Скрыть
11:1
11:5
11:6
11:9
11:11
11:12
11:13
11:14
11:20
11:23
11:26
Церковнославянский (рус)
Упра́ви дѣла́ и́хъ руко́ю проро́ка свята́го:
про­идо́ша пусты́ню необита́н­ную и въ непроходи́мыхъ водрузи́ша ку́щы,
сопроти́вишася супоста́томъ и от­мсти́ша враго́мъ:
воз­жада́ша и при­­зва́ша тебе́, и дана́ бы́сть и́мъ вода́ от­ ка́мене несѣко́маго и изцѣле́нiе жа́жды от­ ка́мене же́стока.
И́миже бо нака́зани бы́ша врази́ и́хъ,
си́ми сі́и во оскудѣ́нiи су́ще благодѣ́тел­ст­вовани бы́ша:
за исто́чникъ у́бо при­­снотеку́щiя рѣки́, кро́вiю излiя́н­ною смяте́н­ныя,
во обличе́нiе младенце­убі́й­с­т­вен­наго повелѣ́нiя, да́лъ еси́ и́мъ изоби́лну во́ду безнаде́жно,
показа́въ тогда́ жа́ждею, ка́ко проти́вныхъ уму́чилъ еси́.
Егда́ бо искуше́ни бы́ша и въ ми́лости нака́зани, позна́ша, ка́ко во гнѣ́вѣ суди́мiи нечести́вiи му́чишася:
си́хъ бо я́ко Оте́цъ уча́щь искуси́лъ еси́, о́нѣхъ же я́ко же́стокъ Ца́рь осужда́я истяза́лъ еси́.
Отстоя́щiи же и при­­су́т­ст­ву­ю­щiи та́кожде му́чишася:
сугу́ба бо и́хъ прiя́тъ печа́ль и стена́нiе съ па́мятiю мину́в­шихъ.
Егда́ бо слы́шаху сво­и́ми муче́нiи благодѣ́й­ст­вуемыхъ о́ныхъ, познава́ху Го́спода:
его́же бо дре́вле во от­ложе́нiи от­ве́ржена от­реко́шася смѣю́щеся, при­­ концы́ собы́тiя удиви́шася, неподо́бною пра́веднымъ томи́ми жа́ждею.
За помышле́нiя же безу́мная непра́вды и́хъ, въ ни́хже заблуди́в­ше почита́ху безслове́сная пресмыка́ющаяся и звѣре́й худы́хъ, посла́лъ еси́ и́мъ мно́же­с­т­во безслове́сныхъ живо́тныхъ во от­мще́нiе,
да позна́ютъ, я́ко и́миже кто́ согрѣша́етъ, си́ми и му́чит­ся.
Не неможа́­ше бо всеси́льная рука́ твоя́, я́же сотвори́ мíръ от­ безобра́знаго веще­ст­ва́, посла́ти на ни́хъ мно́же­с­т­во медвѣ́дей, или́ лю́тыхъ льво́въ,
или́ новосозда́н­ныхъ я́рости испо́лненыхъ звѣре́й незна́емыхъ, или́ о́гнен­нымъ ды́шущихъ ду́хомъ, или́ злосмра́дный про­износя́щихъ ды́мъ, или́ стра́шныя изъ оче́й и́скры испуска́ющихъ:
и́хже не то́кмо вре́дъ можа́­ше истреби́ти я́, но и зра́къ устраша́ющь погуби́ти.
И безъ тѣ́хъ, еди́нымъ ду́хомъ па́сти мого́ша, от­ суда́ гони́ми и развѣ́яни от­ Ду́ха си́лы тво­ея́: но вся́ мѣ́рою и число́мъ и вѣ́сомъ расположи́лъ еси́.
Е́же бо мно́го мощи́, при­­су́т­ст­вуетъ тебѣ́ всегда́, и держа́вѣ мы́шцы тво­ея́ кто́ сопроти́вит­ся?
Поне́же, я́коже стра́жикъ въ превѣ́сѣхъ, [та́ко] ве́сь мíръ предъ тобо́ю, и я́ко ка́пля росы́ у́трен­нiя, сходя́щiя на зе́млю.
Ми́луеши же всѣ́хъ, я́ко вся́ мо́жеши, и презира́еши грѣхи́ человѣ́комъ въ покая́нiе.
Лю́биши же су́щая вся́, и ни чесого́же гнуша́ешися, я́же сотвори́лъ еси́: ниже́ бо ненави́дя что́ устро́илъ еси́.
Ка́ко же пребы́ло бы что́, а́ще бы ты́ не изво́лилъ еси́? или́, е́же не нарѣче́но от­ тебе́, сохрани́лося бы?
Щади́ши же вся́, я́ко твоя́ су́ть, Влады́ко Ду́шелю́бче!
Синодальный
Она благоустроила дела их рукою святого пророка:
они прошли по необитаемой пустыне, и на непроходных местах поставили шатры;
противостали неприятелям и отмстили врагам;
томились жаждою и воззвали к Тебе, и дана им была вода из утесистой скалы и утоление жажды – из твердого камня.
Ибо, чем наказаны были враги их,
тем они, находясь в затруднении, были облагодетельствованы:
вместо источника постоянно текущей реки, смрадною кровью возмущенной,
в обличение их детоубийственного повеления, Ты неожиданно дал им обильную воду,
показав тогда чрез жажду, как Ты наказал их противников.
Ибо, когда они были испытываемы, подвергаясь, впрочем, милостивому вразумлению, тогда познали, как мучились во гневе судимые нечестивые;
потому что их Ты испытывал, как отец, поучая, а тех, как гневный царь, осуждая, истязал.
И отсутствовавшие и присутствовавшие одинаково пострадали:
их постигла сугубая скорбь и стенание от воспоминания о прошедшем.
Они, когда услышали, что чрез их наказания те были облагодетельствованы, познали Господа.
Кого они прежде, как отверженного, отреклись с ругательством, Тому в последствие событий удивлялись, потерпев неодинаковую с праведными жажду.
А за неразумные помышления их неправды, по которым они в заблуждении служили бессловесным пресмыкающимся и презренным чудовищам, Ты в наказание наслал на них множество бессловесных животных,
чтобы они познали, что, чем кто согрешает, тем и наказывается.
Не невозможно было бы для всемогущей руки Твоей, создавшей мир из необразного вещества, наслать на них множество медведей или свирепых львов,
или неизвестных новосозданных лютых зверей, или дышащих огненным дыханием, или извергающих клубы дыма, или бросающих из глаз ужасные искры,
которые не только повреждением могли истребить их, но и ужасающим видом погубить.
Да и без этого они могли погибнуть от одного дуновения, преследуемые правосудием и рассеваемые духом силы Твоей; но Ты все расположил мерою, числом и весом.
Ибо великая сила всегда присуща Тебе, и кто противостанет силе мышцы Твоей?
Весь мир пред Тобою, как колебание чашки весов, или как капля утренней росы, сходящей на землю.
Ты всех милуешь, потому что все можешь, и покрываешь грехи людей ради покаяния.
Ты любишь все существующее, и ничем не гнушаешься, что сотворил, ибо не создал бы, если бы что ненавидел.
И как могло бы пребывать что-либо, если бы Ты не восхотел? Или как сохранилось бы то, что не было призвано Тобою?
Но Ты все щадишь, потому что все Твое, душелюбивый Господи.
Грузинский
კეთილად წარმართა სიბრძნემ მათი საქმენი წმიდა წინასწარმეტყველის ხელით.
გადალახეს უდაბნო უკაცური და უვალ ადგილებში კარვები აღმართეს,
წინ აღუდგნენ მომხდურთ და მოიგერიეს მტრები.
მოსწყურდათ და შენ შეგღაღადეს, და შენც მიეცი მათ წყალი სალი კლდიდან და დარწყულება - პიტალო ქვიდან.
რადგან გასაჭირში მყოფთ ის მიემადლათ, რითაც დაისაჯნენ მათი მტრები:
ნაცვლად სისხლით შემღვრეული და წაბილწული წყაროსი,
ყრმათა ჟლეტის ბრძანების სამხილებელად რომ ადინე, მოულოდნელად მიეცი მათ უხვი წყალი.
და მაშინ უჩვენე წყურვილის ძალით, თუ როგორ დასაჯე მათი წინააღმდგომნი.
რადგან, როცა გამოიცადნენ, თუმცა წყალობებში იყვნენ გაწვრთნილნი, მაშინ შეიცნეს, როგორ იტანჯებოდნენ რისხვით განკითხული უღვთოები.
რადგან ესენი, როგორც მამა, შეგონებით გამოსცადე, ისინი კი დასაჯე, როგორც სასტიკმა მეფემ.
იქ არმყოფნიც და იქ მყოფნიც ერთნაირად იტანჯებოდნენ.
რადგან მოეცვა ისინი ორკეც მწუხარებას და თავგადანახადის გახსენებაზე გოდებდნენ.
როცა შეიტყვეს, რომ მათი დასჯით დამწყალობდნენ მართალნი, მიხვდნენ, რომ უფლისგან იყო ეს საქმე.
თუმცა ადრე, როგორც განკიცხული, მოიკვეთეს და აბუჩად აიგდეს, მაგრამ საბოლოოდ უკვირდათ მისი, რადგან მათი წყურვილი არ ჰგავდა მართლის წყურვილს.
იმის სანაცვლოდ, რომ უგუნური და უკეთური ფიქრებით მოცთუნებულნი ემსახურებოდნენ უტყვ ქვეწარმავლებს და უბადრუკ მხეცებს, აჰა, პირუტყვ ქმნილებათა სიმრავლე მოუვლინე სასჯელად.
რათა გაეგოთ, ვინც რითი შესცოდავს, იმით რომ დაისჯება.
რადგან არაფერი დააბრკოლებდა შენს ყოვლისშემძლე ხელს, რომელმაც უსახო ნივთიერებისაგან სამყარო შექმნა, წარეგზავნა მათთვის დათვთა სიმრავლე ან მძვინვარე ლომები,
ან ახლადშექმნილი და უცნობი მძვინვარე მხეცები, ან ცეცხლოვანი სუნთქვის მომბერველნი, ან ამომფრქვეველნი ბოლქვებად კვამლისა, ან თვალთაგან შემზარავ ნაპერწკალთა გამომტყორცნელნი,
რომელთაც არა მხოლოდ ვნების მიყენებით შეეძლოთ მაიაი განადგურება, არამედ შიშისმომგვრელი შესახედაობითაც დაღუპავდნენ.
და მათ გარეშეც, ერთი მობერვითაც შეიძლებოდა დამხობილიყვნენ მართლმსაჯულებისგან დევნილნი და შენი ძლიერი სულისგან დაფანტულნი, მაგრამ შენ ყოველივე ზომით, თვლითა და წონით განაწესე;
რადგან დიდი ძლიერება მარადის შენთანაა და ვინ აღუდგება წინ შენი მკლავის ძალას?
რადგან მთელი სამყარო შენს წინაშე მხოლოდ რხევაა სასწორის პინებისა და წვეთია დილის ცვარისა, დედამიწაზე რომ იფრქვევა.
ყველას შემბრალე ხარ, რადგან ყველაფერი შეგიძლია, და არად მიიჩნევ კაცთა ცოდვებს, რათა მოინანიონ.
რადგან ყოველი არსებული გიყვარს, და არც არას მოიძულებ, რაც შეგიქმნია; რომ გძულებოდა, ხომ არც შექმნიდი!
როგორ იარსებებდა რაიმე, შენ რომ არ მოგესურვა? ან როგორ შეინახებოდა, შენ რომ არ მოგეხმო?
ყველაფერს უფრთხილდები, რადგან ყველაფერი შენია, სულისმოყვარეო უფალო.
La sapienza favorì le loro imprese

per mezzo di un santo profeta.
Attraversarono un deserto inospitale,

fissarono le tende in terreni impraticabili,
resistettero agli avversari, respinsero i nemici.
Ebbero sete e ti invocarono

e fu data loro acqua da una rupe scoscesa,

rimedio alla sete da una dura roccia.
Ciò che era servito a punire i loro nemici,

per loro, nel bisogno, fu strumento di favori.
Invece dello sgorgare perenne di un fiume,

reso torbido da putrido sangue
in punizione di un decreto infanticida,

contro ogni speranza tu desti loro acqua abbondante,
mostrando attraverso la sete di allora

come avevi punito i loro avversari.
Difatti, messi alla prova,

sebbene puniti con misericordia,

compresero come gli empi, giudicati nella collera,

erano stati tormentati;
perché tu provasti gli uni come un padre che corregge,

mentre vagliasti gli altri come un re severo che condanna.
Lontani o vicini erano ugualmente tribolati,
perché li colse un duplice dolore

e un sospiro per i ricordi del passato.
Quando infatti seppero che dal loro castigo quelli erano beneficati,

si accorsero della presenza del Signore;
poiché colui che prima avevano esposto e poi deriso,

al termine degli avvenimenti dovettero ammirarlo,

dopo aver patito una sete ben diversa da quella dei giusti.
In cambio dei ragionamenti insensati della loro ingiustizia,

in cui, errando, rendevano onori divini

a rettili senza parola e a bestie spregevoli,

tu inviasti contro di loro come punizione

una moltitudine di animali irragionevoli,
perché capissero che con le cose con cui uno pecca,

con quelle viene punito.
Non era certo in difficoltà la tua mano onnipotente,

che aveva creato il mondo da una materia senza forma,

a mandare loro una moltitudine di orsi o leoni feroci
o bestie molto feroci, prima sconosciute e create da poco,

che esalano un alito infuocato

o emettono un crepitìo di vapore

o sprizzano terribili scintille dagli occhi,
delle quali non solo l'assalto poteva sterminarli,

ma lo stesso aspetto terrificante poteva annientarli.
Anche senza queste potevano cadere con un soffio,

perseguitati dalla giustizia

e dispersi dal tuo soffio potente,

ma tu hai disposto ogni cosa con misura, calcolo e peso.
Prevalere con la forza ti è sempre possibile;

chi si opporrà alla potenza del tuo braccio?
Tutto il mondo, infatti, davanti a te è come polvere sulla bilancia,

come una stilla di rugiada mattutina caduta sulla terra.
Hai compassione di tutti, perché tutto puoi,

chiudi gli occhi sui peccati degli uomini,

aspettando il loro pentimento.
Tu infatti ami tutte le cose che esistono

e non provi disgusto per nessuna delle cose che hai creato;

se avessi odiato qualcosa, non l'avresti neppure formata.
Come potrebbe sussistere una cosa, se tu non l'avessi voluta?

Potrebbe conservarsi ciò che da te non fu chiamato all'esistenza?
Tu sei indulgente con tutte le cose, perché sono tue,

Signore, amante della vita.
Копировать текст Копировать ссылку Толкования стиха

Настройки