Скрыть
14:2
14:5
14:10
14:13
14:17
14:18
14:19
14:20
14:21
14:24
14:27
14:29
14:30
14:31
Церковнославянский (рус)
Плы́ти па́ки кто́ помы́сливъ и сверѣ́пыя во́лны преходи́ти, нося́щаго его́ корабля́ тлѣ́н­нѣйшее дре́во при­­зыва́етъ:
о́ное бо жела́нiе при­­стяжа́нiй умы́сли, хитре́цъ же му́дростiю содѣ́ла:
тво́й же, о́тче, устроя́етъ про́мыслъ: я́ко да́лъ еси́ и въ мо́ри пу́ть и въ волна́хъ стезю́ крѣ́пкую,
показу́я, я́ко си́ленъ еси́ от­ вся́каго спасти́, а́ще и безъ худо́же­ст­ва кто́ взы́детъ.
Хо́щеши же, да не бу́дутъ пра́здна дѣла́ прему́дрости тво­ея́: сего́ ра́ди и малѣ́йшему дре́ву ввѣря́ютъ человѣ́цы ду́шы [своя́], и преходя́ще во́лны кораблеце́мъ изба́влени су́ть.
И от­ нача́ла бо, егда́ погиба́ху го́рдiи исполи́ни, упова́нiе мíра въ кораблецѣ́ избѣжа́в­шее, оста́ви вѣ́ку сѣ́мя рожде́нiя, руко́ю тво­е́ю устро́­ено.
Благослове́но бо дре́во, и́мже быва́етъ пра́вда.
Рукотворе́н­ное же про́клято е́сть, и сотвори́вый е́: я́ко о́въ у́бо содѣ́ла, сiе́ же тлѣ́н­ное бо́гомъ именова́ся.
Въ ра́внѣ бо ненави́дима су́ть Бо́гу и нече́­ст­вуяй, и нече́стiе его́:
и́бо сотворе́ное съ сотво́ршимъ му́чимо бу́детъ.
Сего́ ра́ди и во и́долѣхъ язы́ческихъ бу́детъ ка́знь, я́ко въ созда́нiи Бо́жiи въ ме́рзость сотворе́ни су́ть и въ собла́зны душа́мъ человѣ́ческимъ и въ сѣ́ть нога́мъ бу́ихъ.
Нача́ло бо блуже́нiя умышле́нiе и́доловъ: изобрѣ́тенiе же и́хъ тлѣ́нiе живота́.
Ниже́ бо бы́ша от­ нача́ла, ниже́ бу́дутъ во вѣ́ки:
тщесла́вiемъ бо человѣ́ческимъ внидо́ша въ мíръ, и сего́ ра́ди кра́токъ и́хъ коне́цъ вмѣни́ся.
Го́рькимъ бо пла́чемъ сѣ́туя оте́цъ ско́ро восхище́наго ча́да о́бразъ сотвори́въ, его́же тогда́ человѣ́ка ме́ртва, ны́нѣ я́ко бо́га почте́: и предаде́ подру́чнымъ та́йны и же́ртвы:
пото́мъ вре́менемъ воз­мо́гшiй нечести́вый обы́чай, а́ки зако́нъ храни́мь бы́сть, и мучи́телей повелѣ́нiемъ почита́ема бя́ху изва́ян­ная:
и́хже въ лице́ не могу́ще че­с­т­вова́ти человѣ́цы да́льнаго ра́ди обита́нiя, издале́ча лице́ изобрази́в­ше, я́вный о́бразъ почита́емаго царя́ сотвори́ша, я́ко да от­стоя́щаго а́ки бли́зъ су́щаго ласка́ютъ со при­­лѣжа́нiемъ.
Въ продолже́нiе же злоче́стiя и не разумѣ́ющихъ при­­ну́ди худо́жниково любо­че́стiе.
Се́й бо хотя́ угоди́ти держа́в­ст­ву­ю­щему, про­изведе́ хи́тростiю [сво­е́ю] подо́бiе на лу́чшее:
мно́же­с­т­во же человѣ́къ, при­­влече́но благообра́зiемъ дѣ́ла, пре́жде вма́лѣ че­с­т­вова́наго человѣ́ка ны́нѣ въ бо́га вмѣни́ша.
И сiе́ бы́сть житiю́ въ прельще́нiе, я́ко или́ злоключе́нiю, или́ мучи́тел­ст­ву послужи́в­ше человѣ́цы, несоо́бщно и́мя ка́менiю и древа́мъ обложи́ша.
Посе́мъ не дово́лно бѣ́ прельща́тися о Бо́жiи ра́зумѣ, но и въ вели́цѣй живу́ще безу́мiя бра́ни, толи́кая зла́я мíръ имену́ютъ.
И́бо или́ дѣто­убі́й­ст­вен­ныя же́ртвы, или́ сокрове́н­ныя та́йны, или́ неи́стовныя от­ ины́хъ зако́новъ пи́рше­ст­ва творя́ше,
ниже́ житiя́, ниже́ бра́ковъ чи́стыхъ еще́ храня́тъ: еди́нъ же друга́го или́ навѣ́томъ убива́етъ, или́ блудя́ оскорбля́етъ.
Вся́ же смѣ́шена су́ть, кро́вь и убі́й­ст­во, татьба́ и ле́сть, растлѣ́нiе, невѣ́р­ст­во, смяте́нiе, заклина́нiе, молва́ благи́хъ,
благода́ти забве́нiе, душа́мъ оскверне́нiе, рожде́нiю премѣне́нiе, бра́ковъ безчи́нiе, прелюбо­дѣя́нiе и студодѣя́нiе.
Недосто́йныхъ бо и́мене и́доловъ служе́нiе нача́ло вся́каго зла́, и вина́ и коне́цъ е́сть:
и́бо или́ веселя́щеся неи́стов­ст­вуютъ, или́ проро́че­ст­вуютъ ло́жная, или́ живу́тъ непра́веднѣ, или́ клену́т­ся ско́ро.
На безду́шныя бо и́долы надѣ́ющеся, злѣ́ клену́щеся казни́ми бы́ти не ча́ютъ.
За обоя́ же на ни́хъ прiи́детъ су́дъ: поне́же злѣ́ му́др­ст­воваша о Бо́зѣ, вне́млюще и́доломъ, и непра́ведно кля́шася ле́стiю, презрѣ́в­ше преподо́бiе.
Не бо́ си́ла клену́щихъ, но согрѣша́ющымъ су́дъ нахо́дитъ всегда́ на преступле́нiе непра́ведныхъ.
Синодальный
Еще: иной, собираясь плыть и переплывать свирепые волны, призывает на помощь дерево, слабейшее носящего его корабля;
ибо стремление к приобретениям выдумало оный, а художник искусно устроил,
но промысл Твой, Отец, управляет кораблем, ибо Ты дал и путь в море и безопасную стезю в волнах,
показывая, что Ты можешь от всего спасать, хотя бы кто отправлялся в море и без искусства.
Ты хочешь, чтобы не тщетны были дела Твоей премудрости; поэтому люди вверяют свою жизнь малейшему дереву и спасаются, проходя по волнам на ладье.
Ибо и вначале, когда погубляемы были гордые исполины, надежда мира, управленная Твоею рукою, прибегнув к кораблю, оставила миру семя рода.
Благословенно дерево, чрез которое бывает правда!
А это рукотворенное проклято и само, и сделавший его – за то, что сделал; а это тленное названо богом.
Ибо равно ненавистны Богу и нечестивец и нечестие его;
и сделанное вместе со сделавшим будет наказано.
Посему и на идолов языческих будет суд, так как они среди создания Божия сделались мерзостью, соблазном душ человеческих и сетью ногам неразумных.
Ибо вымысл идолов – начало блуда, и изобретение их – растление жизни.
Не было их вначале, и не во веки они будут.
Они вошли в мир по человеческому тщеславию, и потому близкий сужден им конец.
Отец, терзающийся горькою скорбью о рано умершем сыне, сделав изображение его, как уже мертвого человека, затем стал почитать его, как бога, и передал подвластным тайны и жертвоприношения.
Потом утвердившийся временем этот нечестивый обычай соблюдаем был, как закон, и по повелениям властителей изваяние почитаемо было, как божество.
Кого в лицо люди не могли почитать по отдаленности жительства, того отдаленное лицо они изображали: делали видимый образ почитаемого царя, дабы этим усердием польстить отсутствующему, как бы присутствующему.
К усилению же почитания и от незнающих поощряло тщание художника,
ибо он, желая, может быть, угодить властителю, постарался искусством сделать подобие покрасивее;
а народ, увлеченный красотою отделки, незадолго пред тем почитаемого, как человека, признал теперь божеством.
И это было соблазном для людей, потому что они, покоряясь или несчастью, или тиранству, несообщимое Имя прилагали к камням и деревам.
Потом не довольно было для них заблуждаться в познании о Боге, но они, живя в великой борьбе невежества, такое великое зло называют миром.
Совершая или детоубийственные жертвы, или скрытные тайны, или заимствованные от чужих обычаев неистовые пиршества,
они не берегут ни жизни, ни чистых браков, но один другого или коварством убивает, или прелюбодейством обижает.
Всеми же без различия обладают кровь и убийство, хищение и коварство, растление, вероломство, мятеж, клятвопреступление, расхищение имуществ,
забвение благодарности, осквернение душ, превращение полов, бесчиние браков, прелюбодеяние и распутство.
Служение идолам, недостойным именования, есть начало и причина, и конец всякого зла,
ибо они или веселясь неистовствуют, или прорицают ложь, или живут беззаконно, или скоро нарушают клятву.
Надеясь на бездушных идолов, они не думают быть наказанными за то, что несправедливо клянутся.
Но за то и другое придет на них осуждение, и за то, что нечестиво мыслили о Боге, обращаясь к идолам, и за то, что ложно клялись, коварно презирая святое.
Ибо не сила тех, которыми они клянутся, но суд над согрешающими следует всегда за преступлением неправедных.
Грузинский
კიდევ: სანაოსნოდ და მძვინვარე ტალღების გადასალახავად ვინმე ძელს მოუხმობს, უფრო მსხვრევადს, ვიდრე მისი მატარებელი ხომალდია.
რადგან მხოლოდ მოხვეჭის სურვილმა მოისაზრა და ოსტატის ხელოვნებამ ააშენა ხომალდი.
მაგრამ ხომალდს, მამაო, შენი განგება მართავს, რდგან ზღვაში შენ მიეცი მას გზა და ტალღათა შორის საიმედო ბილიკი,
აჩვენე, რომ ყოველი ხიფათისგან დახსნა შეგიძლია, თუნდაც ვინმე უმეცარი შევიდეს ზღვაში.
გსურს შენი სიბრძნის ნამოქმედარი ფუჭი არ იყოს; ამიტომაც ანდობენ ადამიანები თავიანთ სიცოცხლეს ხის ნაჭერს და ტივით გადამლახველნი ტალღებისა გადარჩებიან;
რადგან თავიდანვე, როცა შეიმუსრნენ ქედმაღალი ბემბერაზები, სოფლის იმედმა ტივს შეაფარა თავი და, შენი ხელით წარმართულმა, საუკუნეს შეუნარჩუნა ახალი თაობის თესლი.
კურთხეულია ძელი, რომლითაც სამართლიანობა მოხდა.
ეს ხელითნაკეთი კი დაწყევლილია თავადაც და მისი გამკეთებელიც, რომ გააკეთა და ეს ლპობადი ნივთი ღმერთად იწოდა.
რადგან უკეთური და მისი უკეთურება ღვთისთვის თანაბრად საძულველია,
და, რაც გაკეთებულია, მის გამკეთებელთან ერთად დაისჯება.
ამიტომაც წარმართთა კერპებსაც მოელით განკითხვა, რადგან იქცნენ ისინი ღვთის ქმნილებათა შორის სისაძაგლედ, ადამიანთა სულების საცდუნებელად და მახედ უგუნურთა ფეხებისთვის.
რადგან კერპთა კეთების ჩანაფიქრი გარყვნილების სათავე იყო, ხოლო მათი გამოგონება - ცხოვრების გახრწნა;
რადგან არც დასაბამიდან იყვნენ და არც საუკუნოდ იქნებიან.
ისინი სოფელში კაცთა ცუდმედიდობით შემოვიდნენ და ამიტომაც აღსასრულიც სწრაფი მიესაჯათ.
უდროოდ დაღუპულ შვილზე მწუხარებით გატანჯულმა მამამ მისი გამოსახულება გააკეთა, ჯერ პატივი მიაგო როგორც მკვდარ ადამიანს, მერე კი როგორც ღმერთს და საიდუმლოებანი და საღვთო წესები გადასცა თავის ხელქვეითებს.
შემდგომად ამისა, დროის მიერ განმტკიცებული ეს უკეთური ჩვეულება შენახულ იქნა, როგორც რჯული
და ხელმწიფეთა ბრძანებებით თაყვანს სცემდნენ ამ ქანდაკებებს. მათი სახეებიც გამოაქანდაკეს, რომელთა თაყვანისცემა მათი შორს ყოფნის გამო ადამიანებს არ შეეძლოთ; საჭვრეტად შექმნეს სათაყვანო მეფის გამოსახულება, რათა შორს მყოფისთვისაც ისევე ემლიქვნელათ, როგორც ახლოს მყოფისთვის.
ხელოვანის პატივმოყვარეობა იყო მიზეზი, რომ უცნობებმაც დაიწყეს მისი თაყვანისცემა.
მან, ალბათ, მბრძანებლის საამებლად ძალ-ღონი არ დაზოგა, რომ ოსტატობის წყალობით ხატება სილამაზით შეემკო.
ხალხმა კი, მისით მოხიბლულმა, სიწმიდედ შერაცხა ეს ქმნილება, რომელსაც ადრე პატივს სცემდა, როგორც ადამიანს.
და ეს საცდურად ექცა კაცთა მოდგმას, რადგან უბედურებებით ან მძლავრობით დაბეჩავებულმა ადამიანებმა უცხო სახელები მისცეს ქვებსა და ხეებს.
მერე, ღვთის შეცნობაში შეცდომა არ იკმარეს და, დიდ ბრძოლაში უმეცრების გამო ჩათრეულნი, ამგვარ ბოროტებას მშვიდობას უწოდებენ.
ან მსხვერპლად სწირავენ ბავშვებს, ან დაფარულ წესებს ასრულებენ, ან სხვათა ადათებისამებრ თავაშვებულ ღრეობებს მართავენ.
არ უფრთხილდებიან არც თავიანთ სიცოცხლესა და არც ქორწინების სიწმიდესა და ვერაგულად ხოცავენ ერთმანეთს, ან კიდევ მრუშობით შეურაცხყოფენ.
განურჩევლად ყველა გარეულია სისხლში და მკვლელობაში, ძარცვაში და მზაკვრობაში, გარყვნილებაში და უნდობლობაში, შფოთში და ცრუ ფიცში,
სიკეთეთა მოყივნებაში, მადლის დავიწყებაში, სულთა წაბილწვაში, სქესის გაუკუღმართებაში, უწესო ქორწინებაში, სიძვაში და უსირცხვილობაში.
რადგან სახელუხსენებელ კერპთა მსახურება არის დასაბამი, მიზეზი და ბოლო ყოველგვარი ბოროტებისა;
რადგან მათი თაყვანისმცემელნი ნეტარებით შმაგობენ, სიცრუეს წინასწარმეტყველებენ; ან უსამართლოდ ცხოვრობენ, ან სწრაფად ტეხენ ფიცს;
რადგან უსულო კერპთა მოიმედენი ბოროტი ფიცისათვის სასჯელს არ ელიან.
მაგრამ სასჯელი ორივეს გამო მოაწევს მათზე. იმის გამოც, რომ კერპების ერთგულნი ბოროტად ფიქრობდნენ ღმერთზე, და იმის გამოც, რომ უსამართლოდ ფიცულობდნენ სიწმიდის მზაკვრულად მოძულენი.
რადგან არა ფიცის ძალა, არამედ ცოდვილთათვის განკუთვნილი სასჯელია, რომ დევნის მუდამ კანონის შემლახველს.
Anche chi si dispone a navigare e a solcare onde selvagge

invoca un legno più fragile dell'imbarcazione che lo porta.
Questa infatti fu inventata dal desiderio di guadagni

e fu costruita da una saggezza artigiana;
ma la tua provvidenza, o Padre, la pilota,

perché tu tracciasti un cammino anche nel mare

e un sentiero sicuro anche fra le onde,
mostrando che puoi salvare da tutto,

sì che uno possa imbarcarsi anche senza esperienza.
Tu non vuoi che le opere della tua sapienza siano inutili;

per questo gli uomini affidano la loro vita anche a un minuscolo legno

e, avendo attraversato i flutti su una zattera, furono salvati.
Infatti, anche in principio, mentre perivano i superbi giganti,

la speranza del mondo, rifugiatasi in una zattera

e guidata dalla tua mano,

lasciò al mondo un seme di nuove generazioni.
Benedetto è il legno per mezzo del quale si compie la giustizia,
maledetto invece l'idolo, opera delle mani, e chi lo ha fatto;

questi perché lo ha preparato,

quello perché, pur essendo corruttibile, è stato chiamato dio.
Perché a Dio sono ugualmente in odio l'empio e la sua empietà;
l'opera sarà punita assieme a chi l'ha compiuta.
Perciò ci sarà un giudizio anche per gli idoli delle nazioni,

perché fra le creature di Dio sono diventati oggetto di ribrezzo,

e inciampo per le anime degli uomini,

e laccio per i piedi degli stolti.
Infatti l'invenzione degli idoli fu l'inizio della fornicazione,

la loro scoperta portò alla corruzione della vita.
Essi non esistevano dall'inizio e non esisteranno in futuro.
Entrarono nel mondo, infatti, per la vana ambizione degli uomini,

per questo è stata decretata loro una brusca fine.
Un padre, consumato da un lutto prematuro,

avendo fatto un'immagine del figlio così presto rapito,

onorò come un dio un uomo appena morto

e ai suoi subalterni ordinò misteri e riti d'iniziazione;
col passare del tempo l'empia usanza si consolidò

e fu osservata come una legge.

Anche per ordine dei sovrani

le immagini scolpite venivano fatte oggetto di culto;
alcuni uomini, non potendo onorarli di persona perché distanti,

avendo riprodotto le sembianze lontane,

fecero un'immagine visibile del re venerato,

per adulare con zelo l'assente, come fosse presente.
A estendere il culto anche presso quanti non lo conoscevano,

spinse l'ambizione dell'artista.
Questi infatti, desideroso senz'altro di piacere al potente,

si sforzò con l'arte di renderne più bella l'immagine;
ma la folla, attratta dal fascino dell'opera,

considerò oggetto di adorazione

colui che poco prima onorava come uomo.
Divenne un'insidia alla vita il fatto che uomini,

resi schiavi della disgrazia e del potere,

abbiano attribuito a pietre o a legni il nome incomunicabile.
Inoltre non fu loro sufficiente errare nella conoscenza di Dio,

ma, vivendo nella grande guerra dell'ignoranza,

a mali tanto grandi danno il nome di pace.
Celebrando riti di iniziazione infanticidi o misteri occulti

o banchetti orgiastici secondo strane usanze,
non conservano puri né la vita né il matrimonio,

ma uno uccide l'altro a tradimento o l'affligge con l'adulterio.
Tutto vi è mescolato:

sangue e omicidio, furto e inganno,

corruzione, slealtà, tumulto, spergiuro,
sconcerto dei buoni, dimenticanza dei favori,

corruzione di anime, perversione sessuale,

disordini nei matrimoni, adulterio e impudicizia.
L'adorazione di idoli innominabili

è principio, causa e culmine di ogni male.
Infatti coloro che sono idolatri

vanno fuori di sé nelle orge o profetizzano cose false

o vivono da iniqui o spergiurano con facilità.
Ponendo fiducia in idoli inanimati,

non si aspettano un castigo per aver giurato il falso.
Ma, per l'uno e per l'altro motivo, li raggiungerà la giustizia,

perché concepirono un'idea falsa di Dio, rivolgendosi agli idoli,

e perché spergiurarono con frode, disprezzando la santità.
Infatti non la potenza di coloro per i quali si giura,

ma la giustizia che punisce i peccatori

persegue sempre la trasgressione degli ingiusti.

Копировать текст Копировать ссылку Толкования стиха

Настройки