Быт. Исх. Лев. Чис. Втор. Нав. Суд. Руф. 1Цар. 2Цар. 3Цар. 4Цар. 1Пар. 2Пар. 1Ездр. Неем. 2Ездр. Тов. Иудиф. Эсф. 1Мак. 2Мак. 3Мак. 3Ездр. Иов. Пс. Притч. Еккл. Песн. Прем. Сир. Ис. Иер. Плч. Посл.Иер. Вар. Иез. Дан. Ос. Иоил. Ам. Авд. Ион. Мих. Наум. Авв. Соф. Агг. Зах. Мал. Мф. Мк. Лк. Ин. Деян. Иак. 1Пет. 2Пет. 1Ин. 2Ин. 3Ин. Иуд. Рим. 1Кор. 2Кор. Гал. Еф. Флп. Кол. 1Фес. 2Фес. 1Тим. 2Тим. Тит. Флм. Евр. Откр.

Псалтирь

 
  • Аллилу́iа.
  • Блаже́ни непоро́чнiи въ пу́ть {въ пути́}, ходя́щiи въ зако́нѣ Госпо́дни.
  • Блаже́ни испыта́ющiи свидѣ́нiя его́, всѣ́мъ се́рдцемъ взы́щутъ его́.
  • Не дѣ́ла­ю­щiи бо беззако́нiя въ путе́хъ его́ ходи́ша.
  • Ты́ заповѣ́далъ еси́ за́повѣди твоя́ сохрани́ти зѣло́:
  • дабы́ испра́вилися путiе́ мо­и́, сохрани́ти оправда́нiя твоя́.
  • Тогда́ не постыжу́ся, внегда́ при­­зрѣ́ти ми́ на вся́ за́повѣди твоя́.
  • Исповѣ́мся тебѣ́ въ пра́вости се́рдца, внегда́ научи́тимися судьба́мъ пра́вды тво­ея́.
  • Оправда́нiя твоя́ сохраню́: не оста́ви мене́ до зѣла́.
  • Въ чесо́мъ испра́витъ юнѣ́йшiй пу́ть сво́й? внегда́ сохрани́ти словеса́ твоя́.
  • Всѣ́мъ се́рдцемъ мо­и́мъ взыска́хъ тебе́: не от­ри́ни мене́ от­ за́повѣдiй тво­и́хъ.
  • Въ се́рдцы мо­е́мъ скры́хъ словеса́ твоя́, я́ко да не согрѣшу́ тебѣ́.
  • Благослове́нъ еси́, Го́споди: научи́ мя оправда́ниемъ тво­и́мъ.
  • Устна́ма мо­и́ма воз­вѣсти́хъ вся́ судьбы́ у́стъ тво­и́хъ.
  • На пути́ свидѣ́нiй тво­и́хъ наслади́хся, я́ко о вся́комъ бога́т­ст­вѣ.
  • Въ за́повѣдехъ тво­и́хъ поглумлю́ся, и уразумѣ́ю пути́ твоя́.
  • Во оправда́нiихъ тво­и́хъ по­учу́ся: не забу́ду слове́съ тво­и́хъ.
  • Возда́ждь рабу́ тво­ему́: живи́ мя, и сохраню́ словеса́ твоя́.
  • Откры́й о́чи мо­и́, и уразумѣ́ю чудеса́ от­ зако́на тво­его́.
  • Пришле́цъ а́зъ е́смь на земли́: не скры́й от­ мене́ за́повѣди твоя́.
  • Возлюби́ душа́ моя́ воз­жела́ти судьбы́ твоя́ на вся́кое вре́мя.
  • Запрети́лъ еси́ го́рдымъ: про́кляти уклоня́ющiися от­ за́повѣдiй тво­и́хъ.
  • Отими́ от­ мене́ поно́съ {поноше́нiе} и уничиже́нiе, я́ко свидѣ́нiй тво­и́хъ взыска́хъ.
  • И́бо сѣдо́ша кня́зи и на мя́ клевета́ху, ра́бъ же тво́й глумля́шеся во оправда́нiихъ тво­и́хъ:
  • и́бо свидѣ́нiя твоя́ по­уче́нiе мое́ е́сть, и совѣ́ти мо­и́ оправда́нiя твоя́.
  • Прильпе́ земли́ душа́ моя́: живи́ мя по словеси́ тво­ему́.
  • Пути́ моя́ воз­вѣсти́хъ, и услы́шалъ мя́ еси́: научи́ мя оправда́ниемъ тво­и́мъ.
  • Пу́ть оправда́нiй тво­и́хъ вразуми́ ми, и поглумлю́ся въ чудесѣ́хъ тво­и́хъ.
  • Воздрема́ душа́ моя́ от­ уны́нiя: утверди́ мя въ словесѣ́хъ тво­и́хъ.
  • Пу́ть непра́вды от­ста́ви от­ мене́ и зако́номъ тво­и́мъ поми́луй мя́.
  • Пу́ть и́стины изво́лихъ и судьбы́ твоя́ не забы́хъ.
  • Прилѣпи́хся свидѣ́ниемъ тво­и́мъ, Го́споди, не посрами́ мене́.
  • Пу́ть за́повѣдiй тво­и́хъ теко́хъ, егда́ разшири́лъ еси́ се́рдце мое́.
  • Законоположи́ мнѣ́, Го́споди, пу́ть оправда́нiй тво­и́хъ, и взыщу́ и́ вы́ну:
  • вразуми́ мя, и испыта́ю зако́нъ тво́й и сохраню́ и́ всѣ́мъ се́рдцемъ мо­и́мъ.
  • Наста́ви мя́ на стезю́ за́повѣдiй тво­и́хъ, я́ко ту́ю восхотѣ́хъ.
  • Приклони́ се́рдце мое́ во свидѣ́нiя твоя́, а не въ лихо­и́м­ст­во.
  • Отврати́ о́чи мо­и́ е́же не ви́дѣти суеты́: въ пути́ тво­е́мъ живи́ мя.
  • Поста́ви рабу́ тво­ему́ сло́во твое́ въ стра́хъ тво́й.
  • Отими́ поноше́нiе мое́, е́же непщева́хъ: я́ко судьбы́ твоя́ бла́ги.
  • Се́, воз­жела́хъ за́повѣди твоя́: въ пра́вдѣ тво­е́й живи́ мя.
  • И да прiи́детъ на мя́ ми́лость твоя́, Го́споди, спасе́нiе твое́ по словеси́ тво­ему́:
  • и от­вѣща́ю поноша́ющымъ ми́ сло́во, я́ко упова́хъ на словеса́ твоя́.
  • И не от­ими́ от­ у́стъ мо­и́хъ словесе́ и́стин­на до зѣла́, я́ко на судьбы́ твоя́ упова́хъ:
  • и сохраню́ зако́нъ тво́й вы́ну, въ вѣ́къ и въ вѣ́къ вѣ́ка.
  • И хожда́хъ въ широтѣ́, я́ко за́повѣди твоя́ взыска́хъ:
  • и глаго́лахъ о свидѣ́нiихъ тво­и́хъ предъ цари́ и не стыдя́хся:
  • и по­уча́хся въ за́повѣдехъ тво­и́хъ, я́же воз­люби́хъ зѣло́:
  • и воз­двиго́хъ ру́цѣ мо­и́ къ за́повѣдемъ тво­и́мъ, я́же воз­люби́хъ, и глумля́хся во оправда́нiихъ тво­и́хъ.
  • Помяни́ словеса́ твоя́ рабу́ тво­ему́, и́хже упова́нiе да́лъ ми́ еси́.
  • То́ мя утѣ́ши во смире́нiи мо­е́мъ, я́ко сло́во твое́ живи́ мя.
  • Го́рдiи законопреступова́ху до зѣла́: от­ зако́на же тво­его́ не уклони́хся.
  • Помяну́хъ судьбы́ твоя́ от­ вѣ́ка, Го́споди, и утѣ́шихся.
  • Печа́ль прiя́тъ мя́ от­ грѣ́шникъ, оставля́ющихъ зако́нъ тво́й.
  • Пѣ́та бя́ху мнѣ́ оправда́нiя твоя́ на мѣ́стѣ при­­ше́л­ст­вiя мо­его́.
  • Помяну́хъ въ нощи́ и́мя твое́, Го́споди, и сохрани́хъ зако́нъ тво́й.
  • Се́й бы́сть мнѣ́, я́ко оправда́нiй тво­и́хъ взыска́хъ.
  • Ча́сть моя́ еси́, Го́споди: рѣ́хъ сохрани́ти зако́нъ тво́й.
  • Помоли́хся лицу́ тво­ему́ всѣ́мъ се́рдцемъ мо­и́мъ: поми́луй мя́ по словеси́ тво­ему́.
  • Помы́слихъ пути́ твоя́ и воз­врати́хъ но́зѣ мо­и́ во свидѣ́нiя твоя́.
  • Угото́вихся и не смути́хся сохрани́ти за́повѣди твоя́.
  • У́жя грѣ́шникъ обяза́шася мнѣ́, и зако́на тво­его́ не забы́хъ.
  • Полу́нощи воста́хъ исповѣ́датися тебѣ́ о судьба́хъ пра́вды тво­ея́.
  • Прича́ст­никъ а́зъ е́смь всѣ́мъ боя́щымся тебе́ и храня́щымъ за́повѣди твоя́.
  • Ми́лости тво­ея́, Го́споди, испо́лнь земля́: оправда́ниемъ тво­и́мъ научи́ мя.
  • Бла́гость сотвори́лъ еси́ съ рабо́мъ тво­и́мъ, Го́споди, по словеси́ тво­ему́:
  • бла́гости и наказа́нiю и ра́зуму научи́ мя, я́ко за́повѣдемъ тво­и́мъ вѣ́ровахъ.
  • Пре́жде да́же не смири́тимися, а́зъ прегрѣши́хъ: сего́ ра́ди сло́во твое́ сохрани́хъ.
  • Бла́гъ еси́ ты́, Го́споди: и бла́гостiю тво­е́ю научи́ мя оправда́ниемъ тво­и́мъ.
  • Умно́жися на мя́ непра́вда го́рдыхъ: а́зъ же всѣ́мъ се́рдцемъ мо­и́мъ испыта́ю за́повѣди твоя́.
  • Усыри́ся я́ко млеко́ се́рдце и́хъ: а́зъ же зако́ну тво­ему́ по­учи́хся.
  • Благо мнѣ́, я́ко смири́лъ мя́ еси́, я́ко да научу́ся оправда́ниемъ тво­и́мъ.
  • Бла́гъ мнѣ́ зако́нъ у́стъ тво­и́хъ па́че ты́сящъ зла́та и сребра́.
  • Ру́це тво­и́ сотвори́стѣ мя́ и созда́стѣ мя́: вразуми́ мя, и научу́ся за́повѣдемъ тво­и́мъ.
  • Боя́щiися тебе́ у́зрятъ мя́ и воз­веселя́т­ся, я́ко на словеса́ твоя́ упова́хъ.
  • Разумѣ́хъ, Го́споди, я́ко пра́вда судьбы́ твоя́, и во­и́стин­ну смири́лъ мя́ еси́.
  • Бу́ди же ми́лость твоя́, да утѣ́шитъ мя́, по словеси́ тво­ему́ рабу́ тво­ему́:
  • да прiи́дутъ мнѣ́ щедро́ты твоя́, и жи́въ бу́ду, я́ко зако́нъ тво́й по­уче́нiе мое́ е́сть.
  • Да постыдя́т­ся го́рдiи, я́ко непра́ведно беззако́н­новаша на мя́: а́зъ же поглумлю́ся {размышля́ти бу́ду} въ за́повѣдехъ тво­и́хъ.
  • Да обратя́тъ мя́ боя́щiися тебе́ и вѣ́дящiи свидѣ́нiя твоя́.
  • Бу́ди се́рдце мое́ непоро́чно во оправда́нiихъ тво­и́хъ, я́ко да не постыжу́ся.
  • Изчеза́етъ во спасе́нiе твое́ душа́ моя́, на словеса́ твоя́ упова́хъ:
  • изчезо́ша о́чи мо­и́ въ сло́во твое́, глаго́люще: когда́ утѣ́шиши мя́?
  • зане́ бы́хъ я́ко мѣ́хъ на сла́нѣ: оправда́нiй тво­и́хъ не забы́хъ.
  • Коли́ко е́сть дні́й раба́ тво­его́? когда́ сотвори́ши ми́ от­ гоня́щихъ мя́ су́дъ?
  • Повѣ́даша мнѣ́ законопресту́пницы глумле́нiя, но не я́ко зако́нъ тво́й, Го́споди.
  • Вся́ за́повѣди твоя́ и́стина: непра́ведно погна́ша мя́, помози́ ми.
  • Вма́лѣ не сконча́ша мене́ на земли́: а́зъ же не оста́вихъ за́повѣдiй тво­и́хъ.
  • По ми́лости тво­е́й живи́ мя, и сохраню́ свидѣ́нiя у́стъ тво­и́хъ.
  • Во вѣ́къ, Го́споди, сло́во твое́ пребыва́етъ на небеси́.
  • Въ ро́дъ и ро́дъ и́стина твоя́: основа́лъ еси́ зе́млю, и пребыва́етъ.
  • Учине́нiемъ тво­и́мъ пребыва́етъ де́нь: я́ко вся́ческая рабо́тна тебѣ́.
  • Я́ко а́ще бы не зако́нъ тво́й по­уче́нiе мое́ бы́лъ, тогда́ у́бо поги́блъ бы́хъ во смире́нiи мо­е́мъ:
  • во вѣ́къ не забу́ду оправда́нiй тво­и́хъ, я́ко въ ни́хъ оживи́лъ мя́ еси́.
  • Тво́й е́смь а́зъ, спаси́ мя: я́ко оправда́нiй тво­и́хъ взыска́хъ.
  • Мене́ жда́ша грѣ́шницы погуби́ти мя́: свидѣ́нiя твоя́ разумѣ́хъ.
  • Вся́кiя кончи́ны ви́дѣхъ коне́цъ: широка́ за́повѣдь твоя́ зѣло́.
  • Ко́ль воз­люби́хъ зако́нъ тво́й, Го́споди: ве́сь де́нь по­уче́нiе мое́ е́сть.
  • Па́че вра́гъ мо­и́хъ умудри́лъ мя́ еси́ за́повѣдiю тво­е́ю, я́ко въ вѣ́къ моя́ е́сть.
  • Па́че всѣ́хъ уча́щихъ мя́ разумѣ́хъ, я́ко свидѣ́нiя твоя́ по­уче́нiе мое́ е́сть.
  • Па́че ста́рецъ разумѣ́хъ, я́ко за́повѣди твоя́ взыска́хъ.
  • От вся́каго пути́ лука́ва воз­брани́хъ нога́мъ мо­и́мъ, я́ко да сохраню́ словеса́ твоя́:
  • от­ суде́бъ тво­и́хъ не уклони́хся, я́ко ты́ законоположи́лъ ми́ еси́.
  • Ко́ль сладка́ горта́ни мо­ему́ словеса́ твоя́: па́че ме́да усто́мъ мо­и́мъ.
  • От за́повѣдiй тво­и́хъ разумѣ́хъ: сего́ ра́ди воз­ненави́дѣхъ вся́къ пу́ть непра́вды.
  • Свѣти́лникъ нога́ма мо­и́ма зако́нъ тво́й, и свѣ́тъ стезя́мъ мо­и́мъ.
  • Кля́хся и поста́вихъ сохрани́ти судьбы́ пра́вды тво­ея́.
  • Смири́хся до зѣла́: Го́споди, живи́ мя по словеси́ тво­ему́.
  • Во́льная у́стъ мо­и́хъ благоволи́ же, Го́споди, и судьба́мъ тво­и́мъ научи́ мя.
  • Душа́ моя́ въ руку́ твое́ю {Алекс.: мое́ю} вы́ну, и зако́на тво­его́ не забы́хъ.
  • Положи́ша грѣ́шницы сѣ́ть мнѣ́: и от­ за́повѣдiй тво­и́хъ не заблуди́хъ.
  • Наслѣ́довахъ свидѣ́нiя твоя́ во вѣ́къ, я́ко ра́дованiе се́рдца мо­его́ су́ть:
  • при­­клони́хъ се́рдце мое́ сотвори́ти оправда́нiя твоя́ въ вѣ́къ за воз­дая́нiе.
  • Законопресту́пныя воз­ненави́дѣхъ, зако́нъ же тво́й воз­люби́хъ.
  • Помо́щникъ мо́й и засту́пникъ мо́й еси́ ты́: на словеса́ твоя́ упова́хъ.
  • Уклони́теся от­ мене́, лука́вну­ю­щiи, и испыта́ю за́повѣди Бо́га мо­его́.
  • Заступи́ мя по словеси́ тво­ему́, и жи́въ бу́ду: и не посрами́ мене́ от­ ча́янiя мо­его́:
  • помози́ ми, и спасу́ся, и по­учу́ся во оправда́нiихъ тво­и́хъ вы́ну.
  • Уничижи́лъ еси́ вся́ от­ступа́ющыя от­ оправда́нiй тво­и́хъ: я́ко непра́ведно помышле́нiе и́хъ.
  • Преступа́ющыя непщева́хъ вся́ грѣ́шныя земли́: сего́ ра́ди воз­люби́хъ свидѣ́нiя твоя́.
  • Пригвоз­ди́ стра́ху тво­ему́ пло́ти моя́: от­ суде́бъ бо тво­и́хъ убоя́хся.
  • Сотвори́хъ су́дъ и пра́вду: не преда́ждь мене́ оби́дящымъ мя́.
  • Воспрiими́ раба́ тво­его́ во благо, да не оклевета́ютъ мене́ го́рдiи.
  • О́чи мо­и́ изчезо́стѣ во спасе́нiе твое́ и въ сло́во пра́вды тво­ея́:
  • сотвори́ съ рабо́мъ тво­и́мъ по ми́лости тво­е́й, и оправда́ниемъ тво­и́мъ научи́ мя.
  • Ра́бъ тво́й е́смь а́зъ: вразуми́ мя, и увѣ́мъ свидѣ́нiя твоя́.
  • Вре́мя сотвори́ти Го́сподеви: разори́ша зако́нъ тво́й.
  • Сего́ ра́ди воз­люби́хъ за́повѣди твоя́ па́че зла́та и топа́зiа.
  • Сего́ ра́ди ко всѣ́мъ за́повѣдемъ тво­и́мъ направля́хся, вся́къ пу́ть непра́вды воз­ненави́дѣхъ.
  • Ди́вна свидѣ́нiя твоя́: сего́ ра́ди испыта́ я́ душа́ моя́.
  • Явле́нiе слове́съ тво­и́хъ просвѣща́етъ и вразумля́етъ младе́нцы.
  • Уста́ моя́ от­верзо́хъ и при­­влеко́хъ ду́хъ, я́ко за́повѣдiй тво­и́хъ жела́хъ.
  • При́зри на мя́ и поми́луй мя́, по суду́ лю́бящихъ и́мя твое́.
  • Стопы́ моя́ напра́ви по словеси́ тво­ему́, и да не облада́етъ мно́ю вся́кое беззако́нiе:
  • изба́ви мя́ от­ клеветы́ человѣ́ческiя, и сохраню́ за́повѣди твоя́.
  • Лице́ твое́ просвѣти́ на раба́ тво­его́ и научи́ мя оправда́ниемъ тво­и́мъ.
  • Исхо́дища водна́я изведо́стѣ о́чи мо­и́, поне́же не сохрани́хъ зако́на тво­его́.
  • Пра́веднъ еси́, Го́споди, и пра́ви суди́ тво­и́:
  • заповѣ́далъ еси́ пра́вду свидѣ́нiя твоя́, и и́стину зѣло́.
  • Иста́яла мя́ е́сть ре́вность твоя́: я́ко забы́ша словеса́ твоя́ врази́ мо­и́.
  • Разжже́но сло́во твое́ зѣло́, и ра́бъ тво́й воз­люби́ е́.
  • Юнѣ́йшiй а́зъ е́смь и уничиже́нъ: оправда́нiй тво­и́хъ не забы́хъ.
  • Пра́вда твоя́ пра́вда во вѣ́къ, и зако́нъ тво́й и́стина.
  • Ско́рби и ну́жди обрѣто́ша мя́: за́повѣди твоя́ по­уче́нiе мое́.
  • Пра́вда свидѣ́нiя твоя́ въ вѣ́къ: вразуми́ мя, и жи́въ бу́ду.
  • Воззва́хъ всѣ́мъ се́рдцемъ мо­и́мъ, услы́ши мя́, Го́споди: оправда́нiя твоя́ взыщу́.
  • Воззва́хъ ти́, спаси́ мя, и сохраню́ свидѣ́нiя твоя́.
  • Предвари́хъ въ безго́дiи и воз­зва́хъ: на словеса́ твоя́ упова́хъ.
  • Предвари́стѣ о́чи мо­и́ ко у́тру, по­учи́тися словесе́мъ тво­и́мъ.
  • Гла́съ мо́й услы́ши, Го́споди, по ми́лости тво­е́й: по судьбѣ́ тво­е́й живи́ мя.
  • Прибли́жишася гоня́щiи мя́ беззако́нiемъ: от­ зако́на же тво­его́ удали́шася.
  • Бли́зъ еси́ ты́, Го́споди, и вси́ путiе́ тво­и́ и́стина.
  • Испе́рва позна́хъ от­ свидѣ́нiй тво­и́хъ, я́ко въ вѣ́къ основа́лъ я́ еси́.
  • Ви́ждь смире́нiе мое́ и изми́ мя: я́ко зако́на тво­его́ не забы́хъ.
  • Суди́ су́дъ мо́й и изба́ви мя́: словесе́ ра́ди тво­его́ живи́ мя.
  • Дале́че от­ грѣ́шникъ спасе́нiе, я́ко оправда́нiй тво­и́хъ не взыска́ша.
  • Щедро́ты твоя́ мно́ги, Го́споди: по судьбѣ́ тво­е́й живи́ мя.
  • Мно́зи изгоня́щiи мя́ и стужа́ющiи ми́: от­ свидѣ́нiй тво­и́хъ не уклони́хся.
  • Ви́дѣхъ неразумѣва́ющыя и иста́яхъ: я́ко слове́съ тво­и́хъ не сохрани́ша.
  • Ви́ждь, я́ко за́повѣди твоя́ воз­люби́хъ: Го́споди, по ми́лости тво­е́й живи́ мя.
  • Нача́ло слове́съ тво­и́хъ и́стина, и во вѣ́къ вся́ судьбы́ пра́вды тво­ея́.
  • Кня́зи погна́ша мя́ ту́не: и от­ слове́съ тво­и́хъ убоя́ся се́рдце мое́.
  • Возра́дуюся а́зъ о словесѣ́хъ тво­и́хъ, я́ко обрѣта́яй коры́сть мно́гу.
  • Непра́вду воз­ненави́дѣхъ и омерзи́хъ: зако́нъ же тво́й воз­люби́хъ.
  • Седмери́цею дне́мъ хвали́хъ тя́ о судьба́хъ пра́вды тво­ея́.
  • Ми́ръ мно́гъ лю́бящымъ зако́нъ тво́й, и нѣ́сть и́мъ собла́зна.
  • Ча́яхъ спасе́нiя тво­его́, Го́споди, и за́повѣди твоя́ воз­люби́хъ.
  • Сохрани́ душа́ моя́ свидѣ́нiя твоя́ и воз­люби́ я́ зѣло́.
  • Сохрани́хъ за́повѣди твоя́ и свидѣ́нiя твоя́, я́ко вси́ путiе́ мо­и́ предъ тобо́ю, Го́споди.
  • Да при­­бли́жит­ся моле́нiе мое́ предъ тя́, Го́споди: по словеси́ тво­ему́ вразуми́ мя.
  • Да вни́детъ проше́нiе мое́ предъ тя́: Го́споди, по словеси́ тво­ему́ изба́ви мя́.
  • Отры́гнутъ устнѣ́ мо­и́ пѣ́нiе, егда́ научи́ши мя́ оправда́ниемъ тво­и́мъ.
  • Провѣща́етъ язы́къ мо́й словеса́ твоя́, я́ко вся́ за́повѣди твоя́ пра́вда.
  • Да бу́детъ рука́ твоя́ е́же спасти́ мя, я́ко за́повѣди твоя́ изво́лихъ.
  • Возжела́хъ спасе́нiе твое́, Го́споди, и зако́нъ тво́й по­уче́нiе мое́ е́сть.
  • Жива́ бу́детъ душа́ моя́ и восхва́литъ тя́: и судьбы́ твоя́ помо́гутъ мнѣ́.
  • Заблуди́хъ я́ко овча́ поги́бшее: взыщи́ раба́ тво­его́, я́ко за́повѣдiй тво­и́хъ не забы́хъ.
  • Блаженны непорочные в пути, ходящие в законе Господнем.
  • Блаженны хранящие откровения Его, всем сердцем ищущие Его.
  • Они не делают беззакония, ходят путями Его.
  • Ты заповедал повеления Твои хранить твердо.
  • О, если бы направлялись пути мои к соблюдению уставов Твоих!
  • Тогда я не постыдился бы, взирая на все заповеди Твои:
  • я славил бы Тебя в правоте сердца, поучаясь судам правды Твоей.
  • Буду хранить уставы Твои; не оставляй меня совсем.
  • Как юноше содержать в чистоте путь свой? – Хранением себя по слову Твоему.
  • Всем сердцем моим ищу Тебя; не дай мне уклониться от заповедей Твоих.
  • В сердце моем сокрыл я слово Твое, чтобы не грешить пред Тобою.
  • Благословен Ты, Господи! научи меня уставам Твоим.
  • Устами моими возвещал я все суды уст Твоих.
  • На пути откровений Твоих я радуюсь, как во всяком богатстве.
  • О заповедях Твоих размышляю, и взираю на пути Твои.
  • Уставами Твоими утешаюсь, не забываю слова Твоего.
  • Яви милость рабу Твоему, и буду жить и хранить слово Твое.
  • Открой очи мои, и увижу чудеса закона Твоего.
  • Странник я на земле; не скрывай от меня заповедей Твоих.
  • Истомилась душа моя желанием судов Твоих во всякое время.
  • Ты укротил гордых, проклятых, уклоняющихся от заповедей Твоих.
  • Сними с меня поношение и посрамление, ибо я храню откровения Твои.
  • Князья сидят и сговариваются против меня, а раб Твой размышляет об уставах Твоих.
  • Откровения Твои – утешение мое, [и уставы Твои] – советники мои.
  • Душа моя повержена в прах; оживи меня по слову Твоему.
  • Объявил я пути мои, и Ты услышал меня; научи меня уставам Твоим.
  • Дай мне уразуметь путь повелений Твоих, и буду размышлять о чудесах Твоих.
  • Душа моя истаевает от скорби: укрепи меня по слову Твоему.
  • Удали от меня путь лжи, и закон Твой даруй мне.
  • Я избрал путь истины, поставил пред собою суды Твои.
  • Я прилепился к откровениям Твоим, Господи; не постыди меня.
  • Потеку путем заповедей Твоих, когда Ты расширишь сердце мое.
  • Укажи мне, Господи, путь уставов Твоих, и я буду держаться его до конца.
  • Вразуми меня, и буду соблюдать закон Твой и хранить его всем сердцем.
  • Поставь меня на стезю заповедей Твоих, ибо я возжелал ее.
  • Приклони сердце мое к откровениям Твоим, а не к корысти.
  • Отврати очи мои, чтобы не видеть суеты; животвори меня на пути Твоем.
  • Утверди слово Твое рабу Твоему, ради благоговения пред Тобою.
  • Отврати поношение мое, которого я страшусь, ибо суды Твои благи.
  • Вот, я возжелал повелений Твоих; животвори меня правдою Твоею.
  • Да придут ко мне милости Твои, Господи, спасение Твое по слову Твоему, –
  • и я дам ответ поносящему меня, ибо уповаю на слово Твое.
  • Не отнимай совсем от уст моих слова истины, ибо я уповаю на суды Твои
  • и буду хранить закон Твой всегда, во веки и веки;
  • буду ходить свободно, ибо я взыскал повелений Твоих;
  • буду говорить об откровениях Твоих пред царями и не постыжусь;
  • буду утешаться заповедями Твоими, которые возлюбил;
  • руки мои буду простирать к заповедям Твоим, которые возлюбил, и размышлять об уставах Твоих.
  • Вспомни слово [Твое] к рабу Твоему, на которое Ты повелел мне уповать:
  • это – утешение в бедствии моем, что слово Твое оживляет меня.
  • Гордые крайне ругались надо мною, но я не уклонился от закона Твоего.
  • Вспоминал суды Твои, Господи, от века, и утешался.
  • Ужас овладевает мною при виде нечестивых, оставляющих закон Твой.
  • Уставы Твои были песнями моими на месте странствований моих.
  • Ночью вспоминал я имя Твое, Господи, и хранил закон Твой.
  • Он стал моим, ибо повеления Твои храню.
  • Удел мой, Господи, сказал я, соблюдать слова Твои.
  • Молился я Тебе всем сердцем: помилуй меня по слову Твоему.
  • Размышлял о путях моих и обращал стопы мои к откровениям Твоим.
  • Спешил и не медлил соблюдать заповеди Твои.
  • Сети нечестивых окружили меня, но я не забывал закона Твоего.
  • В полночь вставал славословить Тебя за праведные суды Твои.
  • Общник я всем боящимся Тебя и хранящим повеления Твои.
  • Милости Твоей, Господи, полна земля; научи меня уставам Твоим.
  • Благо сотворил Ты рабу Твоему, Господи, по слову Твоему.
  • Доброму разумению и ведению научи меня, ибо заповедям Твоим я верую.
  • Прежде страдания моего я заблуждался; а ныне слово Твое храню.
  • Благ и благодетелен Ты, [Господи]; научи меня уставам Твоим.
  • Гордые сплетают на меня ложь; я же всем сердцем буду хранить повеления Твои.
  • Ожирело сердце их, как тук; я же законом Твоим утешаюсь.
  • Благо мне, что я пострадал, дабы научиться уставам Твоим.
  • Закон уст Твоих для меня лучше тысяч золота и серебра.
  • Руки Твои сотворили меня и устроили меня; вразуми меня, и научусь заповедям Твоим.
  • Боящиеся Тебя увидят меня – и возрадуются, что я уповаю на слово Твое.
  • Знаю, Господи, что суды Твои праведны и по справедливости Ты наказал меня.
  • Да будет же милость Твоя утешением моим, по слову Твоему к рабу Твоему.
  • Да придет ко мне милосердие Твое, и я буду жить; ибо закон Твой – утешение мое.
  • Да будут постыжены гордые, ибо безвинно угнетают меня; я размышляю о повелениях Твоих.
  • Да обратятся ко мне боящиеся Тебя и знающие откровения Твои.
  • Да будет сердце мое непорочно в уставах Твоих, чтобы я не посрамился.
  • Истаевает душа моя о спасении Твоем; уповаю на слово Твое.
  • Истаевают очи мои о слове Твоем; я говорю: когда Ты утешишь меня?
  • Я стал, как мех в дыму, но уставов Твоих не забыл.
  • Сколько дней раба Твоего? Когда произведешь суд над гонителями моими?
  • Яму вырыли мне гордые, вопреки закону Твоему.
  • Все заповеди Твои – истина; несправедливо преследуют меня: помоги мне;
  • едва не погубили меня на земле, но я не оставил повелений Твоих.
  • По милости Твоей оживляй меня, и буду хранить откровения уст Твоих.
  • На веки, Господи, слово Твое утверждено на небесах;
  • истина Твоя в род и род. Ты поставил землю, и она стоит.
  • По определениям Твоим все стоит доныне, ибо все служит Тебе.
  • Если бы не закон Твой был утешением моим, погиб бы я в бедствии моем.
  • Вовек не забуду повелений Твоих, ибо ими Ты оживляешь меня.[Среда:]
  • Твой я, спаси меня; ибо я взыскал повелений Твоих.
  • Нечестивые подстерегают меня, чтобы погубить; а я углубляюсь в откровения Твои.
  • Я видел предел всякого совершенства, но Твоя заповедь безмерно обширна.
  • Как люблю я закон Твой! весь день размышляю о нем.
  • Заповедью Твоею Ты соделал меня мудрее врагов моих, ибо она всегда со мною.
  • Я стал разумнее всех учителей моих, ибо размышляю об откровениях Твоих.
  • Я сведущ более старцев, ибо повеления Твои храню.
  • От всякого злого пути удерживаю ноги мои, чтобы хранить слово Твое;
  • от судов Твоих не уклоняюсь, ибо Ты научаешь меня.
  • Как сладки гортани моей слова Твои! лучше меда устам моим.
  • Повелениями Твоими я вразумлен; потому ненавижу всякий путь лжи.
  • Слово Твое – светильник ноге моей и свет стезе моей.
  • Я клялся хранить праведные суды Твои, и исполню.
  • Сильно угнетен я, Господи; оживи меня по слову Твоему.
  • Благоволи же, Господи, принять добровольную жертву уст моих, и судам Твоим научи меня.
  • Душа моя непрестанно в руке моей, но закона Твоего не забываю.
  • Нечестивые поставили для меня сеть, но я не уклонился от повелений Твоих.
  • Откровения Твои я принял, как наследие на веки, ибо они веселие сердца моего.
  • Я приклонил сердце мое к исполнению уставов Твоих навек, до конца.
  • Вымыслы человеческие ненавижу, а закон Твой люблю.
  • Ты покров мой и щит мой; на слово Твое уповаю.
  • Удалитесь от меня, беззаконные, и буду хранить заповеди Бога моего.
  • Укрепи меня по слову Твоему, и буду жить; не посрами меня в надежде моей;
  • поддержи меня, и спасусь; и в уставы Твои буду вникать непрестанно.
  • Всех, отступающих от уставов Твоих, Ты низлагаешь, ибо ухищрения их – ложь.
  • Как изгарь, отметаешь Ты всех нечестивых земли; потому я возлюбил откровения Твои.
  • Трепещет от страха Твоего плоть моя, и судов Твоих я боюсь.
  • Я совершал суд и правду; не предай меня гонителям моим.
  • Заступи раба Твоего ко благу его, чтобы не угнетали меня гордые.
  • Истаевают очи мои, ожидая спасения Твоего и слова правды Твоей.
  • Сотвори с рабом Твоим по милости Твоей, и уставам Твоим научи меня.
  • Я раб Твой: вразуми меня, и познаю откровения Твои.
  • Время Господу действовать: закон Твой разорили.
  • А я люблю заповеди Твои более золота, и золота чистого.
  • Все повеления Твои – все признаю́ справедливыми; всякий путь лжи ненавижу.
  • Дивны откровения Твои; потому хранит их душа моя.
  • Откровение слов Твоих просвещает, вразумляет простых.
  • Открываю уста мои и вздыхаю, ибо заповедей Твоих жажду.
  • Призри на меня и помилуй меня, как поступаешь с любящими имя Твое.
  • Утверди стопы мои в слове Твоем и не дай овладеть мною никакому беззаконию;
  • избавь меня от угнетения человеческого, и буду хранить повеления Твои;
  • осияй раба Твоего светом лица Твоего и научи меня уставам Твоим.
  • Из глаз моих текут потоки вод оттого, что не хранят закона Твоего.
  • Праведен Ты, Господи, и справедливы суды Твои.
  • Откровения Твои, которые Ты заповедал, – правда и совершенная истина.
  • Ревность моя снедает меня, потому что мои враги забыли слова Твои.
  • Слово Твое весьма чисто, и раб Твой возлюбил его.
  • Мал я и презрен, но повелений Твоих не забываю.
  • Правда Твоя – правда вечная, и закон Твой – истина.
  • Скорбь и горесть постигли меня; заповеди Твои – утешение мое.
  • Правда откровений Твоих вечна: вразуми меня, и буду жить.
  • Взываю всем сердцем [моим]: услышь меня, Господи, – и сохраню уставы Твои.
  • Призываю Тебя: спаси меня, и буду хранить откровения Твои.
  • Предваряю рассвет и взываю; на слово Твое уповаю.
  • Очи мои предваряют утреннюю стражу, чтобы мне углубляться в слово Твое.
  • Услышь голос мой по милости Твоей, Господи; по суду Твоему оживи меня.
  • Приблизились замышляющие лукавство; далеки они от закона Твоего.
  • Близок Ты, Господи, и все заповеди Твои – истина.
  • Издавна узнал я об откровениях Твоих, что Ты утвердил их на веки.
  • Воззри на бедствие мое и избавь меня, ибо я не забываю закона Твоего.
  • Вступись в дело мое и защити меня; по слову Твоему оживи меня.
  • Далеко от нечестивых спасение, ибо они уставов Твоих не ищут.
  • Много щедрот Твоих, Господи; по суду Твоему оживи меня.
  • Много у меня гонителей и врагов, но от откровений Твоих я не удаляюсь.
  • Вижу отступников, и сокрушаюсь, ибо они не хранят слова Твоего.
  • Зри, как я люблю повеления Твои; по милости Твоей, Господи, оживи меня.
  • Основание слова Твоего истинно, и вечен всякий суд правды Твоей.
  • Князья гонят меня безвинно, но сердце мое боится слова Твоего.
  • Радуюсь я слову Твоему, как получивший великую прибыль.
  • Ненавижу ложь и гнушаюсь ею; закон же Твой люблю.
  • Семикратно в день прославляю Тебя за суды правды Твоей.
  • Велик мир у любящих закон Твой, и нет им преткновения.
  • Уповаю на спасение Твое, Господи, и заповеди Твои исполняю.
  • Душа моя хранит откровения Твои, и я люблю их крепко.
  • Храню повеления Твои и откровения Твои, ибо все пути мои пред Тобою.
  • Да приблизится вопль мой пред лице Твое, Господи; по слову Твоему вразуми меня.
  • Да придет моление мое пред лице Твое; по слову Твоему избавь меня.
  • Уста мои произнесут хвалу, когда Ты научишь меня уставам Твоим.
  • Язык мой возгласит слово Твое, ибо все заповеди Твои праведны.
  • Да будет рука Твоя в помощь мне, ибо я повеления Твои избрал.
  • Жажду спасения Твоего, Господи, и закон Твой – утешение мое.
  • Да живет душа моя и славит Тебя, и суды Твои да помогут мне.
  • Я заблудился, как овца потерянная: взыщи раба Твоего, ибо я заповедей Твоих не забыл.
  • ნეტარ არიან გზიანები, რომელნიც დადიან უფლის რჯულზე.
  • ნეტარ არიან შემნახველნი მის მცნებათა, მთელი გულით რომ ეძიებენ მას.
  • არც სიავკაცე ჩაუდენიათ, მისი გზით დადიან;
  • შენ დაავალე შენს ბრძანებათა დაცვა. ზედმიწევნით.
  • ნეტამც წარიმართოს ჩემი გზები შენი წესდების დასაცავად.
  • მაშინ აღარ შემრცხვებოდა, როს შევხედავდი შენს ყოველ მცნებას.
  • განგადიდებდი გულის სისწორით, რომ მასწავლიდი სამართალს შენი სიმართლისა.
  • შენს წესებს დავიცავ, ნუ მიმატოვებ საბოლოოდ,
  • რით შეინახოს ყმაწვილმა სიწმიდე თავისი გზისა? დაიცვას შენი სიტყვისამებრ.
  • მთელი გულით გეძიებ შენ, ნუ გადამახვევინებ შენთა მცნებათაგან.
  • გულში ჩავიმარხე შენი სიტყვები, რათა არ შევცოდო.
  • კურთხეულ ხარ შენ, უფალო! მასწავლე წესები შენი.
  • ჩემი ბაგეებით მოვუთხრობდი ყველა სამართალს შენი პირისას.
  • შენთა მცნებათა გზაზე ვხარობდი, ვითარცა მთელ ქონებაზე.
  • შენს მცნებებზე ვილაპარაკებ და დავუკვირდები შენს გზებს.
  • შენი წესებით გავიხარებ, არ დავივიწყებ შენს სიტყვას.
  • კეთილი უქმენ შენს მორჩილს; ვიცოცხლებ და დავიცავ შენს სიტყვას.
  • აღმიხილე თვალნი და ვჭვრეტდე საოცრებებს შენი რჯულისას.
  • მწირი ვარ ქვეყანაზე, ნუ დამიმალავ შენს მცნებებს.
  • მოითენთა სული ჩემი შენი სამართლის წადილით ყოველჟამს.
  • შერისხე ამპარტავანნი, წყეულნი, რომელთაც გადაუხვიეს შენი მცნებებიდან.
  • ამაცილე სირცხვილი და შეურაცხყოფა, რადგან შენს მცნებებს ვიცავდი.
  • დასხდებიან კიდეც თავადნი, ჩემს წინააღმდეგ ითათბირებენ; შენი მორჩილი კი ისაუბრებს შენს წესებზე.
  • შენი მცნებებიც სიხარულია ჩემთვის, მრჩეველნი ჩემნი.
  • მტვერს მიეკრა სული ჩემი; მაცოცხლე შენი სიტყვისამებრ.
  • გზანი ჩემნი განგიცხადე და მიპასუხე; მასწავლე წესები შენი.
  • გზა შენთა ბრძანებათა გამაგებინე და ვილაპარაკებ შენს საოცრებებზე.
  • დადნა სული ჩემი ნაღვლიანობით; გამამაგრე შენი სიტყვისამებრ.
  • გზა სიცრუისა განმაშორე და შენი რჯულით შემიწყალე.
  • გზა ჭეშმარიტებისა ამოვირჩიე, შენი სამართალნი წინ დავიყენე.
  • მიკრული ვარ შენს მცნებებზე; უფალო, ნუ გამაწბილებ.
  • შენთა მცნებათა გზით ვრბოდე, რადგან განავრცობ ჩემს გულს.
  • მიჩვენე, უფალო, გზა შენთა წესთა და დავიცავ ბოლომდე.
  • გამაგებინე და დავიცავ შენს რჯულს და შევინახავ მთელი გულით.
  • დამაყენე შენთა მცნებათა კვალზე, რადგანაც მწადია იგი.
  • განუმტკიცე შენს მორჩილს შენი ნათქვამი შენი მოშიშების გამო.
  • ააცილე თვალი ჩემი ამაოების ცქერას, შენი გზით მაცოცხლე.
  • დაუყენე შენს მონას შენი ნათქვამი შენგან მოშიშების გამო.
  • ამაცილე შერცხვენა, რომლისაც მეშინია, რადგან შენი სამართალნი კეთილია.
  • აჰა, ვისურვე ფრიად შენი ბრძანებანი; შენი სიმართლით მაცოცხლე მე.
  • მოვიდნენ ჩემთან წყალობანი შენნი, უფალო, ხსნა შენმიერი, შენი სიტყვისამებრ.
  • და პასუხს გავცემ ჩემს მაგინებლებს, რადგან ვიმედოვნებ შენი სიტყვით.
  • ნუ წაართმევ ჩემს პირს ჭეშმარიტების სიტყვას სრულიად, რადგან შენს სამართალს მოველი.
  • დავიცავ შენს რჯულს მარადის, უკუნითი უკუნისამდე.
  • ვივლი ხალვათად, რადგან შენს ბრძანებებს ვეძიებდი.
  • ვილაპარაკებ შენს მცნებებზე მეფეთა წინ და არ შემრცხვება.
  • გავიხარებ შენი მცნებებით, რომლებიც მიყვარს;
  • ხელთ აღვაპყრობ შენთა მცნებათა მიმართ, რომლებიც მიყვარს, და ვისაუბრებ შენს წესებზე.
  • გაუხსენე შენს მორჩილს სიტყვა, რომლითაც დამაიმედე მე.
  • ეს არის ჩემი ნუგეში გაჭირვებაში, რადგან შენმა ნათქვამმა გამომაცოცხლა.
  • ამპარტავანნი დამცინოდნენ მეტისმეტად; შენი რჯულიდან არ გადამიხვევია.
  • ვიხსენიებდი შენს სამართალს ადრიდანვე, უფალო, და დარდს ვიქარვებდი.
  • თავზარი მეცემოდა, ცოდვილნი რომ ტოვებდნენ შენს რჯულს.
  • სიმღერებად იქცა ჩემთვის შენი წესები ჩემს საცხოვრებელ სახლში.
  • ვიხსენებდი ღამით შენს სახელს, უფალო, და ვიცავდი შენს რჯულს.
  • ეს იყო ჩემთვის, რადგან შენს ბრძანებას ვიცავდი.
  • ჩემი ხვედრია, ვთქვი, უფალო, შენთა სიტყვათა დაცვა.
  • გევედრებოდი მთელი გულით; შემიწყალე შენი სიტყვისამებრ.
  • ვფიქრობდი ჩემს გზებზე და ვიბრუნებდი ფეხს შენი მცნებებისაკენ.
  • ვჩქარობდი და არ ვაყოვნებდი შენთა მცნებათა დაცვას.
  • ბოროტეულთა ბორკილები გარს შემომერტყნენ, შენი რჯული არ დავივიწყე.
  • შუაღამისას გდგები შენს სადიდებლად, შენს მართალ სამართალთა გამო.
  • თანაზიარი ვარ ყველასი, ვინც შენი მოშიშია და იცავს შენს მცნებებს.
  • შენი წყალობით, უფალო, სავსეა ქვეყნიერება, მასწავლე შენი კანონმდებლობა.
  • კეთილი ჰქმენი შენი მორჩილისთვის, უფალო, შენი სიტყვისამებრ.
  • კეთილი აზრი და გაგება მასწავლე, რადგან ვირწმუნე შენი მცნებანი.
  • ვიდრე დავიტანჯებოდი, შევცდი; ახლა კი შენს სიტყვას ვიცავ.
  • კეთილი ხარ და კეთილმოქმედი; მასწავლე წესები შენი.
  • ტყუილს ჩმახავენ ამპარტავანნი ჩემზე, მე მთელი გულით დავიცავ შენს ბრძანებებს.
  • დამსუყდა ცხიმივით მათი გული, მე შენი რჯულით ვხარობდი.
  • კარგია ჩემთვის, რომ ვეწამე, ვინძლო ვისწავლო წესები შენი.
  • უმჯობესია ჩემთვის რჯული შენი ბაგისა, ვიდრე ათასი ოქრო და ვერცხლი.
  • შენმა ხელებმა შემქმნა და წარმმართა; შთამაგონე და ვისწავლი შენს მცნებებს.
  • მოშიშნი შენნი შემხედავენ და გაიხარებენ, რადგან შენს სიტყვებზე ვარ მინდობილი.
  • ვიცოდი, უფალო, რომ მართალია შენი სამართალი, და სამართლიანად შემაჭირვე.
  • დაე, იყოს შენი წყალობა შემს სანუგეშებლად, როგორც აღუთქვი შენს მორჩილს.
  • მოვიდეს ჩემდამი წყალობა შენი და ვიცოცხლებ, რადგან შენი რჯული სიხარულია ჩემი.
  • შერცხვეთ ამპარტავნებს, რადგან ტყუილად მჩაგრავდნენ; ვისაუბრებ შენს ბრძანებებზე.
  • დაბრუნდნენ ჩემთან მოშიშნი შენნი და მცოდნენი შენი მცნებებისა.
  • იყოს ჩემი გული უბიწო შენს წინაშე, რათა არ შევრცხვე.
  • დადნა შენი შეწევნის მოლოდინში ჩემი სული, შენს სიტყვაზე ვარ დაიმედებული.
  • დადნენ თვალნი ჩემნი შენი სიტყვის მოლოდინში, ვთქვი: როდის მანუგეშებ მე?
  • ვიყავი, ვითარცა ტიკი ორთქლში, შენი წესები არ დავივიწყე.
  • რაოდენია დღენი შენი მორჩილისა? როდის გაასამართლებ ჩემს მდევნელებს?
  • გამითხარეს ამპარტავნებმა ორმო, ოღონდ არა შენი რჯულისამებრ.
  • ყველა მცნება შენი ჭეშმარიტებაა; უმიზეზოდ მდევნიან, მიშველე.
  • ლამის გამანადგურეს მიწაზე და მაინც არ მივაგოვე შენი ბრძანებანი.
  • შენი წყალობით მაცოცხლე და დავიცავ მცნებებს შენი პირისას.
  • უკუნისამდე, უფალო, შენი სიტყვა დაფუძნებულია ზეცაში.
  • თაობიდან თაობამდეა ჭეშმარიტება შენი; დაამყარე ქვეყანა და დგას.
  • შენი მსჯავრით დგანან დღესაც, რადგან ყოველნი გმსახურებენ.
  • რჯული შენი რომ არ ყოფილიყო ჩემდა ნუგეშად, დავიღუპებოდი ჩემს ტანჯვაში.
  • უკუნისამდე არ დავივიწყებ ბრძანებებს შენსას, რადგანაც მათით მასულდგმულებდი.
  • შენი ვარ - მიხსენი, რადგან შენს ბრძანებებს ვეძიებდი.
  • მიდარაჯდებიან ბოროტნი, რომ დამღუპონ; შენს მცნებებს ღრმად ვუკვირდები.
  • ყოველნაირი სრულქმნილების მინახავს ბოლო; ვრცელია შენი მცნებანი ფრიად.
  • რარიგად მიყვარს რჯული შენი, ის არის ჩემი საფიქრალი დღენიადაგ.
  • ჩემს მტრებზე მეტად დამაბრძენე შენი მცნებით; რადგან მარადის ჩემია იგი.
  • ყველა ჩემს მოძღვარზე გონიერი გავხდი, რადგან შენი მცნებანი სააზროვნიაა ჩემი.
  • მოხუცებზე მეტად საზრიანი ვარ, რადგან შენს ბრძანებებს ვიცავ.
  • ყოველგვარ ბოროტ გზას მოვარიდე ფეხი, რათა დავიცვა შენი სიტყვა.
  • შენთა სამართალთაგან არ გადამიხვევია, რადგანაც შენ მასწავლიდი.
  • რარიგ ატკბობს ჩემს სასას შენი სიტყვები, თაფლზე ტკბილია ჩემი პირისთვის.
  • შენი ბრძანებით საზრიანი გავხდი, ამიტომ მოვიძულე ყთველი გზა სიცრუისა.
  • ლამპარია ჩემი ფეხისთვის სიტყვა შენი და სინათლე - ჩემი ბილიკისათვის.
  • დავიფიცავ და ავასრულებ, დავიცავ შენს მართალ სამართალს.
  • დავიტანჯე მეტისმეტად; უფალო, მაცოცხლე შენი სიტყვისამებრ.
  • აღთქმანი ჩემი პირისა ისურვე - გთხოვ, უფალო, და სამართალნი შენნი მასწავლე.
  • სული ჩემი ხელისგულზეა მუდამ და შენს რჯულს არ ვივიწყებ.
  • დამიგეს ბოროტებმა მახე, მაგრამ შენი ბრძანებებისთვის არ გადამიხვევია.
  • დავიმკვიდრე მცნებანი შენი საუკუნოდ, რადგან ისინი ჩემი გულის სიხარულია.
  • მოვდრიკე გული ჩემი წესთა შენთა შესასრულებლად. უკუნითი უკუნისამდე.
  • ბოროტგანმზრახველნი შევიძულე და შენი რჯული შევიყვარე.
  • თავშესაფარი და ფარი ხარ ჩემი, შენს სიტყვაზე ვარ დაიმედებული.
  • შორს ჩემგან, ბოროტნო, და მე დავიცავ მცნებებს ჩემი ღმერთისას.
  • შემეწიე შენი სიტყვისამებრ და ვიცოცხლო, და ნუ გამიწბილებ ჩემს იმედს.
  • შემეწიე და გადავრჩე, და ჩავწვდვბი შენს წესდებებს ყოველთვის.
  • მოსრე ყოველი, ვინც განუდგა შენს წესებს, რადგან სიცრუეა მათი ხრიკები.
  • როგორც ნაყარ-ნუყარი, მოსპე ყოველი ბოროტი ქვეყანაზე, ამიტომ შევიყვარე, მცნებანი შენნი.
  • თრთის შენი შიშით სხეული ჩემი და მეშინია შენი განკითხვების.
  • ვქმენ სამართალი და სიმართლე. ნუ შემატოვებ მჩაგვრელებს ჩემსას.
  • გამოესარჩლე შენს მორჩილს სასიკეთოდ, რომ დამჩაგრონ ამპარტავნებმა.
  • დადნენ თვალნი ჩემნი შენი შეწევნისა და შენი სიმართლის სიტყვის მოლოდინში.
  • მოიმოქმედე შენი მორჩილისთვის შენი წყალობისამებრ და წესები შენი მასწავლე.
  • მორჩილი ვარ შენი; გონიერ-მყავ, რათა შევიმეცნო მცნებანი შენნი.
  • ჟამია უფლის მოქმედებისა - მოშალეს რჯული შენი.
  • ამიტომ მიყვარს მცნებანი შენნი ოქროზე და ბაჯაღლოზე მეტად.
  • ამიტომ ყველა შენი ბრძანება უკლებლივ სწორად მიმაჩნია; მძულს ყოველი გზა სიცრუისა.
  • საოცარია მცნებანი შენნი; ამიტომ ინახავს მათ სული ჩემი.
  • საწყისი შენი სიტყვებისა ანათებს, შთააგონებს გულუბრყვილოებს.
  • პირი გავხსენი და ამოვისუნთქე, რადგან მომენატრა მცნებანი შენნი.
  • მომხედე და შემიწყალე, როგორც შეეფერება შენი სახელის მოყვარულთ.
  • ჩემი ნაბიჯები წარმართე შენი სიტყვით და ნუ გააბატონებ ჩემზე ნურავითარ ბოროტს.
  • გადამარჩინე ადამიანის ჩაგვრისაგან, და დავიცავ შენს ბრძანებებს.
  • შენი სახე მოაშუქე შენს მორჩილს და მასწავლე წესები შენი.
  • წყლის ნაკადები გადმომდის თვალთაგან, რადგან არ იცავენ შენს რჯულს.
  • მართალი ხარ შენ, უფალო, და სწორია სამართალი შენი.
  • ბრძანე სიმართლით მცნებანი შენნი და ჭეშმარიტია მეტად.
  • დამღრღნა ეჭვმა, რადგან დაივიწყეს შენი სიტყვები ჩემმა მტრებმა.
  • ხალასია შენი ნათქვამი ფრიად და შენს მორჩილს უყვარს იგი.
  • მცირე ვარ და მოძულებული; შენს ბრძანებებს არ ვივიწყებ.
  • სიმართლე შენი მარადიული სიმართლეა და შენი რჯული ჭეშმარიტია.
  • განსაცდელი და გაჭირვება წამომეწია; შენი მცნებანი სიხარულია ჩემთვის.
  • სიმართლეა შენი მცნებანი მარადის; შთამაგონე და ვიცოცხლებ.
  • მოგიხმობ მთელი გულით; მიპასუხე, უფალო! შენს წესებს დავიცავ.
  • შენ მოგიხმობ, გადამარჩინე, და დავიცავ შენს მცნებებს.
  • ავდგები გარიჟრაჟამდე და ვიღაღადებ, შენს სიტყვაზე ვარ დაიმედებული.
  • ჩემმა თვალებმა დაასწრეს განთიადს, რათა ვილაპარაკო შენს ნათქვამზე.
  • ჩემა ხმა ისმინე შენი წყალობისამებრ; უფალო, შენი სამართლის მიხედვით მაცოცხლე.
  • მომიახლოვდნენ მდევარნი გარყვნილებისა; შენს რჯულს დაშორდნენ.
  • ახლოს ხარ, უფალო, და ყოველი მცნება შენი ჭეშმარიტებაა.
  • ადრიდანვე შევიტყვე შენთა მცნებათა შესახებ, რომ სამარადჟამოდ დააფუძნე ისინი.
  • იხილე ტანჯვა ჩემი და გადამარჩინე, რადგან შენი რჯული არ დავივიწყე.
  • გამომესარჩლე და დამიხსენი, შენი ნათქვამისამებრ მაცოცხლე.
  • შორს არის ბოროტთაგან შველა, რადგან შენს წესებს არ ეძიებენ.
  • წყალობანი შენნი უხვია, უფალო, შენი სიმართლის მიხედვით მაცოცხლე.
  • ბევრია ჩემი მდევარი და შემავიწროებელი; შენი მცნებებისათვის არ გადამიხვევია.
  • ვიხილე ორგულნი და შევედავე, რადგან შენს ნათქვამს არ იცავენ.
  • ნახე, რარიგ შევიყვარე შენი ბრძანებანი, უფალო; შენი წყალობისამებრ მაცოცხლე.
  • საწყისი შენი სიტყვისა ჭეშმარიტებაა, და საუკუნოა ყოველი მართალი შენი სამართალი.
  • მთავარნი მდევნიან უმიზეზოდ და შენი სიტყვებისაგან დაშინებულია გული ჩემი.
  • ვხარობ შენი ნათქვამით, ვითარცა მპოვნელი უხვი ნადავლისა.
  • სიცრუე მძულს და მძაგს; შენი რჯული მიყვარს.
  • დღეში შვიდგზის გაქებ შენრ სიმართლის სამართალთათვის.
  • დიდია მშვიდობა შენი რჯულის მოყვარულთა, და არ არსებობს მათთვის დაბრკოლება.
  • იმედი მქონდა შენი შეწევნისა, უფალო, და შენს მცნებებს ვასრულებდი.
  • იცავდა ჩემი სული შენს მცნებებს და მე ისინი მიყვარს ძალიან.
  • ვიცავდი შენს ბრძანებებს და მცნებებს, რადგან ყველა ჩემი გზა შენს წინაშეა.
  • მოახლოვდეს ჩემი ღაღადი შენს წინაშე, უფალო, და შენი სიტყვებისამებრ შთამაგონე.
  • მოვიდეს ჩემი ვედრება შენს წინაშე, რადგან მასწავლე წესები შენი.
  • წარმოთქვამენ ჩემი ბაგენი ქებას, რადგან მასწავლე წესები შენი.
  • იტყვის ჩემი ენა შენს ნათქვამს, რადგან ყველა მენი მცნება სიმართლეა.
  • იყოს შენი ხელი ჩემდა შემწედ, რადგან შენი ბრძანებანი ამოვირჩიე.
  • ვნატრობდი შენს შველას, უფალო, და შენი რჯული სასიამოვნოა ჩემთვის.
  • იცოცხლოს ჩემმა სულმა და გაქოს შენ, და შენი სამართალი შემეწიოს.
  • დავიბენი, ვითარცა ცხვარი დაკარგული; მოძებნე შენი მორჩილი, რადგან მცნებანი შენნი არ დავივიწყე.
  • Хушо касони ростроҳ, ки мувофиқи шариати дастури Парвардигор рафтор мекунанд.
  • Хушо онҳое ки гувоҳиҳои Ӯро риоя мекунанд, бо тамоми дил Ӯро меҷӯянд.
  • Ноинсофӣ низ намекунанд, бо роҳҳои Ӯ мераванд.
  • Ту фармудаҳои фармонҳои Худро додаӣ амр кардӣ, то ки онҳоро пурра ба ҷо оварем.
  • Кошки роҳҳои ман дуруст мебуданд, то ки қоидаҳои Туро нигоҳ дорам!
  • Он гоҳ шармсор нахоҳам шуд, вақте ки ба тамоми фармудаҳои Ту назар андозам.
  • Туро бо ростии дил сипос хоҳам гуфт, вақте ки довариҳои росткоронаи Туро таълим гирам.
  • Қоидаҳои Туро нигоҳ хоҳам дошт; маро тамоман тарк накун.
  • Ҷавон роҳи худро чӣ гуна бо чӣ покиза медорад? Бо нигоҳ доштани худ мувофиқи сухани Ту.
  • Бо тамоми дили худ Туро ҷустаам; маро нагузор, ки ғалат хато карда, аз фармудаҳои Ту сар тобам.
  • Сухани Туро дар дили худ ниҳон доштаам, то ки пеши Ту хато накунам.
  • Эй Парвардигор, Ту муборак ҳастӣ! Қоидаҳои Худро ба ман таълим деҳ.
  • Ҳамаи довариҳои даҳони Туро бо лабҳои худ баён кардаам.
  • Дар роҳи гувоҳиҳои Ту хурсандам, чунон ки дар сарвати беҳтарин.
  • Дар бораи фармудаҳои ??амонҳои Ту фикру хаёл мекунам, ва ба роҳҳои Ту назар меандозам.
  • Аз қоидаҳои Ту ҳаловат мебарам; сухани Туро фаромӯш нахоҳам кард.
  • Ба бандаи Худ некӯӣ намо, то ки зинда монам ва сухани Туро нигоҳдорӣ кунам.
  • Чашмони маро воз кун, то ки аз Тавроти Ту корҳои аҷоибро бубинам.
  • Ман дар замин ғариб ҳастам; фармудаҳои Худро аз ман пинҳон надор.
  • Ҷонам ба лаб омадааст аз орзуи он ки довариҳои Туро дар ҳар вақт бидонад.
  • Бадқасдони лаънатиро, ки аз фармудаҳои Ту сар метобанд, сарзаниш намудаӣ.
  • Таъна ва масхараро аз ман дафъ кун, зеро ки гувоҳиҳои Туро риоя намудаам.
  • Мирон низ нишаста, ба муқобили ман сухан меронанд; аммо бандаи Ту дар бораи қоидаҳои Ту фикру хаёл мекунад.
  • Гувоҳиҳои Ту низ ҳаловати мананд, мушовирони мананд.
  • Ҷонам ба хок яксон шудааст; аз рӯи сухани Худ маро зинда гардон.
  • Роҳҳои худро баён кардаам, ва маро шунидаӣ; қоидаҳои Худро ба ман таълим деҳ.
  • Роҳи фармудаҳои фармонҳои Худро ба ман бифаҳмон, то ки дар бораи корҳои аҷоиби Ту фикру хаёл кунам.
  • Ҷонам аз андӯҳ об шудааст; аз рӯи сухани Худ маро устувор гардон.
  • Роҳи дурӯғро аз ман дур кун, ва шариати дастури Худро ба ман ато фармо.
  • Роҳи ростиро баргузидаам; довариҳои қонунҳои Туро пеши худ гузоштаам.
  • Ба гувоҳиҳои Ту часпидаам; Парвардигоро, маро шармсор накун.
  • Бо роҳи фармудаҳои Ту хоҳам давид, зеро ки диламро паҳно хоҳӣ бахшид.
  • Роҳи қоидаҳои Худро, эй Парвардигор, ба ман нишон деҳ, то ки онро то ба охир пайравӣ намоям.
  • Маро фаҳм бибахш, то ки шариати Туро пайравӣ намоям, ва онро бо тамоми дил нигоҳдорӣ кунам.
  • Маро ба роҳи фармудаҳои Худ роҳнамун соз роҳнамоӣ бикун, зеро ки онро хостаам.
  • Диламро ба гувоҳиҳои Худ моил гардон, ва на ба манфиатҷӯӣ.
  • Чашмонамро аз дидани чизҳои ҳеҷу пуч пешгирӣ намо; дар роҳи Худ маро зинда гардон.
  • Сухани Худро бо бандаи Худ, ки ба тарси Ту дода шудааст, иҷро намо.
  • Нанги маро, ки аз он метарсам, пешгирӣ намо, зеро довариҳои Ту некӯ ҳастанд.
  • Инак, фармудаҳои фармонҳои Туро орзумандам; аз рӯи росткории Худ маро зинда гардон.
  • Бигзор меҳру вафоҳои Ту, эй Парвардигор, бар ман биёянд, ва наҷоти Ту мувофиқи сухани Ту,
  • То ки ба ҷавоби бадгӯи худ чизе гуфта тавонам, зеро ба сухани Ту умед бастаам.
  • Ва сухани ростиро аз даҳонам тамоман нагир; зеро ки ба довариҳои Ту умед бастаам;
  • Ва шариати дастури Туро ҳамеша нигоҳдорӣ хоҳам кард то ҷовидон.
  • Дар паҳно роҳ хоҳам рафт, зеро фармудаҳои фармонҳои Туро ҷӯё шудаам.
  • Дар бораи гувоҳиҳои Ту пеши подшоҳон сухан хоҳам ронд, ва ор нахоҳам дошт.
  • Ва аз фармудаҳои фармонҳои Ту, ки дӯст медорам, ҳаловат хоҳам бурд.
  • Ва кафҳои худро сӯи фармудаҳои Ту, ки дӯст медорам, хоҳам бардошт, ва дар бораи қоидаҳои Ту фикру хаёл хоҳам кард.
  • Сухани Худро бо бандаи Худ ба ёд ор, ки ба василаи он маро умед бахшидаӣ.
  • Ин дар бадбахтиям дилбардории мусибатам тасаллои ман аст, зеро ки сухани Ту маро зинда гардонд.
  • Бадқасдон маро бисёр масхара карданд; бо вуҷуди он аз шариати дастури Ту сар натофтам.
  • Довариҳои қадимии Туро, эй Парвардигор, ба ёд меовардам, ва тасаллӣ меёфтам.
  • Оташинӣ маро дар бар мегирад аз бадкороне ки шариати дастури Туро тарк кардаанд.
  • Қоидаҳои Ту сурудҳои ман буданд дар ғарибистони ман.
  • Шабона номи Туро, эй Парвардигор, ба ёд меовардам, ва дастури Туро нигоҳдорӣ мекардам.
  • Он аз они ман гардидааст, зеро фармудаҳои фармонҳои Туро риоя намудаам.
  • Парвардигор насибаи ман аст; гуфтам, ки сухани Туро нигоҳдорӣ кунам.
  • Ризомандии Туро бо тамоми дил илтиҷо кардаам: мувофиқи сухани Худ ба ман раҳм намо.
  • Роҳҳоямро андешидаам, ва пойҳоямро сӯи гувоҳиҳои Ту баргардондаам.
  • Барои нигоҳдории фармудаҳои Ту шитофтаам ва дер накардаам.
  • Камандҳои бадкорон маро иҳота намуданд; лекин шариати Туро фаромӯш накардам.
  • Нисфи шаб мехестам, то ки Туро сипос гӯям барои довариҳои росткоронаи ростини Ту.
  • Ман ба ҳамаи онҳое ки аз Ту метарсанд, рафиқ ҳастам; ва ба онҳое ки фармудаҳои Туро нигоҳдорӣ мекунанд.
  • Аз меҳру вафои Ту, эй Парвардигор, замин пур аст; қоидаҳои Худро ба ман таълим деҳ.
  • Ба бандаи Худ, эй Парвардигор, мувофиқи сухани Худ некӣ кардаӣ.
  • Ақли некӯ ва донишро ба ман таълим деҳ; зеро ба фармудаҳои Ту бовар кардаам.
  • Пеш аз он ки ба хорӣ афтам, ман ғалат хато менамудам; вале акнун сухани Туро нигоҳдорӣ мекунам.
  • Ту некӯ ва некӯкор ҳастӣ; қоидаҳои Худро ба ман таълим деҳ.
  • Бадқасдон дар ҳаққи ман дурӯғ мебофанд; лекин ман бо тамоми дил фармудаҳои фармонҳои Туро пайравӣ хоҳам кард.
  • Дили онҳо мисли дунба равған бастааст; лекин ман аз дастури шариати Ту ҳаловат мебарам.
  • Барои ман некӯст, ки азоб кашидаам, то ки қоидаҳои Туро таълим гирам.
  • Барои ман шариати дастури даҳони Ту беҳ аст аз ҳазорҳо тилло ва нуқра.
  • Дастҳои Ту маро офаридаанд ва барпо кардаанд; маро фаҳм бибахш, то ки фармудаҳои Туро таълим гирам.
  • Тарсгорони Ту маро дида, шод хоҳанд шуд, зеро ки ба сухани Ту умедворам.
  • Медонам, эй Парвардигор, ки довариҳои Ту росткорона ҳастанд; ва маро барҳақ азоб ҷазо додаӣ.
  • Пас, бигзор меҳру вафои Ту тасаллои дилбардории ман гардад; мувофиқи сухани Ту бо бандаи Ту.
  • Бигзор раҳмдилии Ту бар ман биёяд, то ки зинда шавам; зеро ки шариати дастури Ту ҳаловати ман аст.
  • Бигзор бадқасдон шармсор шаванд, зеро ки ноҳақ ба ман ноинсофӣ карданд; аммо ман дар бораи фармудaҳои фармонҳои Ту фикру хаёл мекунам.
  • Бигзор тарсгорони Ту сӯи ман баргарданд, ва гувоҳиҳои Туро бидонанд.
  • Бигзор дилам дар қоидаҳои Ту комил бошад, то ки шармсор нашавам.
  • Ҷонам барои наҷоти Ту хаста мешавад: ба сухани Ту умедворам.
  • Чашмонам барои сухани Ту хаста мешаванд; мегӯям: «Кай маро дилбардорӣ хоҳӣ кард тасаллӣ хоҳӣ дод?»
  • Зеро мисли машки дудхӯрда машк дар дуд гардидаам; аммо қоидаҳои Туро фаромӯш накардаам.
  • Чӣ қадаранд рӯзҳои бандаи Ту? Таъқибкунандагони маро кай доварӣ хоҳӣ кард?
  • Бадқасдон, ки ба дастури шариати Ту мувофиқ нестанд, барои ман чоҳҳо канданд.
  • Тамоми фармудаҳои Ту ростӣ ҳастанд; маро ноҳақ таъқиб мекунанд; ба ман ёварӣ намо.
  • Кам монда буд, ки дар замин маро нобуд кунанд; валекин ман фармудҳои Туро тарк накардам.
  • Аз рӯи меҳру вафои Худ маро зинда гардон, то ки гувоҳиҳои даҳони Туро нигоҳдорӣ кунам.
  • Сухани Ту, эй Парвардигор, ҷовидонист; дар осмонҳо пойдор аст.
  • Вафодории Ту аз насл ба насл аст; заминро офаридаӣ, ва он истодааст.
  • Мувофиқи дастурҳои Ту то имрӯз истодаанд; зеро ки ҳама бандаи Ту ҳастанд.
  • Агар шариати дастури Ту ҳаловати ман намебуд, дар бадбахтии мусибати худ нобуд мешудам.
  • Фармонҳои Фармудаҳои Туро ҳаргиз фаромӯш нахоҳам кард; зеро ки бо онҳо маро зинда гардондаӣ.
  • Ман аз они Ту ҳастам, маро наҷот деҳ; зеро ки фармонҳои фармудаҳои Туро ҷӯё шудаам.
  • Бадкорон маро поида гаштаанд, то ки маро нобуд кунанд; аммо ман оиди дар бораи гувоҳиҳои Ту андеша менамоям.
  • Барои ҳар камоле анҷоме ҳаде дидаам; аммо фармудаҳои Ту хеле васеъ мебошанд ҳастанд.
  • Шариати Дастури Туро чӣ сон дӯст медорам! Тамоми рӯз фикру хаёлам дар бораи он аст.
  • Фармудаҳои Ту маро аз душманонам хирадмандтар кардаанд; зеро ки онҳо ҳамеша бо ман ҳастанд.
  • Аз ҳамаи муаллимони худ донотар шудаам; зеро ки фикру хаёлам дар бораи гувоҳиҳои Туст.
  • Аз пирон бофаҳмтар шудаам; зеро ки фармудаҳои фармонҳои Туро риоя менамоям.
  • Аз ҳар гуна роҳи бад пойҳоямро боздоштаам, то ки сухани Туро нигоҳдорӣ кунам.
  • Аз дастурҳои Ту дур нашудаам, зеро ки Ту маро таълим медиҳӣ.
  • Чӣ ширин аст сухани Ту ба коми ман! Ва ба даҳонам аз асал ширинтар аст.
  • Аз фармудаҳои фармонҳои Ту бофаҳм шудаам; бинобар ин аз ҳар гуна роҳи дурӯғ нафрат дорам.
  • Сухани Ту чароғ аст барои поям; ва нур аст барои роҳам.
  • Қасам хӯрдаам ва онро ба ҷо хоҳам овард, ки довариҳои ростини росткоронаи Туро нигоҳдорӣ кунам.
  • Бисёр ба хорӣ афтодаам; Парвардигоро, мувофиқи сухани Худ маро зинда гардон.
  • Ҳадияҳои даҳонам ба Ту писанд оянд, эй Парвардигор! Ва дастурҳои Худро ба ман таълим деҳ.
  • Ҷонам ҳамеша дар кафи ман аст; вале дастури шариати Туро фаромӯш намекунам.
  • Бадкорон барои ман дом ниҳодаанд; вале аз фармонҳои фармудаҳои Ту дур нашудаам.
  • Гувоҳиҳои Туро ҷовидона мероси худ кардаам; зеро ки онҳо хурсандии дили мананд.
  • Диламро ба иҷрои қоидаҳои Ту моил кардаам; барои ҳамеша доимӣ, то ба охир.
  • Аз ҳардамхаёлон бадниятон нафрат дорам; вале дастури шариати Туро дӯст медорам.
  • Паноҳ ва сипари ман Ту ҳастӣ; ба сухани Ту умедворам.
  • Аз ман дур шавед, эй бадкешон! Фармудаҳои Худои худро пайравӣ хоҳам кард.
  • Маро мувофиқи сухани Худ дастгирӣ намо, то ки зинда шавам; ва аз умедам шармсор нагардон.
  • Ба ман ёварӣ намо, то ки наҷот ёбам; ва ҳамеша ба қоидаҳои Ту назар дӯзам.
  • Ҳамаи онҳоеро, ки аз қоидаҳои Ту дур шудаанд, вожгун кардаӣ; зеро найранги онҳо бефоида аст.
  • Ҳамаи бадкорони заминро мисли занги оҳан тарошида нест мекунӣ; бинобар ин гувоҳиҳои Туро дӯст доштаам.
  • Аз тарси Ту мӯи баданам сих шудааст; ва аз довариҳои Ту метарсам.
  • Инсоф ва ростиро пеша кардаам; маро ба ситамгаронам таслим накун.
  • Бар нафъи бандаи Худ кафил шав, то ки бадқасдон ба ман ситам накунанд.
  • Чашмонам барои наҷоти Ту хаста мешаванд, ва барои сухани росткории Ту.
  • Бо бандаи Худ аз рӯи меҳру вафои Худ амал намо, ва қоидаҳои Худро ба ман таълим деҳ.
  • Ман бандаи Ту ҳастам; маро фаҳм бибахш, то ки гувоҳиҳои Туро дарк намоям.
  • Вақти он аст, ки Парвардигор амал кунад; дастури шариати Туро поймол кардаанд.
  • Лекин ман фармудаҳои Туро дӯст медорам, бештар аз тилло ва зари холис.
  • Бинобар ин ҳамаи фармонҳои фармудаҳои Туро дар ҳар бобат рост мешуморам; аз ҳар роҳи дурӯғ нафрат дорам.
  • Гувоҳиҳои Ту аҷоибанд; бинобар ин ҷонам онҳоро риоя мекунад.
  • Оғози сухани Ту нур мепошад, соддадилонро фаҳм мебахшад.
  • Даҳонамро васеъ кушода нафас мегирам; зеро ки ташнаи фармудаҳои Ту ҳастам.
  • Ба ман назар намо ва раҳм намо; чунон ки дӯстдорони номи Туро сазовор аст.
  • Қадамҳоямро дар сухани Худ устувор гардон; ва ҳеҷ бадиро нагузор, ки бар ман ҳукмрон шавад.
  • Маро аз ситами одамизод раҳоӣ деҳ, то ки фармонҳои фармудаҳои Туро нигоҳдорӣ кунам.
  • Рӯи Худро ба бандаи Худ тобон соз, ва қоидаҳои Худро ба ман таълим деҳ.
  • Ҷӯйборҳои об аз чашмонам равонанд, аз дасти онҳое ки дастури шариати Туро нигоҳдорӣ намекунанд.
  • Ту, эй Парвардигор, росткор ҳастӣ, ва довариҳои Ту ростӣ мебошанд.
  • Қонунҳои Ту, ки Ту фармудаӣ боинсофона буда, комилан дурустанд. Гувоҳиҳои Худро бо ростӣ фармудаӣ, ва бо вафодории пурра.
  • Саъю кӯшишам Ғайрати ман маро ҳалок кардааст, зеро ки кинаҷӯёнам сухани Туро фаромӯш кардаанд.
  • Сухани Ту бағоят хеле покиза аст, ва бандаи Ту онро дӯст медорад.
  • Ман хурд ва беқадр ҳастам, аммо фармонҳои фармудаҳои Туро фаромӯш накардаам.
  • Росткории Ту росткории ҷовидонист, ва Тавроти дастури шариати Ту ростист.
  • Тангӣ ва сахтӣ маро дарёфтааст; фармудаҳои Ту ҳаловати мананд.
  • Росткории Адолати гувоҳиҳои Ту ҷовидонист; маро фаҳм бибахш, то ки зинда шавам.
  • Бо тамоми дил мехонам: маро бишнав, эй Парвардигор, то ки қоидаҳои Туро пайравӣ намоям.
  • Туро мехонам: маро наҷот деҳ, то ки гувоҳиҳои Туро нигоҳдорӣ кунам.
  • Пеш аз дамидани субҳ хеста, фарёд мекунам; ба сухани Ту умедворам.
  • Чашмонам дар посҳои шаб кушода мешаванд, то ки дар бораи сухани Ту фикру хаёл кунам.
  • Овози маро аз рӯи меҳру вафои Худ бишнав; Парвардигоро, аз рӯи инсофи Худ маро зинда гардон.
  • Шавқмандони бадкирдорӣ наздик омадаанд; онҳо аз дастури Тавроти шариати Ту дур ҳастанд.
  • Ту, эй Парвардигор, наздик ҳастӣ, ва тамоми фармудаҳои Ту ростӣ ҳастанд.
  • Аз куҳан гувоҳиҳои Туро донистаам, ки онҳоро доимӣ барои ҳамеша бунёд кардаӣ.
  • Ба мусибатам бадбахтиам назар кун ва маро раҳоӣ деҳ, зеро ки шариати дастури Туро фаромӯш накардаам.
  • Доди маро бигир ва маро бираҳон; мувофиқи сухани Худ маро зинда гардон.
  • Аз бадкорон наҷот дур аст, зеро қоидаҳои Туро намеҷӯянд.
  • Марҳаматҳои Раҳмдилиҳои Ту бисёранд, эй Парвардигор; аз рӯи инсофи Худ маро зинда гардон.
  • Таъқибкунандагонам ва кинаҷӯёнам бисёранд; лекин аз гувоҳиҳои Ту сар натофтаам.
  • Хоинонро мебинам ва нафрат мекунам, чунки онҳо сухани Туро нигоҳдорӣ намекунанд.
  • Бубин, ки фармонҳои фармудаҳои Туро дӯст медорам; Парвардигоро, аз рӯи меҳру вафои Худ маро зинда гардон.
  • Таҳкурсии сухани Ту ростист, ва ҳар доварии ростини росткоронаи Ту ҷовидонист.
  • Мирон маро беҳуда таъқиб мекунанд; вале дилам аз сухани Ту метарсад.
  • Аз сухани Ту шодмонам, мисли касе ки ғанимати бисёре ба даст оварда бошад.
  • Аз дурӯғ кароҳат ва нафрат дорам; шариати дастури Туро дӯст медорам.
  • Рӯзе ҳафт бор Туро сипос мегӯям ситоиш менамоям барои довариҳои росткоронаи ростини Ту.
  • Дӯстдорони дастури шариати Ту осоиши зиёде доранд, ва чизе ба онҳо монеъ намешавад.
  • Ба наҷоти Ту, эй Парвардигор, умед бастаам умедворам, ва фармудаҳои Туро иҷро мекунам.
  • Ҷонам гувоҳиҳои Туро нигоҳдорӣ мекунад; онҳоро хеле бағоят дӯст медорам.
  • Фармудаҳои Фармонҳои Туро, ва гувоҳиҳои Туро нигоҳдорӣ мекунам, зеро ҳамаи роҳҳоям пеши назари Ту ҳастанд.
  • Бигзор фарёдам пеши Ту, эй Парвардигор, наздик шавад; мувофиқи сухани Худ маро фаҳм бибахш.
  • Бигзор зории ман пеши Ту бирасад; мувофиқи сухани Худ маро халосӣ деҳ.
  • Лабҳоям ҳамду санои Туро ифода хоҳанд кард, вақте ки қоидаҳои Худро ба ман таълим диҳӣ.
  • Забонам сухани Туро хоҳад сароид, зеро тамоми фармудаҳои Ту росткорӣ ҳастанд.
  • Бигзор дасти Ту мададгори ёрӣ ман бошад, зеро ки фармонҳои фармудаҳои Туро баргузидаам.
  • Орзуманди наҷоти Ту ҳастам, эй Парвардигор, ва дастури шариати Ту ҳаловати ман аст.
  • Бигзор ҷонам зинда бошад, то ки Туро сипос гӯяд ситоиш кунад; ва довариҳои Ту ба ман мадад ёрӣ расонанд.
  • Мисли гӯсфанди гумшуда роҳро гум кардаам: бандаи Худро биҷӯй, зеро фармудаҳои Туро фаромӯш накардаам.