражду́етъ:
  • не по беззако́ниемъ на́шымъ сотвори́лъ е́сть на́мъ, ниже́ по грѣхо́мъ на́шымъ воз­да́лъ е́сть на́мъ.
  • Я́ко по высотѣ́ небе́снѣй от­ земли́, утверди́лъ е́сть Госпо́дь ми́лость свою́ на боя́щихся его́:
  • ели́ко от­стоя́тъ восто́цы от­ за́падъ, уда́лилъ е́сть от­ на́съ беззако́нiя на́ша.
  • Я́коже ще́дритъ оте́цъ сы́ны, уще́дри Госпо́дь боя́щихся его́.
  • Я́ко то́й позна́ созда́нiе на́­ше, помяну́, я́ко пе́рсть есмы́.
  • Человѣ́къ, я́ко трава́ дні́е его́, я́ко цвѣ́тъ се́лный, та́ко оцвѣте́тъ:
  • я́ко ду́хъ про́йде въ не́мъ, и не бу́детъ, и не позна́етъ ктому́ мѣ́ста сво­его́.
  • Ми́лость же Госпо́дня от­ вѣ́ка и до вѣ́ка на боя́щихся его́,
  • и пра́вда его́ на сынѣ́хъ сыно́въ, храня́щихъ завѣ́тъ его́ и по́мнящихъ за́повѣди его́ твори́ти я́.
  • Госпо́дь на небеси́ угото́ва престо́лъ сво́й, и ца́р­ст­во его́ всѣ́ми облада́етъ.
  • Благослови́те Го́спода, вси́ а́нгели его́, си́льнiи крѣ́постiю, творя́щiи сло́во его́, услы́шати гла́съ слове́съ его́.
  • Благослови́те Го́спода, вся́ си́лы его́, слуги́ его́, творя́щiи во́лю его́.
  • Благослови́те Го́спода, вся́ дѣла́ его́ на вся́комъ мѣ́стѣ Влады́че­ст­ва его́: благослови́, душе́ моя́, Го́спода.
  • Псало́мъ Дави́ду, о мiрстѣ́мъ бытiи́.
  • Благослови́, душе́ моя́, Го́спода. Го́споди Бо́же мо́й, воз­вели́чил­ся еси́ зѣло́: во исповѣ́данiе и въ велелѣ́поту обле́кл­ся еси́:
  • одѣя́йся свѣ́томъ я́ко ри́зою, простира́яй не́бо я́ко ко́жу:
  • покрыва́яй вода́ми превы́спрен­няя своя́, полага́яй о́блаки на восхожде́нiе свое́, ходя́й на крилу́ вѣ́треню:
  • творя́й а́нгелы своя́ ду́хи, и слуги́ своя́ пла́мень о́гнен­ный:
  • основа́яй зе́млю на тве́рди ея́: не преклони́т­ся въ вѣ́къ вѣ́ка.
  • Бе́здна я́ко ри́за одѣя́нiе ея́, на гора́хъ ста́нутъ во́ды:
  • от­ запреще́нiя тво­его́ побѣ́гнутъ, от­ гла́са гро́ма тво­его́ убоя́т­ся.
  • Восхо́дятъ го́ры, и низхо́дятъ поля́, въ мѣ́сто е́же основа́лъ еси́ и́мъ.
  • Предѣ́лъ положи́лъ еси́, его́же не пре́йдутъ, ниже́ обратя́т­ся покры́ти зе́млю.
  • Посыла́яй исто́чники въ де́брехъ, посредѣ́ го́ръ про́йдутъ во́ды.
  • Напая́ютъ вся́ звѣ́ри се́лныя, жду́тъ {воспрiи́мутъ} она́гри въ жа́жду свою́.
  • На ты́хъ пти́цы небе́сныя при­­вита́ютъ: от­ среды́ ка́менiя дадя́тъ гла́съ.
  • Напая́яй го́ры от­ превы́спрен­нихъ сво­и́хъ: от­ плода́ дѣ́лъ тво­и́хъ насы́тит­ся земля́.
  • Прозяба́яй траву́ ското́мъ, и зла́къ на слу́жбу человѣ́комъ, извести́ хлѣ́бъ от­ земли́:
  • и вино́ весели́тъ се́рдце человѣ́ка, ума́стити лице́ еле́емъ: и хлѣ́бъ се́рдце человѣ́ка укрѣпи́тъ.
  • Насы́тят­ся древа́ поль­ска́я, ке́дри Лива́нстiи, и́хже еси́ насади́лъ:
  • та́мо пти́цы вогнѣздя́т­ся, ероді́ево жили́ще предводи́тел­ст­вуетъ и́ми.
  • Го́ры высо́кiя еле́немъ, ка́мень при­­бѣ́жище за́яцемъ.
  • Сотвори́лъ е́сть луну́ во времена́: со́лнце позна́ за́падъ сво́й.
  • Положи́лъ еси́ тму́, и бы́сть но́щь, въ не́йже про́йдутъ вси́ звѣ́рiе дубра́внiи,
  • ски́мни рыка́ющiи восхи́тити и взыска́ти от­ Бо́га пи́щу себѣ́.
  • Возсiя́ со́лнце, и собра́шася, и въ ло́жахъ сво­и́хъ ля́гутъ.
  • Изы́детъ человѣ́къ на дѣ́ло свое́ и на дѣ́ланiе свое́ до ве́чера.
  • Я́ко воз­вели́чишася дѣла́ твоя́, Го́споди: вся́ прему́дростiю сотвори́лъ еси́: испо́лнися земля́ тва́ри тво­ея́.
  • Сiе́ мо́ре вели́кое и простра́н­но­е: та́мо га́ди, и́хже нѣ́сть числа́, живо́тная ма́лая съ вели́кими:
  • та́мо корабли́ препла́ваютъ, змі́й се́й, его́же созда́лъ еси́ руга́тися ему́.
  • Вся́ къ тебѣ́ ча́ютъ, да́ти пи́щу и́мъ во бла́го вре́мя.
  • Да́в­шу тебѣ́ и́мъ, соберу́тъ: от­ве́рзшу тебѣ́ ру́ку, вся́ческая испо́лнят­ся бла́гости:
  • от­вра́щшу же тебѣ́ лице́, воз­мяту́т­ся: отъ­и́меши ду́хъ и́хъ, и изче́знутъ и въ пе́рсть свою́ воз­вратя́т­ся:
  • по́слеши Ду́ха тво­его́, и сози́ждут­ся, и обнови́ши лице́ земли́.
  • Бу́ди сла́ва Госпо́дня во вѣ́ки: воз­весели́т­ся Госпо́дь о дѣ́лѣхъ сво­и́хъ:
  • при­­зира́яй на зе́млю и творя́й ю́ трясти́ся: при­­каса́яйся гора́мъ, и дымя́т­ся.
  • Воспою́ Го́сподеви въ животѣ́ мо­е́мъ, пою́ Бо́гу мо­ему́, до́ндеже е́смь:
  • да услади́т­ся ему́ бесѣ́да моя́, а́зъ же воз­веселю́ся о Го́сподѣ.
  • Да изче́знутъ грѣ́шницы от­ земли́, и беззако́н­ницы, я́коже не бы́ти и́мъ. Благослови́, душе́ моя́, Го́спода.
  • Аллилу́iа.
  • Исповѣ́дайтеся Го́сподеви и при­­зыва́йте и́мя его́, воз­вѣсти́те во язы́цѣхъ дѣла́ его́:
  • воспо́йте ему́ и по́йте ему́, повѣ́дите вся́ чудеса́ его́.
  • Хвали́теся о и́мени святѣ́мъ его́: да воз­весели́т­ся се́рдце и́щущихъ Го́спода:
  • взыщи́те Го́спода и утверди́теся, взыщи́те лица́ его́ вы́ну.
  • Помяни́те чудеса́ его́, я́же сотвори́, чудеса́ его́ и судьбы́ у́стъ его́,
  • сѣ́мя Авраа́мле раби́ его́, сы́нове Иа́ковли избра́н­нiи его́.
  • То́й Госпо́дь Бо́гъ на́шъ: по все́й земли́ судьбы́ его́.
  • Помяну́ въ вѣ́къ завѣ́тъ сво́й, сло́во, е́же заповѣ́да въ ты́сящы родо́въ,
  • е́же завѣща́ Авраа́му, и кля́тву свою́ Исаа́ку:
  • и поста́ви ю́ Иа́кову въ повелѣ́нiе и Изра́илю въ завѣ́тъ вѣ́ченъ,
  • глаго́ля: тебѣ́ да́мъ зе́млю Ханаа́ню, у́же достоя́нiя ва́­шего.
  • Внегда́ бы́ти и́мъ ма́лымъ число́мъ, малѣ́йшымъ и при­­ше́лцемъ въ не́й,
  • и преидо́ша от­ язы́ка въ язы́къ и от­ ца́р­ст­вiя въ лю́ди и́ны:
  • не оста́ви человѣ́ка оби́дѣти и́хъ и обличи́ о ни́хъ цари́:
  • не при­­каса́йтеся пома́зан­нымъ мо­и́мъ, и во проро́цѣхъ мо­и́хъ не лука́внуйте.
  • И при­­зва́ гла́дъ на зе́млю: вся́ко утвержде́нiе хлѣ́бное сотры́.
  • Посла́ предъ ни́ми человѣ́ка: въ раба́ про́данъ бы́сть Ио́сифъ.
  • Смири́ша во око́вахъ но́зѣ его́, желѣ́зо про́йде душа́ его́,
  • до́ндеже прiи́де сло́во его́: сло́во Госпо́дне разжже́ его́.
  • Посла́ ца́рь и разрѣши́ его́: кня́зь люді́й, и оста́ви {от­пусти́} его́.
  • Поста́ви его́ господи́на до́му сво­ему́ и кня́зя всему́ стяжа́нiю сво­ему́,
  • наказа́ти кня́зи его́ я́ко себе́ и ста́рцы его́ умудри́ти.
  • И вни́де Изра́иль во Еги́петъ, и Иа́ковъ при­­ше́л­ст­вова въ зе́млю Ха́мову.
  • И воз­расти́ лю́ди своя́ зѣло́ и укрѣпи́ я́ па́че враго́въ и́хъ.
  • Преврати́ се́рдце и́хъ воз­ненави́дѣти лю́ди его́, ле́сть сотвори́ти въ рабѣ́хъ его́.
  • Посла́ Моисе́а раба́ сво­его́, Ааро́на, его́же избра́ себѣ́:
  • положи́ въ ни́хъ словеса́ зна́менiй сво­и́хъ и чуде́съ сво­и́хъ въ земли́ Ха́мовѣ.
  • Посла́ тму́ и помрачи́, я́ко преогорчи́ша словеса́ его́.
  • Преложи́ во́ды и́хъ въ кро́вь и измори́ ры́бы и́хъ.
  • Воскипѣ́ земля́ и́хъ жа́бами въ сокро́вищницахъ царе́й и́хъ.
  • Рече́, и прiидо́ша пе́сiя му́хи и скни́пы во вся́ предѣ́лы и́хъ.
  • Положи́ дожди́ и́хъ гра́ды, о́гнь попаля́ющь въ земли́ и́хъ:
  • и порази́ виногра́ды и́хъ и смо́квы и́хъ, и сотры́ вся́кое дре́во предѣ́лъ и́хъ.
  • Рече́, и прiидо́ша пру́зи и гу́сеницы, и́мже не бѣ́ числа́,
  • и снѣдо́ша вся́ку траву́ въ земли́ и́хъ, и поядо́ша вся́къ пло́дъ земли́ и́хъ.
  • И порази́ вся́каго пе́рвенца въ земли́ и́хъ, нача́токъ вся́каго труда́ и́хъ:
  • и изведе́ я́ съ сребро́мъ и зла́томъ: и не бѣ́ въ колѣ́нѣхъ и́хъ боля́й.
  • Возвесели́ся Еги́петъ во исхожде́нiи и́хъ: я́ко нападе́ стра́хъ и́хъ на ня́.
  • Распростре́ о́блакъ въ покро́въ и́мъ, и о́гнь, е́же просвѣти́ти и́мъ но́щiю.
  • Проси́ша, и прiидо́ша кра́стели, и хлѣ́ба небе́снаго насы́ти я́:
  • разве́рзе ка́мень, и потеко́ша во́ды, потеко́ша въ безво́дныхъ рѣ́ки:
  • я́ко помяну́ сло́во свято́е свое́, е́же ко Авраа́му рабу́ сво­ему́.
  • И изведе́ лю́ди своя́ въ ра́дости и избра́н­ныя своя́ въ весе́лiи.
  • И даде́ и́мъ страны́ язы́къ, и труды́ люді́й наслѣ́доваша:
  • я́ко да сохраня́тъ оправда́нiя его́ и зако́на его́ взы́щутъ.
  • Молитва страждущего, когда он унывает и изливает пред Господом печаль свою.
  • Господи! услышь молитву мою, и вопль мой да придет к Тебе.
  • Не скрывай лица Твоего от меня; в день скорби моей приклони ко мне ухо Твое; в день, [когда] воззову [к Тебе], скоро услышь меня;
  • ибо исчезли, как дым, дни мои, и кости мои обожжены, как головня;
  • сердце мое поражено, и иссохло, как трава, так что я забываю есть хлеб мой;
  • от голоса стенания моего кости мои прильпнули к плоти моей.
  • Я уподобился пеликану в пустыне; я стал как филин на развалинах;
  • не сплю и сижу, как одинокая птица на кровле.
  • Всякий день поносят меня враги мои, и злобствующие на меня клянут мною.
  • Я ем пепел, как хлеб, и питье мое растворяю слезами,
  • от гнева Твоего и негодования Твоего, ибо Ты вознес меня и низверг меня.
  • Дни мои – как уклоняющаяся тень, и я иссох, как трава.
  • Ты же, Господи, вовек пребываешь, и память о Тебе в род и род.
  • Ты восстанешь, умилосердишься над Сионом, ибо время помиловать его, – ибо пришло время;
  • ибо рабы Твои возлюбили и камни его, и о прахе его жалеют.
  • И убоятся народы имени Господня, и все цари земные – славы Твоей.
  • Ибо созиждет Господь Сион и явится во славе Своей;
  • призрит на молитву беспомощных и не презрит моления их.
  • Напишется о сем для рода последующего, и поколение грядущее восхвалит Господа,
  • ибо Он приникнул со святой высоты Своей, с небес призрел Господь на землю,
  • чтобы услышать стон узников, разрешить сынов смерти,
  • дабы возвещали на Сионе имя Господне и хвалу Его – в Иерусалиме,
  • когда соберутся народы вместе и царства для служения Господу.
  • Изнурил Он на пути силы мои, сократил дни мои.
  • Я сказал: Боже мой! не восхити меня в половине дней моих. Твои лета в роды родов.
  • В начале Ты, [Господи,] основал землю, и небеса – дело Твоих рук;
  • они погибнут, а Ты пребудешь; и все они, как риза, обветшают, и, как одежду, Ты переменишь их, и изменятся;
  • но Ты – тот же, и лета Твои не кончатся.
  • Сыны рабов Твоих будут жить, и семя их утвердится пред лицем Твоим.
  • Благослови, душа моя, Господа, и вся внутренность моя – святое имя Его.
  • Благослови, душа моя, Господа и не забывай всех благодеяний Его.
  • Он прощает все беззакония твои, исцеляет все недуги твои;
  • избавляет от могилы жизнь твою, венчает тебя милостью и щедротами;
  • насыщает благами желание твое: обновляется, подобно орлу, юность твоя.
  • Господь творит правду и суд всем обиженным.
  • Он показал пути Свои Моисею, сынам Израилевым – дела Свои.
  • Щедр и милостив Господь, долготерпелив и многомилостив:
  • не до конца гневается, и не вовек негодует.
  • Не по беззакониям нашим сотворил нам, и не по грехам нашим воздал нам:
  • ибо как высоко небо над землею, так велика милость [Господа] к боящимся Его;
  • как далеко восток от запада, так удалил Он от нас беззакония наши;
  • как отец милует сынов, так милует Господь боящихся Его.
  • Ибо Он знает состав наш, помнит, что мы – персть.
  • Дни человека – как трава; как цвет полевой, так он цветет.
  • Пройдет над ним ветер, и нет его, и место его уже не узнает его.
  • Милость же Господня от века и до века к боящимся Его,
  • и правда Его на сынах сынов, хранящих завет Его и помнящих заповеди Его, чтобы исполнять их.
  • Господь на небесах поставил престол Свой, и царство Его всем обладает.
  • Благословите Господа, [все] Ангелы Его, крепкие силою, исполняющие слово Его, повинуясь гласу слова Его;
  • благословите Господа, все воинства Его, служители Его, исполняющие волю Его;
  • благословите Господа, все дела Его, во всех местах владычества Его. Благослови, душа моя, Господа!
  • Благослови, душа моя, Господа! Господи, Боже мой! Ты дивно велик, Ты облечен славою и величием;
  • Ты одеваешься светом, как ризою, простираешь небеса, как шатер;
  • устрояешь над водами горние чертоги Твои, делаешь облака Твоею колесницею, шествуешь на крыльях ветра.
  • Ты творишь ангелами Твоими духов, служителями Твоими – огонь пылающий.
  • Ты поставил землю на твердых основах: не поколеблется она во веки и веки.
  • Бездною, как одеянием, покрыл Ты ее, на горах стоят воды.
  • От прещения Твоего бегут они, от гласа грома Твоего быстро уходят;
  • восходят на горы, нисходят в долины, на место, которое Ты назначил для них.
  • Ты положил предел, которого не перейдут, и не возвратятся покрыть землю.
  • Ты послал источники в долины: между горами текут [воды],
  • поят всех полевых зверей; дикие ослы утоляют жажду свою.
  • При них обитают птицы небесные, из среды ветвей издают голос.
  • Ты напояешь горы с высот Твоих, плодами дел Твоих насыщается земля.
  • Ты произращаешь траву для скота, и зелень на пользу человека, чтобы произвести из земли пищу,
  • и вино, которое веселит сердце человека, и елей, от которого блистает лице его, и хлеб, который укрепляет сердце человека.
  • Насыщаются древа Господа, кедры Ливанские, которые Он насадил;
  • на них гнездятся птицы: ели – жилище аисту,
  • высокие горы – сернам; каменные утесы – убежище зайцам.
  • Он сотворил луну для указания времен, солнце знает свой запад.
  • Ты простираешь тьму и бывает ночь: во время нее бродят все лесные звери;
  • львы рыкают о добыче и просят у Бога пищу себе.
  • Восходит солнце, [и] они собираются и ложатся в свои логовища;
  • выходит человек на дело свое и на работу свою до вечера.
  • Как многочисленны дела Твои, Господи! Все соделал Ты премудро; земля полна произведений Твоих.
  • Это – море великое и пространное: там пресмыкающиеся, которым нет числа, животные малые с большими;
  • там плавают корабли, там этот левиафан, которого Ты сотворил играть в нем.
  • Все они от Тебя ожидают, чтобы Ты дал им пищу их в свое время.
  • Даешь им – принимают, отверзаешь руку Твою – насыщаются благом;
  • скроешь лице Твое – мятутся, отнимешь дух их – умирают и в персть свою возвращаются;
  • пошлешь дух Твой – созидаются, и Ты обновляешь лице земли.
  • Да будет Господу слава во веки; да веселится Господь о делах Своих!
  • Призирает на землю, и она трясется; прикасается к горам, и дымятся.
  • Буду петь Господу во всю жизнь мою, буду петь Богу моему, доколе есмь.
  • Да будет благоприятна Ему песнь моя; буду веселиться о Господе.
  • Да исчезнут грешники с земли, и беззаконных да не будет более. Благослови, душа моя, Господа! Аллилуия!
  • Славьте Господа; призывайте имя Его; возвещайте в народах дела Его;
  • воспойте Ему и пойте Ему; поведайте о всех чудесах Его.
  • Хвалитесь именем Его святым; да веселится сердце ищущих Господа.
  • Ищите Господа и силы Его, ищите лица Его всегда.
  • Воспоминайте чудеса Его, которые сотворил, знамения Его и суды уст Его,
  • вы, семя Авраамово, рабы Его, сыны Иакова, избранные Его.
  • Он Господь Бог наш: по всей земле суды Его.
  • Вечно помнит завет Свой, слово, [которое] заповедал в тысячу родов,
  • которое завещал Аврааму, и клятву Свою Исааку,
  • и поставил то Иакову в закон и Израилю в завет вечный,
  • говоря: «тебе дам землю Ханаанскую в удел наследия вашего».
  • Когда их было еще мало числом, очень мало, и они были пришельцами в ней
  • и переходили от народа к народу, из царства к иному племени,
  • никому не позволял обижать их и возбранял о них царям:
  • «не прикасайтесь к помазанным Моим, и пророкам Моим не делайте зла».
  • И призвал голод на землю; всякий стебель хлебный истребил.
  • Послал пред ними человека: в рабы продан был Иосиф.
  • Стеснили оковами ноги его; в железо вошла душа его,
  • доколе исполнилось слово Его: слово Господне испытало его.
  • Послал царь, и разрешил его владетель народов и освободил его;
  • поставил его господином над домом своим и правителем над всем владением своим,
  • чтобы он наставлял вельмож его по своей душе и старейшин его учил мудрости.
  • Тогда пришел Израиль в Египет, и переселился Иаков в землю Хамову.
  • И весьма размножил Бог народ Свой и сделал его сильнее врагов его.
  • Возбудил в сердце их ненависть против народа Его и ухищрение против рабов Его.
  • Послал Моисея, раба Своего, Аарона, которого избрал.
  • Они показали между ними слова знамений Его и чудеса [Его] в земле Хамовой.
  • Послал тьму и сделал мрак, и не воспротивились слову Его.
  • Преложил воду их в кровь, и уморил рыбу их.
  • Земля их произвела множество жаб даже в спальне царей их.
  • Он сказал, и пришли разные насекомые, скнипы во все пределы их.
  • Вместо дождя послал на них град, палящий огонь на землю их,
  • и побил виноград их и смоковницы их, и сокрушил дерева в пределах их.
  • Сказал, и пришла саранча и гусеницы без числа;
  • и съели всю траву на земле их, и съели плоды на полях их.
  • И поразил всякого первенца в земле их, начатки всей силы их.
  • И вывел Израильтян с серебром и золотом, и не было в коленах их болящего.
  • Обрадовался Египет исшествию их; ибо страх от них напал на него.
  • Простер облако в покров [им] и огонь, чтобы светить [им] ночью.
  • Просили, и Он послал перепелов, и хлебом небесным насыщал их.
  • Разверз камень, и потекли воды, потекли рекою по местам сухим,
  • ибо вспомнил Он святое слово Свое к Аврааму, рабу Своему,
  • и вывел народ Свой в радости, избранных Своих в веселии,
  • и дал им земли народов, и они наследовали труд иноплеменных,
  • чтобы соблюдали уставы Его и хранили законы Его. Аллилуия!
  • David. PSALMUS. Misericordiam et iudicium cantabo; tibi, Domine, psallam.
  • Intellegam in via immaculata; quando venies ad me? Perambulabo in innocentia cordis mei, in medio domus meae.
  • Non proponam ante oculos meos rem iniustam; facientem praevaricationes odio habebo, non adhaerebit mihi.
  • Cor pravum recedet a me, malignum non cognoscam.
  • Detrahentem secreto proximo suo, hunc cessare faciam; superbum oculo et inflatum corde, hunc non sustinebo.
  • Oculi mei ad fideles terrae, ut sedeant mecum; qui ambulat in via immaculata, hic mihi ministrabit.
  • Non habitabit in medio domus meae, qui facit superbiam; qui loquitur iniqua, non stabit in conspectu oculorum meorum.
  • In matutino cessare faciam omnes peccatores terrae, ut disperdam de civitate Domini omnes operantes iniquitatem.
  • Preces afflicti, qui defessus angorem suum ante Dominum profundit.
  • Domine, exaudi orationem meam, et clamor meus ad te veniat.
  • Non abscondas faciem tuam a me; in quacumque die tribulor, inclina ad me aurem tuam. In quacumque die invocavero te, velociter exaudi me.
  • Quia defecerunt sicut fumus dies mei, et ossa mea sicut cremium aruerunt.
  • Percussum est ut fenum et aruit cor meum, etenim oblitus sum comedere panem meum.
  • A voce gemitus mei adhaesit os meum carni meae.
  • Similis factus sum pellicano solitudinis, factus sum sicut nycticorax in ruinis.
  • Vigilavi et factus sum sicut passer solitarius in tecto.
  • Tota die exprobrabant mihi inimici mei, exardescentes in me per me iurabant.
  • Quia cinerem tamquam panem manducabam et potum meum cum fletu miscebam,
  • a facie irae et increpationis tuae, quia elevans allisisti me.
  • Dies mei sicut umbra declinaverunt, et ego sicut fenum arui.
  • Tu autem, Domine, in aeternum permanes, et memoriale tuum in generationem et generationem.
  • Tu exsurgens misereberis Sion, quia tempus miserendi eius, quia venit tempus,
  • quoniam placuerunt servis tuis lapides eius, et pulveris eius miserentur.
  • Et timebunt gentes nomen tuum, Domine, et omnes reges terrae gloriam tuam,
  • quia aedificavit Dominus Sion et apparuit in gloria sua.
  • Respexit in orationem inopum et non sprevit precem eorum.
  • Scribantur haec pro generatione altera, et populus, qui creabitur, laudabit Dominum.
  • Quia prospexit de excelso sanctuario suo, Dominus de caelo in terram aspexit,
  • ut audiret gemitus compeditorum, ut solveret filios mortis;
  • ut annuntient in Sion nomen Domini et laudem eius in Ierusalem,
  • cum congregati fuerint populi in unum et regna, ut serviant Domino.
  • Humiliavit in via virtutem meam, abbreviavit dies meos. Dicam: «Deus meus,
  • ne auferas me in dimidio dierum meorum; in generationem et generationem sunt anni tui.
  • Initio terram fundasti; et opera manuum tuarum sunt caeli.
  • Ipsi peribunt, tu autem permanes; et omnes sicut vestimentum veterascent, et sicut opertorium mutabis eos, et mutabuntur.
  • Tu autem idem ipse es, et anni tui non deficient.
  • Filii servorum tuorum habitabunt, et semen eorum in conspectu tuo firmabitur».
  • David. Benedic, anima mea, Domino, et omnia, quae intra me sunt, nomini sancto eius.
  • Benedic, anima mea, Domino et noli oblivisci omnes retributiones eius.
  • Qui propitiatur omnibus iniquitatibus tuis, qui sanat omnes infirmitates tuas;
  • qui redimit de interitu vitam tuam, qui coronat te in misericordia et miserationibus;
  • qui replet in bonis aetatem tuam: renovabitur ut aquilae iuventus tua.
  • Faciens iustitias Dominus et iudicium omnibus iniuriam patientibus.
  • Notas fecit vias suas Moysi, filiis Israel adinventiones suas. -
  • Miserator et misericors Dominus, longanimis et multae misericordiae.
  • Non in perpetuum contendet neque in aeternum irascetur.
  • Non secundum peccata nostra fecit nobis neque secundum iniquitates nostras retribuit nobis.
  • Quoniam, quantum exaltatur caelum a terra, praevaluit misericordia eius super timentes eum;
  • quantum distat ortus ab occidente, longe fecit a nobis iniquitates nostras.
  • Quomodo miseretur pater filiorum, misertus est Dominus timentibus se.
  • Quoniam ipse cognovit figmentum nostrum, recordatus est quoniam pulvis sumus.
  • Homo: sicut fenum dies eius, tamquam flos agri sic efflorebit.
  • Spirat ventus in illum, et non subsistet, et non cognoscet eum amplius locus eius.
  • Misericordia autem Domini ab aeterno et usque in aeternum super timentes eum; et iustitia illius in filios filiorum,
  • in eos, qui servant testamentum eius et memores sunt mandatorum ipsius ad faciendum ea.
  • Dominus in caelo paravit sedem suam, et regnum ipsius omnibus dominabitur.
  • Benedicite Domino, omnes angeli eius, potentes virtute, facientes verbum illius in audiendo vocem sermonum eius.
  • Benedicite Domino, omnes virtutes eius, ministri eius, qui facitis voluntatem eius.
  • Benedicite Domino, omnia opera eius, in omni loco dominationis eius. Benedic, anima mea, Domino.
  • Benedic, anima mea, Domino. Domine Deus meus, magnificatus es vehementer! Maiestatem et decorem induisti,
  • amictus lumine sicut vestimento. Extendens caelum sicut velum,
  • qui exstruis in aquis cenacula tua. Qui ponis nubem ascensum tuum, qui ambulas super pennas ventorum.
  • Qui facis angelos tuos spiritus et ministros tuos ignem urentem.
  • Qui fundasti terram super stabilitatem suam, non inclinabitur in saeculum saeculi.
  • Abyssus sicut vestimentum operuit eam, super montes stabant aquae.
  • Ab increpatione tua fugiunt, a voce tonitrui tui formidant.
  • Ascendunt in montes et descendunt in valles, in locum, quem statuisti eis.
  • Terminum posuisti, quem non transgredientur, neque convertentur operire terram.
  • Qui emittis fontes in torrentes; inter medium montium pertransibunt,
  • potabunt omnes bestias agri, exstinguent onagri sitim suam.
  • Super ea volucres caeli habitabunt, de medio ramorum dabunt voces.
  • Rigas montes de cenaculis tuis, de fructu operum tuorum satias terram.
  • Producis fenum iumentis et herbam servituti hominum, educens panem de terra
  • et vinum, quod laetificat cor hominis; exhilarans faciem in oleo, panis autem cor hominis confirmat.
  • Saturabuntur ligna Domini et cedri Libani, quas plantavit.
  • Illic passeres nidificabunt, erodii domus in vertice earum.
  • Montes excelsi cervis, petrae refugium hyracibus.
  • Fecit lunam ad tempora signanda, sol cognovit occasum suum.
  • Posuisti tenebras, et facta est nox: in ipsa reptabunt omnes bestiae silvae,
  • catuli leonum rugientes, ut rapiant et quaerant a Deo escam sibi.
  • Oritur sol, et congregantur et in cubilibus suis recumbunt.
  • Exit homo ad opus suum et ad operationem suam usque ad vesperum.
  • Quam multiplicata sunt opera tua, Domine! Omnia in sapientia fecisti, impleta est terra creatura tua.
  • Hoc mare magnum et spatiosum et latum: illic reptilia, quorum non est numerus, animalia pusilla cum magnis;
  • illic naves pertransibunt, Leviathan, quem formasti ad ludendum cum eo.
  • Omnia a te exspectant, ut des illis escam in tempore suo.
  • Dante te illis, colligent, aperiente te manum tuam, implebuntur bonis.
  • Avertente autem te faciem, turbabuntur; auferes spiritum eorum, et deficient et in pulverem suum revertentur.
  • Emittes spiritum tuum, et creabuntur, et renovabis faciem terrae.
  • Sit gloria Domini in saeculum; laetetur Dominus in operibus suis.
  • Qui respicit terram et facit eam tremere, qui tangit montes, et fumigant.
  • Cantabo Domino in vita mea, psallam Deo meo quamdiu sum.
  • Iucundum sit ei eloquium meum, ego vero delectabor in Domino.
  • Deficiant peccatores a terra et iniqui, ita ut non sint. Benedic, anima mea, Domino.
  • ლოცვა გლახაკისა, ოდეს იტანჯება და უფლის წინაშე გადმოღვრის თავის გულისნადებს.
  • უფალო, ისმინე ჩემი ლოცვა და ჩემი ღაღადისი შენთან მოვიდეს.
  • ნუ დაფარავ შენს სახეს ჩემგან, ჩემი გაჭირვების ჟამს მომაპყარ ყური; რომელ დღესაც მოგიხმობ, მსწრაფლ მიპასუხე.
  • რადგან გაქრნენ კვამლივით ჩემი დღეები და ჩემი ძვლები დაიბუგა, როგორც კოცონზე.
  • დაჭკნა ბალახივით და გახმა ჩემი გული, რადგან დამავიწყდა ჩემი პურის ჭამა.
  • ჩემი კვნესის ხმისაგან მიჰკვრია ჩემი ძვლები ჩემს ხორცს.
  • ვემსგავსე ვარხვსა უდაბნოსას, გავხდი ვითარცა ბუკიოტი ნანაგრევებში.
  • უძილო ვიქმენ და ვზივარ, ვითარცა ეული ჩიტი სახურავზე.
  • ყოველდღე მლანძღავენ ჩემი მტრები, ჩემი განმქიქებელნი ჩემს სახელს საწყევრად აქცევენ.
  • რადგან ნაცარი პურივით ვჭამე და ჩემი სასმელი ცრემლით შევაზავე;
  • შენი რისხვისა და გულისწყრომის გამო, რომ ამიყვანე და დამანარცხე.
  • ჩემი დღეები გადახრილი ჩრდილივითაა და მე ბალახივით ვხმები.
  • შენ კი უფალო, საუკუნოდ იარსებებ და შენი სახსენებელი თაობიდან თაობამდე იქნება.
  • შენ კი აღსდექ, შეიწყალე სიონი, რადგან ჟამია მისი შეწყალებისა, რადგან მოვიდა დრო.
  • რადგან ისურვეს შენმა მორჩილებმა მისი ქვები და მისი მტვერი ენანებათ.
  • შეეშინდებათ ხალხებს უფლის სახელისა და ყველა მეფეს ამქვეყნიერს - შენი დიდებისა.
  • რადგან აღაშენებს უფალი სიონს, გამოცხადდება თვისი ღირსებით.
  • მოხედავს ლოცვას გულმოდრეკილთა და არ დაამცირებს მათ ლოცვას.
  • დაიწერება ეს მომავალი თაობისათვის და ხალხი, რომელიც გაჩნდება, ადიდებს უფალს.
  • რადგან გადმოიხედა თავისი წმიდა სიმაღლიდან უფალმა, ციდან ქვეყანა მოიხილა.
  • რომ მოესმინა კვნესა პატიმრისა, გაეთავისუფლებინა სიკვდილის ძენი.
  • რათა აუწყონ სიონზე სახელი უფლისა და ქება მისი - იერუსალიმში.
  • როცა შეგროვდებიან ხალხები ერთად და სამეფონი უფლის სამსახურებლად.
  • გაასავათა გზაში ჩემი ძალა, შეამცირა დღენი ჩემნი.
  • ვეტყვი: ღმერთო ჩემო! ნუ მომტაცებ დღეებს ნახევარგზაზე; თაობიდან თაობამდეა შენი წლები;
  • უწინ დედამიწა დააფუძნე და შენთა ხელთა ნასაქმარია ზეცა.
  • ისინი დაიღუპებიან, შენ კი იარსებებ; ყველანი ტანსაცმელივით დაძველდებიან; სამოსელივით გამოიცვლი მათ და შეიცვლებიან.
  • შენ კი იგივე ხარ და შენი წლები არ დაილევიან.
  • ძენი მორჩილთა შენთა დამკვიდრდებიან და შთამომავალი მათი შენს წინაშე წარიმართება.
  • დავითისა. ადიდე, სულო ჩემო უფალი და მთელო შიგნეულობავ ჩემო - მისი წმიდა სახელი.
  • ადიდე, სულო ჩემო, უფალი და ნუ დაივიწყებ მის ქველმოქმედებას.
  • ის არის შემნდობი ყველა შენი ბრალისა, მკურნალი ყველა შენი სნეულებისა.
  • საფლავიდან დამხსნელი შენი სიცოცხლისა, შენი გვირგვინდამდგმელი წყალობით და შებრალებით;
  • სიკეთით ამვსები შენი გულისთქმისა, არწივის მსგავსად განმაახლებელი შენი სიჭაბუკისა.
  • სიმართლეს იქმს უფალი და სამართალს ყველა ჩაგრულისათვის.
  • აუწყა თავისი გზები მოსეს, ისრაელიანებს - თავისი საქმენი.
  • შემბრალე და ლმობიერია უფალი, სულგრძელი და მრავალმოწყალე.
  • არც სამუდამოდ იდავებს და არც საუკუნოდ გაწყრება.
  • არც ჩვენი ცოდვების მიხედვით მოგვაგო და არც ჩვენი ბრალისამებრ გადაგვიხადა.
  • რადგან, რაოდენ ცა მაღალია დედამიწაზე, მისი წყალობაც ძლიერია მის მოშიშთა მიმართ.
  • როგორც დაცილებულია აღმოსავლეთი დასავლეთისგან, ისე გაგვაშორა მან დანაშაული ჩვენი.
  • როგორც მამა შეიწყნარებს შვილებს, შეიწყნარა უფალმა მოშიშნი მისნი.
  • რადგან უწყის აგებულება ჩვენი, ახსოვს, რომ მტვერი ვართ ჩვენ.
  • ბალახივით არის დღენი კაცისა, ველის ყვავილივით აყვავდება.
  • ქარი გადაუქროლებს და - აღარ არის და ვეღარავინ იცნობს მის ნაალაგევს.
  • ხოლო წყალობა უფლისა უკუნისამდეა მის მოშიშთა მიმართ და მისი სიმართლე - შვილთაშვილებზე,
  • ვინც იცავს მის აღთქმას და ვისაც ახსოვს მისი მცნებანი და ასრულებს კიდეც.
  • უფალმა ცაში დაიდგა ტახტი თვისი და მეუფება მისი ფლობს ყოველივეს.
  • ადიდეთ უფალი, ანგელოზნო მისნო; ძალით ძლიერნი, მისი სიტყვის შემსრულებელნი, ემორჩილებიან მის ნათქვამს.
  • ადიდეთ უფალი, ყოველნო სპანო მისნო, მსახურნო მისნო, მისი ნების შემსრულებელნო.
  • ადიდეთ უფალი, ყოველი მისი ნამოქმედარი, მისი მეუფების ყველა ადგილას. ადიდე, სულო ჩემო, უფალი.
  • აკურთხე, სულო ჩემო, უფალი; უფალო, ღმერთო ჩემო, დიდი ხარ ფრიად, სიმშვენიერით და ბრწყინვალებით ხარ შემოსილი.
  • გაკრავს სინათლე სამოსელივით, განგიფენია ცა ფარდასავით.
  • წყლებზე ააგო ზესართულები, მისი ღრუბლები გაიხადა ეტლად თავისთვის, მიმოდიოდა ქარის ფრთებზე.
  • რომელმან შეჰქმნა ანგელოზნი თვისნი ქარებად, მსახურნი თვისნი - ალად ცეცხლისა.
  • დააფუძნა დედამიწა თავის საძირკვლებზე, არ მოირყევა უკუნისამდე.
  • უფსკრულით, როგორც სამოსელით, დაფარე იგი; მთებზე დგას წყლები.
  • შენი შერისხვით მიიქცევიან, შენი ქუხილის ხმაზე ილტვიან.
  • ადიან მთებზე, ჩადიან ველებზე, იმ ადგილას, სადაც დაუფუძნე.
  • საზღვარი დადე - ვერ გადალახავენ, ვერც დაბრუდებიან დედამიწის დასაფარავად.
  • გაუშვი წყაროები ხევებში, რომ მთებს შორის იდინონ.
  • დალიოს ყოველმა მხეცმა ველისამ, მოიკლან კანჯრებმა წყურვილი.
  • მათზე ცის ფრინველნი დამკვიდრებულან, რტოთა შიგნიდან გამოსცემენ ხმას.
  • რწყავს მთებს თვისი ზესართულებიდან, შენთა საქმეთა ნაყოფით ძღება ქვეყანა.
  • აღმოაცენებ ბალახს პირუტყვისათვის და მცენარეულობას - ადამიანის სამსახურებლად, რათა გამოიღოს პური მიწისაგან.
  • და ღვინომ გაამხიარულოს გული კაცისა, გააბრწყინოს სახე საცხებელზე მეტად და პურმა შეამტკიცოს გული კაცისა.
  • გაძღნენ ხენი უფლისა და კედრები ლიბანისა, მან რომ დანერგა.
  • რომ იქ ჩიტებმა დაიდონ ბუდე: კვიპაროსები ყარყატის სახლია.
  • მთანი მაღალნი - ქურციკთათვის, კლდენი - კურდღელთა თავშესაფარი.
  • შეჰქმნა მთვარე ჟამთათვის, მზემ იცის თავისი დასავალი.
  • განავრცობ ბნელს და იქნება ღამე, მაშინ ამოძრავდებიან ყოველნი ნადირნი ტყისა.
  • ბოკვერნი ლომისა ბრდღვინავენ ნადავლისათვის და მოითხოვენ ღმერთისაგან თავიანთ საჭმელს.
  • ამობრწყინდება მზე - შეგროვდებიან და თავიანთ ბუნაგებში დაწვებიან.
  • გავა ადამიანი, რათა იშრომოს და იმუშაკოს მწუხრის ჟამამდე.
  • რაოდენ მრავალია საქმენი შენი, უფალო! ყოველივე სიბრძნით შეგიქმნია, სავსეა დედამიწა შენი მონაგარით.
  • ეს ზღვაა, დიდი და უკიდეგანო, იქ ქვეწარმავალია ურიცხვი, მხეცნი - მცირენი დიდებთან ერთად.
  • იქ ხომალდები დადიან, ლევიათანი - ეს შენ შეჰქმენი მასში გასართობად.
  • ყველა მათგანი შენგან მოელის საზრდოს მიცემას თავ-თავის დროზე.
  • მისცემ მათ - აიღებენ, გახსნი შენს ხელს - გაძღებიან სიკეთით.
  • დაფარავ შენს სახეს - შეძრწუნდებიან, სულს წაართმევ - დაიხოცებაან და თავიანთი მტვერს დაუბრუნდებიან.
  • გაუშვებ შენს სულს - წარმოიქმნებიან და განაახლებ პირს მიწისას.
  • იყოს დიდება უფლისა უკუნისამდე, იხარებდეს უფალი თავისი ნამოქმედარით.
  • დახედავს დედამიწას და ის აცახცახდება, შეეხება მთებს და აკვამლდებიან.
  • ვუგალობებ უფალს ჩემი სიცოცხლის მანძილზე, ვუგალობებ ჩემს ღმერთს, ვიდრე ვარსებობ.
  • ეამოს მას ჩემი გალობა; მე გავიხარებ უფალში.
  • გაქრებიან ცოდვილნი ქვეყნიერებიდან და ბოროტნი აღარ იქნებიან; აკურთხე, სულო ჩემო, უფალი! ადიდეთ უფალი!
  • ადიდეთ უფალი, მოუხმეთ მის სახელს, აუწყეთ ხალხებს საქმენი მისნი.
  • აქეთ იგი, უგალობეთ მას, ილაპარაკეთ ყველა მის სასწაულზე.
  • განდიდდით მისი წმიდა სახელით, გამხიარულდეს გული უფლის მაძიებელთა.
  • ეძიეთ უფალი და ძლიერება მისი, ეძიეთ პირი მისი მარადის.
  • გაიხსენეთ მისი ნამოქმედარი სასწაულები, საოცრებანი და სამართალნი მისთა ბაგეთა.
  • შთამომავალო აბრაამისა, მისი მორჩილისა, ძენო იაკობისა, რჩეულნო მისნო.
  • ის არის უფალი ღმერთი ჩვენი, მთელ ქვეყნიერებაზეა სამართალნი მისნი.
  • ახსოვს მარადის აღთქმა თავისი, სიტყვა, რომ დაადგინა ათას თაობამდე,
  • რომელიც დაუდო აბრაამს, და თავისი ფიცი ისაკთან.
  • დაუდგინა იაკობს იგი წესად და ისრაელს - სამარადჟამო აღთქმად.
  • უთხრა: შენ მოგცემ ქანაანის ქვეყანას წილად თქვენი მემკვიდრეობისა.
  • როცა ისინი თითზე ჩამოსათვლელნი იყვნენ, ცოტანი შეხიზნულები იქ,
  • იარებოდნენ ერთი ხალხიდან მეორესთან, სამეფოდან - სხვა ერთან.
  • არავის ანებებდა მათს დაჩაგვრას და ამუნათებდა მათთვის მეფეებს:
  • არ შეეხოთ ჩემს ცხებულებს და ჩემს წინასწარმეტყველებს არ უბოროტოთ.
  • და მოუხმო შიმშილს დედამიწაზე და ყოველი სახსარი პურისა შემუსრა.
  • გაგზავნა მათ წინ კაცი; მონად გაიყიდა იოსები.
  • გატანჯეს ბორკილებით ფეხნი მისნი, რკინა მისწვდა მის სულს.
  • ვიდრე ასრულდებოდა ნათქვამი მისი, უფლის სიტყვამ გამობრძმედა იგი.
  • გაგზავნა მეფემ და გაათავისუფლა იგი - გამგებელი ხალხებისა - და გამოიხსნა იგი.
  • დააყენა თავისი სახლის ბატონად და გამგებელად მთელი თავისი მონაგარისა.
  • რათა მოქცეოდა მის თავადებს თავისი სურვილისამებრ და განებრძნო მოხუცებულნი მისნი.
  • და მოვიდა ისრაელი ეგვიპტეში, და გადასახლდა იაკობი ქამის ქვეყანაში.
  • და გაამრავლა ღმერთმა, მისი ხალხი ფრიად და გააძლიერა მის მტრებზე მეტად.
  • შეცვალა მათი გული მისი ხალხის შესაძულებლად, მის მორჩილთა მიმართ სივერაგის განსაზრახველად.
  • გაგზავნა მოსე, მსახური თვისი, აარონი, რომელიც ამოირჩია.
  • დაამკვიდრეს მათში სიტყვები მისი სასწაულებისა, და საოცრებანი ქამის ქვეყანაში.
  • მიავლინა წყვდიადი და დააბნელა, და არ გაურჩებულან მის სიტყვაზე,
  • გადააქცია მათი წყლები სისხლად და დახოცა მათი თევზები.
  • აავსო მათი ქვეყანა ბაყაყებით, მეფეთა პალატებიც კი.
  • თქვა და მოვიდნენ მწერები, ტილი მთელ მათ საზღვრებში.
  • წვიმის მაგიერ სეტყვა წარმოუგზავნა მათ, ალმოდებული ცეცხლი - მათ ქვეყანას.
  • მოსრა ვაზი მათი და ლეღვი მათი და დალეწა ხეები მათ საზღვრებში.
  • თქვა და მოვიდა კალია და მგრაგნელი აურაცხელი,
  • და გადაჭიმეს მთელი ბალახი მათ ქვეყანაში, და გადაჭიმეს მთელი ნაყოფი მათი მიწისა.
  • და მოსრა ყოველი პირმშო მათ ქვეყანაში, დასაბამი მთელი მათი ძალისა.
  • და გამოიყვანა ისინი ვერცხლით და ოქროთი, და მათ ტომებში არავინ იყო უძლური.
  • გაუხარდა ეგვიპტეს მათი გამოსვლა, რადგან თავს დაატყდათ მათ შიში.
  • გადააფარა ღრუბელი საფრად და ცეცხლი - ღამის გასანათებლად.
  • ითხოვეს და გაუგზავნა მწყერი და ზეციური პურით გააძღო ისინი.
  • გაკვეთა კლდე და გადმოდინდა წყალი, წავიდა უდაბნოში მდინარედ.
  • რადგან გაიხსენა თავისი წმიდა სიტყვა თავისი მორჩილის აბრაამის მიმართ.
  • გამოიყვანა თავისი ხალხი სიხარულით, რჩეულნი თვისნი ზარ-ზეიმით.
  • მისცა მათ წარმართთა ქვეყნები და ნაჯაფი ერებისა დაიმკვიდრეს მათ.
  • რათა დაიცვან წესები მისი და მის კანონებს გაუფრთხილდნენ. ადიდეთ უფალი!