Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

 
Послание Иеремии
 

 
  • Списа́нiе посла́нiя ко от­води́мымъ плѣ́н­никомъ въ Вавило́нъ от­ царя́ Вавило́нскаго, е́же посла́ иеремі́а, воз­вѣсти́ти и́мъ, я́коже повелѣ́но бы́сть ему́ от­ Бо́га.
  • Грѣ́хъ ра́ди, и́миже согрѣши́сте предъ Бо́гомъ, от­веде́теся въ Вавило́нъ плѣне́ни навуходоно́соромъ царе́мъ Вавило́нскимъ.
  • Вше́дше у́бо въ Вавило́нъ, бу́дете та́мо лѣ́та мно́га и вре́мя до́лго, до седми́ родо́въ: пото́мъ же изведу́ ва́съ от­ту́ду съ ми́ромъ.
  • Ны́нѣ же у́зрите въ Вавило́нѣ бо́ги сре́бряны и зла́ты, и ка́мен­ны и древя́ны на ра́менахъ носи́мы, показу́ющыя стра́хъ язы́комъ.
  • Блюди́теся у́бо, да не и вы́ иноплеме́н­никомъ уподо́битеся, и стра́хъ прiи́метъ ва́съ от­ ни́хъ: ви́дѣв­ше наро́дъ напреди́ и созади́ и́хъ кла́ня­ю­щься и́мъ, рцы́те у́бо во умѣ́: тебѣ́ лѣ́по е́сть кла́нятися, Влады́ко!
  • А́нгелъ бо мо́й съ ва́ми е́сть, се́й взыску́етъ ду́шъ ва́шихъ.
  • Язы́къ бо и́хъ изстро́ганъ е́сть древодѣ́лею, ті́и же позлаще́ни и посре́брени, лжи́ви же су́ть и не мо́гутъ глаго́лати,
  • и я́коже дѣви́цѣ красото­люби́вѣй взе́млюще зла́то, устроя́ютъ вѣнцы́ на главы́ бого́въ сво­и́хъ.
  • Тѣ́мже украда́ютъ от­ ни́хъ жерцы́ зла́то и сребро́ и себѣ́ употребля́ютъ.
  • Дадя́тъ же от­ ни́хъ и блудни́цамъ су́щымъ въ дому́, а бо́ги украша́ютъ а́ки человѣ́ковъ ри́зами, бо́ги златы́я и сре́бряныя и древя́ныя.
  • Ті́и же не уцѣлѣ́ютъ от­ ржи́ и мо́лiя, одѣ́ютъ же я́ въ багряни́цу.
  • Отира́ютъ ли́ца и́мъ пра́ха ра́ди, и́же от­ хра́ма, и́же е́сть мно́жайшiй на ни́хъ.
  • И ски́петръ и́мутъ, я́ко человѣ́къ и я́ко судiя́ страны́, и́же согрѣша́ющаго къ себѣ́ не убiе́тъ.
  • И́мать же и ме́чь въ десни́цѣ и сѣки́ру, са́мъ же себе́ от­ ра́ти и от­ разбо́йникъ не отъ­и́метъ: от­сю́ду зна́еми су́ть, я́ко не су́ть бо́зи: не убо́йтеся у́бо и́хъ.
  • Я́коже бо сосу́дъ человѣ́ческъ сокруше́нъ непотре́бенъ быва́етъ,
  • та́цы су́ть бо́зи и́хъ: егда́ же поста́влени бу́дутъ въ домѣ́хъ, о́чи и́хъ по́лны су́ть пра́ха от­ ногу́ входя́щихъ.
  • И я́коже кому́ преоби́дѣв­шу царя́, заключе́ни быва́ютъ дворы́, или́ я́ко на сме́рть от­води́му, хра́мы и́хъ утвержда́ютъ жерцы́ две́рьми и замка́ми и заво́рами, да от­ разбо́йникъ окра́дени не бу́дутъ.
  • Свѣти́ла жгу́тъ и́мъ, и мно́жае не́же себѣ́, от­ ни́хже ни еди́но мо́гутъ ви́дѣти.
  • Су́ть у́бо я́ко бе́рвна въ дому́, сердца́ же и́хъ то́чатъ че́рви, и́же от­ земли́, и оде́жду и́хъ, они́ же не чу́в­ст­вуютъ сего́.
  • Очернѣ́ло е́сть лице́ и́хъ от­ ды́ма хра́мины:
  • по тѣлесе́мъ и́хъ и по главѣ́ паря́тъ нетопыри́ нощні́и, и ла́стовицы и пти́цы, та́кожде и котки́ [ска́чутъ].
  • От того́ увѣ́сте, я́ко не су́ть бо́зи не убо́йтеся у́бо и́хъ.
  • Зла́то бо лежа́щее на ни́хъ на красу́, а́ще не очи́ститъ кто́ от­ ржи́, не воз­блиста́ютъ: егда́ бо слива́ху и́хъ, не чу́в­ст­воваша.
  • За вся́ку цѣ́ну ку́плени су́ть, въ ни́хже нѣ́сть ду́ха.
  • Безъ но́гъ на ра́мѣхъ но́сят­ся, явля́юще свое́ безче́стiе человѣ́комъ, осрамля́ют­ся же и служа́щiи и́мъ:
  • зане́же, егда́ когда́ паду́т­ся на зе́млю, и не мо́гутъ са́ми воста́ти: и а́ще кто́ поста́витъ я́ пря́мо, не мо́гутъ поступи́ти, и а́ще преклоня́т­ся, не мо́гутъ испра́вити себе́, но я́ко мертвеце́мъ да́ры и́мъ полага́ютъ.
  • Тре́бы же и́хъ продаю́ще жерцы́ на зло́ употребля́ютъ: та́кожде и жены́ и́хъ варя́тъ от­ ни́хъ, ни еди́ному же убо́гу, ни не́мощну подаю́тъ:
  • тре́бъ и́хъ нечи́стыя и кровото́чныя жены́ при­­каса́ют­ся. Уразумѣ́в­ше у́бо от­ си́хъ, я́ко не су́ть бо́зи, не бо́йтеся и́хъ.
  • Отку́ду бо прозову́т­ся бо́зи, я́ко жены́ слу́жатъ бого́мъ сре́брянымъ и златы́мъ и древя́нымъ?
  • И во хра́мѣхъ и́хъ жерцы́ сѣда́ютъ, иму́ще ри́зы расте́рзаны и главы́ и брады́ обри́ты, и́хже главы́ не покрове́ны су́ть:
  • реву́тъ же вопiю́ще предъ бо́ги сво­и́ми, я́коже нѣ́цыи на ве́чери мертвеца́.
  • От ри́зъ и́хъ взе́млюще жерцы́, одѣва́ютъ жены́ своя́ и дѣ́ти.
  • И а́ще от­ кого́ зло́ постра́ждутъ или́ добро́, не мо́гутъ от­да́ти: ни царя́ мо́гутъ поста́вити, ни отъ­я́ти:
  • та́кожде ни бога́т­ст­ва ни мѣ́ди мо́гутъ да́ти. А́ще кто́ и́мъ что́ обѣща́въ не от­да́стъ, не воспро́сятъ.
  • От сме́рти человѣ́ка не изба́вятъ, ни ме́нша от­ крѣ́пка не от­и́мутъ:
  • человѣ́ка слѣ́па къ видѣ́нiю не навратя́тъ, въ ну́жди человѣ́ку не помо́гутъ,
  • вдовы́ не поми́луютъ и сиротѣ́ добра́ не сотворя́тъ.
  • Подо́бни су́ть ка́менiю наго́рному бо́зи и́хъ древя́ни и ка́мен­ни, и позлаще́ни и посре́брени, служа́щiи же и́мъ посра́мят­ся.
  • Ка́ко у́бо мо́щно мнѣ́ти или́ прозва́ти я́ бога́ми?
  • Ктому́ же и са́ми ті́и халде́е не чту́тъ и́хъ: и́же егда́ у́зрятъ нѣ́ма не могу́ща глаго́лати, при­­но́сятъ его́ къ ви́лу, ему́же мо́лят­ся, да глаго́летъ, а́ки си́льну су́щу почу́ти.
  • И не мо́гутъ ті́и разумѣ́в­ше сiе́ оста́вити я́, чу́в­ст­ва бо не и́мутъ.
  • Жены́ же обложе́ны у́жами на распу́тiихъ сѣдя́тъ, кадя́щя отре́бы.
  • Егда́ же кото́рая от­ ни́хъ при­­влече́на от­ нѣ́ко­его мимоходя́ща бу́детъ съ ни́мъ, бли́жнюю укаря́етъ, я́ко не сподо́билася я́коже и она́, ни у́же ея́ прето́ргнулося.
  • Вся́ быва́емая въ ни́хъ лжи́ва су́ть: ка́ко у́бо мо́щно мнѣ́ти или́ прозыва́ти я́ бога́ми бы́ти?
  • Древодѣ́лями и златари́ сотворе́ни су́ть: ничто́же и́но быва́ютъ, но е́же хотя́тъ худо́жницы, то́ быва́ютъ.
  • И са́ми, и́же и́хъ творя́тъ, не быва́ютъ долговѣ́чни.
  • Ка́ко у́бо сотворе́н­ная и́ми мо́гутъ бы́ти бо́зи? оста́виша бо по себѣ́ лжу́ и укори́зну пото́мъ бу́дущымъ:
  • егда́ бо прiи́детъ на ни́хъ ра́ть и зла́я, совѣщава́ютъ между́ собо́ю жерцы́, гдѣ́ скры́ют­ся съ ни́ми.
  • Ка́ко у́бо нѣ́сть чу́в­ст­вовати, я́ко не су́ть бо́зи, и́же не избавля́ютъ себе́ от­ ра́ти, ни от­ зла́?
  • Древя́ни су́ще и ка́мен­ни, и позлаще́ни и посре́брени, позна́ют­ся пото́мъ язы́комъ всѣ́мъ, я́ко лжа́ су́ть: и царе́мъ я́вни бу́дутъ, я́ко не су́ть бо́зи, но дѣла́ ру́къ человѣ́ческихъ, и ни еди́но дѣ́ло Бо́жiе въ ни́хъ е́сть:
  • кому́ у́бо нѣ́сть разу́мно, я́ко не су́ть бо́зи?
  • Царя́ бо странѣ́ не поставля́ютъ, ни дождя́ человѣ́комъ подаю́тъ,
  • ни суда́ разсу́дятъ и не изба́вятъ от­ оби́ды, не́мощни су́ще:
  • я́коже бо вра́ны между́ не́бомъ и земле́ю су́ть: и егда́ паде́тъ о́гнь на хра́мѣ бого́въ древя́ныхъ или́ ка́мен­ныхъ, или́ позлаще́ныхъ или́ посре́бреныхъ, жерцы́ и́хъ избѣ́гнутъ и уцѣлѣ́ютъ, они́ же я́ко бе́рвна посредѣ́ сгоря́тъ.
  • Царю́ же и ра́тнымъ не ста́нутъ проти́ву: у́бо ка́ко мо́щно мнѣ́ти или́ прiя́ти, я́ко бо́зи су́ть?
  • Ни от­ разбо́йникъ, ни от­ тате́й изба́вятъ себе́ бо́зи древя́ни и ка́мен­ни, и посре́брени и позлаще́ни.
  • И́хже преодолѣ́в­ше и взе́мше зла́то и сребро́ и ри́зы и́хъ, от­и́дутъ, ниже́ са́ми себѣ́ помо́гутъ.
  • Тѣ́мже лу́чше е́сть ца́рь показу́яй свое́ му́же­с­т­во, или́ сосу́дъ въ дому́ потре́бенъ, его́же употребля́етъ владя́й и́мъ, не́жели лжи́вiи бо́зи: или́ две́рь въ дому́ стрегу́щи я́же въ не́мъ, не́жели лжи́вiи бо́зи: и древя́ный сто́лпъ въ дому́ ца́рстѣмъ, не́жели лжи́вiи бо́зи.
  • Со́лнце бо и луна́ и звѣ́зды, свѣ́тлы су́ще и посыла́емы на потре́бу, благопослушли́вы су́ть.
  • Та́кожде и мо́лнiя, егда́ блиста́етъ, благови́дна е́сть: та́кожде и вѣ́тръ во все́й странѣ́ вѣ́етъ.
  • И облако́мъ егда́ повели́т­ся от­ Бо́га ити́ на всю́ вселе́н­ную, соверша́ютъ повелѣ́н­ное.
  • О́гнь же пу́щенъ свы́ше истреби́ти го́ры и дубра́вы твори́тъ повелѣ́н­но­е: сі́и же ни образо́мъ, ниже́ си́ламъ и́хъ уподо́блени су́ть.
  • Тѣ́мже ни мнѣ́ти мо́щно, ни прозыва́ти и́хъ бы́ти бо́ги, не си́льнымъ и́мъ су́щымъ ни прю́ разсуди́ти, ни добра́ сотвори́ти человѣ́комъ.
  • Разумѣ́в­ше у́бо, я́ко не су́ть бо́зи, не бо́йтеся и́хъ.
  • Ни царе́й бо проклену́тъ, ниже́ благословя́тъ.
  • Зна́менiя же на небеси́ и во язы́цѣхъ не пока́жутъ: ни просвѣтя́тъ я́ко со́лнце, ни освѣтя́тъ я́ко луна́.
  • Звѣ́рiе лу́чше и́хъ су́ть, и́же мо́гутъ, избѣ́ге подъ кро́въ, себе́ по́льзовати.
  • Ни еди́нымъ у́бо о́бразомъ е́сть на́мъ я́вѣ, я́ко су́ть бо́зи: тѣ́мже не бо́йтеся и́хъ.
  • Я́коже бо во ово́щницѣ пужа́ло ничесо́же храни́тъ, та́кожде и бо́зи и́хъ су́ть древя́ни и ка́мен­ни, и посре́брени и позлаще́ни.
  • Тѣ́мъ же о́бразомъ и хвра́стъ, и́же во огра́дѣ, на не́мже вся́ пти́цы сѣда́ютъ: та́кожде и мертвецу́ пове́ржену во тмѣ́ подо́бни су́ть бо́зи и́хъ, древя́ни, позлаще́ни и посре́брени.
  • От багряни́цы, [въ ню́же одѣ́яни,] и от­ мра́мора, и́же на ни́хъ плѣ́снивѣетъ, позна́йте, я́ко не су́ть бо́зи: ті́и бо послѣди́ изъяде́ни бу́дутъ от­ че́рвiя и бу́дутъ во укори́зну во странѣ́.
  • Лу́чше у́бо е́сть человѣ́къ пра́веденъ не имѣ́яй кумíровъ, бу́детъ бо дале́че от­ укори́зны.

    Коне́цъ посла́нiю иеремі́ину.
  • Список послания, которое послал Иеремия к пленникам, отводимым в Вавилон царем Вавилонским, чтобы возвестить им, что́ повелено ему Богом.
  • За грехи, которыми вы согрешили пред Богом, будете отведены пленниками в Вавилон Навуходоносором, царем Вавилонским.
  • Войдя в Вавилон, вы пробудете там многие годы и долгое время, даже до семи родов; после же сего Я выведу вас оттуда с миром.
  • Теперь вы увидите в Вавилоне богов серебряных и золотых и деревянных, носимых на плечах, внушающих страх язычникам.
  • Берегитесь же, чтобы и вам не сделаться подобными иноплеменникам, и чтобы страх пред ними не овладел и вами. Видя толпу спереди и сзади их поклоняющеюся перед ними, скажите в уме: «Тебе должно поклоняться, Владыко!»
  • Ибо Ангел Мой с вами, и он защитник душ ваших.
  • Язык их выстроган художником, и сами они оправлены в золото и серебро; но они ложные, и не могут говорить.
  • И как бы для девицы, любящей украшение, берут они золото, и приготовляют венцы на головы богов своих.
  • Бывает также, что жрецы похищают у богов своих золото и серебро и употребляют его на себя самих;
  • уделяют из того и блудницам под их кровом; украшают богов золотых и серебряных и деревянных одеждами, как людей.
  • Но они не спасаются от ржавчины и моли, хотя облечены в пурпуровую одежду.
  • Обтирают лице их от пыли в капище, которой на них очень много.
  • Имеет и скипетр, как человек – судья страны, но он не может умертвить виновного пред ним.
  • Имеет меч в правой руке и секиру, а себя самого от войска и разбойников не защитит: отсюда познается, что они не боги; итак, не бойтесь их.
  • Ибо, как разбитый сосуд делается бесполезным для человека, так и боги их.
  • После того, как они поставлены в капищах, глаза их полны пыли от ног входящих.
  • И как у нанесшего оскорбление царю заграждаются входы в жилье, когда он отводится на смерть, так капища их охраняют жрецы их дверями и замками и засовами, чтобы они не были ограблены разбойниками;
  • зажигают для них светильники, и больше, нежели для себя самих, а они ни одного из них не могут видеть.
  • Они как бревно в доме; сердца их, говорят, точат черви земляные, и съедают их самих и одежду их, – а они не чувствуют.
  • Лица их черны от курения в капищах.
  • На тело их и на головы их налетают летучие мыши и ласточки и другие птицы, лазают также по ним и кошки.
  • Из этого уразумеете, что это не боги; итак, не бойтесь их.
  • Если кто не очистит от ржавчины золота, которым они обложены для красы, то они не будут блестеть; и когда выливали их, они не чувствовали.
  • За большую цену они куплены, а духа нет в них.
  • Безногие, они носятся на плечах, показывая чрез то свою ничтожность людям; посрамляются же и служащие им;
  • потому что, в случае падения их на землю, сами собою они не могут встать; также, если бы кто поставил их прямо, не могут сами собою двигаться и, если бы кто наклонил их, не могут выпрямиться; но как перед мертвыми полагают перед ними дары.
  • Жертвы их жрецы продают и злоупотребляют ими; равно и жены их часть из них солят, и ничего не уделяют ни нищему, ни больному.
  • К жертвам их прикасаются женщины нечистые и родильницы. Итак, познав из сего, что они не боги, не бойтесь их.
  • Как же назвать их богами? женщины приносят жертвы этим серебряным и золотым и деревянным богам.
  • И в капищах их сидят жрецы в разодранных одеждах, с обритыми головами и бородами и с непокрытыми головами:
  • ревут они с воплем пред своими богами, как иные на поминках по умершим.
  • Некоторые из одежд их жрецы берут себе и одевают ими своих жен и детей.
  • Если испытывают от кого-либо злое или доброе, не могут воздать; не могут поставить царя, ни низложить его.
  • Равно ни богатства, ни даже мелкой медной монеты они не могут дать. Если кто, обещав им обет, не исполнил бы его, не взыщут.
  • От смерти человека не избавят, ни слабейшего у сильного не отнимут;
  • человеку слепому не возвратят зрения; человеку в нужде не помогут;
  • вдове не окажут сострадания, и сироте не сделают добра.
  • Камням из гор подобны эти боги деревянные и оправленные в золото и серебро, – и служащие им посрамятся.
  • Как же можно подумать или сказать, что они боги?
  • К тому же сами Халдеи обращаются с ними непочтительно: они, когда увидят немого, не могущего говорить, приносят его к Ваалу и требуют, чтобы он говорил, как будто он может чувствовать.
  • И не могут они, заметив это, оставить их, потому что не имеют смысла.
  • Женщины, обвязавшись тростниковым поясом, сидят на улицах, сожигая курение из оливковых зерен.
  • И когда какая-либо из них, увлеченная проходящим, переспит с ним, – попрекает своей подруге, что та не удостоена того же, как она, и что перевязь ее не разорвана.
  • Все, совершающееся у них, ложно. Посему как можно думать или говорить, что они боги?
  • Устроены они художниками и плавильщиками золота; не чем иным они не делаются, как тем, чем желали их сделать художники.
  • И те, которые приготовляют их, не бывают долговечны;
  • как же сделанные ими могут быть богами? Они оставили по себе ложь и срам своим потомкам.
  • Когда постигают их война и бедствия, жрецы совещаются между собою, где бы им скрыться с ними.
  • Как же не понять, что те не боги, которые самих себя не спасают ни от войн, ни от бедствий?
  • Так как они деревянные и оправленные в золото и серебро, то можно познать, что они ложь; всем народам и царям сделается ясным, что это не боги, а дела рук человеческих, и в них нет никакого действия божественного.
  • Кому же после сего не понятно, что они не боги?
  • Царя стране они не поставят, дождя людям не дадут;
  • суда не рассудят, обидимого не защитят, будучи бессильны,
  • как воро́ны, находящиеся между небом и землею. Ибо и в том случае, когда подверглось бы пожару капище богов деревянных или оправленных в золото и серебро, жрецы их убегут и спасутся, – а они сами, как бревна в средине, сгорят.
  • Ни царю, ни врагам они не могут противостать. Как же можно принять или подумать, что они боги?
  • Ни от воров, ни от грабителей не могут охранить самих себя эти боги, деревянные и оправленные в серебро и золото:
  • превосходя их силою, они снимают золото и серебро и одежды, которые на них, и уходят с добычею, а эти себе самим не в силах помочь.
  • Поэтому лучше царь, выказывающий мужество, или полезный в доме сосуд, который употребляет хозяин, нежели ложные боги; или лучше дверь в доме, охраняющая в нем имущество, нежели ложные боги; или лучше деревянный столп в царском дворце, нежели ложные боги.
  • Солнце и луна и звезды, будучи светлы и посылаемы ради потребности, благопослушны.
  • Также и молния каждый раз, как является, ясно видима; также ветер во всякой стране веет.
  • И облака, когда повелит им Бог пройти над всею вселенною, исполняют повеление.
  • Тоже огонь, свыше ниспосылаемый для истребления гор и лесов, делает, что назначено; а эти не подобны им ни видом, ни силами.
  • Почему же можно подумать или сказать, что они боги, когда они несильны ни суда рассудить, ни добра делать людям?
  • Итак, зная, что они не боги, не бойтесь их.
  • Царей они ни проклянут, ни благословят;
  • знамений не покажут на небе и пред народами; не осветят, как солнце, и не осияют, как луна.
  • Звери лучше их: они, убегая под кров, могут помочь себе.
  • Итак, ни из чего не видно нам, что они боги; посему не бойтесь их.
  • Как пугало в огороде ничего не сбережет, так и их деревянные, оправленные в золото и серебро боги.
  • Равным образом их деревянные, оправленные в золото и серебро боги подобны терновому кусту в саду, на который садятся всякие птицы, также и трупу, брошенному во тьме.
  • Из пурпура и червленицы, которые истлевают на них, вы можете уразуметь, что они не боги; да и сами они будут наконец съедены и будут позором в стране.
  • Итак, лучше человек праведный, не имеющий идолов, ибо он – далеко от позора.
  • ღვთის წინაშე რომ ჩაიდინეთ, იმ ცოდვების გამო იქნებით წაყვანილი ტყვეებად ბაბილონში.
  • ბაბილონში რომ მიხვალთ, მრავალ წელიწადს, დიდხანს დაჰყოფთ იქ, მეშვიდე თაობამდე, ხოლო ამის შემდეგ გამოგიყვანთ იქიდან მშვიდობით.
  • ახლა კი, ბაბილონში იხილავთ ოქროს, ვერცხლისა და ხის ღმერთებს, რომლებსაც მხრებით დაატარებს ხალხი და რომლებიც შიშისზარს სცემენ წარმართებს.
  • ფრთხილად იყავით, თქვენც არ დაემსგავსოთ უცხოელებს და მათმა შიშმა არ შეგიპყროთ, როცა დაინახავთ მათ წინ და უკან მოთაყვანე ბრბოს.
  • არამედ თქვით გულში: შენი თაყვანისცემა გვმართებს, უფალო.
  • რადგან თქვენთან არის ჩემი ანგელოზი და ის იფარავს თქვენს სულებს.
  • მათი ენა ხომ ხელოსნის ხელითაა გამოთლილი, თავად კი ოქროთი და ვერცხლით არიან დაფერილი, მაგრამ ცრუნი არიან და ლაპარაკი არ შეუძლიათ.
  • თითქოს სამკაულის მოყვარული ქალწულები იყვნენ, ისე უმკობენ თავს ოქროსგან ნაკეთები გვირგვინებით თავიანთ ღმერთებს.
  • ზოგჯერ ასეც ხდება, რომ ქურუმები თავიანთ ღმერთებს ჩუმად ჰპარავენ ოქრო-ვერცხლს და საკუთარი საჭიროებისთვის იყენებენ, ან მეძავებს ახარჯავენ საროსკიპოებში.
  • ადამიანებივით ამკობენ სამოსელით ვერცხლის, ოქროსა და ხის ღმერთებს, რომელთაც ჟანგისა და ჩრჩილისგანაც კი ვერ დაუცავთ თავი.
  • ძოწეულის მოსასხამი მოსავთ, პირისახიდან მოწმენდილი აქვთ მტვერი, რომელიც უხვად ედებათ საკერპოებში;
  • ხელთ კვერთხი უპყრია ქვეყნის მსაჯულივით, მაგრამ თავისი შეურაცხმყოფელის მოსპობა კი არ შეუძლია;
  • მარჯვენაში მახვილი უპყრია და ცული, მაგრამ ბრძოლისგან და ავაზაკებისგან თავის დაღწევა არ შეუძლია.
  • აქედან ჩანს, რომ არ არიან ისინი ღმერთები; ნუ გეშინიათ მათი.
  • რადგან, როგორც გატეხილი ჭურჭელია გამოუსადეგარი მისი პატრონისთვის, ასევე მათი ღმერთები, საკერპოებში რომ არიან დაყენებული.
  • თვალები მტვერით აქვთ ამოვსებული, შემომსვლელთა ფეხს რომ მოჰყვება;
  • და როგორც მეფის შეურაცხმყოფელს ჩაუკეტავენ კარებს ყოველი მხრიდან სიკვდილმისჯილივით, ასევე მათ საკერპოებს იცავენ ქურუმები კარებებით, ბოქლომებითა და ურდულებით, რომ ავაზაკებმა არ გაძარცვონ.
  • მათ უფრო მეტად უნთებენ ლამპრებს, ვიდრე თავიანთ თავს, თუმცა არცერთის დანახვა მათ არ ძალუძთ.
  • სახლის კოჭებივით არიან; ამბობენ, ამოღებულია მათი გულებიო, თავად მათ და მათ სამოსელს მიწის ჭიები ჭამენ, თავად კი ვერაფერს გრძნობენო.
  • მათი პირისახე საკერპოდან ადენილი კვამლით არის გამურული;
  • ტანზე და თავზე ღამურები, მერცხლები და სხვა ფრინველები ასხდებიან, ზოგჯერ კი კატებიც.
  • აქედან გაიგებ, რომ არ არიან ისინი ღმერთები; ნუ გეშინიათ მათი.
  • ხოლო ოქრო, რომლითაც ისინი სილამაზისთვის არიან დაფარულნი, არ ბრწყინავს, თუ ვინმემ ჟანგისგან არ გაწმიდა. როცა ასხამდნენ მათ, ვერაფერს გრძნობდნენ.
  • დიდ ფასად არიან ნაყიდნი, სული კი არ უდგათ.
  • ფეხები არა აქვთ და მხრებით დაატარებენ, საკუთრ უძლურებას ამჟღავნებენ კაცთა წინაშე. შერცხვენილი არიან ისინიც, ვინც მათ ემსახურება, რადგან ძირს თუ დაეცნენ, თავისით ვერ წამოდგებიან.
  • და თუ ვინმე წამოაყენებს, თავისით ვერ დაიძვრება ადგილიდან; თუ გადახრის ვინმე, თავისით ვეღარ გასწორდება; ძღვენსაც ისე მიართმევენ, როგორც მკვდრებს.
  • მათთვის შეწირულ მსხვერპლს ქურუმები ყიდიან და საკუთრად იყენებენ; მათი ცოლები ნაწილს ამარილებენ, არც ღარიბ-ღატაკთ ურიგებენ, არც საპყრებს. მათი მსხვერპლის მიკარებას მირეული და თვეში ჩამდგარი ქალებიც კი ბედავენ.
  • ამით გეცოდინებათ, რომ ღმერთები არ არიან ისინი, და არ შეგეშინდებათ მათი.
  • რადგან როგორ უნდა იწოდებოდნენ ისინი ღმერთებად, როცა ქალებიც კი სწირავენ მსხვერპლს ვერცხლის, ოქროსა და ხის ღმერთებს?
  • მათ საკერპოებთან ეტლებით მიდიან დახეული კვართებით შემოსილი ქურუმები, თმაწვერმოპარსულნი და თავშიშველნი;
  • მოთქვამენ და გოდებენ თავიანთი ღმერთების წინაშე, როგორც მკვდრის ქელეხში იციან.
  • მათი შესამოსელიდან ნაწილი ქურუმებს მიაქვთ შინ და ცოლ-შვილს მოსავენ.
  • ვერც ბოროტისმყოფელს მიუზღავენ სამაგიეროს და ვერც კეთილისმყოფელს; არც მეფის დაყენება ძალუძთ და არც მისი გადაყენება.
  • ასევე, არც სიმდიდრის მიცემა შეუძლიათ ვინმესთვის და არც სპილენძის ფულისა; თუ ვინმე აღთქმას მისცემს და არ შეუსრულებს, ვერ მოჰკითხავენ;
  • სიკვდილისგან ვერ იხსნიან ვაცს და ვერც სუსტს დაიცავენ მძლავრისგან;
  • ბრმას თვალისჩინს ვერ დაუბრუნებენ და გაჭირვებულ კაცს ვერ შეეწევიან;
  • ქვრივოხერს ვერ შეიწყალებენ და ობოლს კეთილს ვერ უყოფენ.
  • მთის ლოდებივით არიან ხისგან გაკეთებული, მოვერცხლილი და მოოქროვილი ღმერთები; მათი თაყვანისმცემელნი კი შერცხვებიან.
  • როგორ უნდა შეირაცხონ ან იწოდონ ისინი ღმერთებად?
  • თავად ქალდეველთაგან არიან ისინი შეურაცხყოფილნი: დაინახავენ ვინმე მუნჯს, ლაპარაკი რომ არ შეუძლია, და მიჰყავთ ბელთან და ევედრებიან, ხმა ამოადებინოს კაცს, თითქოს ბელს რამე ესმოდეს.
  • ამის შემხედვარენი მაინც არ ეშვებიან მათ, რადგან გაგება არა აქვთ.
  • გზებზე სხედან წელშემოსარტყლული ქალები და ფიჭვის საკმეველს აკმევენ;
  • როცა ერთ მათგანს გამვლელი კაცი წაიყვანს და დაწვება მასთან, იგი თავის მეზობელ ქალს დასცინებს, რომ მასავით პატივის ღირსი არ შეიქნა და რომ არ შეხსნილა მისი სარტყელი.
  • ყველაფერი, რაც მათთვის კეთდება, სიყალბეა. მაშ, რისთვის უნდა შეირაცხონ ან იწოდონ ისინი ღმერთებად?
  • დურგლებისა და ოქრომჭედლების ხელით არიან ნაკეთები; სხვა რა უნდა იყვნენ, გარდა იმისა, რასაც მათი ოსტატები ისურვებენ.
  • თვით მათი შემქმნელნიც ვერ იქნებიან დღეგრძელნი და მათი ხელიდან გამოსულები როგორღა უნდა იყვნენ ღმერთები?
  • მხიალოდ სიცრუე და სირცხვილი დაუტოვეს თავიანთ შთამომავლობას.
  • როდესაც ომი ან უბედურება დაატყდებათ თავს, ქურუმები ერთმანეთში ბჭობენ, სად გაიხიზნონ კერპებთან ერთად.
  • მაშ, რატომ ვერ ხვდებიან, რომ არ არიან ღმერთები ისინი, ვისაც საკუთარი თავი ომისა და უბედურებისაგან ვერ დაუხსნიათ.
  • რაკი ხისგან არიან გაკეთებული და ოქროთი და ვერცხლით დაფერილი, ამაზე მიხვდებით, რომ ცრუნი არიან ისინი. ყველა ხალხისთვის და მეფისთვის ცხადი უნდა იყოს, რომ ისინი ღმერთები კი არ არიან, რამედ კაცის ხელით ნაკეთებნი, რომ ღვთის ხელი არ ურევია მათ შექმნაში.
  • მაშ, ვიღასთვის უნდა იყოს გაუგებარი, რომ ღმერთები არ არიან ისინი?
  • მეფეს ისინი ვერ დასვამენ ქვეყანაში და ვერც წვიმას მოუყვანენ ადამიანებს.
  • ვერც სამართალს გააჩენენ და ვერც დაჩაგრულს დაიცავენ, რადგან თავად უმწეონი არიან; ისინი ყორნებივით არიან ცასა და მიწას შორის.
  • როცა ხისგან ნაკეთები, მოოქროვილი და მოვერცხლილი ღმერთების სახლს ცეცხლი გაუჩნდება, ქურუმები თავის გადასარჩენად გარბიან, ღმერთები კი სახლის კოჭებივით შუაზე იწვებიან.
  • ვერც მეფეს და ვერც მომხდურ მტერს ვერ აღუდგვბიან წინ.
  • მაშ, როგორღა უნდა შეირაცხონ ან იწოდონ ისინი ღმერთებად?
  • ვერც ქურდებისგან და ავაზაკებისგან ვერ დაიცავენ თავს ხისგან ნაკეთები, მოოქროვილი და მოვერცხლილი ღმერთები, რადგან მომხდურნი მათ აღემატებიან ძალით; სტაცებენ ოქრო-ვერცხლს და შესამოსელს, რითაც არიან შემოსილნი, და მიდიან ნადავლით, ამათ კი თავის შველა არ შეუძლიათ.
  • ამგვარად, უმჯობესია მამაცი მეფე ან საოჯახო რამ ჭურჭელი, რომელსაც სარგებლობა მოაქვს პატრონისთვის, ვიდრე ეს ცრუ ღმერთები; ანდა სახლის კარი, რომელიც ქონებას იცავს, ვიდრე ეს ცრუ ღმერთები; ან ხის სვეტები მეფის სასახლეში, ვიდრე ეს ცრუ ღმერთები.
  • მზე და მთვარე და ვარსკვლავები, რომლებიც ანათებენ და სარგებლობისთვის არიან დადგენილნი, მორჩილები არიან;
  • ასევე - ელვაც, როცა ელავს, ყველაფერს ანათებს; და ქარიც ქრის ყველა მხარეში;
  • ასევე ღრუბლებიც, როცა ღვთისგან აქვთ ნაბრძანები, მთელს დედამიწას გადაუარონ, ასრულებენ ამ ბრძანებას; ასევე მთებისა და ტყეების მოსასპობად ცით მოვლენილი ცეცხლიც ასრულებს ნაბრძანებს.
  • ესენი კი არც სახით და არც ძალით არ ჰგვანან მათ.
  • ამიტომაც არ უნდა შეირაცხონ და არც უნდა იწოდებოდნენ ისინი ღმერთებად, რადგან არ ძალუძთ არც სამართლის გაჩენა და არც კაცთათვის სიკეთის ქმნა.
  • როცა გეცოდინებათ, რომ ღმერთები არ არიან ისინი, არ შეგეშინდებათ მათი.
  • მეფეებს ვერც შეაჩვენებენ და ვერც დალოცავენ,
  • ნიშნებს ვერ აჩვენებენ ცაზე და ხალხში, ვერც მზესავით იბრწყინებენ და ვერც მთვარესავით გაანათებენ.
  • ცხოველები სჯობიან მათ, რადგან ისინი თავიანთ ბუნაგს მაინც მიაშურებენ და თავს უშველიან.
  • არაფრით არ ჩანს, რომ ისინი ღმერთები იყვნენ; ამიტომ ნუ გეშინიათ მათი.
  • რადგან როგორც საფრთხობელა ვერ იცავს ბოსტანში ვერაფერს, ასევე არიან მათი ღმერთები, ხისგან ნაკეთები, მოოქროვილი და მოვერცხლილი.
  • კიდევ გვანან ეკლის ბუჩქს ბაღში, რომელსაც ყველა ჩიტი აჯდება ზედ, ან გვამს, ბნელში დაგდებულს, მათი ხის ღმერთები, მოოქროვილი და მოვერცხლილი.
  • მათი ძოწეულის და სელის სამოსელზე, რომელიც ლპება მათ ტანზე, მიხვდებით, რომ ღმერთები არ არიან ისინი, რომ თავადაც საბოლოოდ დაილევიან და სირცხვილად დარჩებიან ქვეყანაზე.
  • ამიტომაც უმჯობესია მართალი კაცი, ვისაც კერპი არ ჰყავს, რადგან შორს იქნება იგი სირცხვილისგან.