Скрыть
1:3
1:8
1:14
1:16
1:23
1:24
1:25
1:26
1:29
Церковнославянский (рус)
Вся́ка прему́дрость от­ Го́спода и съ ни́мъ е́сть во вѣ́къ.
Песка́ морска́го, и ка́пли дожде́вныя, и дни́ вѣ́ка кто́ изочте́тъ?
Высоту́ небесе́ и широту́ земли́, и бе́здну и прему́дрость кто́ изслѣ́дитъ?
Пре́жде всѣ́хъ созда́ся прему́дрость, и ра́зумъ му́дрости от­ вѣ́ка.
Исто́чникъ прему́дрости сло́во Бо́жiе въ вы́шнихъ, и ше́­ст­вiя ея́ за́повѣди вѣ́чныя.
Ко́рень прему́дрости кому́ от­кры́ся? и кова́р­ст­ва ея́ кто́ разумѣ́?
Еди́нъ е́сть прему́дръ, стра́­шенъ зѣло́, сѣдя́й на престо́лѣ сво­е́мъ, Госпо́дь.
Са́мъ созда́ ю́, и ви́дѣ, и сочте́ ю́,
и излiя́ ю́ на вся́ дѣла́ своя́,
со вся́кою пло́тiю по дая́нiю сво­ему́, и дарова́ ю́ лю́бящымъ его́.
Стра́хъ Госпо́день сла́ва и похвала́, и весе́лiе и вѣне́цъ ра́дости.
Стра́хъ Госпо́день воз­весели́тъ се́рдце и да́стъ весе́лiе и ра́дость и долгоде́н­ствiе.
Боя́щемуся Го́спода бла́го бу́детъ на послѣ́докъ, и въ де́нь сконча́нiя сво­его́ обря́щетъ благода́ть. Стра́хъ Госпо́день да́ръ от­ Го́спода и на стезя́хъ любле́нiя поставля́етъ.
Любле́нiе Го́спода пресла́вная прему́дрость, и и́мже явля́ет­ся, раздѣля́етъ себе́ въ вѣ́дѣнiе его́.
Нача́ло прему́дрости боя́тися Го́спода, и съ вѣ́рными въ ложеснѣ́хъ созда́ся и́мъ: съ человѣ́ки основа́нiе вѣ́ка угнѣзди́ и съ сѣ́менемъ и́хъ увѣ́рит­ся.
Исполне́нiе прему́дрости е́же боя́тися Го́спода, и упо­и́тъ и́хъ от­ плодо́въ ея́:
ве́сь до́мъ и́хъ испо́лнитъ жела́нiй сво­и́хъ и сосу́ды от­ жи́тъ ея́.
Вѣне́цъ му́дрости стра́хъ Госпо́день, воз­цвѣта́яй ми́ръ и здра́вiе изцѣле́нiя: обоя́ же су́ть да́ры Бо́жiи, и разширя́етъ весе́лiе лю́бящымъ его́.
И ви́дѣ и сочте́ ю́: худо́же­с­т­во и вѣ́дѣнiе ра́зума одожди́, и сла́ву держа́щихъ ю́ воз­несе́.
Ко́рень прему́дрости е́же боя́тися Го́спода, и вѣ́тви ея́ долгоде́н­ствiе.
Стра́хъ Госпо́день от­рѣя́етъ грѣхи́: пребыва́яй же въ не́мъ от­враща́етъ гнѣ́въ.
Не мо́жетъ я́рость непра́ведная оправди́тися: устремле́нiе бо я́рости его́ паде́нiе ему́.
До вре́мене стерпи́тъ долготерпѣли́вый, и послѣди́ воз­да́стъ ему́ весе́лiе:
до вре́мене скры́етъ словеса́ своя́, и устнѣ́ вѣ́рныхъ исповѣ́дятъ ра́зумъ его́.
Въ сокро́вищихъ прему́дрости при́тча вѣ́дѣнiя: ме́рзость же грѣ́шнику богоче́стiе.
Возжелѣ́въ прему́дрости, соблюди́ за́повѣди, и Госпо́дь пода́стъ ю́ тебѣ́:
прему́дрость бо и наказа́нiе стра́хъ Госпо́день, и благоволе́нiе его́ вѣ́ра и кро́тость.
Не сумнѣва́йся о стра́сѣ Госпо́дни и не при­­ступи́ къ нему́ се́рдцемъ раздво­е́нымъ.
Не лицемѣ́р­ст­вуй предъ усты́ человѣ́ческими и устна́мъ тво­и́мъ вонми́.
Не воз­носи́ся, да не паде́ши и наведе́ши души́ тво­е́й безче́стiе, и от­кры́етъ Госпо́дь та́йная твоя́ и посредѣ́ со́нма низложи́тъ тя́: я́ко не при­­ступи́лъ еси́ во и́стинѣ ко стра́ху Госпо́дню, и се́рдце твое́ испо́лнено лука́в­ст­ва.
Синодальный
Всякая премудрость – от Господа и с Ним пребывает вовек.
Песок морей и капли дождя и дни вечности кто исчислит?
Высоту неба и широту земли, и бездну и премудрость кто исследует?
Прежде всего произошла Премудрость, и разумение мудрости – от века.
Источник премудрости – слово Бога Всевышнего, и шествие ее – вечные заповеди.
Кому открыт корень премудрости? и кто познал искусство ее?
Один есть премудрый, весьма страшный, сидящий на престоле Своем, Господь.
Он произвел ее и видел и измерил ее
и излил ее на все дела Свои
и на всякую плоть по дару Своему, и особенно наделил ею любящих Его.
Страх Господень – слава и честь, и веселие и венец радости.
Страх Господень усладит сердце и даст веселие и радость и долгоденствие.
Боящемуся Господа благо будет напоследок, и в день смерти своей он получит благословение. Страх Господень – дар от Господа и поставляет на стезях любви.
Любовь к Господу – славная премудрость, и кому благоволит Он, разделяет ее по Своему усмотрению.
Начало премудрости – бояться Бога, и с верными она образуется вместе во чреве. Среди людей она утвердила себе вечное основание и семени их вверится.
Полнота премудрости – бояться Господа; она напояет их от плодов своих:
весь дом их она наполнит всем, чего желают, и кладовые их – произведениями своими.
Венец премудрости – страх Господень, произращающий мир и невредимое здравие; но то и другое – дары Бога, Который распространяет славу любящих Его.
Он видел ее и измерил, пролил как дождь ве́дение и разумное знание и возвысил славу обладающих ею.
Корень премудрости – бояться Господа, а ветви ее – долгоденствие.
Страх Господень отгоняет грехи; не имеющий же страха не может оправдаться.
Не может быть оправдан несправедливый гнев, ибо самое движение гнева есть падение для человека.
Терпеливый до времени удержится и после вознаграждается веселием.
До времени он скроет слова свои, и уста верных расскажут о благоразумии его.
В сокровищницах премудрости – притчи разума, грешнику же страх Господень ненавистен.
Если желаешь премудрости, соблюдай заповеди, и Господь подаст ее тебе,
ибо премудрость и знание есть страх пред Господом, и благоугождение Ему – вера и кротость.
Не будь недоверчивым к страху пред Господом и не приступай к Нему с раздвоенным сердцем.
Не лицемерь пред устами других и будь внимателен к устам твоим.
Не возноси себя, чтобы не упасть и не навлечь бесчестия на душу твою, ибо Господь откроет тайны твои и уничижит тебя среди собрания за то, что ты не приступил искренно к страху Господню, и сердце твое полно лукавства.
Немецкий (DGNB)
Alle Weisheit kommt vom Herrn
und bei ihm hat sie ihre Wohnung für alle Zeiten.
Wer kann die Regentropfen zählen,
wer die Sandkörner am Meeresstrand?
Wer zählt die Tage der Ewigkeit?
Wer kann messen, wie hoch der Himmel ist,
wie weit die Erde, wie tief das Meer?
Vor allem anderen hat Gott die Weisheit geschaffen,
schon seit Urzeiten gibt es Einsicht und Klugheit.
[]
Wem wurde der Ursprung der Weisheit enthüllt,
wer hat ihre klugen Pläne durchschaut?
[]
Einer allein ist wirklich weise
und tief zu verehren:
Er sitzt auf dem Thron des Himmels!
Der Herr selbst hat die Weisheit geschaffen;
er hat sie für gut befunden
und nach Maß und Zahl eingeteilt
und hat sie ausgegossen über alle seine Werke.
Allen Menschen gab er daran Anteil,
besonders reichlich denen, die ihn lieben.
Alle, die den Herrn ernst nehmen,
kommen zu Ehre und Ruhm,
mit Glück und Freude werden sie gekrönt.
Die Ehrfurcht vor dem Herrn erquickt das Herz,
gibt fröhlichen Sinn und ein langes Leben.
Wenn du ihn ehrst, geht es dir am Ende gut
und am Tag deines Todes wirst du gepriesen.
Den Herrn zu ehren ist der Anfang der Weisheit.
Den Menschen, die ihm die Treue halten, ist sie angeboren;
im Mutterleib wurde sie zusammen mit ihnen erschaffen.
Von jeher wohnt sie bei solchen Menschen,
auch bei ihren Kindern und Enkeln wird sie bleiben.
Den Herrn ernst zu nehmen bringt Weisheit in Fülle.
Sie beglückt die Menschen mit ihren Früchten,
sie füllt die Häuser und Vorratskammern
mit allem, was man sich wünschen kann.
Die Krone der Weisheit ist es, den Herrn zu ehren;
wo sie herrscht, blühen Wohlstand und Gesundheit.
Einsicht und Erkenntnis gießt sie aus wie Regen;
sie mehrt den Ruhm aller, die sie bewahren.
Die Wurzel der Weisheit ist Ehrfurcht vor dem Herrn
und ihre Zweige sind ein langes Leben.
Ehrfurcht vor dem Herrn nimmt die Sünden weg;
wer bei ihr bleibt, wendet allen Zorn ab.
Für unberechtigtes Aufbrausen gibt es keine Entschuldigung; wer sich vom Zorn hinreißen lässt, bringt sich selbst zu Fall.
Ein geduldiger Mensch kann warten, bis der rechte Augenblick gekommen ist; später freut er sich darüber.
Bis zum richtigen Zeitpunkt behält er seine Gedanken für sich und alle preisen ihn für seine Klugheit.
In den Schatzkammern der Weisheit liegen einsichtsreiche Lehren; aber Sünder verabscheuen es, sich nach Gottes Weisungen zu richten.
Willst du Weisheit erlangen, so befolge seine Gebote, dann wird er dir Weisheit schenken.
Den Herrn ehren und ihm gehorchen, das ist Weisheit und Bildung; über Treue und Demut freut er sich.
Sträube dich nicht dagegen, den Herrn ernst zu nehmen! Tritt nicht mit geteiltem Herzen vor ihn!
Rede den Leuten nicht nach dem Mund, nimm deine Worte in Acht!
Sei nicht überheblich, damit du nicht stürzt und dich selbst in Schande bringst! Denn der Herr wird deine verborgenen Gedanken aufdecken und dich vor der ganzen Gemeinde bloßstellen. So ergeht es dir, wenn du nicht mit Ehrfurcht vor ihn trittst, sondern mit einem Herzen voller Hintergedanken.
Eessõna Tarkuse saladusest
Palju ja tähtsat on meile antud Seaduse ja Prohvetite ning nende järeltulijate läbi, mistõttu peab Iisraeli ülistama õpetuse ja tarkuse pärast. Ometi ei pea targad olema ainult need, kes seda kõike on hästi tundma õppinud, vaid teadusejanuline olgu võimeline niihästi kõnes kui kirjas kasu tooma ka kodumaast eemal elavaile. Sellepärast minu vanaisa Jeesus, kes ennast oli pühendanud Seaduse ja Prohvetite ning meie isade muude raamatute uurimisele, saades nõnda küllaldase vilumuse, soovis ka ise kirjutada sellest, mis õpetusse ja tarkusse kuulub, et õpihimulised seda õpiksid ja nõnda üha rohkem kasvaksid Seaduse kohaseks eluks. Teid palutakse nüüd seda lugema hakata heatahtlikult ja tähelepanelikult ning olla andestajad, kui mõnikord näib, et minu hoolikalt tehtud tõlge paiguti on sõnastuselt puudulik. Nimelt ei ole heebrea keeles loetu alati just seesama teises keeles. Ja mitte ainult see raamat, vaid ka Seadus ja Prohvetid ning muud raamatud on algkeeles loetuna tunduvalt erinevad. Kui ma siis kuningas Euergetese kolmekümne kaheksandal aastal tulin Egiptusesse ja seal viibisin, leidsin eest suuresti erineva teadmiste taseme. Pidasin seepärast sel ajal vältimatuks ohverdada hoolsust ja vaeva, et suure valvsuse ja innuga valmistada selle raamatu tõlget, et seda valmis saada ja välja anda ka nende jaoks, kes võõrsil elades tahavad sellesse süveneda ja valmistuda õigesti elama Seaduse järgi.Kõik tarkus on Issandalt ja on igavesti tema juures.
Kes suudaks lugeda mereliiva ja vihmapiisku ning igaviku päevi?
Kes suudaks uurida taeva kõrgust, maa avarust ja allmaailma - või tarkust?
Enne kõike on loodud tarkus, ja mõistlik mõistus on igavikust alates.
Kellele on ilmutatud tarkuse juur, ja kes on mõistnud tema imepäraseid tegusid?
Üksainus on tark ja väga kardetav - tema, kes istub oma aujärjel.
Issand ise lõi tarkuse, vaatas seda ja mõõtis ning valas selle välja kõigi oma tegude üle,
ka kogu liha üle, nõnda kui oli ta and, ja andis seda neile, kes teda armastavad.
Jumalakartusest
Issanda kartus on au ja kuulsus ning hea meel ja rõõmupärg.
Issanda kartus kosutab südant ning annab head meelt ja rõõmu ja pika ea.
Kes Issandat kardab, sellel on lõpuks hea põli, ja oma surmapäeval on ta õnnistatud.
Jumalakartus on tarkuse algus, see on usklikele kaasa sündinud emaihust alates.
Tarkus rajas enesele inimeste keskel igavese aluse, mis usaldatakse nende järeltulijaile.
Issanda kartus on täiuslik tarkus, ja see küllastab inimesi oma viljadega.
Kallisvaraga täidab see kogu oma koja ja aidad oma andidega.
Tarkuse kroon on Issanda kartus, see paneb õitsema rahu ja tervise.
Issand vaatas ja mõõtis seda, laskis voolata arukust ja tarka tunnetust ning ülendas nende au, kes sellest kinni peavad.
Tarkuse juur on Issanda kartus, ja tema võsud on pikk iga.
Kannatlikkusest ja enesevalitsusest
Ülekohtust viha ei saa õigustada, sest viha võimus on talle languseks.
Kannatlik peab vastu õige ajani ja lõpuks antakse temale rõõmu.
Õige ajani varjab ta oma sõnu, ja siis jutustavad paljude huuled tema tarkusest.
Tarkusest ja õiglusest
Tarkuse varade hulgas on tähendusrikkad õpetussõnad, aga patusele on jumalakartus jäleduseks.
Kui tahad tarkust, pea käske, siis Issand annab sulle seda!
Sest Issanda kartus on tarkus ja õpetus, ning usk ja vagadus on temale meelepärased.
Ära ole sõnakuulmatu Issanda kartuse vastu ja ära ligine sellele kaksipidise südamega!
Ära ole silmakirjalik inimeste ees ja pane tähele oma huuli!
Ära ülenda iseennast, et sa ei langeks ega tooks häbi oma hingele! Sest Issand ilmutab sinu saladused ja tõukab sind maha koguduse keskel, sellepärast et sa ei ole tulnud Issanda kartusesse ja sinu süda on olnud täis valet.
Копировать текст Копировать ссылку Толкования стиха

Настройки