Скрыть
5:2
5:6
см.: Ин.1:5;
5:7
5:12
5:13
5:17
5:19
5:21
Церковнославянский (рус)
Тогда́ ста́нетъ во дерзнове́нiи мно́зѣ пра́ведникъ предъ лице́мъ оскорби́в­шихъ его́ и от­мета́ющихъ труды́ его́:
ви́дящiи смяту́т­ся стра́хомъ тя́жкимъ и ужа́снут­ся о пресла́внѣмъ спасе́нiи его́,
и реку́тъ въ себѣ́ ка́ющеся и въ тѣснотѣ́ ду́ха воз­дыха́юще: се́й бѣ́, его́же имѣ́хомъ нѣ́когда въ посмѣ́хъ и въ при́тчу поноше́нiя.
Безу́мнiи, житiе́ его́ вмѣни́хомъ неи́стово и кончи́ну его́ безче́стну:
ка́ко вмѣни́ся въ Сы́нѣ́хъ Бо́жiихъ, и во святы́хъ жре́бiй его́ е́сть?
У́бо заблуди́хомъ от­ пути́ и́стин­наго, и пра́вды свѣ́тъ не облиста́ на́мъ, и со́лнце не воз­сiя́ на́мъ:
беззако́н­ныхъ испо́лнихомся сте́зь и поги́бели и ходи́хомъ въ пусты́ни непроходи́мыя, пути́ же Госпо́дня не увѣ́дѣхомъ.
Что́ по́льзова на́мъ горды́ня, и бога́т­ст­во съ велича́нiемъ что́ воз­даде́ на́мъ?
Преидо́ша вся́ о́на я́ко сѣ́нь и я́ко вѣ́сть претека́ющая.
Я́ко кора́бль преходя́й волну́ющуюся во́ду, его́же прохо́ду нѣ́сть стопы́ обрѣсти́, ниже́ стези́ ше́­ст­вiя его́ въ волна́хъ:
или́ я́ко пти́цы, прелета́ющiя по а́еру, ни еди́но обрѣта́ет­ся зна́менiе пути́, я́звою же смуща́яй бiе́мый ду́хъ ле́гкiй, и разсѣца́емый си́лою шумя́щею движе́нiемъ кри́лъ прелетѣ́, и посе́мъ ни еди́но зна́менiе обрѣ́теся прохо́ду въ не́мъ:
или́ я́ко стрѣло́ю испуще́ною на намѣ́реное мѣ́сто разсѣ́чен­ный а́еръ внеза́пу въ себѣ́ самѣ́мъ заключе́нъ бы́сть, я́ко не позна́тися прохо́ду ея́:
та́ко и мы́ рожде́ни оскудѣ́хомъ и добродѣ́тели у́бо ни еди́наго зна́менiя мо́жемъ показа́ти, во зло́бѣ же на́­шей сконча́хомся.
И́бо упова́нiе нечести́ваго, я́ко пра́хъ от­ вѣ́тра подъе́млемый и я́ко пѣ́на мя́гка от­ бу́ри расто́ргнена, и я́ко ды́мъ от­ вѣ́тра разлива́ет­ся и я́ко па́мять при­­ше́лца еди́наго дне́ пре́йде:
пра́ведницы же во вѣ́ки живу́тъ, и во гдѣ́ мзда́ и́хъ, и попече́нiе и́хъ у вы́шняго:
сего́ ра́ди прiи́мутъ ца́р­ст­вiе благолѣ́пiя и вѣне́цъ добро́ты от­ руки́ Госпо́дни, я́ко десни́цею покры́етъ и́хъ и мы́шцею защи́титъ и́хъ.
Прiи́метъ всеору́жiе рве́нiе свое́ и вооружи́тъ тва́рь въ ме́сть враго́мъ,
облече́т­ся въ броня́ пра́вды и воз­ложи́тъ шле́мъ су́дъ нелицемѣ́ренъ,
прiи́метъ щи́тъ непобѣди́мый преподо́бiе,
поостри́тъ же напра́сный гнѣ́въ во ору́жiе: спобо́ретъ же съ ни́мъ мíръ на безу́мныя.
По́йдутъ праволу́чныя стрѣ́лы мо́лнiины, и я́ко от­ благокру́гла лу́ка облако́въ на намѣ́ренiе полетя́тъ:
и от­ каменоме́тныя я́рости испо́лнь паду́тъ гра́ды: воз­негоду́етъ на ни́хъ вода́ морска́я, рѣ́ки же потопя́тъ на́гло:
сопроти́въ ста́нетъ и́мъ ду́хъ си́лы, и я́ко ви́хоръ развѣ́етъ и́хъ:
и опустоши́тъ всю́ зе́млю беззако́нiе, и злодѣ́й­ст­во преврати́тъ престо́лы си́льныхъ.
Синодальный
Тогда праведник с великим дерзновением станет пред лицем тех, которые оскорбляли его и презирали подвиги его;
они же, увидев, смутятся великим страхом и изумятся неожиданности спасения его
и, раскаиваясь и воздыхая от стеснения духа, будут говорить сами в себе: «это тот самый, который был у нас некогда в посмеянии и притчею поругания.
Безумные, мы почитали жизнь его сумасшествием и кончину его бесчестною!
Как же он причислен к сынам Божиим, и жребий его – со святыми?
Итак, мы заблудились от пути истины, и свет правды не светил нам, и солнце не озаряло нас.
Мы преисполнились делами беззакония и погибели и ходили по непроходимым пустыням, а пути Господня не познали.
Какую пользу принесло нам высокомерие, и что доставило нам богатство с тщеславием?
Все это прошло как тень и как молва быстротечная.
Как после прохождения корабля, идущего по волнующейся воде, невозможно найти следа, ни стези дна его в волнах;
или как от птицы, пролетающей по воздуху, никакого не остается знака ее пути, но легкий воздух, ударяемый крыльями и рассекаемый быстротою движения, пройден движущимися крыльями, и после того не осталось никакого знака прохождения по нему;
или как от стрелы, пущенной в цель, разделенный воздух тотчас опять сходится, так что нельзя узнать, где прошла она;
так и мы родились и умерли, и не могли показать никакого знака добродетели, но истощились в беззаконии нашем».
Ибо надежда нечестивого исчезает, как прах, уносимый ветром, и как тонкий иней, разносимый бурею, и как дым, рассеиваемый ветром, и проходит, как память об однодневном госте.
А праведники живут во веки; награда их – в Господе, и попечение о них – у Вышнего.
Посему они получат царство славы и венец красоты от руки Господа, ибо Он покроет их десницею и защитит их мышцею.
Он возьмет всеоружие – ревность Свою, и тварь вооружит к отмщению врагам;
облечется в броню – в правду, и возложит на Себя шлем – нелицеприятный суд;
возьмет непобедимый щит – святость;
строгий гнев Он изострит, как меч, и мир ополчится с Ним против безумцев.
Понесутся меткие стрелы молний и из облаков, как из туго натянутого лука, полетят в цель.
И, как из каменометного орудия, с яростью посыплется град; вознегодует на них вода морская и реки свирепо потопят их;
восстанет против них дух силы и, как вихрь, развеет их.
Так беззаконие опустошит всю землю, и злодеяние ниспровергнет престолы сильных.
მაშინ მართალი დიდი სილაღით წარდგება მათ წინაშე, რომელთაც შეურაცხყვეს და მისი ღვაწლი აბუჩად აიგდეს.
მისი მხილველნი მძიმე შიშით შეძრწუნდებიან და გააოცებთ მისი მოულოდნელი ხსნა.
ერთმანეთში იტყვიან მონანულნი, აკვნესდებიან და იტყვიან სულშეჭირვებულნი:
ეს იყო სწორედ, ვინც ოდესღაც გვყავდა დასაცინად და კიცხვის არაკად უგუნურებს; მისი ცხოვრება სიგიჟედ მივიჩნიეთ, მისი აღსასრული კი უპატიობად.
როგორღა შეირაცხა უფლის ძეთა შორის და წმიდათა ხვედრი წილად როგორ ერგო?
ამგვარად, გადავსცდით ჭეშმარიტების გზას, აღარ გვინათებდა სამართლიანობის ნათელი და აღარც მზე ამოდიოდა ჩვენთვის.
ბილიკები ჩვენი ურჯულოებითა და წარწყმედით ავავსეთ, უვალი უდაბნოები გადავლახეთ, მაგრამ უფლის გზა კი ვერ შევიცანით.
რა სარგებლობა მოგვიტანა ჩვენ ამპარტავნობამ? და სიმდიდრით ქადილმა რა შეგვმატა?
წარხდა ეს ყოველივე, როგორც ჩრდილი და როგორც ხმა, დარხეული და მიმწყდარი.
როგორც ქრება მღელვარე წყალზე მიმავალი ხომალდის კვალი, როგორც ტალღებში მისი ძირისგან გავლებული ბილიკი,
ან როგორც ცაში აფრენილი ჩიტისგან არ რჩება ნაკვალევი, გარდა ფრთანაცემი და სტვენით გაკვეთილი ნაზი ჰაერისა,
ან როგორც მიზნისკენ გატყორცნილი ისრით გაბასრული ჰაერი მყისვე შეიკვრის და ისრის კვალი წაიშლება,
ჩვენც ასე ვიშვით და აღვესრულეთ, ვერ გამოვაჩინეთ სიქველის ნიშანი, არამედ დავუძლურდით ჩვენივე ბოროტებით.
რადგან უღვთოს იმედი ქრება როგორც მტვერი, ქარისგან ატაცებული, როგორც ცვრის წვეთები, ქარიშხლისგან გაბნეული, როგორც კვამლი, ქარისგან გაფანტული, და ერთ დღეს სტუმრებული კაცის ხსოვნასავით წაიშლება.
მართალნი კი საუკუნოდ იცოცხლებენ; მათი საზღაური უფალთანაა და უზენაესი ზრუნავს მათზე.
ამიტომაც მიიღებენ დიდებულ სამეფოს და სიკეთის შარავანდს უფლის ხელიდან, რომელიც მარჯვენით იფარავს მათ და თავის მკლავით შეეწევა.
აიღებს სრულ საჭურველს - თავის მრისხანებას და აღჭურავს თავის ქმნილებას, რათა მტრებზე შური იძიოს.
შეიმოსება აბჯრით - სამართლიანობით და დაიდგამს მუზარადს - მოუსყიდველ სამართალს;
დაწვდება უძლეველ ფარს - სიწმინდეს,
მკაცრ რისხვას გალესავს მახვილივით და მასთან ერთად სამყაროც გაილაშქრებს შეშლილებზე.
ღრუბლებიდან, როგორც მოზიდული მშვილდიდან, გამოიტყორცნებიან მარჯვედ ნასროლი ელვის ისრები და სამიზნისკენ გაფრინდებიან.
ლოდსატყორცნელის მსგავსად რისხვით წამოუშენს სეტყვა, ზღვის წყალიც გაცოფდება და მდინარენიც გაშმაგებით წარღვნიან მათ.
მათ წინააღმდეგ აღდგება ძლიერების სული და გრიგალივით გაფანტავს მათ.
მოაოხრებს ურჯულოება მთელს ქვეყნიერებას და მბრძანებელთა ტახტებს ბოროტმოქმედება დაამხობს.
Копировать текст Копировать ссылку Толкования стиха

Настройки