Скрыть
50:2
50:3
50:4
50:5
50:6
50:7
50:8
50:9
50:10
50:11
50:13
50:14
50:15
50:16
50:17
50:19
50:20
50:21
50:23
50:25
50:27
50:29
50:30
50:31
Церковнославянский (рус)
Си́монъ сы́нъ оні́инъ иере́й вели́кiй, и́же въ животѣ́ сво­е́мъ состро́и до́мъ и во дни́ своя́ утверди́ це́рковь.
И тѣ́мъ основана́ бы́сть высота́ сугу́ба, воз­движе́нiе высо́ко огражде́нiя церко́внаго.
Во дни́ его́ ума́лишася сосу́ди водні́и, ро́въ я́ко мо́ря окруже́нiе.
Блюды́й лю́ди своя́ от­ паде́нiя и укрѣпи́вый гра́дъ во обсѣде́нiи.
Ко́ль просла́вленъ бы́сть въ сожи́тел­ст­вѣ люді́й, во исхо́дѣ до́му катапета́смы?
я́ко звѣзда́ у́трен­няя посредѣ́ облако́въ, а́ки луна́ полна́ во дне́хъ сво­и́хъ,
я́ко со́лнце сiя́ющее на це́рковь вы́шняго, и а́ки дуга́ свѣтя́щаяся на о́блацѣхъ сла́вы:
я́ко цвѣ́тъ ши́пковъ во дне́хъ весе́н­ныхъ, я́ко кри́нъ при­­ исхо́дищихъ воды́, я́ко стебло́ Лива́ново во дне́хъ жа́твы:
я́ко о́гнь и Лива́нъ на огни́щи,
я́коже сосу́дъ зла́тъ иско́ванъ, укра́­шенъ вся́кимъ ка́менiемъ многоцѣ́н­нымъ,
я́ко ма́слина износя́щая плоды́ и я́ко кипари́съ воз­раста́яй до о́блакъ.
Внегда́ взима́ти ему́ оде́жду сла́вы и облача́тися ему́ въ соверше́нiе хвале́нiя, въ восхожде́нiи олтаря́ свята́го просла́ви оде́жду святы́ни.
Внегда́ же прiима́ти ча́сти от­ ру́къ иере́йскихъ, и то́й стоя́ше при­­ огни́щи олтаря́:
о́крестъ его́ вѣне́цъ бра́тiи, я́ко прозябе́нiе ке́дрско въ Лива́нѣ, и окружи́ша его́ я́ко сте́блiе фи́никово:
и вси́ сы́нове Ааро́ни во сла́вѣ сво­е́й, и при­­ноше́нiе Госпо́дне въ рука́хъ и́хъ предъ всѣ́мъ собо́ромъ Изра́илевымъ.
И соверше́нiе служи́телей на олтаре́хъ, е́же украси́ти при­­ноше́нiе вы́шняго Вседержи́теля,
простре́ на ча́шу воз­лiя́нiя ру́ку свою́, изгнете́ от­ кро́ве гро́здныя, воз­лiя́ на основа́нiе олтаря́ въ воню́ благо­уха́нiя вы́шнему всѣ́хъ Царе́ви.
Тогда́ возопи́ша сы́нове Ааро́ни, труба́ми ко́ваными воструби́ша, услы́шанъ сотвори́ша гла́съ вели́къ на па́мять предъ вы́шнимъ.
Тогда́ вси́ лю́дiе о́бще при­­спѣ́ша и падо́ша ни́цы на земли́ поклони́тися Го́сподеви сво­ему́ Вседержи́телю Бо́гу вы́шнему:
и восхвали́ша пѣвцы́ гла́сы сво­и́ми, въ вели́цѣмъ гла́сѣ услади́ся пѣ́нiе:
и помоли́шася лю́дiе Го́споду вы́шнему моли́твою предъ ми́лостивымъ, до́ндеже соверши́ся красота́ Госпо́дня, и слу́жбу свою́ сконча́ша.
Тогда́ соше́дъ воз­дви́же ру́ки своя́ на ве́сь собо́ръ сыно́въ Изра́илевыхъ, да́ти благослове́нiе Го́сподеви от­ усте́нъ сво­и́хъ и и́менемъ его́ похвали́тися.
И повтори́ поклоне́нiе прiя́ти благослове́нiе от­ вы́шняго.
И ны́нѣ благослове́нiе Бо́га всѣ́хъ, ве́лiя творя́щаго еди́наго всю́ду, воз­нося́щаго дни́ на́шя от­ ложе́снъ и творя́щаго съ на́ми по ми́лости сво­е́й:
да да́стъ на́мъ весе́лiе се́рдца, и да бу́детъ ми́ръ во дни́ на́шя во Изра́или я́коже дни́ вѣ́ка:
да увѣ́ритъ съ на́ми ми́лость свою́ и во дни́ своя́ изба́витъ ны́.
Два́ язы́ка омерзѣ́ста души́ мо­е́й, а тре́тiй нѣ́сть язы́къ:
сѣдя́щiи на горѣ́ самарі́йстѣй и Филисти́мляне, и лю́дiе бу́и живу́щiи въ Сики́мѣхъ.
Наказа́нiе ра́зума и вѣ́дѣнiя начерта́ въ кни́зѣ се́й иису́съ сы́нъ Сира́ховъ, Иерусали́млянинъ, и́же одожди́ прему́дрость от­ се́рдца сво­его́.
Блаже́нъ, и́же въ си́хъ поживе́тъ, и и́же я́ положи́тъ въ се́рдцы сво­е́мъ, упрему́дрит­ся.
А́ще бо сотвори́тъ сiя́, ко всѣ́мъ укрѣпи́т­ся, я́ко свѣ́тъ Госпо́день слѣ́дъ его́.
Синодальный
Симон, сын Онии, великий священник, при жизни своей исправил дом и во дни свои укрепил храм:
им положено основание двойного возвышения – возведение высокой ограды храма;
во дни его уменьшено водохранилище, окружность медного моря;
чтобы предохранить народ свой от бедствия, он укрепил город против осады.
Как величествен был он среди народа, при выходе из завесы храма!
Как утренняя звезда среди облаков, как луна полная во днях,
как солнце, сияющее над храмом Всевышнего, и как радуга, сияющая в величественных облаках,
как цвет роз в весенние дни, как лилии при источниках вод, как ветвь ливана в летние дни,
как огонь с ладаном в кадильнице,
как кованый золотой сосуд, украшенный всякими драгоценными камнями,
как маслина с плодами и как возвышающийся до облаков кипарис.
Когда он принимал великолепную одежду и облекался во все величественное украшение, то, при восхождении к святому жертвеннику, освещал блеском окружность святилища.
Также, когда он принимал жертвенные части из рук священников, стоя у огня жертвенника, –
вокруг него был венец братьев, как отрасли кедра на Ливане, и они окружали его как финиковые ветви,
и все сыны Аарона в славе своей, и приношение Господу в руках их пред всем собранием Израиля.
В довершение служб на алтаре, чтобы увенчать приношение Всевышнему Вседержителю,
он простирал свою руку к жертвенной чаше, лил в нее из винограда кровь и выливал ее к подножию жертвенника в воню́ благоухания Вышнему Всецарю.
Тогда сыны Аароновы восклицали, трубили коваными трубами и издавали громкий голос в напоминание пред Всевышним.
Тогда весь народ вместе спешил падать лицем на землю, чтобы поклониться Господу своему, Вседержителю, Богу Вышнему;
а песнопевцы восхваляли Его своими голосами; в пространном храме раздавалось сладостное пение,
и народ молился Господу Всевышнему молитвою пред Милосердым, доколе совершалось славословие Господа, – и так оканчивали они службу Ему.
Тогда он, сойдя, поднимал руки свои на все собрание сынов Израилевых, чтобы устами своими преподать благословение Господа и похвалиться именем Его;
народ повторял поклонение, чтобы принять благословение от Всевышнего.
И ныне все благословляйте Бога, Который везде совершает великие дела, Который продлил дни наши от утробы и поступает с нами по милости Своей:
да даст Он нам веселие сердца, и да будет во дни наши мир в Израиле до дней века;
да сохранит милость Свою к нам и в свое время да избавит нас!
Двумя народами гнушается душа моя, а третий не есть народ:
это сидящие на горе Сеир, Филистимляне и глупый народ, живущий в Сикимах.
Учение мудрости и благоразумия начертал в книге сей я, Иисус, сын Сирахов, Иерусалимлянин, который излил мудрость от сердца своего.
Блажен, кто будет упражняться в сих наставлениях, – и кто положит их на сердце, тот сделается мудрым;
а если будет исполнять, то все возможет; ибо свет Господень – путь его.
Грузинский
სიმეონი, ძე ონიასი, მღვდელმთავარი, ვინც სახლი სიცოცხლეშივე შეაკეთა და თავის სიცოცხლეში ტაძარი გაამაგრა.
მის მიერ დაფუძნდა ორმაგი სიმაღლე - ტაძრის ზღუდის მაღალი ლიბო.
მის სიცოცხლეში დაიკლო წყალსატევმა, ზღვასავით ტბის შემოწერილობამ.
მზრუნველმა თავისი ხალხისთვის უბედურების ასაცილებლად გაამაგრა ქალაქი ალყისაგან თავდასაცავად.
რა დიდებული იყო იგი ხალხით გარშემორტყმული, როცა კრეტსაბმელიდან გამოდიოდა!
როგორც ღრუბლებში ცისკრის ვარსკვლავი და როგორც სავსე მთვარე!
როგორც მზე, უზენაესის ტაძარზე მბრწყინავი და როგორც ცისარტყელა ღრუბელში გასხივოსნებული!
როგორც ვარდის კოკორი გაზაფხულზე და როგორც შროშანი წყლის ნაპირებზე, როგორც ყლორტი საკმევლის ხისა ზაფხულის დღეს!
როგორც ცეცხლი და საკმეველი საცეცხლურში, როგორც ჭურჭელი, ოქროსაგან გამოჭედილი და შემკული ყოველნაირი პატიოსანი ქვით!
როგორც ზეთისხილის ხე, ნაყოფით დახუნძლული, და როგორც კვიპაროსი, ღრუბლებამდე აშოლტილი!
როცა დიდების შესამოსელს გადაიცვამდა და შეიმოსებოდა სრულყოფილი სამკაულებით, წმიდა საკურთხეველზე ასვლისას დიდებას მოჰფენდა ირგვლივ საწმიდარს;
როცა საკურთხევლის კერასთან მდგარი, მღვდლების ხელიდან წილობებს იღებდა, ირგვლივ ძმებით შემოგვირგვინებული, ის ჰგავდა ახალგაზრდა ლიბანის ნაძვს, და ისინიც გარს ერტყმოდნენ მას ფინიკის რტოებივით,
და ყველა აარონიანი თავიანთ დიდებაში და საუფლო შესაწირავით ხელში ისრაელის მთელი საკრებულოს წინაშე.
საკურთხეველზე მსახურების დასასრულს, უზენაესი ყოვლისმპყრობელისათვის ძღვენის გასარიგებლად,
ხელს იწვდიდა სამსხვერპლო თასისკენ, ასხამდა მასში ყურძნის სისხლს და საკურთხევლის კვარცხლბეკზე ღვრიდა უზენაესის, ყოველთა მეუფის ამოდსაყნოსველად.
მაშინ შესძახებდნენ აარონიანები, ჩაბერავდნენ გამოჭედილ საყვირებს და ხმას აიმაღლებდნენ გასახსენებლად უზენაესის წინაშე.
მაშინ ასწრაფდებოდა ერთიანად მთელი ხალხი და პირქვე დაემხობოდა, რათა თაყვანი ეცა თავისი უფლისათვის, უზენაესი, ყოვლისმპყრობელი ღვთისათვის.
და შეაქებდნენ მას მგალობლები თავიანთი ხმებით და ფართო ტაძარში ტკბილი საგალობელი გაისმებოდა.
შეევედრებოდა ხალხი უზენაეს უფალს ლოცვით მისი მოწყალების წინაშე, ვიდრე აღსრულდებოდა უფლის ქება და ასე დასრულდებოდა მისი მსახურება.
მერე ჩამოსვლისას გაიწვდიდა ხელს ისრაელიანთა მთელ საკრებულოზე, რათა უფლის კურთხევა მიეცა თავისი ბაგით და მისი სახელით.
ხალხი პირქვე დაემხობოდა განმეორებით უზენაესისგან კურთხევის მისაღებად.
აწ ადიდეთ ყოველთა ღმერთი, ყოველგან სიდიადეთა შემოქმედი, რომელიც საშოდანვე გვიგრძელებს ჩვენს დღეებს და თავისი წყალობისამებრ გვექცევა.
მოგვცეს ჩვენ გულის სიხარული და მშვიდობა იყოს ჩვენს დროს ისრაელში საუკუნოდ.
გაიღოს თავისი წყალობა ჩვენზე და დაგვიხსნას ჩვენ ჩვენს დღეებში.
ორი ხალხი მოიძაგა ჩემმა სულმა და მესამე არც არის ხალხი.
სეყირის მთაზე მცხოვრებნი, ფილისტიმელნი და ბრიყვი ხალხი - შექემის მკვიდრი.
მოძღვრება ცოდნისა და შემეცნებისა აღწერა ამ წიგნში იესო იერუსალიმელმა, ძემ ზირაქისა, ელეაზარის ძისა, ვინც თავისი გულიდან სიბრძნე გადმოღვარა.
ნეტარია ის, ვინც ამაებში გაიწაფება და, ვინც გულში ჩაიდებს მას, გაბრძენდება.
თუ მათ აღასრულებს, ყოვლისშემძლებელი იქნება, რადგან უფლის ნათელია მისი გზა.
Simone, figlio di Onia, sommo sacerdote,

nella sua vita riparò il tempio

e nei suoi giorni consolidò il santuario.
Da lui furono poste le fondamenta del doppio muro,

l'elevato contrafforte della cinta del tempio.
Nei suoi giorni fu scavato il deposito per le acque,

un serbatoio grande come il mare.
Avendo premura d'impedire la caduta del suo popolo,

fortificò la città nell'assedio.
Com'era glorioso quando si affacciava dal tempio,

quando usciva dal santuario dietro il velo!
Come astro mattutino in mezzo alle nubi,

come la luna nei giorni in cui è piena,
come sole sfolgorante sul tempio dell'Altissimo,

come arcobaleno splendente fra nubi di gloria,
come rosa fiorita nei giorni di primavera,

come giglio lungo i corsi d'acqua,

come germoglio del Libano nei giorni d'estate,
come fuoco e incenso su un braciere,

come vaso d'oro massiccio,

ornato con ogni specie di pietre preziose,
come ulivo che fa germogliare i frutti

e come cipresso svettante tra le nuvole.
Quando indossava i paramenti gloriosi,

egli era rivestito di perfetto splendore,

quando saliva il santo altare dei sacrifici,

riempiva di gloria l'intero santuario.
Quando riceveva le parti delle vittime dalle mani dei sacerdoti,

egli stava presso il braciere dell'altare:

intorno a lui c'era la corona di fratelli,

simili a fronde di cedri nel Libano,

che lo circondavano come fusti di palme;
tutti i figli di Aronne nella loro gloria,

e con le offerte del Signore nelle loro mani,

stavano davanti a tutta l'assemblea d'Israele,
ed egli compiva il rito liturgico sugli altari,

preparando l'offerta dell'Altissimo onnipotente.
Egli stendeva la sua mano sulla coppa

e versava sangue di uva,

lo spargeva alle basi dell'altare

come profumo soave all'Altissimo, re di tutte le cose.
Allora i figli di Aronne alzavano la voce,

suonavano le trombe di metallo lavorato

e facevano udire un suono potente

come memoriale davanti all'Altissimo.
Allora tutto il popolo insieme si affrettava

e si prostravano con la faccia a terra,

per adorare il loro Signore,

Dio onnipotente e altissimo.
E i cantori intonavano canti di lodi,

e grandioso risuonava il canto e pieno di dolcezza.
Il popolo supplicava il Signore altissimo,

in preghiera davanti al Misericordioso,

finché fosse compiuto il servizio del Signore

e fosse terminata la sua liturgia.
Allora, scendendo, egli alzava le sue mani

su tutta l'assemblea dei figli d'Israele,

per dare con le sue labbra la benedizione del Signore

e per gloriarsi del nome di lui.
Tutti si prostravano di nuovo

per ricevere la benedizione dell'Altissimo.
E ora benedite il Dio dell'universo,

che compie in ogni luogo grandi cose,

che fa crescere i nostri giorni fin dal seno materno,

e agisce con noi secondo la sua misericordia.
Ci conceda la gioia del cuore

e ci sia pace nei nostri giorni

in Israele, ora e sempre.
La sua misericordia resti fedelmente con noi

e ci riscatti nei nostri giorni.
Contro due popoli la mia anima è irritata,

il terzo non è neppure un popolo:
quanti abitano sul monte di Samaria e i Filistei

e il popolo stolto che abita a Sichem.
Una dottrina d'intelligenza e di scienza

ha condensato in questo libro

Gesù, figlio di Sira, figlio di Eleàzaro, di Gerusalemme,

che ha riversato come pioggia la sapienza dal cuore.
Beato chi medita queste cose

e colui che, fissandole nel suo cuore, diventa saggio;
se le metterà in pratica, sarà forte in tutto,

perché la luce del Signore sarà la sua strada.

A chi gli è fedele egli dà la sapienza.

Benedetto il Signore per sempre. Amen, amen.


Копировать текст Копировать ссылку Толкования стиха

Настройки