Скрыть
10:8
10:9
10:19
Церковнославянский (рус)
Сiя́ первоз­да́н­наго отца́ мíру еди́наго созда́н­наго сохрани́ и изведе́ его́ от­ грѣха́ его́,
даде́ же ему́ крѣ́пость содержа́ти вся́ческая.
Отступи́въ же от­ нея́ непра́ведный во гнѣ́вѣ сво­е́мъ со брато­убі́й­с­т­вен­ными поги́бе я́ростьми:
его́же ра́ди потопля́ему зе́млю па́ки спасе́ прему́дрость, ма́лымъ дре́вомъ пра́ведника соблю́дши.
Сiя́ и во единомы́слiи лука́в­ст­ва смѣ́шеныхъ язы́ковъ обрѣ́те пра́ведника и сохрани́ его́ непоро́чна Бо́гу, и въ поболѣ́нiи о ча́дѣ крѣ́пка соблюде́.
Сiя́ пра́веднаго, погиба́ющымъ нечести́вымъ, изба́ви бѣжа́щаго от­ огня́ низходя́ща на пя́ть градо́въ:
и́хже еще́ свидѣ́тел­ст­во лука́в­ст­вiя дымя́щаяся сто­и́тъ земля́ пуста́, и несоверше́н­ными времены́ плодонося́щая древеса́, и невѣ́рныя души́ па́мять стоя́щь сто́лпъ сла́нъ.
Прему́дрость бо мимоходя́щiи не то́кмо повреди́шася, е́же не вѣ́дѣти бла́га, но и безу́мiя сво­его́ оста́виша житiю́ па́мять, да въ ни́хже согрѣши́ша, ниже́ утаи́тися воз­мо́гутъ.
Прему́дрость же служа́щихъ е́й от­ болѣ́зней изба́ви.
Сiя́ бѣжа́щаго от­ гнѣ́ва бра́тня пра́ведника наста́ви на стези́ пра́вы и показа́ ему́ ца́р­ст­вiе Бо́жiе и даде́ ему́ ра́зумъ святы́хъ, почте́ его́ въ трудѣ́хъ и умно́жи труды́ его́.
Во оби́дѣ обдержа́щихъ его́ предста́ ему́ и обогати́ его́,
сохрани́ его́ от­ вра́гъ, и от­ навѣ́ту­ю­щихъ защити́ его́, и по́двигъ крѣ́покъ на побѣ́ду даде́ ему́, да увѣ́сть, я́ко всѣ́хъ сильнѣ́е е́сть благо­че́стiе.
Сiя́ прода́наго пра́ведника не оста́ви, но от­ грѣха́ изба́ви его́: сни́де съ ни́мъ въ ро́въ,
и во у́захъ не оста́ви его́, до́ндеже при­­несе́ ему́ ски́птръ ца́р­ст­вiя и вла́сть на му́чащихъ его́: лжи́выхъ же показа́, поро́къ сотво́ршихъ на́нь, и даде́ ему́ сла́ву вѣ́чную.
Сiя́ люде́й преподо́бныхъ и сѣ́мя непоро́чное изба́ви от­ язы́къ оскорбля́ющихъ:
вни́де въ ду́шу раба́ Госпо́дня и воста́ проти́ву царе́й стра́шныхъ въ чудесѣ́хъ и зна́менiихъ.
Воздаде́ преподо́бнымъ мзду́ трудо́въ и́хъ, наста́ви и́хъ въ пу́ть ди́венъ и бы́сть и́мъ въ покро́въ дне́мъ и въ пла́мень звѣ́здъ въ нощи́.
Преведе́ и́хъ по мо́рю чермно́му и проведе́ и́хъ сквоз­ѣ́ во́ду мно́гу:
враги́ же и́хъ потопи́ и изъ глубины́ бе́здны изри́ну и́хъ.
Сего́ ра́ди пра́веднiи взя́ша коры́сти нечести́выхъ и воспѣ́ша, Го́споди, и́мя свято́е твое́, и одолѣ́телницу ру́ку твою́ похвали́ша единоду́шнѣ:
я́ко прему́дрость от­ве́рзе уста́ нѣмы́хъ и язы́ки младе́нцемъ сотвори́ я́сны.
Синодальный
Она сохраняла первозданного отца мира, который сотворен был один, и спасала его от собственного его падения:
она дала ему силу владычествовать над всем.
А отступивший от нее неправедный во гневе своем погиб от братоубийственной ярости.
Ради него потопляемую землю опять премудрость спасла, сохранив праведника посредством малого дерева.
Она же между народами, смешанными в единомыслии зла, нашла праведника и соблюла его неукоризненным пред Богом, и сохранила мужественным в жалости к сыну.
Она во время погибели нечестивых спасла праведного, который избежал огня, нисшедшего на пять городов,
от которых во свидетельство нечестия осталась дымящаяся пустая земля и растения, не в свое время приносящие плоды, и памятником неверной души – стоящий соляной столб.
Ибо они, презрев премудрость, не только повредили себе тем, что не познали добра, но и оставили живущим память о своем безумии, дабы не могли скрыть того, в чем заблудились.
Премудрость же спасла от бед служащих ей.
Праведного, бежавшего от братнего гнева, она наставляла на правые пути, показала ему царство Божие и даровала ему познание святых, помогала ему в огорчениях и обильно вознаградила труды его.
Когда из корыстолюбия обижали его, она предстала и обогатила его,
сохранила его от врагов, и обезопасила от коварствовавших против него, и в крепкой борьбе доставила ему победу, дабы он знал, что благочестие всего сильнее.
Она не оставила проданного праведника, но спасла его от греха:
она нисходила с ним в ров и не оставляла его в узах, и потом принесла ему скипетр царства и власть над угнетавшими его, показала лжецами обвинявших его и даровала ему вечную славу.
Она освободила святой народ и непорочное семя от народа угнетавших его,
вошла в душу служителя Господня и противостала страшным царям чудесами и знамениями.
Она воздала святым награду за труды их, вела их путем дивным; и днем была им покровом, а ночью – звездным светом.
Она перевела их чрез Чермное море и провела их сквозь большую воду,
а врагов их потопила и извергла их из глубины бездны.
Итак, праведные завладели доспехами нечестивых и воспели святое имя Твое, Господи, и единодушно прославили поборающую руку Твою;
ибо премудрость отверзла уста немых и сделала внятными языки младенцев.
Грузинский
სიბრძნემ დაიცვა პირველდასახული მამა სამყაროსი, მარტოდ შექმნილი, და იხსნა იგი დაცემისგან;
და მისცა მას ძალა ყოველთა განსაგებლად.
მაგრამ წარწყმდა მისგან ბრაზით განმდგარი უკეთური, როცა რისხვამორეულმა ძმა მოკლა.
მის გამო წარღვნილი მიწა კვლავ სიბრძნემ იხსნა, როცა ხის ნაგლეჯით გადაარჩინა მართალი.
მან გამოიცნო მართალი კაცი ბოროტებაში შეთანხმებულ ხალხთა შორის და უბიწოდ დაიცვა იგი ღვთის წინაშე, და შვილის სიბრალულით სიძლიერე შეუნარჩუნა.
მანვე გადაარჩინა მართალი, როცა ღუპავდა ურჯულოებს; გაექცა ცეცხლს, გარდმოვლენილს ხუთ ქალაქზე,
რომელთაგან ბოროტების მოწმედ აკვამლებული ტრამალიღა დარჩა და უჟამოდ ნაყოფის გამომღები მცენარეები, და ურწმუნო სულის სახსოვრად აღმართული მარილის სვეტი.
სიბრძნისთვის გვერდის ამვლელებმა მხოლოდ სიკეთის შეუცნობლობით როდი ავნეს თავს, არამედ ცხოვრებას თავიანთი სიბრიყვის ხსოვნაც დაუტოვეს, ვერ შეძლეს დაფარვა იმისა, რაც შესცოდეს.
სიბრძნემ კი იხსნა თავისი მსახურნი სატანჯველთაგან.
ძმის რისხვისგან გაქცეულ მართალს სწორ გზებზე უწინამძღვრა, ღვთის სასუფეველი უჩვენა და სიწმიდეთა ცოდნა მიჰმადლა, მწედ ეყო ტანჯვა-წამებაში და ნაყოფი მისი ღვაწლისა გაამრავლა.
როცა სიხარბით ჩაგრავდნენ, გვერდში ამოუდგა მას და გაამდიდრა.
დაიფარა იგი მტრებისაგან და ავისმზრახველთაგან დაიცვა; ცხარე ბრძოლაში მისცა გამარჯვება, რათა სცოდნოდა, რომ ღვთისმოსაობა ყველაფერზე ძლიერია.
არ მიატოვა გაყიდული მართალი, არამედ ცოდვისაგან დაიხსნა იგი;
ჯურღმულში ჩავიდა მასთან და ბორკილებში როდი დატოვა, არამედ მიუტანა კვერთხი მეფობისა და ძალაუფლება მის მჩაგვრელებზე, გაამტყუნა მისი ბრალმდებელნი, მას კი საუკუნო დიდება მიანიჭა.
წმიდა ერი და უბიწო თესლი დაიხსნა მჩაგვრელი ხალხებისგან.
შევიდა უფლის მსახურის სულში და სასტიკ მეფეებს წინ აღუდგა სასწაულებითა და ნიშნებით.
მისცა ღირსეულებს საზღაური მათი ღვაწლისა, საკვირველ გზაზე უწინამძღვრა და იქმნა მათთვის დღისით საფარველად, ხოლო ღამღამობით - ვარსკვლავთა ელვარებად.
გადაიყვანა ისინი მეწამულ ზღვაზე და ადიდებულ წყლებს გაღმა გადაუძღვა.
მათი მტრები კი ჩაძირა და უფსკრულის სიღრმიდან ამოტყორცნა.
ამიტომაც მართლებმა უღვთოებს საჭურველი აჰყარეს და შენს წმიდა სახელს უმღერეს და ერთსულოვნად აქეს შენი მფარველი ხელი.
რადგან სიბრძნემ პირი გაუხსნა მუნჯებს და ჩვილთა ენებს სიცხადე მისცა.
Ella protesse il padre del mondo, plasmato per primo,

che era stato creato solo,

lo sollevò dalla sua caduta
e gli diede la forza per dominare tutte le cose.
Ma un ingiusto, allontanatosi da lei nella sua collera,

si rovinò con il suo furore fratricida.
La sapienza salvò di nuovo la terra sommersa per propria colpa,

pilotando il giusto su un semplice legno.
Quando i popoli furono confusi, unanimi nella loro malvagità,

ella riconobbe il giusto,

lo conservò davanti a Dio senza macchia

e lo mantenne forte nonostante la sua tenerezza per il figlio.
Mentre perivano gli empi, ella liberò un giusto

che fuggiva il fuoco caduto sulle cinque città.
A testimonianza di quella malvagità

esiste ancora una terra desolata, fumante,

alberi che producono frutti immaturi

e, a memoria di un'anima incredula, s'innalza una colonna di sale.
Essi infatti, incuranti della sapienza,

non solo subirono il danno di non conoscere il bene,

ma lasciarono anche ai viventi un ricordo di insipienza,

perché nelle cose in cui sbagliarono

non potessero rimanere nascosti.
La sapienza invece liberò dalle sofferenze

coloro che la servivano.
Per diritti sentieri ella guidò il giusto

in fuga dall'ira del fratello,

gli mostrò il regno di Dio

e gli diede la conoscenza delle cose sante;

lo fece prosperare nelle fatiche

e rese fecondo il suo lavoro.
Lo assistette contro l'ingordigia dei suoi oppressori

e lo rese ricco;
lo custodì dai nemici,

lo protesse da chi lo insidiava,

gli assegnò la vittoria in una lotta dura,

perché sapesse che più potente di tutto è la pietà.
Ella non abbandonò il giusto venduto,

ma lo liberò dal peccato.
Scese con lui nella prigione,

non lo abbandonò mentre era in catene,

finché gli procurò uno scettro regale

e l'autorità su coloro che dominavano sopra di lui;

mostrò che i suoi accusatori erano bugiardi

e gli diede una gloria eterna.
Ella liberò il popolo santo e la stirpe senza macchia

da una nazione di oppressori.
Entrò nell'anima di un servo del Signore

e con prodigi e segni tenne testa a re terribili.
Diede ai santi la ricompensa delle loro pene,

li guidò per una strada meravigliosa,

divenne per loro riparo di giorno

e luce di stelle nella notte.
Fece loro attraversare il Mar Rosso

e li guidò attraverso acque abbondanti;
sommerse invece i loro nemici

e li rigettò dal fondo dell'abisso.
Per questo i giusti depredarono gli empi

e celebrarono, o Signore, il tuo nome che è santo,

e lodarono concordi la tua mano che combatteva per loro,
perché la sapienza aveva aperto la bocca dei muti

e aveva reso chiara la lingua dei bambini.
Копировать текст Копировать ссылку Толкования стиха

Настройки