Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Псалтирь

 
  • Дави́ду псало́мъ, сыно́въ Ионада́вовыхъ и пе́рвыхъ плѣ́ншихся, не надпи́санъ у Евре́й.
  • На тя́, Го́споди, упова́хъ, да не постыжу́ся въ вѣ́къ.
  • Пра́вдою тво­е́ю изба́ви мя́ и изми́ мя: при­­клони́ ко мнѣ́ у́хо твое́ и спаси́ мя.
  • Бу́ди ми́ въ Бо́га защи́тителя и въ мѣ́сто крѣ́пко спасти́ мя: я́ко утвержде́нiе мое́ и при­­бѣ́жище мое́ еси́ ты́.
  • Бо́же мо́й, изба́ви мя́ изъ руки́ грѣ́шнаго, изъ руки́ законопресту́пнаго и оби́дящаго:
  • я́ко ты́ еси́ терпѣ́нiе мое́, Го́споди, Го́споди, упова́нiе мое́ от­ ю́ности мо­ея́.
  • Въ тебѣ́ утверди́хся от­ утро́бы, от­ чре́ва ма́тере мо­ея́ ты́ еси́ мо́й покрови́тель: о тебѣ́ пѣ́нiе мое́ вы́ну.
  • Я́ко чу́до бы́хъ мно́гимъ: и ты́ помо́щникъ мо́й крѣ́покъ.
  • Да испо́лнят­ся уста́ моя́ хвале́нiя, я́ко да воспою́ сла́ву твою́, ве́сь де́нь великолѣ́пiе твое́.
  • Не от­ве́ржи мене́ во вре́мя ста́рости: внегда́ оскудѣва́ти крѣ́пости мо­е́й, не оста́ви мене́.
  • Я́ко рѣ́ша врази́ мо­и́ мнѣ́, и стргу́щiи ду́шу мою́ совѣща́ша вку́пѣ,
  • глаго́люще: Бо́гъ оста́вилъ е́сть его́, пожени́те и ими́те его́, я́ко нѣ́сть избавля́яй.
  • Бо́же мо́й, не удали́ся от­ мене́: Бо́же мо́й, въ по́мощь мою́ вонми́.
  • Да постыдя́т­ся и изче́знутъ оклевета́ющiи ду́шу мою́, да облеку́т­ся въ сту́дъ и сра́мъ и́щущiи зла́я мнѣ́.
  • А́зъ же всегда́ воз­упова́ю на тя́, и при­­ложу́ на вся́ку похвалу́ твою́.
  • Уста́ моя́ воз­вѣстя́тъ пра́вду твою́, ве́сь де́нь спасе́нiе твое́, я́ко не позна́хъ кни́жная.
  • Вни́ду въ си́лѣ Госпо́дни: Го́споди, помяну́ пра́вду тебе́ еди́наго.
  • Бо́же мо́й, и́мже научи́лъ мя́ еси́ от­ ю́ности мо­ея́, и доны́нѣ воз­вѣщу́ чудеса́ твоя́.
  • И да́же до ста́рости и престарѣ́нiя, Бо́же мо́й, не оста́ви мене́, до́ндеже воз­вѣщу́ мы́шцу твою́ ро́ду всему́ гряду́щему,
  • си́лу твою́ и пра́вду твою́, Бо́же, да́же до вы́шнихъ, я́же сотвори́лъ ми́ еси́ вели́чiя: Бо́же, кто́ подо́бенъ тебѣ́?
  • Ели́ки яви́лъ ми́ еси́ ско́рби мно́ги и злы́? и обра́щься оживотвори́лъ мя́ еси́ и от­ бе́зднъ земли́ воз­ве́лъ мя́ еси́.
  • Умно́жилъ еси́ на мнѣ́ вели́че­ст­вiе твое́, и обра́щься утѣ́шилъ мя́ еси́, и от­ бе́зднъ земли́ па́ки воз­ве́лъ мя́ еси́.
  • И́бо а́зъ исповѣ́мся тебѣ́ въ лю́дехъ, Го́споди, въ сосу́дѣхъ псало́мскихъ и́стину твою́, Бо́же: воспою́ тебѣ́ въ гу́слехъ, святы́й Изра́илевъ.
  • Возра́дуетѣся устнѣ́ мо­и́, егда́ воспою́ тебѣ́, и душа́ моя́, ю́же еси́ изба́вилъ:
  • еще́ же и язы́къ мо́й ве́сь де́нь по­учи́т­ся пра́вдѣ тво­е́й, егда́ постыдя́т­ся и посра́мят­ся и́щущiй зла́я мнѣ́.
  • О соломо́нѣ, псало́мъ Дави́ду.
  • Бо́же, су́дъ тво́й царе́ви да́ждь, и пра́вду твою́ сы́ну царе́ву:
  • суди́ти лю́демъ тво­и́мъ въ пра́вдѣ и ни́щымъ тво­и́мъ въ судѣ́.
  • Да воспрiи́мутъ го́ры ми́ръ лю́демъ и хо́лми пра́вду.
  • Су́дитъ ни́щымъ людски́мъ, и спасе́тъ сы́ны убо́гихъ, и смири́тъ клеветника́.
  • И пребу́детъ съ со́лнцемъ, и пре́жде луны́ ро́да родо́въ.
  • Сни́детъ я́ко до́ждь на руно́, и я́ко ка́пля ка́плющая на зе́млю.
  • Возсiя́етъ во дне́хъ его́ пра́вда и мно́же­с­т­во ми́ра, до́ндеже отъ­и́мет­ся луна́.
  • И облада́етъ от­ мо́ря до мо́ря, и от­ рѣ́къ до коне́цъ вселе́н­ныя.
  • Предъ ни́мъ при­­паду́тъ еѳiо́пляне, и врази́ его́ пе́рсть поли́жутъ.
  • Ца́рiе Ѳарсі́йстiи и о́строви да́ры при­­несу́тъ, ца́рiе Ара́встiи и Сава́ да́ры при­­веду́тъ:
  • и покло́нят­ся ему́ вси́ ца́рiе зе́мстiи, вси́ язы́цы порабо́таютъ ему́.
  • Я́ко изба́ви ни́ща от­ си́льна, и убо́га, ему́же не бѣ́ помо́щника.
  • Пощади́тъ ни́ща и убо́га, и ду́шы убо́гихъ спасе́тъ:
  • от­ ли́хвы и от­ непра́вды изба́витъ ду́шы и́хъ, и че́стно и́мя его́ предъ ни́ми.
  • И жи́въ бу́детъ, и да́ст­ся ему́ от­ зла́та Араві́йска: и помо́лят­ся о не́мъ вы́ну, ве́сь де́нь благословя́тъ его́.
  • Бу́детъ утвержде́нiе на земли́ на версѣ́хъ го́ръ: превоз­несе́т­ся па́че Лива́на пло́дъ его́, и процвѣту́тъ от­ гра́да я́ко трава́ земна́я.
  • Бу́детъ и́мя его́ благослове́но во вѣ́ки, пре́жде со́лнца пребыва́етъ и́мя его́: и благословя́т­ся въ не́мъ вся́ колѣ́на земна́я, вси́ язы́цы ублажа́тъ его́.
  • Благослове́нъ Госпо́дь Бо́гъ Изра́илевъ, творя́й чудеса́ еди́нъ,
  • и благослове́но и́мя сла́вы его́ во вѣ́къ и въ вѣ́къ вѣ́ка: и испо́лнит­ся сла́вы его́ вся́ земля́: бу́ди, бу́ди.
  • Оконча́шася пѣ́сни Дави́да, сы́на Иессе́ова. Псало́мъ Аса́фу.
  • Ко́ль бла́гъ Бо́гъ Изра́илевъ пра́вымъ се́рдцемъ.
  • Мо­и́ же вма́лѣ не подвижа́стѣся но́зѣ: вма́лѣ не пролiя́шася стопы́ моя́:
  • я́ко воз­ревнова́хъ на беззако́н­ныя, ми́ръ грѣ́шниковъ зря́:
  • я́ко нѣ́сть восклоне́нiя въ сме́рти и́хъ и утвержде́нiя въ ра́нѣ и́хъ:
  • въ трудѣ́хъ человѣ́ческихъ не су́ть, и съ человѣ́ки не прiи́мутъ ра́нъ.
  • Сего́ ра́ди удержа́ я́ горды́ня и́хъ до конца́: одѣ́яшася непра́вдою и нече́стiемъ сво­и́мъ.
  • Изы́детъ я́ко изъ ту́ка непра́вда и́хъ: преидо́ша въ любо­́вь се́рдца.
  • Помы́слиша и глаго́лаша въ лука́в­ст­вѣ, непра́вду въ высоту́ глаго́лаша:
  • положи́ша на небеси́ уста́ своя́, и язы́къ и́хъ пре́йде по земли́.
  • Сего́ ра́ди обратя́т­ся лю́дiе мо­и́ сѣ́мо, и дні́е испо́лнени обря́щут­ся въ ни́хъ.
  • И рѣ́ша: ка́ко увѣ́дѣ Бо́гъ? и а́ще е́сть ра́зумъ въ вы́шнѣмъ?
  • Се́, сі́и грѣ́шницы и гобзу́ющiи въ вѣ́къ удержа́ша бога́т­ст­во.
  • И рѣ́хъ: еда́ {у́бо} всу́е оправди́хъ се́рдце мое́ и умы́хъ въ непови́н­ныхъ ру́цѣ мо­и́,
  • и бы́хъ я́звенъ ве́сь де́нь, и обличе́нiе мое́ на у́тренихъ?
  • А́ще глаго́лахъ, повѣ́мъ та́ко: се́, ро́ду сыно́въ тво­и́хъ, ему́же обѣща́хся {се́, ро́ду сыно́въ тво­и́хъ преступи́хъ}:
  • и непщева́хъ разумѣ́ти: сiе́ тру́дъ е́сть предо мно́ю,
  • до́ндеже вни́ду во святи́ло Бо́жiе и разумѣ́ю въ послѣ́дняя и́хъ.
  • Оба́че за льще́нiя и́хъ положи́лъ еси́ и́мъ зла́я, низложи́лъ еси́ я́, внегда́ разгордѣ́шася.
  • Ка́ко бы́ша въ запустѣ́нiе? внеза́пу изчезо́ша, погибо́ша за беззако́нiе свое́.
  • Я́ко со́нiе востаю́щаго, Го́споди, во гра́дѣ тво­е́мъ о́бразъ и́хъ уничижи́ши.
  • Я́ко разжже́ся се́рдце мое́, и утро́бы моя́ измѣни́шася:
  • и а́зъ уничиже́нъ, и не разумѣ́хъ, ско́тенъ бы́хъ у тебе́.
  • И а́зъ вы́ну съ тобо́ю: удержа́лъ еси́ ру́ку десну́ю мою́,
  • и совѣ́томъ тво­и́мъ наста́вилъ мя́ еси́, и со сла́вою прiя́лъ мя́ еси́.
  • Что́ бо ми́ е́сть на небеси́? и от­ тебе́ что́ восхотѣ́хъ на земли́?
  • Изчезе́ се́рдце мое́ и пло́ть моя́, Бо́же се́рдца мо­его́, и ча́сть моя́, Бо́же, во вѣ́къ.
  • Я́ко се́, удаля́ющiи себе́ от­ тебе́ поги́бнутъ: потреби́лъ еси́ вся́каго любо­дѣ́ющаго от­ тебе́.
  • Мнѣ́ же при­­лѣпля́тися богови бла́го е́сть, полага́ти на Го́спода упова́нiе мое́, воз­вѣсти́ти ми́ вся́ хвалы́ твоя́, во вратѣ́хъ дще́ре Сiо́ни.
  • Ра́зума Аса́фу.
  • Вску́ю, Бо́же, от­ри́нулъ еси́ до конца́? разгнѣ́вася я́рость твоя́ на о́вцы па́жити тво­ея́?
  • Помяни́ со́нмъ тво́й, его́же стяжа́лъ еси́ испе́рва, изба́вилъ еси́ жезло́мъ достоя́нiя тво­его́, гора́ Сiо́нъ сiя́ {же́злъ достоя́нiя тво­его́, го́ру Сiо́нъ сiю́}, въ не́йже всели́л­ся еси́.
  • Воздви́гни ру́цѣ тво­и́ на горды́ни и́хъ въ коне́цъ, ели́ка лука́внова вра́гъ во святѣ́мъ тво­е́мъ.
  • И восхвали́шася ненави́дящiи тя́ посредѣ́ пра́здника тво­его́: положи́ша зна́менiя своя́ зна́менiя, и не позна́ша,
  • я́ко во исхо́дѣ превы́ше: я́ко въ дубра́вѣ дре́вянѣ сѣки́рами разсѣко́ша
  • две́ри его́ вку́пѣ, сѣ́чивомъ и оско́рдомъ разруши́ша и́.
  • Возжго́ша огне́мъ святи́ло твое́: на земли́ оскверни́ша жили́ще и́мене тво­его́.
  • Рѣ́ша въ се́рдцы сво­е́мъ ю́жики и́хъ вку́пѣ: прiиди́те, и от­ста́вимъ вся́ пра́здники Бо́жiя от­ земли́.
  • Зна́менiя и́хъ {зна́менiй на́шихъ} не ви́дѣхомъ: нѣ́сть ктому́ проро́ка, и на́съ не позна́етъ ктому́.
  • Доко́лѣ, Бо́же, поно́ситъ вра́гъ? раздражи́тъ проти́вный и́мя твое́ до конца́?
  • Вску́ю от­враща́еши ру́ку твою́ и десни́цу твою́ от­ среды́ нѣ́дра тво­его́ въ коне́цъ?
  • Бо́гъ же, Ца́рь на́шъ, пре́жде вѣ́ка содѣ́ла спасе́нiе посредѣ́ земли́.
  • Ты́ утверди́лъ еси́ си́лою тво­е́ю мо́ре: ты́ сте́рлъ еси́ главы́ змие́въ въ водѣ́:
  • ты́ сокруши́лъ еси́ главу́ змі́еву, да́лъ еси́ того́ бра́шно лю́демъ еѳiо́пскимъ.
  • Ты́ расто́рглъ еси́ исто́чники и пото́ки: ты́ изсуши́лъ еси́ рѣ́ки иѳа́мскiя.
  • Тво́й е́сть де́нь, и твоя́ е́сть но́щь: ты́ соверши́лъ еси́ зарю́ и со́лнце.
  • Ты́ сотвори́лъ еси́ вся́ предѣ́лы земли́: жа́тву и ве́сну ты́ созда́лъ еси́ я́.
  • Помяни́ сiя́: вра́гъ поноси́ Го́сподеви, и лю́дiе безу́мнiи раздражи́ша и́мя твое́.
  • Не преда́ждь звѣре́мъ ду́шу исповѣ́да­ю­щуюся тебѣ́: ду́шъ убо́гихъ тво­и́хъ не забу́ди до конца́.
  • При́зри на завѣ́тъ тво́й: я́ко испо́лнишася помраче́н­нiи земли́ домо́въ беззако́нiй.
  • Да не воз­врати́т­ся смире́н­ный посра́мленъ: ни́щъ и убо́гъ восхвали́та и́мя твое́.
  • Воста́ни, Бо́же, суди́ прю́ твою́: помяни́ поноше́нiе твое́, е́же от­ безу́мнаго ве́сь де́нь.
  • Не забу́ди гла́са моли́твен­никъ тво­и́хъ: горды́ня ненави́дящихъ тя́ взы́де вы́ну {да восхо́дитъ вы́ну къ тебѣ́}.
  • Въ коне́цъ, да не растли́ши, псало́мъ пѣ́сни Аса́фу.
  • Исповѣ́мыся тебѣ́, Бо́же, исповѣ́мыся тебѣ́ и при­­зове́мъ и́мя твое́: повѣ́мъ вся́ чудеса́ твоя́.
  • Егда́ прiиму́ вре́мя, а́зъ правоты́ воз­сужду́.
  • Раста́яся земля́ и вси́ живу́щiи на не́й, а́зъ утверди́хъ столпы́ ея́.
  • Рѣ́хъ беззако́н­ну­ю­щымъ, не беззако́н­нуйте: и согрѣша́ющымъ, не воз­носи́те ро́га.
  • Не воз­двиза́йте на высоту́ ро́га ва́­шего и не глаго́лите на Бо́га непра́вду:
  • я́ко ниже́ от­ исхо́дъ, ниже́ и за́падъ, ниже́ от­ пусты́хъ го́ръ.
  • Я́ко Бо́гъ судiя́ е́сть: сего́ смиря́етъ, и сего́ воз­но́ситъ.
  • Я́ко ча́ша въ руцѣ́ Госпо́дни, вина́ нера­ст­воре́на испо́лнь ра­ст­воре́нiя, и уклони́ от­ сея́ въ сiю́: оба́че дро́ждiе его́ не истощи́ся, испiю́тъ вси́ грѣ́шнiи земли́.
  • А́зъ же воз­ра́дуюся въ вѣ́къ, воспою́ Бо́гу Иа́ковлю:
  • и вся́ ро́ги грѣ́шныхъ сломлю́, и воз­несе́т­ся ро́гъ пра́веднаго.
  • Въ коне́цъ, въ пѣ́снехъ, псало́мъ Аса́фу, пѣ́снь ко Ассирі́анину.
  • Вѣ́домъ во Иуде́и Бо́гъ: во Изра́или ве́лiе и́мя его́.
  • И бы́сть въ ми́рѣ мѣ́сто его́, и жили́ще его́ въ Сiо́нѣ.
  • Та́мо сокруши́ крѣ́пости луко́въ, ору́жiе и ме́чь и бра́нь.
  • Просвѣща́еши ты́ ди́вно от­ го́ръ вѣ́чныхъ.
  • Смято́шася вси́ неразу́мнiи се́рдцемъ: усну́ша сно́мъ сво­и́мъ, и ничто́же обрѣто́ша вси́ му́жiе бога́т­ст­ва въ рука́хъ сво­и́хъ.
  • От запреще́нiя тво­его́, Бо́же Иа́ковль, воз­дрема́ша всѣ́дшiи на ко́ни.
  • Ты́ стра́­шенъ еси́, и кто́ противоста́нетъ тебѣ́? от­то́лѣ гнѣ́въ тво́й.
  • Съ небесе́ слы́шанъ сотвори́лъ еси́ су́дъ: земля́ убоя́ся и умолча́,
  • внегда́ воста́ти на су́дъ Бо́гу, спасти́ вся́ кро́ткiя земли́.
  • Я́ко помышле́нiе человѣ́ческое исповѣ́ст­ся тебѣ́, и оста́нокъ помышле́нiя пра́зднуетъ ти́.
  • Помоли́теся и воз­дади́те Го́сподеви Бо́гу на́­шему: вси́, и́же о́крестъ его́, при­­несу́тъ да́ры
  • стра́шному и от­ъе́млющему ду́хи князе́й, стра́шному па́че царе́й земны́хъ.
  • Въ коне́цъ, о Идиѳу́мѣ, псало́мъ Аса́фу.
  • Гла́сомъ мо­и́мъ ко Го́споду воз­зва́хъ, гла́сомъ мо­и́мъ къ Бо́гу, и вня́тъ ми́.
  • Въ де́нь ско́рби мо­ея́ Бо́га взыска́хъ рука́ма мо­и́ма, но́щiю предъ ни́мъ, и не прельще́нъ бы́хъ: от­ве́ржеся утѣ́шитися душа́ моя́.
  • Помяну́хъ Бо́га и воз­весели́хся, поглумля́хся {размышля́хъ}, и малоду́ш­ст­воваше ду́хъ мо́й.
  • Предвари́стѣ стражбы́ о́чи мо­и́: смято́хся и не глаго́лахъ.
  • Помы́слихъ дни́ пе́рвыя, и лѣ́та вѣ́чная помяну́хъ, и по­уча́хся:
  • но́щiю се́рдцемъ мо­и́мъ глумля́хся, и тужа́­ше {размышля́хъ, и испы́товаше} ду́хъ мо́й:
  • еда́ во вѣ́ки от­ри́нетъ Госпо́дь и не при­­ложи́тъ благоволи́ти па́ки?
  • или́ до конца́ ми́лость свою́ от­сѣче́тъ, сконча́ глаго́лъ от­ ро́да въ ро́дъ?
  • еда́ забу́детъ уще́дрити Бо́гъ? или́ удержи́тъ во гнѣ́вѣ сво­е́мъ щедро́ты своя́?
  • И рѣ́хъ: ны́нѣ нача́хъ, сiя́ измѣ́на десни́цы вы́шняго.
  • Помяну́хъ дѣла́ Госпо́дня: я́ко помяну́ от­ нача́ла чудеса́ твоя́,
  • и по­учу́ся во всѣ́хъ дѣ́лѣхъ тво­и́хъ, и въ начина́нiихъ тво­и́хъ поглумлю́ся {размышля́ти бу́ду}.
  • Бо́же, во святѣ́мъ пу́ть тво́й: кто́ Бо́гъ ве́лiй, я́ко Бо́гъ на́шъ?
  • Ты́ еси́ Бо́гъ творя́й чудеса́: сказа́лъ еси́ въ лю́дехъ си́лу твою́,
  • изба́вилъ еси́ мы́шцею тво­е́ю лю́ди твоя́, сы́ны Иа́ковли и Ио́сифовы.
  • Ви́дѣша тя́ во́ды, Бо́же, ви́дѣша тя́ во́ды и убоя́шася: смято́шася бе́здны.
  • Мно́же­с­т­во шу́ма во́дъ: гла́съ да́ша о́блацы, и́бо стрѣ́лы твоя́ прехо́дятъ.
  • Гла́съ гро́ма тво­его́ въ колеси́, освѣти́ша мо́лнiя твоя́ вселе́н­ную: подви́жеся и тре́петна бы́сть земля́.
  • Въ мо́ри путiе́ тво­и́, и стези́ твоя́ въ вода́хъ мно́гихъ, и слѣды́ тво­и́ не позна́ют­ся.
  • Наста́вилъ еси́ я́ко о́вцы лю́ди твоя́ руко́ю Моисе́овою и Ааро́нею.
  • На Тебя, Господи, уповаю, да не постыжусь вовек.
  • По правде Твоей избавь меня и освободи меня; приклони ухо Твое ко мне и спаси меня.
  • Будь мне твердым прибежищем, куда я всегда мог бы укрываться; Ты заповедал спасти меня, ибо твердыня моя и крепость моя – Ты.
  • Боже мой! избавь меня из руки нечестивого, из руки беззаконника и притеснителя,
  • ибо Ты – надежда моя, Господи Боже, упование мое от юности моей.
  • На Тебе утверждался я от утробы; Ты извел меня из чрева матери моей; Тебе хвала моя не престанет.
  • Для многих я был как бы дивом, но Ты твердая моя надежда.
  • Да наполнятся уста мои хвалою, [чтобы мне воспевать славу Твою,] всякий день великолепие Твое.
  • Не отвергни меня во время старости; когда будет оскудевать сила моя, не оставь меня,
  • ибо враги мои говорят против меня, и подстерегающие душу мою советуются между собою,
  • говоря: «Бог оставил его; преследуйте и схватите его, ибо нет избавляющего».
  • Боже! не удаляйся от меня; Боже мой! поспеши на помощь мне.
  • Да постыдятся и исчезнут враждующие против души моей, да покроются стыдом и бесчестием ищущие мне зла!
  • А я всегда буду уповать [на Тебя] и умножать всякую хвалу Тебе.
  • Уста мои будут возвещать правду Твою, всякий день благодеяния Твои; ибо я не знаю им числа.
  • Войду в размышление о силах Господа Бога; воспомяну правду Твою – единственно Твою.
  • Боже! Ты наставлял меня от юности моей, и доныне я возвещаю чудеса Твои.
  • И до старости, и до седины не оставь меня, Боже, доколе не возвещу силы Твоей роду сему и всем грядущим могущества Твоего.
  • Правда Твоя, Боже, до превыспренних; великие дела соделал Ты; Боже, кто подобен Тебе?
  • Ты посылал на меня многие и лютые беды, но и опять оживлял меня и из бездн земли опять выводил меня.
  • Ты возвышал меня и утешал меня, [и из бездн земли выводил меня].
  • И я буду славить Тебя на псалтири, Твою истину, Боже мой; буду воспевать Тебя на гуслях, Святый Израилев!
  • Радуются уста мои, когда я пою Тебе, и душа моя, которую Ты избавил;
  • и язык мой всякий день будет возвещать правду Твою, ибо постыжены и посрамлены ищущие мне зла.
  • Боже! даруй царю Твой суд и сыну царя Твою правду,
  • да судит праведно людей Твоих и нищих Твоих на суде;
  • да принесут горы мир людям и холмы правду;
  • да судит нищих народа, да спасет сынов убогого и смирит притеснителя, –
  • и будут бояться Тебя, доколе пребудут солнце и луна, в роды родов.
  • Он сойдет, как дождь на скошенный луг, как капли, орошающие землю;
  • во дни его процветет праведник, и будет обилие мира, доколе не престанет луна;
  • он будет обладать от моря до моря и от реки* до концов земли; //*Евфрат.
  • падут пред ним жители пустынь, и враги его будут лизать прах;
  • цари Фарсиса и островов поднесут ему дань; цари Аравии и Савы принесут дары;
  • и поклонятся ему все цари; все народы будут служить ему;
  • ибо он избавит нищего, вопиющего и угнетенного, у которого нет помощника.
  • Будет милосерд к нищему и убогому, и души убогих спасет;
  • от коварства и насилия избавит души их, и драгоценна будет кровь их пред очами его;
  • и будет жить, и будут давать ему от золота Аравии, и будут молиться о нем непрестанно, всякий день благословлять его;
  • будет обилие хлеба на земле, наверху гор; плоды его будут волноваться, как лес на Ливане, и в городах размножатся люди, как трава на земле;
  • будет имя его [благословенно] вовек; доколе пребывает солнце, будет передаваться имя его*; и благословятся в нем [все племена земные], все народы ублажат его.
  • Благословен Господь Бог, Бог Израилев, един творящий чудеса,
  • и благословенно имя славы Его вовек, и наполнится славою Его вся земля. Аминь и аминь.
  • Кончились молитвы Давида, сына Иесеева.
  • Как благ Бог к Израилю, к чистым сердцем!
  • А я – едва не пошатнулись ноги мои, едва не поскользнулись стопы мои, –
  • я позавидовал безумным, видя благоденствие нечестивых,
  • ибо им нет страданий до смерти их, и крепки силы их;
  • на работе человеческой нет их, и с прочими людьми не подвергаются ударам.
  • Оттого гордость, как ожерелье, обложила их, и дерзость, как наряд, одевает их;
  • выкатились от жира глаза их, бродят помыслы в сердце;
  • над всем издеваются, злобно разглашают клевету, говорят свысока;
  • поднимают к небесам уста свои, и язык их расхаживает по земле.
  • Потому туда же обращается народ Его, и пьют воду полною чашею,
  • и говорят: «как узнает Бог? и есть ли ведение у Вышнего?»
  • И вот, эти нечестивые благоденствуют в веке сем, умножают богатство.
  • [И я сказал:] так не напрасно ли я очищал сердце мое и омывал в невинности руки мои,
  • и подвергал себя ранам всякий день и обличениям всякое утро?
  • Но если бы я сказал: «буду рассуждать так», – то я виновен был бы пред родом сынов Твоих.
  • И думал я, как бы уразуметь это, но это трудно было в глазах моих,
  • доколе не вошел я во святилище Божие и не уразумел конца их.
  • Так! на скользких путях поставил Ты их и низвергаешь их в пропасти.
  • Как нечаянно пришли они в разорение, исчезли, погибли от ужасов!
  • Как сновидение по пробуждении, так Ты, Господи, пробудив их, уничтожишь мечты их.
  • Когда кипело сердце мое, и терзалась внутренность моя,
  • тогда я был невежда и не разумел; как скот был я пред Тобою.
  • Но я всегда с Тобою: Ты держишь меня за правую руку;
  • Ты руководишь меня советом Твоим и потом примешь меня в славу.
  • Кто мне на небе? и с Тобою ничего не хочу на земле.
  • Изнемогает плоть моя и сердце мое: Бог твердыня сердца моего и часть моя вовек.
  • Ибо вот, удаляющие себя от Тебя гибнут; Ты истребляешь всякого отступающего от Тебя.
  • А мне благо приближаться к Богу! На Господа Бога я возложил упование мое, чтобы возвещать все дела Твои [во вратах дщери Сионовой].
  • Для чего, Боже, отринул нас навсегда? возгорелся гнев Твой на овец пажити Твоей?
  • Вспомни сонм Твой, который Ты стяжал издревле, искупил в жезл достояния Твоего, – эту гору Сион, на которой Ты веселился.
  • Подвигни стопы Твои к вековым развалинам: все разрушил враг во святилище.
  • Рыкают враги Твои среди собраний Твоих; поставили знаки свои вместо знамений наших;
  • показывали себя подобными поднимающему вверх секиру на сплетшиеся ветви дерева;
  • и ныне все резьбы в нем в один раз разрушили секирами и бердышами;
  • предали огню святилище Твое; совсем осквернили жилище имени Твоего;
  • сказали в сердце своем: «разорим их совсем», – и сожгли все места собраний Божиих на земле.
  • Знамений наших мы не видим, нет уже пророка, и нет с нами, кто знал бы, доколе это будет.
  • Доколе, Боже, будет поносить враг? вечно ли будет хулить противник имя Твое?
  • Для чего отклоняешь руку Твою и десницу Твою? Из среды недра Твоего порази их.
  • Боже, Царь мой от века, устрояющий спасение посреди земли!
  • Ты расторг силою Твоею море, Ты сокрушил головы змиев в воде;
  • Ты сокрушил голову левиафана, отдал его в пищу людям пустыни, [Ефиопским];
  • Ты иссек источник и поток, Ты иссушил сильные реки.
  • Твой день и Твоя ночь: Ты уготовал светила и солнце;
  • Ты установил все пределы земли, лето и зиму Ты учредил.
  • Вспомни же: враг поносит Господа, и люди безумные хулят имя Твое.
  • Не предай зверям душу горлицы Твоей; собрания убогих Твоих не забудь навсегда.
  • Призри на завет Твой; ибо наполнились все мрачные места земли жилищами насилия.
  • Да не возвратится угнетенный посрамленным; нищий и убогий да восхвалят имя Твое.
  • Восстань, Боже, защити дело Твое, вспомни вседневное поношение Твое от безумного;
  • не забудь крика врагов Твоих; шум восстающих против Тебя непрестанно поднимается.
  • Начальнику хора. Не погуби. Псалом Асафа. Песнь.
  • Славим Тебя, Боже, славим, ибо близко имя Твое; возвещают чудеса Твои.
  • «Когда изберу время, Я произведу суд по правде.
  • Колеблется земля и все живущие на ней: Я утвержу столпы ее».
  • Говорю безумствующим: «не безумствуйте», и нечестивым: «не поднимайте ро́га,
  • не поднимайте высоко ро́га вашего, [не] говорите [на Бога] жестоковыйно»,
  • ибо не от востока и не от запада и не от пустыни возвышение,
  • но Бог есть судия: одного унижает, а другого возносит;
  • ибо чаша в руке Господа, вино кипит в ней, полное смешения, и Он наливает из нее. Даже дрожжи ее будут выжимать и пить все нечестивые земли.
  • А я буду возвещать вечно, буду воспевать Бога Иаковлева,
  • все роги нечестивых сломлю, и вознесутся роги праведника.
  • Начальнику хора. На струнных орудиях. Псалом Асафа. Песнь.
  • Ведом в Иудее Бог; у Израиля велико имя Его.
  • И было в Салиме жилище Его и пребывание Его на Сионе.
  • Там сокрушил Он стрелы лука, щит и меч и брань.
  • Ты славен, могущественнее гор хищнических.
  • Крепкие сердцем стали добычею, уснули сном своим, и не нашли все мужи силы рук своих.
  • От прещения Твоего, Боже Иакова, вздремали и колесница и конь.
  • Ты страшен, и кто устоит пред лицем Твоим во время гнева Твоего?
  • С небес Ты возвестил суд; земля убоялась и утихла,
  • когда восстал Бог на суд, чтобы спасти всех угнетенных земли.
  • И гнев человеческий обратится во славу Тебе: остаток гнева Ты укротишь.
  • Делайте и воздавайте обеты Господу, Богу вашему; все, которые вокруг Него, да принесут дары Страшному:
  • Он укрощает дух князей, Он страшен для царей земных.
  • Начальнику хора Идифумова. Псалом Асафа.
  • Глас мой к Богу, и я буду взывать; глас мой к Богу, и Он услышит меня.
  • В день скорби моей ищу Господа; рука моя простерта ночью и не опускается; душа моя отказывается от утешения.
  • Вспоминаю о Боге и трепещу; помышляю, и изнемогает дух мой.
  • Ты не даешь мне сомкнуть очей моих; я потрясен и не могу говорить.
  • Размышляю о днях древних, о летах веков минувших;
  • припоминаю песни мои в ночи, беседую с сердцем моим, и дух мой испытывает:
  • неужели навсегда отринул Господь, и не будет более благоволить?
  • неужели навсегда престала милость Его, и пресеклось слово Его в род и род?
  • неужели Бог забыл миловать? Неужели во гневе затворил щедроты Свои?
  • И сказал я: «вот мое горе – изменение десницы Всевышнего».
  • Буду вспоминать о делах Господа; буду вспоминать о чудесах Твоих древних;
  • буду вникать во все дела Твои, размышлять о великих Твоих деяниях.
  • Боже! свят путь Твой. Кто Бог так великий, как Бог [наш]!
  • Ты – Бог, творящий чудеса; Ты явил могущество Свое среди народов;
  • Ты избавил мышцею народ Твой, сынов Иакова и Иосифа.
  • Видели Тебя, Боже, воды, видели Тебя воды и убоялись, и вострепетали бездны.
  • Облака изливали воды, тучи издавали гром, и стрелы Твои летали.
  • Глас грома Твоего в круге небесном; молнии освещали вселенную; земля содрогалась и тряслась.
  • Путь Твой в море, и стезя Твоя в водах великих, и следы Твои неведомы.
  • Как стадо, вел Ты народ Твой рукою Моисея и Аарона.
  • Magistro chori. David. Ad commemorandum.
  • Deus, in adiutorium meum intende; Domine, ad adiuvandum me festina.
  • Confundantur et revereantur, qui quaerunt animam meam. Avertantur retrorsum et erubescant, qui volunt mihi mala.
  • Convertantur propter confusionem suam, qui dicunt mihi: «Euge, euge».
  • Exsultent et laetentur in te omnes, qui quaerunt te; et dicant semper: «Magnificetur Deus», qui diligunt salutare tuum.
  • Ego vero egenus et pauper sum; Deus, ad me festina. Adiutor meus et liberator meus es tu; Domine, ne moreris.
  • In te, Domine, speravi, non confundar in aeternum.
  • In iustitia tua libera me et eripe me; inclina ad me aurem tuam et salva me.
  • Esto mihi in rupem praesidii et in domum munitam, ut salvum me facias, quoniam fortitudo mea et refugium meum es tu.
  • Deus meus, eripe me de manu peccatoris et de manu contra legem agentis et iniqui.
  • Quoniam tu es exspectatio mea, Domine; Domine, spes mea a iuventute mea.
  • Super te innixus sum ex utero, de ventre matris meae tu es susceptor meus; in te laus mea semper.
  • Tamquam prodigium factus sum multis, et tu adiutor fortis. -
  • Repleatur os meum laude tua, tota die magnitudine tua.
  • Ne proicias me in tempore senectutis; cum defecerit virtus mea, ne derelinquas me.
  • Quia dixerunt inimici mei mihi, et, qui observabant animam meam, consilium fecerunt in unum
  • dicentes: «Deus dereliquit eum! Persequimini et comprehendite eum, quia non est qui eripiat».
  • Deus, ne elongeris a me; Deus meus, in auxilium meum festina.
  • Confundantur et deficiant adversantes animae meae; operiantur confusione et pudore, qui quaerunt mala mihi.
  • Ego autem semper sperabo et adiciam super omnem laudem tuam.
  • Os meum annuntiabit iustitiam tuam, tota die salutare tuum: quae dinumerare nescivi.
  • Veniam ad potentias Domini; Domine, memorabor iustitiae tuae solius.
  • Deus, docuisti me a iuventute mea; et usque nunc annuntiabo mirabilia tua.
  • Et usque in senectam et senium, Deus, ne derelinquas me, donec annuntiem brachium tuum generationi omni, quae ventura est. Potentia tua
  • et iustitia tua, Deus, usque in altissima, qui fecisti magnalia: Deus, quis similis tibi?
  • Quantas ostendisti mihi tribulationes multas et malas; iterum vivificasti me et de abyssis terrae iterum reduxisti me.
  • Multiplicabis magnitudinem meam et conversus consolaberis me.
  • Nam et ego confitebor tibi in psalterio veritatem tuam, Deus meus; psallam tibi in cithara, Sanctus Israel.
  • Exsultabunt labia mea, cum cantavero tibi, et anima mea, quam redemisti;
  • sed et lingua mea tota die meditabitur iustitiam tuam, cum confusi et reveriti fuerint, qui quaerunt mala mihi.
  • Salomonis. Deus, iudicium tuum regi da et iustitiam tuam filio regis;
  • iudicet populum tuum in iustitia et pauperes tuos in iudicio.
  • Afferant montes pacem populo, et colles iustitiam.
  • Iudicabit pauperes populi et salvos faciet filios inopis et humiliabit calumniatorem.
  • Et permanebit cum sole et ante lunam in generatione et generationem.
  • Descendet sicut pluvia in gramen, et sicut imber irrigans terram.
  • Florebit in diebus eius iustitia et abundantia pacis, donec auferatur luna.
  • Et dominabitur a mari usque ad mare et a flumine usque ad terminos orbis terrarum.
  • Coram illo procident incolae deserti, et inimici eius terram lingent.
  • Reges Tharsis et insulae munera offerent, reges Arabum et Saba dona adducent.
  • Et adorabunt eum omnes reges, omnes gentes servient ei.
  • Quia liberabit inopem clamantem et pauperem, cui non erat adiutor.
  • Parcet pauperi et inopi et animas pauperum salvas faciet.
  • Ex oppressione et violentia redimet animas eorum, et pretiosus erit sanguis eorum coram illo. -
  • Et vivet, et dabitur ei de auro Arabiae, et orabunt pro ipso semper; tota die benedicent ei.
  • Et erit ubertas frumenti in terra, in summis montium fluctuabit, sicut Libanus fructus eius; et florebunt de civitate sicut fenum terrae.
  • Sit nomen eius benedictum in saecula, ante solem permanebit nomen eius. Et benedicentur in ipso omnes tribus terrae, omnes gentes magnificabunt eum.
  • Benedictus Dominus Deus, Deus Israel, qui facit mirabilia solus.
  • Et benedictum nomen maiestatis eius in aeternum; et replebitur maiestate eius omnis terra. Fiat, fiat.
  • PSALMUS. Asaph. Quam bonus rectis est Deus, Deus his, qui mundo sunt corde!
  • Mei autem paene moti sunt pedes, paene effusi sunt gressus mei,
  • quia zelavi super gloriantes, pacem peccatorum videns.
  • Quia non sunt eis impedimenta, sanus et pinguis est venter eorum.
  • In labore mortalium non sunt et cum hominibus non flagellantur.
  • Ideo quasi torques est eis superbia, et tamquam indumentum operuit eos violentia.
  • Prodit quasi ex adipe iniquitas eorum, erumpunt cogitationes cordis.
  • Subsannaverunt et locuti sunt nequitiam, iniquitatem ab excelso locuti sunt.
  • Posuerunt in caelo os suum, et lingua eorum transivit in terra.
  • Ideo in alto sedent, et aquae plenae non pervenient ad eos.
  • Et dixerunt: «Quomodo scit Deus, et si est scientia in Excelso?».
  • Ecce ipsi peccatores et abundantes in saeculo multiplicaverunt divitias.
  • Et dixi: «Ergo sine causa mundavi cor meum et lavi in innocentia manus meas;
  • et fui flagellatus tota die, et castigatio mea in matutinis».
  • Si dixissem: «Loquar ut illi», ecce generationem filiorum tuorum prodidissem.
  • Et cogitabam, ut cognoscerem hoc; labor erat in oculis meis,
  • donec intravi in sanctuarium Dei et intellexi novissima eorum.
  • Verumtamen in lubrico posuisti eos, deiecisti eos in ruinas.
  • Quomodo facti sunt in desolationem! Subito defecerunt, perierunt prae horrore.
  • Velut somnium evigilantis, Domine, surgens imaginem ipsorum contemnes.
  • Quia exacerbatum est cor meum, et renes mei compuncti sunt;
  • et ego insipiens factus sum et nescivi: ut iumentum factus sum apud te.
  • Ego autem semper tecum; tenuisti manum dexteram meam.
  • In consilio tuo deduces me et postea cum gloria suscipies me.
  • Quis enim mihi est in caelo? Et tecum nihil volui super terram.
  • Defecit caro mea et cor meum; Deus cordis mei, et pars mea Deus in aeternum.
  • Quia ecce, qui elongant se a te, peribunt; perdidisti omnes, qui fornicantur abs te.
  • Mihi autem adhaerere Deo bonum est, ponere in Domino Deo spem meam, ut annuntiem omnes operationes tuas in portis filiae Sion.
  • Maskil. Asaph. Ut quid, Deus, reppulisti in finem, iratus est furor tuus super oves pascuae tuae?
  • Memor esto congregationis tuae, quam possedisti ab initio. Redemisti virgam hereditatis tuae: mons Sion, in quo habitasti.
  • Leva gressus tuos in ruinas sempiternas: omnia vastavit inimicus in sancto.
  • Rugierunt, qui oderunt te, in medio congregationis tuae; posuerunt signa sua in signa.
  • Visi sunt quasi in altum securim vibrantes in silva condensa.
  • Exciderunt ianuas eius in idipsum; in securi et ascia deiecerunt.
  • Incenderunt igni sanctuarium tuum, in terram polluerunt tabernaculum nominis tui;
  • dixerunt in corde suo: «Opprimamus eos simul». Combusserunt omnes congregationes Dei in terra.
  • Signa nostra non vidimus; iam non est propheta, et apud nos non est qui cognoscat amplius.
  • Usquequo, Deus, improperabit inimicus, spernet adversarius nomen tuum in finem?
  • Ut quid avertis manum tuam et tenes dexteram tuam in medio sinu tuo?
  • Deus autem rex noster ante saecula, operatus est salutes in medio terrae.
  • Tu conscidisti in virtute tua mare, contribulasti capita draconum in aquis.
  • Tu confregisti capita Leviathan, dedisti eum escam monstris maris.
  • Tu dirupisti fontes et torrentes; tu siccasti fluvios perennes.
  • Tuus est dies, et tua est nox, tu fabricatus es luminaria et solem.
  • Tu statuisti omnes terminos terrae, aestatem et hiemem, tu plasmasti ea.
  • Memor esto huius: inimicus improperavit Domino, et populus insipiens sprevit nomen tuum.
  • Ne tradas bestiis animas confitentes tibi et animas pauperum tuorum ne obliviscaris in finem.
  • Respice in testamentum, quia repleta sunt latibula terrae tentoriis violentiae.
  • Ne revertatur humilis factus confusus; pauper et inops laudabunt nomen tuum.
  • Exsurge, Deus, iudica causam tuam; memor esto improperiorum tuorum, quae ab insipiente fiunt tota die.
  • Ne obliviscaris voces inimicorum tuorum; tumultus adversariorum tuorum ascendit semper.
  • Magistro chori. Secundum» Ne destruxeris». PSALMUS. Asaph. Canticum.
  • Confitebimur tibi, Deus; confitebimur et invocabimus nomen tuum: narrabimus mirabilia tua.
  • Cum statuero tempus, ego iustitias iudicabo.
  • Si liquefacta est terra et omnes, qui habitant in ea, ego confirmavi columnas eius.
  • Dixi gloriantibus: «Nolite gloriari!» et delinquentibus: "Nolite exaltare cornu!
  • Nolite exaltare in altum cornu vestrum; nolite loqui adversus Deum proterva».
  • Quia neque ab oriente neque ab occidente neque a desertis exaltatio.
  • Quoniam Deus iudex est: hunc humiliat et hunc exaltat.
  • Quia calix in manu Domini vini meri plenus mixto. Et inclinavit ex hoc in hoc; verumtamen usque ad faeces epotabunt, bibent omnes peccatores terrae.
  • Ego autem annuntiabo in saeculum, cantabo Deo Iacob.
  • Et omnia cornua peccatorum confringam, et exaltabuntur cornua iusti.
  • Magistro chori. Fidibus. PSALMUS. Asaph. Canticum.
  • Notus in Iudaea Deus, in Israel magnum nomen eius.
  • Et est in Salem tabernaculum eius, et habitatio eius in Sion.
  • Ibi confregit coruscationes arcus, scutum, gladium et bellum.
  • Illuminans tu, Mirabilis, a montibus direptionis.
  • Spoliati sunt potentes corde, dormierunt somnum suum, et non invenerunt omnes viri fortes manus suas.
  • Ab increpatione tua, Deus Iacob, dormitaverunt auriga et equus.
  • Tu terribilis es, et quis resistet tibi? Ex tunc ira tua.
  • De caelo auditum fecisti iudicium; terra tremuit et quievit,
  • cum exsurgeret in iudicium Deus, ut salvos faceret omnes mansuetos terrae.
  • Quoniam furor hominis confitebitur tibi, et reliquiae furoris diem festum agent tibi.
  • Vovete et reddite Domino Deo vestro; omnes in circuitu eius afferant munera Terribili,
  • ei, qui aufert spiritum principum, terribili apud reges terrae.
  • შენ გესავ, უფალო, ნურც შევრცხვენილვარ ნურასოდეს.
  • შენი სიმართლით მიხსენი და გადამარჩინე, ყური მომაპყარ და მიშველე.
  • იყავი ჩემთვის კლდოვანი თავშესაფარი, რომ მოვდიოდე შენთან მარადჟამს; გაეცი ბრძანება ჩემს საშველად, რადგან ჩემი ბურჯი და ჩემი სიმაგრე ხარ.
  • ღმერთო ჩემო, მიხსენი ბოროტის ხელისაგან, უკანონობის მოქმედისა და მმარცველის ხელისაგან.
  • რადგან შენა ხარ ჩემი იმედი, უფალო, ღმერთო ჩემო, ჩემი სასო ყრმობიდანვე.
  • შენზე ვიყავი დაყრდნობილი მუცლიდანვე, შენ გამომიყვანე დედის წელიდან; შენ გეკუთვნის ჩემი ხოტბა მუდამ.
  • საოცრებასავით ვიყავი მრავალთათვის; და შენ ხარ ჩემი ძალოვანი თავშესაფარი.
  • ივსება ჩემი პირი შენი ქებით და შენმიერი ბრწყინვალებით ყოველდღიურად.
  • ნუ უკუმაგდებ სიბერის ჟამს, უძლურების დროს ნუ მიმატოვებ.
  • რადგან მოილაპარაკეს ჩემმა მტრებმა ჩემზე და ერთად მოითათბირეს ჩემი სულის წინააღმდეგ ჩასაფრებულებმა.
  • და ამბობენ: ღმერთმა მიატოვა იგი; დაედევნეთ და შეიპყარით, რაკი არა ჰყავს მხსნელი.
  • ღმერთო, ნუ დამშორდები; ღმერთო ჩემო, ჩემს შესაწევნად გამოეშურე.
  • დაე, შერცხვნენ და მოისპონ ჩემი სულის მტრები; სირცხვილმა და გაწბილებამ დაბუროს ჩემთვის სიავის მაძიებლები.
  • ხოლო მე ვესავდე და ვამრავლებდე ყოველნაირად შენს ქებას;
  • ბაგენი ჩემი ილაპარაკებენ შენს სიმართლეზე, ყოველდღეა შველა შენმიერი, რადგან არ ვიცი მათი რიცხვი.
  • შევალ უფალი ღმერთის ძლიერებით, გავიხსენებ შენს სიმართლეს, მხოლოდ შენსას.
  • ღმერთო, შენ მასწავლიდი ყრმობიდანვე და დღესაც ვუბნობ შენს საოცრებაზე.
  • ასევე მოხუცებულობამდე და ღრმა სიბერემდე, ნუ მიმატოვებ, ღმერთო, ვიდრე გავაცნობდე შენს ძალას ამ თაობას და ყველა მომავალს - შენს სიძლიერეს.
  • ხოლო შენი სიმართლე, ღმერთო, ზეცამდეა, რომ ჰქმენ საქმენი დიდნი; ღმერთო, ვინ არის შენი ბადალი?
  • შენ მაჩვენე მრავალი და მძიმე გაჭირვება; კვლავ გამაცოცხლე და დედამიწის უფსკრულიდან ამომიყვანე კვლავ.
  • შენ გაამრავლე დიდება ჩემი და მობრუნდი ჩემს სანუგეშებლად.
  • მეც მადლობას გადაგიხდი ებნის საკრავით, ვადიდებ შენს ჭეშმარიტებას, ღმერთო; გიგალობებ ქნარით, წმიდაო ისრაელისა.
  • იხარებენ ჩემი ბაგენი, როს გიგალობებ შენ, და ჩემი სულიც, შენ რომ დაიხსენი.
  • ჩემი ენაც ყოველდღე წარმოსთქვამს შენს სიმართლეს, რადგან შერცხვნენ და დამცირდნენ ჩემი ავის მაძიებელნი.
  • სოლომონის შესახებ. ღმერთო! შენი სამართალი მიეცი მეფეს და შენი სიმართლე - მეფის ძეს.
  • გაასამართლოს შენი ერი სიმართლით და შენი ღატაკნი - სამართლიანად.
  • მოუტანონ მთებმა მშვიდობა ერს და ბორცვებმა - სიმართლე.
  • გაასამართლოს ერის ღატაკნი, იხსნას შვილი ღარიბისა და დაჩაგროს მჩაგვრელი.
  • შენი შიში ექნებათ, ვიდრე მზე და მთვარეა, თაობიდან თაობამდე.
  • იგი ჩამოვა, როგორც წვიმა მოთიბულ მდელოზე. როგორც წვეთები, მიწას რომ რწყავენ.
  • მის დღეებში გაიფურჩქნება წმიდანი და გამრავლდება მშვიდობა, ვიდრე მთვარე არსებობს.
  • და იბატონებს ზღვიდან ზღვამდე და მდინარიდან დედამიწის კიდემდე.
  • მის წინაშე ქედს მოიდრეკენ უდაბნოს მცხოვრებნი და მისი მტრები მტვერს ალოკავენ.
  • თარშიშისა და კუნძულთა მეფენი ხარკს მოუტანენ მას; არაბეთისა და შებას მეფენი ძღვენს მოართმევენ.
  • და ყველა მეფე თაყვანსა სცემს მას, ყველა ხალხი დაემორჩილება.
  • რადგანაც იხსნის ღარიბს, მღაღადებელს და ღატაკს, ვისაც არა ჰყავს შემწე.
  • შეიწყნარებს დავრდომილსა და ღარიბს, და ღარიბთა სულებს დაიხსნის.
  • ვერაგობისა და ძალადობისგან დაიხსნის მათ სულებს, ძვირფასია მათი სისხლი მის თვალში.
  • იცოცხლებს და მისცემენ მას არაბეთის ოქროს და ილოცავენ მისთვის მუდამ, ყოველდღე აკურთხებენ მას.
  • იქნება სიუხვე პურისა დედამიწაზე, მთათა მწვერვალზე. მისი ნაყოფი იბიბინებს, ვითარცა ტყე ლიბანისა; აბიბინდებიან ქალაქებში, როგორც ბალახი დედამიწაზე.
  • მისი სახელი იქნება უკუნისამდე, ვიდრე მზე არსებობს, იბრწყინებს მისი სახელი, და იკურთხებიან მის მიერ, ყოველი ხალხი შენატრებს მას.
  • კურთხეულ არს უფალი ღმერთი, ღმერთი ისრაელისა, მარტოდ მოქმედი სასწაულისა.
  • და კურთხეულ არს სახელი მისი დიდებისა უკუნისამდე, და აივსება მისი დიდებით მთელი ქვეყნიერება. ამინ, ამინ!
  • დამთავრდა ლოცვანი დავითისა, იესეს ძისა.
  • ფსალმუნი ასაფისა. რა კეთილია ღმერთი ისრაელის მიმართ, გულწრფელთა მიმართ.
  • მე კი - კინაღამ გადაუხვიეს ჩემმა ფეხებმა, კინაღამ მომიცურდა ნაბიჯები.
  • რადგან შემშურდა სულელებისა, რაკი ვხედავდი ბოროტების კეთილდღეობას.
  • რადგან არა აქვთ შეჭირვება სიკვდილამდე და ჯანმრთელები არიან.
  • ადამიანის სიძნელეებს არ განიცდიან და სხვა ადამიანებთან არ ტვირთმძიმობენ.
  • ამიტომ მძივივით გარს შემოერტყა მათ ამპარტავნობა და ძალადობა სამოსელივით ჩაიცვეს.
  • სიმსუქნისაგან თვალები გადმოკარკლეს, გულები აევსოთ სიბრიყვით.
  • ყველას დასცინიან და ბოროტად ლაპარაკობენ ძალადობაზე, ქედმაღლურად ლაპარაკობენ.
  • მათი პირი ცას მისწვდა და მათი ენა დედამიწაზე დაიარება.
  • ამიტომ ბრუნდება მისი ერი აქ და სვამენ წყალს სავსე თასიდან.
  • და ამბობენ: როგორ შეიტყობს ღმერთი? და განა აქვს გაგება უზენაესს?
  • აჰა, ეს ბოროტნი, უზრუნველნი ამა სოფლისა, იხვეჭენ დოვლათს.
  • ამაოდ გავისუფთავე გული და დავიბანე ხელები.
  • და ვიყავი ნაგვემი ყოველდღე და ვიტანჯებოდი დილდილაობით.
  • რომ მეთქვა: ვიმსჯელებ ასე, მაშინ შენი შვილების თაობას ვუღალატებდი.
  • და ვიფიქრე, რომ შემეგნო ეს - მაგრამ ძნელი იყო ჩემს თვალში.
  • ვიდრე მოვიდოდი ღვთის ტაძარში და გავიგებდი მათ ბოლოს.
  • მაგრამ მოლიპულ გზაზე დააყენე ისინი და უფსკრულში გადაჩეხე.
  • როგორ მეყსეულად განადგურდნენ, დაიღუპნენ, გაქრნენ შიშის ზარისაგან!
  • როგორც სიზმარი ქარწყლდება გამოღვიძების შემდეგ, უფალო, ისე დაამცირებ მათ სახეებს, როცა გამოაფხიზლებ.
  • როცა გული დამიძმარდა და შიგნეულობა დამეფლითა,
  • უმეცარი ვიყავი და ვერ მივხვდი, პირუტყვივით ვიყავი შენს წინაშე.
  • ხოლო მე მუდამ შენთანა ვარ, ხელთ გიპყრია მარჯვენა ჩემი.
  • შენი რჩევით მიმიძღვი წინ და შემდგომ პატივით მიმიღებ.
  • ვინ არის ჩემთვის ცაში? და შენს გარდა არავინ მსურს დედამიწაზე.
  • ქანცგამოლეულია ჩემი სული და გული; ღმერთია ჩემი გულის სიმაგრე და ჩემი ხვედრი უკუნისამდე.
  • რადგან, აჰა, შენგან განშორებულნი იღუპებიან; შენ მოსპობ ყველას, ვინც განზე განგიდგება.
  • ხოლო ჩემთვის სასიკეთოა ღმერთთან მიახლოება; უფალ ღმერთზე ვამყარებ იმედს, რათა ვილაპარაკო ყველა შენს საქმეზე.
  • მოძღვრება ასაფისა. რატომ მიგვატოვე, უფალო - სამუდამოდ? აინთო შენი რისხვა შენი სამწყსოს ცხვარზე?
  • გაიხსენე შენი თემი, რომელიც ადრევე შეიძინე, იხსენი ტომი შენი სამკვიდრო, ეს მთა სიონისა, რომელზეც შენი სავანეა,
  • წარმართე შენი ნაბიჯები მარადიული ნანგრევებისკენ - ყოველივე დაუნგრევია მტერს.
  • შენი მტრები ღმუიან შენს საკრებულოში; დადეს თავიანთი ნიშნები სასწაულების მაგიერ.
  • ემსგავსებოდნენ იმათ, ვინც ხის ტოტებზე ცულს შემართავს.
  • და ახლა ჩუქურთმები უროთი და ცულით დაამტვრიეს ერთიანად.
  • ცეცხლს მისცეს შენი ტაძარი, მიწასთან გაასწორეს შენი სახელის სამკვიდრებელი.
  • თქვეს თავიანთ გულში: გავანადგუროთ ისინი ერთიანად. დაწვეს ღმერთის ყველა საკრებულო დედამიწაზე.
  • ჩვენს სასწაულებს ვეღარ ვხედავთ, აღარ გვყავს წინასწარმეტყველი და არვინ არის ჩვენთან, რომ იცოდეს - როდემდე?
  • ღმერთო, როდემდე უნდა იგინოს მტერმა? ნუთუ მარადჟამს უნდა შელანძღოს მოშუღარმა შენი სახელი?
  • რატომ სწევ უკან შენს ხელს და შენს მარჯვენას? გამოიღე შენი უბიდან და მოსპე.
  • ხოლო ღმერთი მეფეა ჩემი ადრიდანვე, შველა-ხსნის მოქმედი ქვეყნიერებაზე.
  • შენ გაკვეთე ზღვა შენი ძალით, წყალზე მიუმვრიე თავები ურჩხულებს.
  • შენ გაუჭეჭყე თავი ლევიათანს, მიეცი საჭმელად იგი უდაბნოს ხალხს.
  • შენ გააპე წყარო და ხევი, შენ დააშრე ძლიერი მდინარენი.
  • შენია დღე, ღამეც შენია; შენ განამზადე მთვარე და მზე.
  • შენ დაადგინე ყველა საზღვარი ქვეყნიერებისა, ზაფხულ-ზამთარი შენ დააარსე.
  • გაიხსენე ეს: მტერი აგინებს უფალს და არამზადა ხალხი ლანძღავს შენს სახელს.
  • მხეცებს ნუ მისცემ შენი გვრიტის სულს, შენი ღარიბების სიცოცხლეს ნუ დაივიწყებ.
  • მიხედე აღთქმას, რადგან აივსო ქვეყნიერების ბნელი ადგილები ძალადობის სადგომებით.
  • ნუ დაბრუნდება ჩაგრული გაწბილებულად, ღარიბ-ღატაკნი აქებენ შენს სახელს.
  • აღდეგ, უფალო, ედავე შენს მოდავეებს, გაიხსენე შენი ლანძღვა არამზადებისაგან ყოველდღე.
  • ნუ დაივიწყებ შენი მტრების ხმას; შენს მოწინააღმდეგეთა ხმაური ამოდის მუდამ.
  • გუნდის ლოტბარს. ნუ მოსპობ. ფსალმუნი ასაფისა. გალობა.
  • გადიდებთ შენ, ღმერთო, გადიდებთ, რადგან ახლოა შენი სახელი; ლაპარაკობენ შენს საოცრებებს.
  • როცა გამოვნახავ დროს, გავასამართლებ სისწორით.
  • ირყეოდნენ დედამიწა და მისი მცხოვრებნი, მე გავამაგრე მისი სვეტები. სელა.
  • ვუთხარი სულელებს: ნუ მოჰყვებით ქედმაღლობას,
  • ნუ მოჰყვებით მეტისმეტ ქედმაღლობას, ნუ ილაპარაკებთ ამპარტავნულად.
  • რადგან არც აღმოსავლეთიდან და არც დასავლეთიდან, და არც უდაბნოდანაა მთები.
  • ვინაიდან ღმერთი განსჯის: ერთს დაამდაბლებს და მეორეს აღამაღლებს.
  • რადგან უფლის ხელშია თასი და ღვინო დუღს ნარევით სავსე, და ასხამს მისგან, მის თხლესაც კი სწურავენ და სვამენ ყოველნი ბოროტნი ქვეყნისა.
  • ხოლო მე ვიტყვი ყოველ ჟამს, ვუგალობებ იაკობის ღმერთს.
  • ბოროტთა რქებს მთლიანად დავამტვრევ, მართლის ღირსებას ავამაღლებ.
  • გუნდის ლოტბარს. სიმებიან საკრავზე. ფსალმუნი ასაფისა. გალობა.
  • ცნობილია იუდაში ღმერთი, ისრაელში დიდია მისი სახელი.
  • და იყო იერუსალიმში. მისი კარავი და მისი სადგომი - სიონში.
  • იქ დაიმსხვრა მშვილდ-ისრები, ფარი და ხმალი, და ომი. სელა.
  • ბრწყინვალე და ძლიერი ხარ სანადირო მთებზე მეტად.
  • გაცოფდნენ გულმაგრები, ჩათვლიმეს, დაეძინათ და ვერც ერთმა მოლაშქრემ ვეღარ ჰპოვა ხელები თვისი.
  • შენი შემოტევით, ღმერთო იაკობისა, რული მოერია ეტლსაც და ცხენსაც.
  • შენ საშიში ხარ და ვინ დაგიდგება წინ შენი განრისხების ჟამს?
  • ციდან მოგვასმინე სამართალი; დედამიწა შეშინდა და მიწყნარდა;
  • როცა აღდგა სამართლისათვის ღმერთი ქვეყნიერების ყველა ჩაგრულის გადასარჩენად. სელა.
  • რაკი ადამიანის რისხვა იქცევა შენდა აღიარებად, ნაშთს რისხვისას მოთოკავ.
  • აღუთქვით და გადაუხადეთ უფალ ღმერთს; ყველამ - მის ირგვლივ მყოფმა, საჩუქარი მიუძღვნას საშიშს.
  • ის დაამდაბლებს მბრძანებელთა სულს, შიშის ზარს დასცემს ამქვეყნიურ მეფეებს.
  • გუნდის ლოტბარს. იედუთუნის შესახებ. ასაფის ფსალმუნი.
  • ჩემი ხმა ღმერთის მიმართ და მე შევღაღადებ. ჩემი ხმა ღმერთის მიმართ და ის მომისმენს.
  • ჩემი გაჭირვების დღეს უფალს ვეძიებ, ჩემი ხელი ღამღამობით გაწვდილია და არ ივანებს, უარს ამბობს ნუგეშისცემაზე ჩემი სული.
  • გავიხსენებ ღმერთს და ვთრთი, ვისაუბრებ და უძლურდება ჩემი სული. სელა.
  • თვალი არ დამახუჭინე; შევძრწუნდი და ვეღარ ვლაპარაკობ.
  • ვიგონებდით ადრინდელ დღეებს, გარდასულ წლებს.
  • გავიხსენებ ჩემს გალობას ღამღამობით, ჩემს გულთან ვისაუბრებ და განიცდის სული ჩემი.
  • ნუთუ საუკუნოდ მიმატოვებს უფალი და აღარასოდეს მოისურვებს?
  • ნუთუ სამუდამოდ გაქრა მისი წყალობა, დამთავრდა მისი სიტყვა თაობიდან თაობამდე?
  • ნუთუ დაივიწყა შებრალება ღმერთმა? ნუთუ რისხვით უარყო სიბრალული? სელა.
  • და ვთქვი: აი, ჩემი უბედურება - შეცვლა უზენაესის მარჯვენისა.
  • გავიხსენებ უფლის საქმეებს, რადგანაც მახსოვს შენი ძველი სასწაულები.
  • ჩავუკვირდები ყველა შენს ნამოქმედარს და შენს საქმეებზე ვისაუბრებ.
  • ღმერთო! წმიდაა შენი გზა. რომელი ღმერთია ჩვენი ღმერთივით დიდი?
  • შენა ხარ ღმერთი, სასწაულის მოქმედი; შენ გამოავლინე ხალხთა შორის ძლიერება შენი.
  • შენი მკლავით დაიხსენი შენი ერი - ძენი იაკობისა და იოსებისა. სელა.
  • გიხილეს წყლებმა, ღმერთო, გიხილეს წყლებმა - შეშინდნენ, უფსკრულნიც კი შეძრწუნდნენ.
  • გადმოღვარეს წყლები ღრუბლებმა, ხმა გამოსცეს ცებმა, შენი ისრებიც მიმოფრენდნენ.
  • შენი გრგვინვის ხმა ცის თაღზე - გაანათეს ელვებმა სამყარო, შეძრწუნდა და შეირყა დედამიწა.
  • ზღვაშია შენი გზა და შენი ბილიკი - დიდ მდინარეებში, და შენი კვალი არ არის ცნობილი.
  • უძღოდი, ვითარცა ცხვარს, შენს ხალხს მოსეს და აარონის ხელით.